Eden Rose | KOOKMIN

ตอนที่ 3 : กุหลาบอีเดน 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    27 เม.ย. 63




เป็นความอับโชคที่แอสเรล สเต็ทสันเพิ่งเคยประสบพบเจอในชีวิตการเป็นพนักงานปรนเปรอสวาทและในการทำงานให้กับสก็อตแลนด์ยาร์ด แม้ความอับโชคครั้งแรกจะเป็นตอนที่เด็กหนุ่มถูกสถานพินิจควบคุมตัวไปอบรมหลังจากถูกพบว่าทำงานในหอน้ำจันทร์ตั้งแต่อายุเพียง 15 ปี แต่ก็ยังพอมีสิ่งที่ได้กลับมาคือตำแหน่งหน่วยข่าวกรองอิสระไม่มียศที่กรมตำรวจนครบาลเลี้ยงเอาไว้อย่างลับๆ หลังจากมีรายงานมาว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มีความผิดปกติทางร่างกายอย่างหนึ่งที่กลับเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการปฏิบัติงาน นั่นก็คือร่างกายของเขาไม่ตอบสนองต่อสารกดประสาทชนิดใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นสุรา ยานอนหลับ หรือสารเสพติดชนิดอื่นๆ สำหรับแอสเรล สเต็ทสันแล้ว ต่อให้ดื่มสุราน้ำจันทร์เข้าไปเป็นสิบขวด เหตุผลที่เจ้าตัวจะขอหยุดก็มีเพียงเพราะอิ่ม ไม่ใช่เพราะเมา



ด้วยคุณสมบัติพิเศษที่นับว่าเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดและยากที่จะลอกเลียนแบบ ทำให้ตัวเขากลายเป็นบุคลากรกิตติมศักดิ์ที่ทำงานอยู่เบื้องหลังสก็อตแลนด์ยาร์ดมาตลอดสองปี มีเพียงเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูงซึ่งมีอยู่เพียงหยิบมือเท่านั้นที่จะรู้จักไอวี่แห่งหอน้ำจันทร์อีเดน โดยจะทำการว่าจ้างเป็นครั้งคราวหากพบว่าเป้าหมายคือหนึ่งในเหล่าชนชั้นสูงที่มักจะไปผ่อนคลายความเครียดที่ย่านโรงน้ำจันทร์



ย้อนกลับไปที่ความอับโชคที่เพิ่งกล่าวถึง คงจะหนีไม่พ้นเจ้าของลำแขนแข็งกล้ามเนื้อที่โอบกอดร่างเปลือยเปล่าของเขาอยู่บนเตียงหลังเดิมไม่ยอมปล่อยจนถึงเช้า



เมื่อตื่นลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและสบายตัวภายในอ้อมกอดอ่อนโยนของชายหนุ่มที่แอสเรลทักผิดไปเมื่อคืนนี้ เด็กหนุ่มอยากจะลุกออกไปชำระร่างกาย แต่ก็หลับตาลงอีกครั้งขณะซึมซับความอุ่นสบายและกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของคนร่างใหญ่กว่า ในขณะเดียวกัน ภายในหัวก็บ่นขรมอย่างไม่สบอารมณ์



ในจดหมายส่งมอบภารกิจ สารวัตรวิลเฮล์มคาดหวังให้เข้าเขียนรายงานผลการสำรวจคฤหาสน์ขุนนางจำนวนหกรายไปยังสำนักงานภายในเที่ยงคืนของวันนี้...แต่ดันมาตกม้าตายในรายสุดท้ายแบบนี้ จะเอาอะไรไปเขียนรายงานให้ตาแก่นั่นกัน? ภารกิจล้มเหลวไม่พอ เมื่อคืนนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ตัวเขาถูก...



“...!



เด็กหนุ่มลืมตาโพลง กล้ามเนื้อทั่วร่างหดเกร็งกะทันหันเมื่อร่างใหญ่กว่าที่โอบกอดเขาจากด้านหลังขยับกายแล้วสูดดมกลิ่นเส้นผมของเขาฟอดใหญ่และยาวนานจนเด็กหนุ่มอ่อนระทวยไปทั้งร่าง ขนอ่อนลุกชูชันด้วยความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาด



“ตื่นนานแล้วหรือ” เสียงนุ่มทุ้มที่ติดแหบเล็กน้อยดังขึ้นที่ข้างหู เมื่อคืนนี้ก่อนจะผล็อยหลับไป แอสเรลถามย้ำกับชายเจ้าเล่ห์ว่าเขามีชื่อว่าอะไรกันแน่ สิ่งที่ได้รับเป็นคำตอบคือจุมพิตที่หน้าผากหนึ่งครั้ง และเสียงกระซิบตอบกลับมาว่าให้เรียกเขาว่า สูท



แอสเรลใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อถูกชายหนุ่มก้มลงจูบที่หัวไหล่เบาๆ แล้วเลื่อนขึ้นมาที่ลำคออย่างหยอกเย้า “นานแล้ว...อย่ากอดแน่นนักสิ อึดอัด”



คนฟังหัวเราะเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายยังคงพูดจาแข็งกระด้างตามเคย “ไม่ไปอาบน้ำเหรอ? เห็นใครเขาก็บอกว่าตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นเธอแล้ว ทำไมผมยังกอดยังจูบได้อยู่เลย”



“ผมก็ไม่ได้อยู่เปล่าๆ จ่ายเงินเพิ่มมาด้วยล่ะ”



ชายหนุ่มผู้อ้างว่าตนเองคือสูทขานรับเสียงสดใส ก่อนจะดึงคนตัวเล็กกว่าให้หันมาเพื่อที่ตนจะได้มอบจุมพิตให้ที่หน้าผากและริมฝีปากอย่างอ่อนโยน แล้วจึงโอบกอดเอาไว้แนบอกขณะหลับตาและเผยยิ้มอย่างสงบใจ



แอสเรลขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจตัวเองที่ร่างกายอ่อนระทวยยอมให้เขากอดจูบง่ายๆ แบบนี้ หากสุดท้ายก็ยอมหลับตาลง แล้วซุกใบหน้าลงกับแผงอกแข็งแกร่งและอบอุ่นนั้น



ราวกับไม่ได้รู้สึกปลอดภัยแบบนี้มานาน...แม้จะยังตะขิดตะขวงใจอยู่มากแต่แอสเรลก็เลือกทำตามความรู้สึกของตนเองไปก่อนในตอนนี้



“ที่หออีเดนมีบริการจองตัวระยะยาวหรือเปล่า” สูทเอ่ยปากถามเนิบๆ แอสเรลได้ฟังก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ



“ที่นี่พนักงานเลือกแขก ไม่ใช่แขกเลือกเรา”



“แล้วทำอย่างไรจึงจะซื้อใจพนักงานให้เลือกผมได้”



“ถ้าเงินหนักหน่อยก็ไม่น่าจะยาก”



อ้อมกอดนั้นกระชับแน่นกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา”



เด็กหนุ่มแทบใจละลายกับคำตอบนั้น ไม่ใช่ว่าชอบที่เจ้าตัวบอกว่ามีเงินเยอะ แต่เพราะคนที่เป็นครั้งแรกของเขาแสดงออกชัดเจนว่าถูกใจและชอบพอในตัวเขาเอามากๆ



เคยถูกชื่นชมบูชามาเสียจนเคยชิน...แต่การถูกปฏิบัติแบบตัวเขาเป็นฝ่ายถูกปรนนิบัตินั้น คุณสูทคือคนแรก



“เป็นอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มขยับตัวมามองหน้าคนในอ้อมกอดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนาน แอสเรลหลับตาส่ายหน้าเบาๆ แล้วขยับเข้ามากอดร่างหนากว่าพร้อมกับซุกหน้ากับอกของเขาอย่างออดอ้อน



สูทจ้องมองผมกระดกชี้ฟูของเด็กหนุ่มดื้อรั้นที่กลายร่างเป็นแมวน้อยแตกต่างจากเมื่อคืนนี้โดยสิ้นเชิง พลันหัวใจก็เริ่มเต้นรัวไม่ต่างกันด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวและนึกเอ็นดูจนต้องก้มลงหอมศีรษะกลมนั้นอีกหนึ่งฟอด



ตั้งใจจะแก้เผ็ดและแกล้งเล่นเท่านั้น แต่ดูเหมือนจะดันไปปักธงเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อเข้าซะแล้ว



สูททอดถอนใจอย่างเป็นสุขก่อนจะยกมือขึ้นจับม้วนเส้นผมอ่อนนุ่มของแอสเรลเบาๆ “จริงสิ...เมื่อคืนนี้เธอพูดเรื่องขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่อะไรสักอย่าง หมายความว่าอย่างไรหรือ”



แอสเรลลืมตา เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาหลุกหลิกเล็กน้อย “...ผมพูดเหรอ”



คนถูกถามกลับหัวเราะออกจมูก “ใช่น่ะสิ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ผมทำให้เธอลำบากเหรอ”



เด็กหนุ่มก้มลงแนบหน้าผากกับอกของสูทเพื่อซ่อนสีหน้าร้อนรนของตน ไม่น่าเลย คุณสูทดูเหมือนจะไม่ใช่แค่สามัญชนธรรมดาก็จริง แต่จะรู้ได้อย่างไรว่ามีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่านมาร์ควิสสเปนเซอร์หรือเปล่า...



“เธอพูดถึงท่านสเปนเซอร์ด้วย เมื่อคืนตั้งใจว่าจะดื่มกับเขาหรือ”



“ชะ ใช่...มาดามไพเพอร์บอกให้ผมเป็นคนต้อนรับท่าน แต่ดูเหมือนผมจะจำหน้าตาท่านผิดไปนิดหน่อย...” เด็กหนุ่มปรุงแต่งเรื่องราวขึ้นมาฉับพลัน มาดามไพเพอร์ที่ว่าก็คือหญิงเจ้าของหอน้ำจันทร์อีเดนนั่นเอง



สูทได้ฟังก็หัวเราะ “ผมทำให้เธอลำบากจริงด้วยสิเนี่ย”



แอสเรลได้โอกาสก็ตอบกลับพร้อมทำหน้าไม่พอใจ “ก็ใช่น่ะสิ คุณทำให้ผมพลาดโอกาสในการขอเข้าร่วมงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ของท่านด้วย” แล้วก็ยังไม่พลาดที่จะลองแง้มประเด็นบางอย่างเป็นการโยนหินถามทาง



“งานเลี้ยงของท่านสเปนเซอร์งั้นหรือ...ใช่งานที่จัดทุกๆ สองเดือนนั่นหรือเปล่า”



เด็กหนุ่มช้อนตาขึ้นมอง “รู้จักใช่ไหมครับ”



คนถูกถามพยักหน้าตอบ “รู้จักสิ ผมก็ถูกเชิญไปด้วยบ่อยๆ”



“จริงเหรอ ดีจังเลย...” แกล้งตอบออกไปเสียงกระเง้ากระงอดพลันทำแก้มป่องอย่างเสียดาย ในขณะที่ในใจก็เริ่มคลางแคลงยิ่งกว่าเดิมว่าแท้จริงแล้วชายที่ชื่อสูทนี้คือใครกันแน่ ขุนนางและเศรษฐีที่ถูกเชิญไปร่วมงานเลี้ยงนี้มีแต่กลุ่มระดับสูงหรือกลุ่มที่เด่นดังทั้งนั้น ที่น่าสงสัยมากกว่านั้นคือเขาไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์ของขุนนางที่ชื่อว่า สูท เลย



อย่างไรก็ตาม แอสเรลก็ไม่คิดว่าตนเองมีทางเลือกมากนัก หากยังพอมีความหวังอยู่บ้างตัวเขาก็อยากจะคว้ามันเอาไว้โดยไม่ลังเล ในตอนนี้ทางเลือกที่เหลืออยู่ก็ดูจะมีเพียงชายหนุ่มผู้เปิดโลกใหม่ให้กับเขาคนนี้เท่านั้น



“เธออยากไปหรือเปล่า” ประโยคถัดมาเป็นไปตามที่คาดหวังอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง แอสเรลรีบพยักหน้ารัว



“คุณพาผมไปได้เหรอ”



“ได้สิ” เจ้าตัวตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเริ่มขยับลงมาจูบและขบเม้มซอกคอของเด็กหนุ่มขณะพูดต่อ “แต่เธอต้องบอกความจริงกับผม...ว่าเธอจะไปทำอะไรที่นั่นกันแน่”



“...!” แอสเรลทั้งรู้สึกวาบหวามในสัมผัสและตกใจกับคำถามจนเผลอขมวดคิ้วเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นกำต้นแขนแน่นเนื้อของคนบนร่าง



“ไม่ต้องกลัว ผมไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับมาร์ควิสสเปนเซอร์ทั้งนั้น"



"คะ คุณแค่พาผมไปก็พอแล้ว ที่เหลือคุณไม่ต้องสนใจ..." 



"แต่ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์จะรู้นะครับ...ว่าลูกแมวที่ผมพาไปด้วยจะเสียมารยาทที่คฤหาสน์ของคนอื่นได้มากแค่ไหน”



“...!” เด็กหนุ่มเชิดหน้าพร้อมกับหอบหายใจเมื่อชายหนุ่มเริ่มย้ายไปหยอกเย้าที่ยอดอกสีชมพูอ่อนของเขา



“ตกลงตามนั้นไหม? เป็นเด็กดีของผมนะครับ คนดี”



แอสเรลทำได้เพียงพยักหน้าตอบ หลังจากนั้นจึงต้องพยายามรวบรวมสติบอกเล่าจุดประสงค์ของตนเองออกไปด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่าเพราะอีกฝ่ายไม่ใจดีพอจะหยุดลงมือเชยชิมแทะเล็มความหวานจากร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า



จุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียวคือเพื่อเข้าไปสำรวจว่าภายในบริเวณคฤหาสน์ของท่านมาร์ควิสมีการสร้างห้องใต้ดินขึ้นมาใหม่หรือไม่ 







❦❦❦❦❦❦

#กุหลาบอีเดน





             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

289 ความคิดเห็น

  1. #279 Darlene PP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 07:21
    โอ้ยยย น่าร้อนไปหมด
    #279
    0
  2. #213 kingoffish (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 00:06

    เขินนนน

    #213
    0
  3. #203 babeblues (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:07

    โหยยยยย เรื่องนี้เปิดมาหวานมากค่ะไรท์ <3

    #203
    0
  4. #184 Paployz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:14
    คุณสูทคือชำนาญเรื่องทำให้อีกคนใจอ่อนระทวยมากกก
    #184
    0
  5. #146 nntoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 16:11
    โอ๊ยๆ ท่านสูทเกินไปมั้ยค่ะ ลูกแมวน่ารักมากเลยใช่มั้ยล่ะ
    #146
    0
  6. #138 Mchaly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:49
    เขินมากอุแงงงง
    #138
    0
  7. #134 ppwm01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 04:16
    เขินมากค่ะไม่ไหวแล้วววว
    #134
    0
  8. #122 Kanokwan114 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 16:31
    ท่านนนนสูท!! เจอคำว่าคนดีเข้าไปหุบยิ้มไม่ได้เลยย
    #122
    0
  9. #116 Phiphiprimpan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:02
    ท่านสูททททท
    #116
    0
  10. #46 Nakookmin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 17:17
    โอ้ยยยย ยิ่งอ่านยิ่งเขิน ไม่ไหวแล้ว ฮืออออ
    #46
    0
  11. #43 Hit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 16:22

    ดูติดใจมากมายนะคะท่าน น้องระทวยไปหมด😤

    #43
    0
  12. #40 Muay199960007 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 15:11
    แซ่บแต่เช้าเลยยยย
    #40
    0
  13. #36 Kbexm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 03:39
    เขินตัวเเตกรายตอนนะคะเอิ่บท่านสูทคือหยุดลวนลามน้อง

    น้องเปลืองตัวมาก
    #36
    0
  14. #29 JJEONJKK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:48
    ท่านสูทเป็นใครกันนะดูลึกลับแหะไว้ใจได้ใช่มั้ย ใดๆคือหวงน้องไอวี่แล้วววนะ
    #29
    0
  15. #24 Seoky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 18:54
    น้องเปลืองตัวเหลือเกิน หวง!
    #24
    0
  16. #18 Jm1013 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:44
    นายท่านเป็นใครกันแน่ อยากรู้แล้ว
    #18
    0
  17. #17 Jm1013 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:44
    ชอบนิยายแบบนี้มาก แนวฝรั่งๆแบบนี้
    #17
    0
  18. #16 baimikm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 02:46
    หือคือดีมาก นี่เป็นคนที่ชอบบรรยายหลังจากพระเอกนายเอกมีความสัมพันธ์กันแล้วมาก การจุ๊บหน้าผากจุ๊บคอจุ๊บไหล่ อ๊ายยอยากจะกรี๊ดๆเสียงดังๆ แบบว่าโซฮอตไม่ไหวแล้วรอตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว ตอนนี้วางยาไว้เยอะมาก
    #16
    0
  19. #12 hugegirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:02
    หวานจนกลัว แรกๆอะไรก้หวานไปหมด อย่าหลอกเราเลยนะคุณไรท์
    #12
    0
  20. #10 marzthanaporn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:20
    แทะเล็มน้อง ให้น้องบอกความลับละสิพ่อสูท
    #10
    0
  21. #9 LADYJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:11
    ฮอตทุกบรรทัดเลยจ้าแม่

    คุณสูททั้งฮอตทั้งอ่อนโยน ระทวยแทนน้องไอวี่เลย แต่ยังไม่ไว้ใจเพราะไม่รู้จะหลอกน้องรึเปล่า

    รอติดตามตอนต่อไปค่า
    #9
    0