Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 14 : Love Suppose :: Chapter 12 วันสบายๆของGOT7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ส.ค. 57

SQWEEZ



Chapter 12 :: วันสบายๆของGOT7



















 

 

BAMBAM ::

หลังจบมิชชั่นของคิงรุ่นก่อนพวกเราก็ไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวกันเลยครับ ทุกๆวันที่เราไปโรงเรียนจะมีกลุ่มนักเรียนหญิงคอยตามกรี๊ดไม่ว่าเราจะไปไหน  ผมต้องทำใจยอมรับชะตากรรมนี่แล้วสินะครับคำว่า ชีวิตที่สงบสุข มันไม่มีจริง

 

                “แบมแบมวันนี้ไปกินข้าวที่ไหนดี” ยูคถามผมพรางกวาดสมุดหนังสือลงกระเป๋าราคาแพงระยับ แต่มันทำเหมือนกระสอบปุ๋ยพอใช้เสร็จก็โยนแหมะลงบนโต๊ะอย่างไม่ใยดี

 

                “ไม่รู้สิ ที่ดาดฟ้าคงมีคนไปดักรอแล้วล่ะ” ผมอยากจะฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในห้องเรียนนี้ทั้งชีวิตเลย ผมไม่อยากออกไปเจอสายตาที่เหมือนจ้องจะเขมือบผมทั้งตัวแบบนั้น

 

                “ไงเด็กๆ ไม่ไปกินข้าวหรอห๊ะ” มือหนึ่งยีหัวผมเบาๆ แต่ผมรับรู้เพียงว่าหัวผมฟูเป็นรังนกหัวขวานไปแล้ว - - ผมเงยหน้ามองผู้ทำผมทรงใหม่ให้ พี่ยองแจนั่นเอง

 

                “ผมอยากไปนะแต่” ผมมองออกไปนอกห้อง เด็กผู้หญิงหลายคนยังถือกล่องข้าวยืนรออยู่อื้อเลย แถบบางคนยังส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ผมด้วย T^T พี่ยองแจมองตามสายตาผมไปก็หัวเราะ

 

                “ฮ่าๆ ทำใจให้ชินเถอะพี่น่ะชินแล้ว” พี่ยองแจตบไหล่ผมเบาๆ ใช่สิพวกพี่ใช้ชีวิตเป็นจุดเด่นจนชินแล้วนี่นาดูธุรกิจของแต่ละคนสิต้องโชว์ตัวกันทั้งนั้น แล้วผมล่ะเป็นแค่เด็กก้นครัวเท่านั้นเอง

 

                “ไปกินข้าวกันที่ห้องสภาฯไหมล่ะที่นั่นท่าจะดี” ยูคเสนอความเห็นซึ่งผมก็คิดว่ามันไม่เลวนะอย่างน้อยที่นั้นก็มีแค่เรานะผมหวังให้เป็นแบบนั้น

 

ที่ห้องสภาฯมีแค่เราจริงๆครับ ตอนนี้ผมยืนอยู่ในสถานที่เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรมหรือไงกัน! รอบห้องสภานักเรียนถูกล้อมไปด้วยเชือกเค้าเรียกแบบนี้ไหมนะแต่ช่างเถอะ เชือกสีเหลืองดำแบบในหนังเวลาเกิดคดีฆาตกรรมล้อมอยู่รอบห้องไม่สิรอบตึกเลยเลยล่ะมั้ง แล้วยังไอ้ป้ายใหญ่แบบที่เค้าตั้งในห้องน้ำเวลาทำความสะอาดที่เขียนไว้ว่าห้ามเข้านี่อีก

 

                “อ่าห๊ะ ท่าทางที่นี้ก็คงโดนไม่น้อยถึงขั้นต้องห้ามเข้ากันเลยตลกดีแฮะ” ยูคยกเส้นสีเหลืองดำรึเปล่าช่างเถอะผมจะเปลี่ยนการเรียกจนกว่ามันจะถูก เส้นสีเหลืองดำขึ้นให้ผมกับพี่ยองแจลอดเข้าไป

 

                “เจบีเค้าไม่ชอบให้ใครรบกวนน่ะ” พี่ยองแจตอบยิ้มๆ นี่ก็คู่รักแห่งปีผมเดินตามพี่ยองแจเข้าไปข้างใน

 

“มาแล้วหรอยองแจ”  พี่เจบีพุ่งออกจากโซฟาทันทีที่พี่ยองแจโผล่เข้าไปในห้อง จนฟันแทบจะเฉาะหน้าพี่เขาอยู่แล้ว ผมกับยูคได้แต่มองหน้ากันไปมาประมาณว่าเห็นแค่พี่ยองแจหรอครับ!?

 

                “อื้อ เอาเด็กๆมาด้วยน่ะ”

 

                “อ้าวไงแบมแบม ยูคยอมไปไงมาไงถึงมาได้ล่ะ” เพิ่งเห็นเราหรอครับ - -

 

                “พวกผมไม่มีที่ไปน่ะครับ” ยูคจูงมือผมเดินผ่านพี่เจบีเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในห้องสภาฯโซฟาเกือบทุกตัวได้ถูกจับจองแล้วโดยเหล่า GOT7  พี่มาร์คนอนอืดอยู่บนโซฟาตัวยาวหันมามองผมนิ่งๆ นิ่งซะจนผมรู้สึกเสียวสันหลัง

 

“จะจับอีกนานไหม” สายตาพี่มาร์คที่มองมือผม ผมรีบดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของยูคทันทีพร้อมหันไปยิ้มแห้งๆให้คนตัวสูงข้างๆ ยูคแค่มองผมแบบน้อยใจนิดๆแต่แล้วเค้าก็ยิ้มให้ผมก่อนเดินไปหาพี่แจ็คสันกับพี่จูเนียร์ที่นั่งอยู่อีกมุมห้อง

 

“พี่กินข้าวรึยัง” ผมค่อยๆนั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้ามกับพี่มาร์ค แบบว่าตอนนี้ผมเกรงมากเลยล่ะครับเหงื่อชื้นมือไปหมด

 

                “ยัง” พี่มาร์คตอบโดยไม่หันกลับมามองผม อ่าบรรยากาศแบบนี้นี่อะไรวะ

 

                “กินกับผมไหม?” ผมถามอย่างกล้าๆกลัว พร้อมวางกล่องข้าวที่พี่เนียร์ทำให้เองกับมือลง

 

“กินมึงงั้นหรอ” พี่มาร์คพูดหน้าตาย แต่ผมว่าด้านมากกว่าไม่ใช่โว้ย

 

“ไม่ใช่นะ ผมหมายถึงกินข้าวกล่องเดียวกับผมไหม” ผมรีบแก้อย่างรวดเร็วเพราะสายตาหลายคู่ในห้องเริ่มจับจ้องกับบทสนทนาที่ส่อไปทางติดเรทของเรา -//-

 

“ป้อนสิ” ผมขัดใจพี่มาร์คได้หรอตรับ ผมจำต้องป้อนข้าวพี่มาร์คไปป้อนตัวเองไปน่าอายชะมัด -///-

 

“เออ ใช่พวกมึงวันเสาร์นี้ว่างไหมวะ” พี่เจบีถามขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จ

 

“พวกกูว่างหมดล่ะ ทำไม” พี่จูเนียร์ถามพรางตบพี่แจ็คสันที่พยายามจะนอนตักตัวเอง ดูๆไปก็น่าสงสารพี่แกนะ

 

                “กูว่าเราจัดปาร์ตี้ริมหาดแบบส่วนตัวของเราดีไหม อีกอยางเพื่อเป็นการต้อนรับแบมแบมด้วยตั้งแต่น้องมันมาเราก็ไม่ได้เลี้ยงน้องมันเลย” พี่เจบีเสนอโครงการที่มีผมเข้าไปเกี่ยวข้อง

 

“ผมว่าจัดปาร์ตี้มันก็ดีนะ แต่เรื่องต้อนรับผมน่ะผมไม่ถือหรอกครับ” ผมออกตัวด้วยความเกรงใจ ผมไม่ชอบให้ใครมาลำบากเพราะผมนี่นา

 

“มึงว่าไงมาร์ค” พี่เจบีถามคนตรงข้ามผมที่เอาแต่นอนใบ้กิน พี่มาร์คเหลือบไปมองพี่เจบีนิดหน่อย

 

“ตามใจ” ท่านชายอนุมัติครับ

 

ในที่สุดวันเสาร์แสนสดใสก็มาถึงหลังจากที่เรานับวันรอกันมาเนิ่นนาน ผม ยูค กับพี่เนียร์อุ้มโลมาเป่าลมคนละตัวนั่งรอคนอื่นๆอยู่ในห้องนั่งเล่น ดูพวกเราจะไม่ค่อยตื่นเต้นกันเลยนะครับก็แค่โลมาคนละตัว ลูกบอลหลากสี วอลเลย์บอลเตรียมตบเล่น ชุดแต่ละคนนะครับก็แค่กางเกงขาสั้นสีอ่อนเสื้อกล้ามแสนบางคนละตัวแต่ผมจะใส่เสื้อลายดอกแบบสงกรานต์บ้านเราทับอีกชั้น แล้วใส่หมวกสานกันคนละใบไม่คอยตื่นเต้นเลยครับ ^^

 

                “ทำไมพวกนั้นยังไม่ลงมาอีก” พี่จูเนียร์บ่นๆพรางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่เพิ่ง 8 โมงเช้าเท่านั้นเอง

 

                “มันยังเช้าอยู่เลย พี่ทำเหมือนว่าพวกเขาตื่นเช้ากันอย่างนั้นล่ะ” ยูคว่าพรางบิดขี้เกียจไปมาพรางกอด ปลาโลมาเป่าลม ผมเองก็ง่วงนะตื่นเช้าเกิน ผมซุกตัวเข้าหายูคแบบงัวเงียสุดๆ

 

                โครม!

 

เสียงใครล้มโต๊ะวะ ผมสะดุ้งดันตัวออกจากยูคดูว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วก็พบว่าพี่มาร์คยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าห้องข้างหลังพี่แกเป็นโต๊ะไม้สักทองล้มคว่ำอยู่ ผมรู้สึกเหมือนว่าชะตากำลังจะขาดเลยครับ

 

                “ไงพี่มาร์ค” ผมทักแบบกล้าๆกลัวๆ พร้อมขยับห่างจากยูคเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

 

                “อื้อ” ตอบแค่นั้นพี่แกก็เดินมาลากผมไปนั่งข้างๆแล้วส่งสายตาอาฆาตไปให้ยูค ขอโทษนะเว้ยเพื่อน T^T

 

                “ไอ้บีกับเมียมันล่ะ ไอ้เวรหวังอีกช้ากูไม่รอแล้วนะ” พี่เนียร์อุ้มโลมาแล้วทำท่าจะเดินออกจากบ้าน

 

                “เนียร์จ๋ารอเค้าด้วยยยยย” ทุกคนหันไปมองเสียงโหยหวนของพี่แจ็คสันที่วิ่งลงบันไดลองคิดเป็นภาพแบบสโลว์ดูนะครับมันแบบ หึ!ไม่อยากจะพูด

 

                “จ๋าพ่อง” จึกเลยครับพี่เนียร์ตอบครับพี่แจ็คสันได้หวานมาก - -

 

                “พวกมึงจะไปกันยังครับรถมารอนานแล้ว อีกอย่างมึงช่วยดูสภาพน้องมึงด้วย” พี่เนียร์ชี้มาที่ผมกับ

ยูคที่อยู่ในชุดและอุปกรณ์พร้อมลงทะเล แหะๆเราไม่ได้รีบนะแค่เรามีพร้อมทุกอย่างเอง

 

                “คร้าบ ห่านบ่นแต่เช้าเชียว” พี่เจบีกับพี่ยองแจลงมาด้วยสภาพเสื้อผ้าไม่ต่างจากเรา แต่นั้นพี่เจบีแกใส่ตีนกบเดินลงมาทำไม

 

                “พี่บีเดินระวังนะครับ” ผมเตือนด้วยความเป็นห่วง

 

โครม!

 

พี่เจบีตกบันไดหัวทิ้มฟันเฉาะพื้น โอ๊ยพื้นจะเสียหายแค่ไหนเนี่ย

 

                “บีเป็นไงบ้าง” พี่ยองแจรีบมาดูแต่พี่เจบียกมือห้ามประมาณว่าฟันพี่ยังอยู่ครบครับ

 

                “มึงคิดว่าที่นี้เป็นตลกคาเฟ่หรอสั_สไปได้แล้ว” พี่เนียร์ขาโหดสั่งเด็ดขาด พร้อมกับเดินนำออกไป

 

                “ปะพี่มาร์คไปกัน” ผมคว้าข้อมือพี่มาร์ควิ่งออกจากห้องตามพี่ๆไป อยากเล่นน้ำแล้ว จะได้ไปเที่ยวแล้ว เย้! ^^~

 

MARK ::

 

ผมมองข้อมือตัวเองที่ถูกคนตัวเล็กกุมไว้แน่นตั้งแต่ออกจากบ้านจนตอนนี้เราอยู่ในรถลีมูซีนสีขาวประจำบ้านคิง อันที่จริงพวกเราก็มีรถลีมูซีนเป็นของตัวเองคนละคันอยู่แล้วนะ แต่ใช้สิทธิ์คิงบ้างก็ดี

ตลอดทางผมมองนั่งเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ซุกอยู่กับแขนผม โอ๊ยพี่มาร์คจะละลายคนอะไรน่ารักเป็นบ้า ป๊าครับลูกจะเอาเด็กนี่อ่ะ

 

                “จะถึงหาดส่วนตัวของไอ้บีแล้วนะเว้ย” ไอ้เนียร์บอกทั้งที่ตายังจ้องจีพีเอสอยู่

                “แบมแบม” เขย่าๆ ไอ้ตัวเล็กงัวเงียขึ้นจากแขนผมแล้อ้าปากหาววอดแบบไม่เกรงใจชาวบ้าน ความเป็นสุภาพบรุษผู้งดงาม? น่ะมีไหม

 

                “ถึงแล้วหรอพี่มาร์ค” แบมถามผมนะแต่ตากับมือมันควานหาขนม นี่มึงสนใจจะเอาคำตอบจากกูปะครับ - -

 

                “เออ” หงุดหงิดวะแม่ง นี่กูอุตสาห์เสียสละเอาแขนอันล้ำค่าให้มึงนอนน้ำลายยืดใส่เลยนะแต่มึงกับสนใจขนมมากกว่ากูพี่มาร์คนอยด์ครับ

 

                “ยูคเห็นขนมไหม” นั้นๆยังไปจนใจชายอื่นนี่แฟนมึงนั่งหล่ออยู่ตรงนี้นะครับถึงจะเป็นแค่แฟนปลอมๆก็เถอะ แต่ช่วยอย่ามองข้ามกู

 

                “อยู่นี่ อ่ะเอาไป” ไอ้เด็กยูคยื่นถุงขนมข้ามหัวผมไปให้ไอ้แบม ย้ำไอ้เด็กห่านนี่ยื่นของข้ามหัวผมนี่ท่านมาร์คผู้ยิ่งใหญ่น่ะเดี๋ยวพ่อต่อยหน้าหงาย

 

                “ขอบใจนะ ^^~” ผมมองรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่สองคนนี้ส่งให้กันแบบข้ามหน้าข้ามตาผม พี่มาร์คจะไม่ทนครับผมลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันทีแม่-งบังมันสองตัวไหมวะ

 

                “พี่มาร์คเมื่อยหรอครับ” ไอ้แบมถามผมตาแป๋ว เออ….ผมรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อเป็นล้านบินอยู่ในท้องผมน่ารักสั_

 

                “เออ” ผมตอบไปงั้น ที่จริงกูอยากบังพวกมึงสองคนเฉยๆล่ะ แล้วรถลีมูซีนคันละไม่กี่บาทที่ทางโรงเรียนซื้อให้ก็ชะลอความเร็วลงที่หน้าประตูไม้สักขนาดใหญ่คงถึงแล้วสินะ

 

                “ไม่ได้มานานเลยบ้านพักตากอากาศหลังน้อย” ไอ้เจบีพูดพร้อมทำท่าระริกระรี้เหมือนเด็ก คือมึงโตเป็นควายแล้วปะครับ

 

                “ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังน้อยของกู” สิ้นเสียงเจบีประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับรถที่วิ่งเข้าไปในบ้านหลังน้อยของไอ้เจบี บ้านมันหลังเล็กมากครับก็แค่มีคนรับใช้ยืนโค้งต้อนรับตั้งแต่หน้าประตูบ้านจนถึงบ้านระยะทางแค่ห้าร้อยเมตรเองครับ

บ้านมันก็แค่บ้านสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนที่ไอ้บีบอกว่ามีแค่สิบห้องนอน 12ห้องน้ำ มีสระวายน้ำบนชั้นสองของบ้านหันหน้าเข้าหาทะเล ยังไม่พอครับบ้านหลังน้อยมันยังมีบาร์ส่วนตัว ห้องรับแขก ห้องเต้นรำ ห้องฟิตเนต ห้องดนตรี ห้องสมุด กับชั้นใต้ดินที่เชื่อมกับทะเลประมาณว่านั่งแด_กข้าวไปดูฉลามว่ายผ่านไปแบบนั้นน่ะครับ แหม่หลังเล็กจริงๆนั้นล่ะบ้านพักผมใหญ่กว่านี้เยอะ

 

“ขอโทษนะพวกมึงที่บ้านกูเล็กไปครั้งหน้าถ้ามาอีกรับรองมันจะใหญ่และดีกว่านี้” ไอ้บีทำหน้าสลด

 

“อ่า ผมว่าแค่นี้ก็พอใช้แล้วนะพี่” แบมแบมพูดให้กำลัง แต่เหมือนทำร้ายให้บีมากกว่านะให้กำลังใจบ้านหนูสิลูกบอกมันแค่พอใช้

 

“พี่ขอโทษ T^T” แล้วไอ้บีก็คร่ำครวญจนคนขับรถเปิดประตูให้ถึงหยุด ผมหันไปมองให้แบมที่ทำหน้างงประมาณว่าผมพูดอะไรผิดหรอหนูไม่ผิดหรอกถ้าเป็นกูนะกูจะบอกว่า ไอ้เหี้_ยรูหนูบ้านกูยังใหญ่กว่านี้อีก

 

“ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะคุณหนู” พ่อบ้านกับแม่บ้านที่ดูจะเป็นหัวหน้าโค้งให้เราที่หน้าประตูบ้านพร้อมรอยยิ้มสดใส การต้อนรับดีอย่างน้อยรูหนูของไอ้บีก็ยังถือว่าใช่ได้ครับ

 

“สวัสดีครับ ^^” คนอื่นๆทักทายแบบมีมารยาท ไอ้มักเน่สองตัวถึงกับโค้งให้พ่อบ้านแม่บ้านแต่พี่มาร์คมีหรือจะแคร์

 

ผั๊วะ

 

“ไอ้เหี้ยเนียร์ตบหัวกูทำไมวะ” ผมหันไปว๊ากไอ้เนียร์ มันหันกลับมายิ้มหน้าย่นให้ผม

 

“บ้านมึงไม่สอนมารยาทต่อผู้สูงอายุหรอสั_ส” กัดฟันด่าผมด้วยนะครับ นี่มึงว่าท่านมาร์คไร้มารยาทช๊ะเดี๋ยวมึงรอดู

 

“สวัสดีครับ” ผมโค้งเก้าสิบองศาให้พ่อบ้านแม่บ้านชรา

 

“โอ๊ยคุณหนูอย่าทำแบบนี้สิคะ เราเป็นแค่คนใช้เอง” คุณป้าแม่บ้านรีบก้มหัวให้ผมแทบไม่ทัน เห็นไหมว่าต้วนมารยาทงามแค่ไหน

 

“กวนส้นตี_น” อ้าวไอ้เนียร์ด่ากูอีก แม่งคนหล่อทำอะไรก็ผิดโลกช่างใจร้ายนัก T^T

 

“ไปพักผ่อนกันก่อนนะครับ ตอนบ่ายเราค่อยมาเจอกันห้องพักก็ตามนี่นะ” คุณนายแตงกวาเมียไอ้เหยินแจกกุญแจให้คนใช้ประจำตัวพวกเรา จัดคนใช้ให้จิกหัวใช้ของใครของมันเลยว่างั้น

 

“เชิญครับ” คนใช้ แม่งไม่สุภาพต้องเรียกว่าพ่อบ้านผายมือให้เดินขึ้นบันได้ ผมเดินตามไปแต่ก็อดหันไปมองไอ้แบมไม่ได้ เด็กหนอเด็กแม่งคือมันแทบจะก้มกราบพ่อบ้านแล้วมั้งจะเกรงใจอะไรนักหนาวะ

 

“แบมแล้วเจอกัน” ผมทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไปแบบเจ้าชาย อั๊ยยะหล่อแบมหลง ^[++++]^

13.00 .

 

BAMBAM ::

ในที่สุดเวลาที่ผมรอคอยก็มาถึงทะเล๊ทะเลฮ่าๆ ผมลากยูคกับพี่จูเนียร์พุ่งลงทะเลกับโลมาเป่าลมของเราทันทีที่เดินเหยียดทราย

 

                “ยูคโลมาหายฮ่าๆ” ผมจับโลมาของยูคกดน้ำแล้วเอาเท้าเหยียบไว้ไม่ให้มันลอยขึ้นมา

 

                “เฮ้ย โลมาน้อบของพ่อหายไปไหนลูกT^T” ผมอยากจะฮานะ หน้ายูคเหมือนหมาทำลูกบอลหายเลยอ่ะฮ่าๆ ยูคมองหาโลมา 360 องศาดำน้ำแล้วดำน้ำอีกก็ไม่เจอผมจะบอกว่าน้ำทะเลที่นี้ใสมากครับ น้ำเป็นสีเขียวมรกต แถมยังมีปะการังน้ำตื้นให้ดำดูด้วยนะนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมพี่บีแกถึงใส่ตีนกบมาเมื่อเช้าไง

 

                “แบบเอามันไปซ่อนหรอ” ยูคหันมองผมตาเขียว

 

                “เปล่าน้ำใสมองทะลุแบบนี้ใครจะไปซ่อนได้” ก็จริงอย่างที่ว่าเพราะน้ำมันใสผมเลยเปลี่ยนที่ซ่อนโลมาแล้ว

 

                “T^T” หน้ายูค

 

                “เฮ้ย โลมาใครวะน่ารักมุ้งมิ้งเค้าขอนะ” ผมกับยูคหันไปยังต้นเสียงที่มาจากหาด พี่แจ็คสันกับลังปล้ำปลาโลมาเป่าลมของยูคที่ผมอุตส่าให้พี่เนียร์เอาไปซ่อน

 

                “นั่นมันของผมเอามา” ยูคขึ้นจากน้ำวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปเอาลูกคืน แต่มีหรือพี่แจ็คสันจะให้

 

                “อะไรกูหาเจอโว้ยไม่ให้”

 

                “ของผม ผมซื้อมา” ยูคดึงหางโลมา

 

                “ไม่ให้เค้าหาเจอฝันไปเถอะ” พี่แจ็คสันดึงหัว

 

                “น่ารำคาญ” พี่มาร์คเดินออกมาจากเต้นต์ผ้าใบที่ภายในมีพ่อครัวจากโรงแรมหรูคอยบริการอาหารให้หน้าพี่แกแบบว่าขัดใจมากแล้ว

 ปัง!

โลมาน้อยโดนมีดหั่นสเต็กเสียบเข้ากลางลำตัว ลมทะลักคามือผู้แย่งชิงทั้งสอง

 

                “ม่ายยย”

 

พี่มาร์คมองผลงานตัวเองพร้อมสะแยะยิ้มเล็กๆ ผมกับพี่เนียร์รีบเอาโลมาของตัวเองขึ้นมากอดแนบอกทันที

 

                “ยังเหลืออีกสองตัว ใครดี!” เฮ้ยอะไรวะจู่ๆพี่แจ็คสันก็ประกาศก้อง พร้อมกับวิ่งลงทะเลโดยมีเป้าหมายเป็นโลมาที่เหลืออยู่ NO แบมไม่ให้

 

                “ไอ้เหี้_ยมาร์ค กูจะเอาตัวนั้นห้ามจิ้ม” พี่แจ็คสันหันไปท้าพี่มาร์คก่อนพุ่งไปหาเป้าหมายอย่างพี่จูเนียร์

 

                “ไอ้เหี้_ยหวัง”

 

ตุบ ตับ ตู้ม!!!

 

พี่หวังกลายเป็นศพจมน้ำโดยพี่จูเนียร์ แต่ยังไม่สลบพี่แกขึ้นฝั่งไปลากยูคที่อาลัยอาวรณ์โลมาตัวเก่ามาช่วย พวกเราแย่งกันเสียงดังจนกระทั้ง

 

                “ไอ้พวกเวร” พี่มาร์ควิ่งลงทะเลมาโดยมีเป้าหมายอยู่ที่โลมาเช่นกัน

 

                “แบมเอามันมา” ขอเอาไปทิ่มเล่นดื้อๆแบบนี้เลยหนอ ฝันไปเถอะไอ้พี่มาร์ค

 

                “ของแบมไม่ให้เว้ย”

 

ผมอุ้มโลมาขึ้นบนฝั่ง พี่มาร์ควิ่งตามเหมือนหมาบ้าแม่ช่วยแบมด้วย T^T

 

                “เอามาจัดการตัวของมึงเสร็จ ตัวต่อไปก็ของไอ้เนียร์ไม่น้อยหน้ากันหรอกโว้ย!” พี่มาร์คตะโกนตามหลังมา โอ๊ยขาแม่งจะสั้นไปไหนครับไอ้พี่มาร์คจะตามทันแล้ว

 

                “แบมแบม”

 

                “ม่าย โอ๊ย” เหมือนผมจะเตะรากไม้ ผมล้มโครมลงไปบนพื้นทรายแบบว่าทรายกระจายหน้าผมทิ่มอะไรประมาณนั้นแต่เหมือนในทรายจะมีอะไรคมๆอยู่ มือผมเลือดอาบเลย T^T

 

                “แบมแบม เป็นอะไรไหม” แง พี่มาร์คตอนนี้ผมต้องการพี่มากเลยพาผมไปหาหมอที T^T ผมอยากจะแหกปากบอกแบบนั้นแต่ผมก็ทำแค่

1.             ทำหน้าเจ็บปวดปางตาย น้ำตาคลอ

2.             เอามือที่เลือดอาบให้ดู

 

“น่าจะโดนหอยบาดไม่เจ็บมากใช่ไหม” พี่มาร์คลูบหัวผมเบาๆ แต่นั้นไม่ได้ช่วยให้ผมเจ็บน้อยลงเลย

 

“พี่ลองเอาเปลือกหอยกรีดมือตัวเองดูสิจะรู้ว่าเจ็บมากไหม” ผมประชดเล็กๆ แต่พี่มาร์คกลับมองผมด้วยสายตาเป็นห่วงแทนที่จะดุผมหรือไม่ก็ทิ้งผมไว้ตรงนี้แล้วเดินหนีไป

 

“งั้นจะช่วยทำให้เจ็บน้อยลง” พี่มาร์คจรดปากลงกับแผลที่มือผม ช็อกไป 3 วินาที

 

“พี่มาร์คทำอะไรน่ะ” ผมชักมือกลับ

 

“ทำให้ไม่เจ็บไง” ร่างสูงตรงหน้าผมตอบนิ่งๆ ผมมองริมฝีปากหนาที่มีเลือดปนทรายของผมติดอยู่จางๆ ไอ้บ้ามือสกปรกแบบนี้จูบลงไปได้

 

“บ้าบอ เปื้อนขนาดนี้จูบลงไปได้” ผมมองคนตรงหน้าตาขวาง หงุดหงิดนะครับแต่ผมก็ขยับตัวไปใกล้แล้วใช้มือที่สะอาดกว่ามืออีกข้างเช็ดปากให้อีกคนอย่างเบามือ ดูสิปากเปื้อนเต็มเลย - - ผมเช็ดปากไปด่าพี่มาร์คในใจไป

 

“แบม” เรียกทำไม

 

“ครับ” ผมเงยหน้ามองพี่มาร์คที่หน้าอยู่ห่างจากผมไม่ถึงคืบ ผมสบตาเขา เขาสบตาผม เราสบตากันจู่ๆพี่มาร์คก็ยืนฝ่ามือของเขามาจับใบหน้าผมเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากเข้ามาประกบริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงจูบผมอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ผมตัวแข็งทื่อดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับหัวใจที่เต้นจดจะทะลุออกจากอก

 

“ไปหาหมอกันเถอะ” พี่มาร์คถอนจูบออกพร้อมกับฉุดผมที่วิญญาณหลุดจากร่างขึ้นจากพื้นทราย

 

“แบมแบม ไหวไหม”

 

“อะไรไหว”

 

“มึงไง ทำไมแค่ครั้งเดียวไม่พอรึไงครับ” พี่มาร์คยิ้มกวนๆ

 

“จูบแรก นี่มันจูบแรกผมนะโว้ยยย”

 

“จริงดิ โชคดีจังเลยงั้นขออีกที” ว่าจบก็จุ๊บปากผม ง่ะใครอนุญาตวะแม่ครับหนูเสียจูบแรกให้ผู้ชายแล้ว T^T

 

“พี่มาร์ค”

 

“ครับ” พี่มาร์คหันมายิ้มฟันสวยให้ แต่คงสวยได้ไม่นานเมื่อผมเอาทรายยัดปากนั่น

 

“แหวะ ไอ้แบมถุย โอ๊ย แหยะ”
 

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

แล้วชายหาดก็ดังก้องไปด้วยเสียงหัวเราะของผม แต่เสียงหัวใจผมนี่สิคงดังก้องกว่า

                




Writer Talk
อันยองค่ะ ไรท์กลับมาอัพแล้วนะคะตอนต่อไปใครชอบความฟิน
ไรท์จัดให้แบบฟินๆแล้วนะ อ่านแล้วเม้นต์ด้วยเพื่อกำลังใจ












 






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #149 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 23:14
    ฟินแลนด์ไปอีก
    กิ้ววว
    #149
    0
  2. #117 lotty0405 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 01:57
    มาร์คฌรคจิตเรอะไปแกล้งชาวบ้านเค้าทำไม5555

    งือออ เค้าจูบกันแล้ว.//.
    #117
    0
  3. #111 Chablue Deepichai (@1331got7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 00:14
    ฮามากอ่ะชอบๆ คือนึกภาพตามแล้วนั่งขำเองสนุกจริงๆคะ
    #111
    0
  4. #106 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:55
    555555พี่หวังขี้มโนสุดๆ
    #106
    0
  5. #82 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 11:52
    พี่มาร์คกับน้องแบม มุ้งมิ้งงุงิ 55555 พี่มาร์คฆ่าโลมา กรี๊ดดดด
    #82
    0
  6. #64 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 02:16
    มาร์คขี้หวงตั้งแต่เมื่อไหร่ ? แหมๆ เป็นแค่แฟนปลอมๆน่า อย่าจริงจังไปหน่อยเล้ยย แล้วตอนนี้ก็ไม่มีคนที่รร.รึคนอื่นอยู่ด้วยสักหน่อย ไม่ต้องเล่นเป็นแฟนตลอดก็ได้ อิอิ
    #64
    0