Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 33 : Brother - 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

Brother – 33

 

 


การระเบิดทุกครั้งมีช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน

การหมดลมหายใจทุกครั้งมีช่วงเวลายาวนานกว่าจะถึงจุดสิ้นสุด

–Bei Dao, All

 

 

 

 

          ทั้งหมดลุกขึ้น

          ศาลเรียกจำเลย สวี่ผิง เพื่อพิจารณาคดี

          จำเลยสวี่ผิง ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาศึกษาอยู่ในโรงเรียนมัธยมศึกษาเถี่ยลู่ที่หนึ่ง มีพฤติกรรมรักร่วมเพศผิดกฎหมายกับหวงฟ่าน รุ่นพี่โรงเรียนเดียวกัน ในคืนวันที่ 4 มิถุนายน 1989 สวี่ผิงพยายามจะเข้าไปในจัตุรัสประชาชน เพิกเฉยต่อคำเตือนของเจ้าหน้าที่ตำรวจในขณะที่เมืองตกอยู่ภายใต้กฎอัยการศึก จำเลยตะหนักดีว่าเจ้าหน้าที่จางลี่และเจ้าหน้าที่ท่านอื่นกำลังปฎิบัติหน้าที่ แต่ยังเข้าไปมีส่วนร่วมในการทำร้ายร่างกายกับเจ้าหน้าที่ จนเป็นเหตุเกิดอาการบาดเจ็บที่ดวงตาของเจ้าหน้าที่จางลี่ หลังจากการวินิจฉัยโดยแพทย์พบว่ากระดูกคิ้วร้าว ภายหลังจากนั้น จำเลยได้เปิดเผยข้อมูลของหวงฟ่าน สมาชิกหลักที่ก่อความไม่สงบ ต่อต้านการปฏิวัติ ช่องทางการหลบหนีและสถานที่ที่หวงฟ่านหลบซ่อนอยู่

          ศาลเชื่อว่าจำเลยฝ่าฝืนประมวลกฎหมายอาญาสำหรับการทำร้ายเจ้าหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เขาใช้ความรุนแรงในการขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ ทำให้เจ้าหน้าที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ หลังจากถูกจับกุม เขาเลือกที่จะไม่เปิดเผยแหล่งกบดานของอาชญากรหวงฟ่าน อัยการของเมืองXพบว่าจำเลยสวี่ผิงมีความผิดในข้อกล่าวหาทั้งหมด สำหรับข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอาชญากรรม ลักษณะของอาชญากรรม รายละเอียดของอาชญากรรมและภัยที่จำเลยกระทำต่อสังคมตามกฎหมายอาญาของสาธารณรัฐประชาชนจีนข้อ 93 คำพิพากษาของศาลมีดังนี้:

          จำเลยสวี่ผิง มีความผิดในข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ ถูกจัดสินให้จำคุกเก้าเดือนและปรับห้าร้อยหยวน

          ศาลได้ออกคำสั่งพิพากษา เอกสารจะถูกส่งไปยังจำเลยภายในห้าวัน หากมีการคัดค้าน การยื่นอุทธรณ์อาจทำได้ผ่านศาลหรือศาลขึ้นสูงภายในสิบวันหลังจากแจ้งคำสั่ง 27 มิถุนายน 1989

         

 

 

          สวี่ผิงถูกใส่กุญแจมือนั่งอยู่บนม้านั่งข้างหน้าต่าง รอให้เจ้าหน้าที่พาเขาไปขึ้นรถเพื่อไปที่ศูนย์กักกัน

          ท้องฟ้ามีสีฟ้าสดใส ต้นยี่โถออกดอก ใบสีเขียวเข้มของพวกมันแผ่ออกไปภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น แมลงปอตัวเล็กๆที่มีปีกโปร่งแสงและเรียงรายไปด้วยเส้นสีเขียวอ่อนบินอยู่อีกด้านหนึ่งของหน้าต่าง สายลมในฤดูร้อนพัดมา ทำให้ปีกทั้งคู่กระพือ

          สวี่ผิง

          เขาค่อยๆหันไปทางต้นเสียงอย่างช้าๆ สายตาเขาไม่ได้โฟกัส แสดงอารมณ์เมินเฉย

          มานี่! มีคนต้องกรเจอนาย!”

          สวี่ผิงไม่ได้ถามว่าใคร และเขาไม่ได้สนใจด้วย เขายืนขึ้นจากที่นั่งราวกับคนแก่

 

 

 

          พื้นห้องโถงที่ทำจากหินอ่อนสีเขียวถูกขัดเงาเป็นประกาย เมื่อมองจากระยะไกลๆมันดูเหมือนสายน้ำที่สะท้อนวิวด้านนอก

          เจ้าหน้าที่ตำรวจเปิดประตูห้องประชุมแล้วผลักสวี่ผิงเข้าไป

          ที่มุมห้องมีโทรทัศน์จอใหญ่และข้างหน้าที่นั่งนั้นคือเจ้าหน้าที่วัยกลางคนในชุดเครื่องแบบ

          สวี่ผิงหยุดนิ่งและจับกำแพงเพื่อพยุงตัว

          มาแล้วสินะหวังหย่งดึงเก้าอี้ข้างตัวของเขาออก นั่งลงสิ

          สวี่ผิงทำเพียงแค่มองเขา

          หวังหย่งยิ้ม ไม่โกรธ

          ฉันมีคนรู้จักในศาล ดังนั้นฉันเลยมาทักทายเพราะนายจะถูกตัดสินวันนี้

          สวี่ผิงยังคงมองเขาอย่างเย็นชา

          ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่รู้เรื่อง แต่คุณก็ไม่เชื่อผม ตอนนี้ผมโดนตัดสินให้เป็นนักโทษ คุณยังอยากได้อะไรอีก?

          หวังหย่งเงียบก่อนจะล้วงเอาวิดีโอเทปออกมาจากกระเป๋า เขาใส่มันเข้าไปในเครื่องVCR และกดเปิดโทรทัศน์

          ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากให้นายดูเทปนี้

          เขาหันหน้าจอไปทางสวี่ผิงที่ยืนอยู่ตรงประตู

          ช่วงแรกมันเป็นแค่เสียงซ่าๆ แต่จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปเป็นผู้ประกาศข่าวหญิงที่พูดภาษาจีนกวางตุ้ง มีคำบรรยายที่ขึ้นด้านล่างหน้าจอเป็นภาษาจีนกลางว่า:

          แกนนำนักศึกษาที่หลบหนี หวงฟ่านและ...และ...มาถึงฮ่องกงหลังจากผ่านอุปสรรค์มากมายและออกมาแถลง

          คลิปของการประกาศข่าวนั้นมีความยาวเพียงสิบวินาที หวงฟ่านสวมชุดสูทสีดำกับเนคไทสีน้ำเงินยืนอยู่บนแท่นล้อมรอบไปด้วยกล้องและแสงแฟลช เขายืนพูดใส่ไมโครโฟนและเครื่องบันทึกเสียงนับสิบๆตัว หน้าผากของเขาเกลี้ยงเกลาและไม่ได้บาดเจ็บ ผมสั้นเรียบเป็นระเบียบ

          สวี่ผิงจำผู้ชายคนนี้ไม่ได้อยู่นานมาก เขาเพ่งไปที่จอและคิดว่าคนคนนี้เป็นใคร

          ข่าวนี้จบลงและเปลี่ยนไปเป็นข่าวต่างประเทศ หวังหย่งปิดโทรทัศน์

          หวงฟ่านหนีไปฮ่องกง

          สวี่ผิงรู้สึกเหมือนหยุดหายใจ เขาพยายามดึงเก้าอี้ใกล้ๆออกและนั่งลง

          ข่าวออกเมื่อคืน ฉันรู้เมื่อเช้านี้

          ทำไมคุณถึงให้ผมดู!? คุณคิดว่าผมช่วยเขาหลบหนีงั้นเหรอ!?”

          ไม่ ตรงกับข้าม ฉันคิดว่านายไม่รู้เรื่อง

          สวี่ผิงไม่สามรถหยุดสั่น

          เขารู้เรื่องที่นายถูกจับเมื่อหลายวันก่อน และเราคิดว่าเขาจะกลับมาหานายเพราะความสัมพันธ์ในอดีต แต่จากที่ได้รับข่าวเมื่อเช้าแล้ว เขายอมแพ้เรื่องนาย

          ริมฝีปากของสวี่ผิงโค้งเป็นรอยยิ้มน่าเกลียด

          นายโดนใช้ สวี่ผิง หวงฟ่านใช้นายเหมือนระเบิดควันเพื่อเรียกร้องความสนใจในขณะที่เขาหาทางหนี นายดูสิ่งที่เขาเป็น ไม่มีรอยเจ็บอะไรเลย ตอนนี้เขาอยู่ฮ่องกง ใช้ตัวตนของเขาเพื่อใส่ร้ายประเทศและรัฐบาลของเรา หลอกลวงและสร้างความสนใจให้ตนเองมีชื่อเสียงหวังหย่งเอาเทปออกมา เพื่อนที่ดูดีและไว้ท่า แต่ภายในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยความคิดที่ฉลาดไร้ความปราณี นายเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ให้เขา แต่เขากลับทิ้งนาย เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบ ฉันคิดภาพไม่ออกเลยว่าอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้าเขาจะกลายเป็นคนแบบไหน

          สวี่ผิงเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง จากนั้นเสียงหัวเราะของเขาก็ค่อยๆอ่อนแอลง อ่อนแอลงจนกลายเป็นเสียงร้อง

          เจ้าหน้าที่คิดว่าเขาอาจจะไปแตะประเด็นอ่อนไหวของสวี่ผิง แต่สิ่งที่เด็กชายคิดมีเพียงแค่ น่าหัวเราะ น่าหัวเราะจริงๆ

          หวังหย่งเก็บเทปเข้ากระเป๋า นายยังเด็ก และเก้าเดือนก็ไม่ใช้เวลานานขนาดนั้น นายจะได้ออกไปในเวลาไม่นาน นายควรใช้เวลาเพื่อรักษาอาการเป็นเกย์และออกมาเป็นคนดีๆซะ

          สวี่ผิงก้มหน้าลงไม่ส่งเสียง

          เอาล่ะเจ้าหน้าที่หยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋า พ่อของนายฝากนี่มาให้

          สวี่ผิงชะงักไปชั่วครู่แล้วเอื้อมมือออกมารับอย่างช้าๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจเปิดประตูเข้ามา พูดว่า จ่าหวัง รถมาถึงแล้วครับ ถ้าไม่ไปตอนนี้เราจะสาย

          เข้าใจแล้ว ตรงนี้เสร็จพอดีเขาตบมือลงบนหลังสวี่ผิงเบาๆ เก็บไว้ในกระเป๋าแล้วค่อยไปอ่านบนรถ

         

 

 

          รถตู้ของนักโทษไม่ได้แตกต่างจากรถตำรวจคันอื่นๆ มีตัวอักษรPOLICEสีน้ำเงินบนสีขาว และไฟสามสีบนหลังคา มีเพียงจุดแตกต่างสองจุดคือหน้าต่างที่ถูกกั้นด้วยลูกกรงและด้านหน้าด้านหลังก็ถูกกั้นด้วยเหล็กเช่นเดียวกัน

          ตัวรถสูงมาก และสวี่ผิงก็เจอช่วงเวลายากลำบากตอนที่ปีนมันทั้งที่มีกำไลขึ้นมือ ประตูถูกปิดล็อคโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ

          รถตู้เคลื่อนไปสู่ถนน มุ่งหน้าไปทางเหนือ

          ศูนย์กักกันถูกสร้างขึ้นแถวชนบท ใช้เวลาขับรถระมาณหนึ่งชั่วโมงจากตัวเมือง มันห่างไกลจนถูกพูดว่าอยู่ติดกับทะเลทรายโกบี ไม่มีพืชสักชนิดที่เติดโตอยู่ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายนี้

          นั่งอยู่ในรถที่โยกเยกไปมาสักพัก สวี่ผิงรู้สึกว่าจดหมายเร่งเร้าเขา แต่เขาไม่มีความกล้าที่จะเปิดมัน

          พ่อของเขานั่งอยู่ข้างๆเขาในห้องพิจารณาคดีที่เปล่าผู้คนด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

          น้องชายของเขาไม่ได้มา เขาดีใจ เขาคงทนไม่ได้เมื่อคิดว่าสวี่เจิ้งจะเห็นเขาใส่กุญแจมืออยู่ เขาคงจะตาย

          สวี่ชวนฟังคำพิจารณาเป็นเวลาห้าสิบกว่านาทีโดยไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่ใบหน้าของเขาเอง

          สวี่ผิงรู้สึกทรมานด้วยความอับอายและรู้สึกผิดจนไม่กล้าหันไปมอง

          อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้พิพากษาอ่านคำตัดสินของเขาเกี่ยวกับการรักร่วมเพศกับหวงฟ่าน สวี่ผิงตื่นตระหนกและมองพ่อของตัวเองอย่างไม่มีเหตุผล แต่สวี่ชวนเมินเขา

          เขาสูญเสียทุกอย่าง การศึกษา เพื่อน อนาคต แม้แต่พ่อเขาก็ทอดทิ้งเขาและรู้สึกอายที่ลูกชายเป็นเกย์

          สวี่ผิงฝังใบหน้าลงกับมือและเริ่มหัวเราะอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เขาหัวเราะ หยดน้ำตาก็ร่วงลงระหว่างนิ้วมือของเขา

          เขาหยิบซองจกหมายออกมาจากกระเป๋า อยากฉีกมันเป็นชิ้นเล้กชิ้นน้อย แต่เขาก็ทำไม่ได้ และซองจดหมายนั้นก็ยับยู่ยี่

          เขารีดมันลงบนตักและฉีกขอบข้างหนึ่ง ดึงเอากระดาษด้านในออกมา

          กลัวเกินกว่าที่จะขยับ เขากำกระดาษสี่เหลี่ยมไว้เป็นเวลานานก่อนจะเปิดมัน

          บนกระดาษสีขาวมีเพียงตัวอักษรเบี้ยวๆเขียนอยู่หนึ่งบรรทัด

          ผมคิดถึงเกอเกอ กลับมานะ

          สวี่ผิงจ้องบรรทัดนั้นเป็นเวลานาน ราวกับว่าเขาเป็นโรคหัวใจ เขาจับที่อกของตัวเอง เริ่มกรีดร้องเสียงหลง

          อ๊ากกกกกก!

          อ๊ากกกกกก!

          อ๊ากกกกกก!

          เจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่บนเบาะสะดุ้งด้วยความตกใจ และเคาะราวเหล็ก ตะคอกว่า เป็นเหี้ยอะไร! หุบปาก! ฉันบอกให้เงียบ!”

          กดกระดาษลงตรงหน้าอกของตัวเอง สวี่ผิงกรีดร้องราวกับเสียสติขณะที่น้ำตาไหลพราก

          เสียงร้องของเขาทะลุผ่านกระจกจนทำให้นกตกใจกลัว พวกมันบินขึ้นสู่ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง

          เมืองอยู่ด้านหลังของเขา ไม่มีตึกสูง ไม่มีการดำรงชีวิตอีกต่อไป

          ถนนยังคงทอดยาวตรงไปราวกับไปสู่จุดสิ้นสุดของโลก ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆสีขาว ทุ่งหญ้าสีเขียว และภูเขาสีเบจนั้น พวกมันปรากฏและหลบหายไปในคลื่น เกลียวที่ไหลวนไม่มีวันหยุดนิ่ง

 

 

-----------------------------------

ตอนนี้คือตอนจบของเล่มสองแล้วค่ะ บอกตามตรงว่าตกใจในทุกๆเรื่องจริงๆ ยิ่งตอนผิงผิงอ่านจดหมายนะ... TT

ตอนนี้อาจจะแปลผิดๆถูกๆหน่อยนะคะ ไม่ค่อยเข้าใจภาษาที่ใช้ในศาลเท่าไหร่ TT^TT

ภายในเรื่องกฎหมายอาญาของสาธารณรัฐประชาชนจีนเป็นข้อ 93 แต่จริงๆแล้วเป็นข้อที่277นะคะ

เจอคำผิด+แปลผิดตรงไหนสะกิดเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ

7/3/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:26
    จ้า จ้า จ้า
    #444
    0
  2. #390 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:59
    มันเกินไปจริงๆ บทเรียนครั้งนี้
    #390
    0
  3. #221 D-Dindin (@DeenaDDindin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 12:00
    อื้ม ขอถอนคำพูดทั้งหมด ไปตายนะ ทั้งหวงทั้งหวัง ไปตายให้หมดเลย แง
    #221
    0
  4. #220 maiamy0321 (@maiamy0321) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 01:45
    คบคนพาลพาไปหาผิดแท้ๆ
    #220
    0
  5. #219 Bf_7777 (@Bf_7777) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:02
    รู้สึกเกลียดตำรวจ งื้ออออ คิดเองเออเองสรุปเอง ไม่ฟังอะไรเลยแล้วถามทำไม -หวัง!
    #219
    0
  6. #218 NemoMoji (@kawikan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 18:43
    แงงงงงง
    #218
    0
  7. #217 minimona (@minimona) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 18:30
    ความผิดพลาดทำให้เราได้เรียนรู้ถือว่าเป็นบทเรียนชีวิตนะสวี่ผิง ปล.ตอนสวี่ผิงอ่านจดหมายแล้วปวดใจแทน😢
    #217
    0
  8. #215 Blue magic (@bloody-war) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:23
    เป็นบทเรียนราคาแพงจริงๆ
    #215
    0
  9. #214 blacklady (@bloodbath) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:19
    ผลของการไม่คิดหน้าคิดหลัง นอกจากจะทำร้ายตัวเองแล้ว ยังทำร้ายคนรอบข้างด้วย เป็นบทเรียนราคาแพงไปนะสวีปผิง
    #214
    0