Zero เสียศูนย์​แต่อย่าสูญเสีย​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 475 Views

  • 18 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    475

ตอนที่ 33 : มีตัวเองเป็นเพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

 


อย่าเอาปัจจัยภายนอก มาเหนือกว่าตัวตนภายใน

 

คุณจะเป็นตัวของตัวเองได้นานแค่ไหนในโลกที่มี

แต่

คนที่อยากเปลี่ยนคุณเป็นแบบที่เขาคิด

#ZERo

 

ความคิดมาจากทรรศณะ มุมมองเป็นผู้ช่วยขยายความรู้ที่มีต่อสิ่งที่คิด และมันมากพอที่จะให้เราเอาความรู้ นั้นออกมาใช่ แต่ไอ้การใช่มันก็มีเรื่องนิสัยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะความรู้สึก ความสุข ความทุกข์ มันอยู่ในจิต แม้ว่าเราจะฝึกตัวเองให้อดทนต่อความลำบากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่อะไรจะมารับประกันได้ว่า  เราจะละทิ้งอัตตาของตัวเองได้ และนั้นเป็นจุดเริ่มจากภายใน ในการที่จะต้องทำความรู้จักกับตัวเองเพื่อยอมรับ  ไม่ใช่ยอมจำนนหรืออยู่เหนือตัวเอง การเป็นตัวของตัวเองไม่ใช่ชนะตัวเอง   

 

          ชนะคนอื่นเป็นหมื่นหนก็ไม่เท่าชนะตนเองแค่ครั้งเดียว

#ZERO

 

          ความหยาบของเปลือกย่อมนำมาสู่ความสะดวกง่ายของความรู้สึก ความลุ่มลึกที่ไม่มีค่า มันคือ ความสุขที่เคยมีหายไป ความมั่นคงทางอารมณ์  ความเป็น เอกัคคตาทางอารณ์ ไม่มีความจริงในสัจจะสมมุติ  การตามหาคนอื่นมาเติมเต็มตัวเองก็แค่การทิ้งขยะลงถังเพราะการหาคนมาทำให้เรามีความสุข มันก็แค่เอาเขามารับสภาว่ะทุกข์จากเราไป ปัจจัยจากภายนอกที่เราหวังจะเอามันมาทำให้เรามีความสุข มันจึงเป็นเพียงการลากคนที่เรารักมาลงขุมนรกแห่งความใจว่าลองเป็นลองเจออย่างฉันสิ คุณจะได้เข้าใจฉันรักฉันมากขึ้น และรู้ว่าฉันดีแค่ไหน และความใจก็มิมีที่สิ้นสุดจากมัน

 

สิ่งที่หาได้ให้ไปก็หาใหม่ได้

แต่

สิ่งที่หาไม่ได้ก็สามารถพบมันได้

เพราะการครอบครองไม่มีอยู่จริง

#ZERO

ในทุกอย่างของทุกเรื่อง ว่ากันว่าเราไม่สามารถเอาคำเดียวกันแต่ให้ความหมายที่ให้ความรู้สึกเหมือนกันไม่ได้ เพราะความเข้าใจในแต่ละคนที่มีต่อตัวเองและผู้อื่นนั้นล้วนแล้วแต่มีความหมายที่ไม่เหมือนกัน เพราะความเข้าใจของแต่ละคนแตคกต่างกัน ผมเรียกความต่างนี้ว่า ความงดงาม

 

ความแตกต่างที่งดงาม

#ZERO

 

เพื่อทำความใจตัวตนภายนอกภายในผมขอยกคำบรรยายมาแปลเพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจตัวเองมากขึ้นนะครับ ซึ่มาจากกหนังกังฟูเรื่องหนึ่ง

จิตกร สามารถเป็นกังฟู หรือ คนแลเนือที่หั่นเนือทุกวันจนชำนาญ มีดเขาไม่เคยโดนกระดูกเลย

เรียนรู้รูปแบบ ค้นหาความไรรูปแบบ

อ่านความเงียบให้ออก เรียนให้หมดแล้วลืมให้หมด

เรียนแนวทาง แล้วหาแนวทางของตนเอง

นักดนตรีสามารถเป็นกังฟู กวีที่ใช่คำสร้างสีสันจนแม้จักรพรรดิ ยังต้องหลั่งน้ำตา

เช่นเดียวกันเขาเป็นกังฟู

แต่อย่าตั้งชื่อมันเพื่อนเอย เพราะมันเปรียบเสมือนน้ำ  ไม่มีอะไรอ่อนนด้อยกว่าน้ำ ทว่ามันสามารถชำระหินได้โดยไม่ต้องสู้ มันแค่ไหลวนรอบศัตรู

ไรรูปแบบ ไรชื่อ เซียนตัวจริงซุ่มอยู่ภายใน เจ้าเท่านั้นที่ปลดปล่อยเขาได้

 

 

 

อย่าแข่งกับวาสนาแต่ให้แข่งกับความชำนาญ

#zero

 

เรียนรู้รูปแบบเพื่อค้นหาความไรรูปแบบ

          จะออกจากความเคยชินได้อย่างไร  ต้องรู้ว่าชอบอะไรเกลียดอะไร  จะออกจากกรอบได้ต้องรู้ว่าขอบมันคืออะไร อุปมาเหมือนไปยืนที่ขอบหน้าผาที่มองไปเป็นหุบเหวลึกดำมืดที่คงไม่ต้องถามว่ารอดไมเพราะแค่มองเห็นพื้นไมยังเป็นไปไม่ได้เลย ทั้งที่เราไม่เคยพลักตัวเองออกไป ไม่ได้ ไม่ควรคือสิ่งที่หมุนวนในความคิด ในสมองที่ความรู้ ประมวณว่าอะไรคือสิ่งควรหรือไม่ควร  รูปแบบที่ไม่เป็นรูปแบบแท้ที่จริงอาจจะได้มาจากการกล้าที่จะกะโดดลงไปในหุบเหวหรือเหยียบไปบนวิมารเพราะผู้อ่านอย่ายึดอยู่กับความจริงที่ไม่จริงที่ผมบอกคุณว่า อุปมา.เพราะเหวนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ผมสมมุติขึ้นมาเพื่อให้เข้าใจรูปแบบ การไรรูปแบบ แท้ที่จริงคือการไม่ยึดสิ่งใด

 

รูปแบบมีไว้จำ ไรรูปแบบมีไว้ทำ

#ZERO

 

อ่านความเงียบให้ออก

          การจมอยู่กับตัวเองอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเพราะมันจะเป็นเพียงการใช่เวลาไปกับการตั้งคำถามที่ไม่ได้ผ่านประสบการณ์ชีวิต แต่การนั้งตั้งคำถามกับตนเองเพื่อให้ตนเองได้เข้าใจในตัวเองในคำถามชีวิตที่พูดกับตัวเองในวันที่เรายังมีแรงยังหายใจได้รู้ว่าเราเกิดมาทำไม การคุยกับตัวเองในความเงียบ มันจะช่วยพยุงให้ลมหายใจและชีวิตของเรามีความหมายจากการได้เข้าใจในตนเอง 

ความเงียบคือเพื่อนสนิทของความสงบ

ค้นหาความนิ่งในใจเราให้เจอ เมือมันสงบมันจะทำให้เราเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เราวุ่นวาย ความเงียบ หลังจากที่ใจสงบจะนำพาเราไปสุ่ความสบายใจแทนความสงสัยที่สังเวยเป็นอาหารของความคิด

 

เรียนให้หมดแล้วลืมให้หมด

          การปล่อยว่าง มันต่าง จากการเผิกเฉยอย่างไร  มันอาจจะต่างกันตรงที่เราใส่ใจงกับสิ่งที่รู้และนำมาใช่ไม่ใช่แค่พูดหรือจบปัญหาโดยการไม่พูดถึงมัน เพราะการไม่ละลึกถึงความเจ็บด้วยการไม่เข้าใจย่อมนำมาสุ่ความไม่เจดจัดที่จะหาคำตอบให้กับความรู้สึกตนเองที่มีค่ามากแม้วันคืนจะเปลี่ยนพันไปแต่อย่างน้อยเราก็สามารถหาคำตอบให้กับขอสรุปของความคิดได้ว่า เราจบ เราเจ็บเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะใครเพราะสมองของคนเรานั้นไม่สามารถจำทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ทั้งหมด แต่ทว่าไอ้ความเจ็บปวดกับเรื่องบางเรื่องมันกับจำได้ตลอดไม่มีลืม เพราะฉะนั้นเราต้องทำความเข้าใจกับความจริงของตัวเองให้มากที่จะนึกถึงมันแล้วไม่เจ็บ

การฝึกตนนั้นต้องทำกันไปตลอดชีวิต

 

          เรียนแนวทางเพื่อหาแนวทางของตนเอง

          รู้อะไรก็ไม่เท่ารู้ตัว รู้เรื่องอื่นมากมายหากหยิบจับมาใช่ไม่เป็นก็คงต้องตายตามวลี ความรู้ท้วมหัวเอาตัวไม่รอดเหมือนเรามีอุปกรณ์อยู่เต็มบ้านแต่ไม่รู้จะเอามันไปทำมาหากินเลี้ยงตัวอย่างไร  หากแต่เล็กจนโตเราไม่เข้าใจความสุขของตนเอง เราก็อาจจะไรเอกลักษณ์และหลงทางในการใช่ชีวิตตนเอง แต่จริงๆมันก็อาจจะง่ายๆเลยที่ว่าการเป็นตัวเองและเป็นเอกลักษณ์ก็คือสิ่งที่เราเป็นเรามี เราทำมันมาโดยตลอดสภาพชีวิตของปัจจุบันนี้จะชอบหรือไม่ชอบ จะสุขหรือว่าทุกข์เราก็เป็นตัวของตัวเองมาโดยตลอดตามนิสัยของทุกคนอยู่ เพราะทุกวันนี้ไม่ว่าเราจะยอมรับชอบหรือไม่ชอบเราก็เป็นตัวเองกันทุกคนในทุกวันที่ผ่านไปอยู่แล้ว  เพราะในขนาดที่ถ้าเรามั่วแต่ถามเราก็จะไม่ได้ตอบ เพราะชีวิตจริงๆของคนเราส่วนใหญ่ก็แค่  รู้แล้วทำ

 

นักดนตรีสามารถเป็นกังฟู่ กวีที่ใช่คำสร้างสรรค์จนแม้จักพรรดิยังต้องหลั่งน้ำตา เช่นเดียวกันเขาเป็นกังฟู

          สิ่งที่คุณเป็นคือผลพลิตมาจากสิ่งที่คุณเชื่อสิ่งที่เราทำคือสิ่งที่เราฝึกฝน ไม่ว่างานที่คุณทำจะด้วยความชอบความไม่ชอบ เมือคุณลงมือทำซ่ำๆกับสิ่งที่ทำมันก็จะเกิดความชำนาญ การมีวินัยที่เกิดจากกิจวัตรประจำวัน เหมือนความดีก็เช่นเดียวกันที่ทำมันจนกลายเป็นจิตสำนึก จากครั้งแรกที่ทำก็อาจรู้สึกแปลกๆที่จะทำเพราะทำความดีก็ไม่รู้สึกได้ดีแต่เมือทำจนไม่ถามว่าจะได้ดีไมความดีก็จะกลายเป็นวิถีของเรา การเป็นตัวของตัวเองเช่นกันรู้สึกตัวเองทีเราทุกคนไม่ว่าจะอายุจะมากจะน้อยก็ผ่านการขัดเกลาการเป็นตัวของตัวเองจนชำนาญในการเป็นตัวของตัวเอง เหมือนดั่งต้นคำที่พวกเขากับอาชีพที่เขาเป็นจนกลายเป็นทักษะไม่กลวงไม่หลอกตัวเอง

อย่าแข่งกับวาสนา แต่ แข่งกับความชำนาญ

#ZERO

 

แต่อย่าตั้งชื่อมันเพื่อนเอย

ในสิ่งที่เรารู้ เราทำ ทุกครั้งที่เราใช่ชีวิต ทุกคนมักจะลองหาและอยากจะถูกเติมเต็ม ในโลกที่ความแน่นอนไม่มีอยู่จริง ซึ่งแม้กระทั้งความรู้ความเข้าใจก็ยังเปลี่ยนแปลงได้ การเข้าใจในสิ่งที่รู้ในอายุ20อาจไม่ตรงกับความเข้าใจตอนที่เราอายุ40  เพราะเหตุผลของโลกเปลี่ยนไปเสมอเมือเราเปลี่ยนใจ ความจริงของแก่นแท้จึงเป็นเพียงการนิยามเพื่อความคุ้นเคยที่ไม่สนิท  ยกตัวอย่างเช่นเพื่อน ของคุณผมสมมุติว่า ชื่ออุดม อุดมเป้นเด็กคัวเล็กๆขี้มูกโป้งที่ชอบร้องไห้เวลาที่แม่เขามาส่งที่โรงเรียนเป็นประจำและภาพแรกที่ผมจำได้กับอุดมก็คือภาพที่เขาร้องไห้กอดแม่ไม่ยอมลงจากรถมอเตอร์ไซด์  นั้นละครั้งแรกที่ผมได้รู้จักอุดม เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ประถม มัธยมก็ยังได้เรียนและศึกษาด้วยกัน พอวันเวลาเปลี่ยนแปลง ทุกคนต่างแยกย้ายจากการเรียนการศึกษาไปทำอาชีพที่แตกต่างกันพอวันเวลาผ่านไป คุณได้พบ อุดมอีกครั้ง อุดมตัวใหญ่ขึ้นและเป็นเจ้าของกิจการมีภรรยาที่หน้าตาดีและลูกที่น่ารัก ความคิดของอุดม การมองโลกที่จากเด็กขี้แย อุดมดูกล้าท้าทายและไม่กลัวที่จะได้เป็นตัวเองเพื่อล้มเหลว และปกป้องและรักครอบครัวเขาเป็นอย่างดี  และวันเวลาก็คล้ายกับนิทานมันมักผ่านไปไว  ผมที่เปลี่ยนสีทำให้ผมได้เจอกับอุดมอีกครั้ง อุดมนั้งบนรถเข็นที่ผมเปลี่ยนสี ไปแล้ว  เขามองนิ่งไปที่หน่าบ้านหลานๆของลูกเขาวิ่งเล่นไปมา  เป็นต้น อุดมเปลี่ยนไปตามเวลาที่เข้าใจของวิถีชีวิต คนทุกคนหรือความรู้ความเข้าใจบนโลกใบนี้ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงในตัวมันเองมั่นแค่มีอะไร คงอยู่แน่ แม้ชื่ออุดมที่ผมคิดว่าเป็นอย่างดีว่ารู้จักและตัดสินเขาไปว่าเขาคงเป็นคนอ่อนแอ่ที่ไม่น่ามีความสุขกับชีวิตแต่สุดท้ายอุดมก็เป็นตัวอุดม อย่าตั้งชื่อให้สิ่งที่อุดมเป็นแต่เพราะอุดมเป็นอุดมจึงไม่มีนิยาม

 

อย่าตั้งชื่อให้มัน อย่าคิดว่าคุณรู้แล้ว

#ZERO

 

เพราะมันเปรียบเสมือน้ำไม่มีอะไรอ่อนโยนกว่าน้ำ ทว่ามันสามารถชำระหินโดยไม่ต้องสู้ มันแค่ไหลวนรอบศัตรู

การรบที่ดีที่สุดคือการรบที่ไม่มีใครเสียชีวิต ซุนวู กล่าวไว้ในโบราณคำกล่าวนี้คงไม่เกินเลยถ้าเปรียบกับน้ำ ที่ชนะหินได้โดยไม่ต้องสู้แค่ไหลผ่านมันไปก็พอ หลายๆครั้งชีวิตเราก็เช่นกันหากความจริงทำให้เราเย็นพอที่จะทำให้ความทุกข์เป็นก้อนหินการทำแบบนี้ไม่ได้แปลว่าเราจะไม่ทุกข์แต่เราจะทุกข์น้อยลงจากการเป็นน้ำ  ความเสียใจต่อความเชื่อที่เยินยอให้เราหลุ่มหลงในความไม่จริงจากการโดนทำร้ายจากสิ่งไม่จริงใจที่ใครต่อใครทำลายเราให้พังลงต่อความเชื่อว่าความมั่นคง  คงมีไม่จริง แต่ว่าเรายังสามรถแข็งแกร่งได้เรื่อยๆจากการเผชิญหน้ากับปัญหาบ๋อยๆครั้ง  เหมือนน้ำที่ไหลผ่านหินไม่ทำร้ายใครหินตะหากที่ขว้างน้ำจนตัวเองต้องถูกกัดเซาะด้วยแรงความต่อเนื่องของน้ำจนหินนั้นผุพังไป    อ่อนน้อมมิใช่อ่อนข้อ  อ่อนโยนมิใช่อ่อนแอ่ ชนะได้โดยไม่ต้องสู้แค่ทำสิ่งนั้นต่อไปเรื่อยๆ


ไรรูปแบบ ไรชื่อ เซียนตัวจริงซุ่มอยู่ภายใน เจ้าเท่านั้นที่ปลดปล่อยเขาได้

          อะไรคือสิ่งมีค่าที่สุดของการได้เกิดมาเป็น มนุษย์ อะไรคือเป้าที่แท้จริงของความเป็นคนที่คุณใฝ่หาหรือศรัธธาไม่มีทางรู้ว่าแท้ที่ใครต้องการอะไร เพราะมีเพียงคุณ เขา เรา ใครหรืออะไรก็ตามทั่รู้ว่าตัวเองเกิดมาทำไมเพื่ออะไร  คุณนั้นละที่จะต้องกำหนกและเชื่อมั่นใรความสุขให้ได้ด้วยตัวเอง มันไม่ง่าย แต่ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้  การค้นพบตัวตนจากภายในย่อมส่งผลต่อความแข็งแกร่งภายนอก  การหาตัวเองให้พบว่าชีวิตเกิดมาทำไม ความสุขคืออะไรอาจไม่มีค่าในตอนท้ายที่จะเป็นแบบคนอื่น เพราะ คุณคือความสุขของตัวคุณเอง ยิ้มให้ตัวเองหน้ากระจกกันนะครับ

 

เรียนรู้เพื่อรู้ ชีวิตของวันนี้เดียวก็หมดไปวันพรุ่งนี้มีใหม่เดียวมันก็มา อดีตค่อยเตือนเราว่าบางปัญหาก็ไม่มิอาจแก้ได้ด้วยปัญญา เพราะความทุกข์มีมากบางเวลามีน้อย  มันคงยากมากที่จะหาความจริงในตัวคนอื่นโดยที่เรตาเองก้ไม่พบความจริงใจในตัวของเราเอง

ขอบคุณครับผมกวีสีเทา

 

สัจธรรมเป็นเอกมีเพียงหนึ่ง

เหมือนหมู่ผึ้งต้องดอมดมผสมเกสร

จะสวย จะไม่สด อย่าตัดรอน

เพียงอย่าหยิบยกถอนทำร้ายใครด้วยปัญญา

#กวีสีเทา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น