Zero เสียศูนย์​แต่อย่าสูญเสีย​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 468 Views

  • 18 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    35

    Overall
    468

ตอนที่ 34 : กลับไปรักกลับไปไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62


การเป็นตัวของตัวเองเป็นการแสดงออกถึงวิธีรักตัวเองรูปแบบหนึ่ง  

#ZERO

                         

                          การเป็นคนธรรมดาที่พิเศษ

                          ไม่มีใครล่วงรู้ความจริงที่เกี่ยวกับปริศนาชีวิตที่มีคำถามที่รอคำตอบมากมายเพียงใด โลกจักวาลจะเป็นผู้เปิดเผยคำตอบอะไรที่ว่ากันว่าเป็น ชะตา  ถึงแม้ว่าเราจะตะโกนถามโลกกว่าเสียงที่ดังจากท่อมอเตอร์ไซด์ ชีวิตจะดีขึ้นได้ต้องมีอะไรที่แสดงถึงอำนาจและเงินทองที่มีมูลค่า ยากที่จะบอกว่าในตัว ทุกคน เราเอาความธรรมดาที่เป็นอยู่สื่อถึงมัน แม้นจะไม่มีความพิเศษในความธรรมดา พิเศษกว่าที่ข้าข้าพเจ้าพยามอธิบายนี้ไม่ใช่ก๋วยเตี๋ยวที่มีลูกชิ้นหรือ ชิ้นหมูที่มีเครื่องมากกว่า

 

                   ทุกคนพยามที่จะอธิบายตัวเองผ่านสัจธรรมในความเป็นตัวของตัวเอง ทั้งที่ทุกข์ตลอดของการมีชีวิตก็ล้วนแล้วแต่มาจากอยากจะเป็น  

#ZERO

 

                          ความแค้นของการทำเพื่อเป็นที่ยอมรับมันมีแต่บ๋มเพาะด้านมืดในจิตใจ ที่นำพาตัวเราไปยอมจำนนกับความไม่จริงที่เรายอมเชื่อมัน  จากการเรียนรู้ ซึ่งมันทำให้เราต้องการที่จะทำร้ายคนอื่นด้วยความเจ็บปวดที่จะส่งต่อการทำลายนั้นไปสู่คนอื่นที่ไม่เชื่อเหมือนเรา

                   การทำเพื่อแข่งขัน ไม่ว่าจะทำเพื่อแพ้ชนะหรือไม่ก็ตาม ย่อมมีคนเดือดร้อนและทำให้ผู้คนหรือแม้กระทั้งพวกเดียวกับคนที่ทำกันเองก็ยังเดือดร้อนไปด้วยแม้ว่าเขาจะไม่สนใจเหมือนกันก็ตาม

การเข้าข้างตัวเองไม่ว่าเหตุผลที่ให้จะดีหรือแย่ก็จะส่งผลกระทบต่อชีวิตอยู่ดี  มีผลไปตลอดไม่มีทางแก้ใขอดีต

การทำตัวตัดสินมันช่วยให้ลำบากใจน้อยลงจริงหรือไม

ความรู้สึกก็รับได้อยู่ดี

หรือที่คนทั่วไปเรียกว่าการทำตัวเป็นศูนย์กลางจักวาล  ความกระหายการเป็นที่ยอมรับที่นำไปสู่ความทะเยอทะยานที่น่ากลัว ของการไม่เป็นตัวของตัวเอง เพราะอยากเป็นอย่างที่คนอื่นอยากให้เป็น

 

เพราะอยากมีเลยไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่มี

#ZERO

 

การเป็นอย่างที่คนอื่นหวังมันให้พลังที่ดีหรือแย่ไม่แท้ตรงไหน

                          การร้องขอแบบขอทานจากผลสำรวจพวกเขาก็มักจะไม่ได้รับ การรอคอยแท้จริงไม่ใช่เหตุผลที่จะเหมาะสมกับทุกคนทุกอาชีพ เพราะการ ร้องขอ คือการเฝ้ารอให้ใครสักคนมาช่วยเหลือเราให้เป็นดั่งที่หวัง การได้รับอาจให้ความรู้สึกเหมือนพ่อค้าที่ใช่ชีวิตได้กำไร การรับจึงให้ความรู้สึกเป็นประโยชนย์มากกว่าเป็นโทษ มันทำให้เราให้เรารู้สึก สำเร็จ หรือคล้ายคลึงกับสภาว่ะที่ได้จริงใจ แต่แท้ที่จริงการรอเพื่อรับ มันก็เป็นการขาดความจริงใจที่เหมือนตัวเราขาดความรับผิดชอบที่ไม่ให้เลยจะอยากได้อย่างเดียวและนำไปสู่แก่นของการ เห็นแก่ตัวจาก การเห็นแก่ได้ การได้รับการยอมรับ จากการได้รับจึงเป็นการรอที่เรียกร้องและทุกข์ใจต่อคนที่พยามเพื่อสิ่งที่คุรไม่ได้เป็น วิธีคิดที่บิดเบี้ยวตรรกะแบบนั้นย่อมถูกจะแสดงออกในเรื่องเก่าที่ทำให้ตัวเองเสียใจที่จะเป็นเรื่องจริงหรือเพียงแค่ความเชื่ออย่างที่ได้รับมาและแสดงออกตามนิสัยให้เห็นอย่างไร 

ซึ่งเป็นผลพวกจากการกดดันตัวเองแต่ไม่มีความสุข

  แต่ก็ไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะความคิดของมนุษย์นั้นมีความซับซ้อนที่ยากจะรู้ว่าแท้ที่จริงอะไรคืออะไร ในชุดข้อมูล ในสิ่งที่รู้ สมองนั้นเก็บได้อย่างจำกัด การตัดสินใจด้วยอารมณ์เลยเป็นเหตุผลที่ถูกนำมาใช่บ๋อยที่สุด เพราะงั้นความสุขที่ผู้อื่นบอกหรือหมอบให้มันเหมือนชีวิตที่ดีจริงๆ  ชีวิตจริงๆที่ได้รับการยอมรับจากสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราในที่สุด เพราะความเป็นจริง การเป็นอย่างที่คนอื่นชอบ มันก็ทำให้อัตตาตัวเองพ่องโตและระเบิดใส่ตัวเราเองในที่สุด ไม่ว่าจะดี ร้ายอย่างไรก็ควรนึกถึงตัวเอง

เพราะ อดีตดีดีมาจากการกระทำดีดี      

                         

                          การรักตัวเองโดยการเป็นตัวของตัวเอง

                          การยอมรับตัวเองในสิ่งที่เป็น จะนำพาตัวเราไปสู่การยอมรับในความคิดเห็นที่แตกต่างกัน วิธีเริ่มตนของคนที่รักตัวเองนั้นมักจะเริ่มมาจากการที่เรายอมรับข้อดีขอเสียของตัวเองการ แล้ว ตระหนักว่า เราไม่ใช่สัตว์สิ่งมีชวิตที่สมบรูณ์แบบ และทุกคนก็มีความดีไม่ดีที่แตกต่างกันออกไปทุกคนต่างพยามอยู่รอดในชีวิตแต่ละคนที่ต้องดิ้นร้นมีการพบเจอเรื่องราวและเหตุการณ์มากมายที่ไม่เหมือนกัน

 เพราะสถาณการณ์ เดียวกันก็ไม่ได้แปลว่าจะมี

ประสบการณ์ที่เจอแล้ว รู้สึก

เกี่ยวกับเรื่องนั้น   จะคิดได้หรือวิเคราะห์ออกมาเหมือนกัน

เพราะทุกคนมีความเข้าใจที่มีต่อโลกไม่เหมือนกัน  การยอมรับความแตกต่างก็จะช่วยให้เราได้เข้าใจคนอื่นมากขึ้น ไม่ได้มีไว้เพื่อตัดสินห่ำหั้นกัน ว่าใครดีเลว ผิดถูก เพราะความคิดเห็นเป็นความต่างที่ไม่ได้ทำร้ายใคร หากเราไม่เอามันมาตัดสินกันมันก็จะเป็นเพียงความรู้ที่ทำให้คนเข้าใจกัน

 

ฉันว่าเขาก็คนเหมือนฉัน  ฉันว่าฉันก็คนเหมือนเขา

เขาทำได้ ฉันก็ทำได้

#ZERO

 

                          การเปลี่ยนตัวเองเป็นตัวเอง จะได้ไมนั้นขึ้นอยู่กับการยอมรับตัวเองของคนผู้นั้น การลดอัตตาหรืออีโก้ของตนลงเพื่อยอมทำความเข้าใจในสิ่งที่ผู้คนต่างก็ไม่เข้าใจคือตัวตนสิ่งที่เราเป็นนั้นทำให้เราได้เข้าใจ ที่ผู้ที่คนอื่นไม่ชอบไม่เชื่อเหมือนตนเอง นำไปสู่การตัดสินความรู้หรือความเข้าใจ แม้ว่าจะไม่ตรงกันในความรู้ ความเชื่อ ชาติ ศาสนา เราก็ควรเครพในสิ่งที่เขาเป็นเขา เครพที่เขารู้ในสิ่งที่รู้ เครพในสิ่งที่เขาอธิบายให้เราได้รู้ได้เข้าใจเขา จากสิ่งที่เขาเป็น

นั้นคือความหมาย ของการ เครพ 

อีริค ฟรอมม์ ได้กล่าวไว้ว่า

การเครพคือการมองคนในแบบที่เขาเป็น และตระหนักว่า ตัวตนของคนคนนั้น มีเพียงหนึ่งเดียวไม่มีอะไรมาแทนได้


                   การเครพ ในแบบที่เขาเป็น คือการยอมรับ และไม่ยัดเหยียดความเห็น หรือ ความต้องการของเราไปให้คนอื่น ซึ่งพฤติกรรมนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมือ เราเชื่อใจเขา

การเชื่อใจคนอื่นขึ้นอยู่กับว่าคุณ เครพความเป็นมนุษย์ในตัวเขาหรือไม

นำมาสู่ปัญหาที่ว่า คนส่วนมากไม่ได้ กลัวที่จะเชื่อใจ แต่ กลัวที่จะเชื่อคนมากกว่า  การเป็นตัวของตัวเอง มันไม่สำคัญว่าคุณได้รับหรือเผชิญอะไรมาบางเพราะอดีตเป็นของคุณไม่ใช่ของใคร ว่ากันว่าที่เราไม่รู้อนาคตเพราะโลกอยากให้เราทำปัจจุบันให้ดี อดีตของชีวิตขึ้นอยู่กับสิ่งที่ทำในปัจจุบัน การเชื่อใจ ก็เริ่มที่ความรักตนเองเช่นกัน คนมากมายไม่ยอมที่จะไว้ใจใครหลังจากที่ตัวเองเจ็บปวดจากการโดนทำร้าย ทำให้ตัดสินและมองมุนษย์ที่อาศัยอยู่รวมโลกกันว่าล้วนแล้วแต่ไม่มีคนดีที่ไว้ใจได้  นักจิตวิยาได้กล่าวไว้ว่า

ความสุขและความทุกข์ของมนษย์ล้วนเกิดมาจากความสัมพันธ์กับผู้อื่น

ถ้าโลกนี้มีแต่เรา ความสัมพันธ์ต่างๆคงไม่มีค่า แต่ก็เพราะโลกนี้มีคนอื่น เราจึง รู้สึกเหงา เมือ ไม่มีใคร เพราะ มนุษย์จะรู้สึกโดดเดียวได้เมือมีมนุษย์คนอื่น   เพราะฉะนั้นหากโลกนี้มีแค่เราคนเดียว ความรู้สึกโดดเดียว ก็ย่อมเกิดขึ้นไม่ได้

                          เราจะเชื่อใจคนอื่นได้ก็ต่อเมือเราเชื่อใจตัวเอง

                          เราย้อนอดีตไม่ได้ ความกล้าเท่านั้นที่จะทำให้เรากล้าที่กลับไปรัก กลับไปเริ่มต้นแก้ใขตัวเอง

 

                   ตัวเราเองของปัจจุบันคือผลผลิตของอดีต

#ZERO

 

                          แน่นอนไม่มีใครรู้ว่าชีวิตเราจะนำพาคนแบบไหนมาหาเรา เรื่องราวจะนำพาเราออกไปเผชิญหน้ากับอะไรมากที่สุด  ไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่สิ่งที่แตกต่างกันมากที่สุดก็คือประสบการณ์ชีวิตที่ไม่เหมือนกัน อย่ากลัวเจ็บเพราะไม่อยากเจ็บ เพราะ ถ้าไม่รู้ว่าทำแบบไหนถึงเจ็บ จะช้าจะเร็วมันก็จะเจ็บอยู่ดี

มีเพียง ความเข้าใจ ที่เกิดจากการทำผิดพลาดซ่ำแล้วซ่ำเล่าจนกลายเป็นประสบการณ์เท่านั้นที่จะช่วยให้เรา  เจ็บน้อยลง หรือ ไม่เจ็บอีก

ในความไว้ใจมันมีความไม่รู้

  ตอนเราเป็นเด็กเราไม่ต้องคิดมากเราเลยมีความสุข

ไม่ใช่เพราะไรเดียงสา แต่เพราะมั่นใจว่า เราไว้ใจตัวเองว่าเราจะแก้ปัญหาได้แม้ว่าเราจะเจ็บจากการโดนใครทำร้าย ต้องไว้ใจที่ตัวเองจะเจ็บอีกครั้งเพราะ เราไว้ใจตัวเราเองที่จะสู้กับความเจ็บปวดได้

การเป็นที่พึงให้ตัวเองคือ หนึ่งในวิถีการเป็นตัวของตัวเอง

ตนเป็นที่พึงแห่งตน

 

นกที่เกาะกิ่งไม้ ไม่เคยกลัวกิ่งไม้จะหัก

เพราะความไว้ใจของนกไม่ได้อยู่ที่กิ่งไม้

แต่อยู่ที่ปีกของมัน

#ZERO

ขอบคุณครับผม กวีสีเทา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น