Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 13 : Love Suppose :: Chapter 11 ผลของความพยายาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ส.ค. 57

SQWEEZ

Chapter 11 :: ผลของความพยายาม












 

23.55 นาที

มาร์คกับเจบีวิ่งมาถึงใจกลางเขาวงกตที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงพร้อมๆกับยูคยอมและยองแจที่วิ่งทะลุกำแพงเขาวงกตเข้ามาด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ตามตัวของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของกิ่งไม้ และรอยบวมช้ำจากการโดนต่อต่อย
 

                “เฮ้ยพวกมึงไงมาโผล่ตรงนี้วะ แล้วไปทำเหี้ยอะไรกันมา”
 

เจบีรัวคำถามใส่มันที ยองแจหันไปมองสภาพเขาวงกตที่ราบเป็นหน้ากลองแล้วเงยหน้ามองบนฟ้า เมื่อสำรวจจนพอใจแล้วว่าตัวอันตรายไม่ตามมาจึงหันมายิ้มให้เจบี
 

                “คำถามแรกนะพวกผมวิ่งๆตามทางมาเรื่อยๆจู่ๆก็มาโผล่ตรงนี้ ส่วนคำถามที่สองพวกเราวิ่งตัดเขาวงกตหนีตัวต่อแอฟฟริกามาครับ”
 

ยองแจตอบ ยูคยอมพยักหน้าบวมๆเป็นการยืนยัน
 

                “แล้วไอเนียร์กับไอหวังล่ะ”
 

มาร์คถามนิ่งๆ ยูคยอมหันไปมองมาร์คก่อนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ยองแจเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะมาคุจึงตอบแทน
 

                “ผมไม่เห็นเลยครับพี่มาร์ค”


มาร์คขมวดคิ้วยุ่งแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเดินตัดผ่านดงดอกไม้สีแดงไปยังเส้นทางต่อไป


                “อ้าวไอ้มาร์คไปไหนวะ”


เจบีตะโกนถามมาร์คที่เดินไปโดยไม่สนใจใคร


                “หาแบมแบม”


มาร์คตอบสั้นๆ


                “แล้วมึงรู้หรอว่าต้องไปทางไหน!


แจ็คสันที่หอบดอกไม้สีแดงหน้าตาประหลาดๆคล้ายลูกศรอยู่เต็มอ้อมแขนตะโกนดักมาร์ค เขาก้าวออกมาจากเขาวงกตพร้อมจูเนียร์ที่ยืนทำหน้าตาอยากไปเกิดใหม่อยู่ข้างหลังแจ็คสัน มาร์คหยุดเดินแล้วหันไปมองเพื่อนตัวเอง


               “แล้วมึงรู้หรอวะ นี่มันก็เหลือเวลาไม่กี่นาทีกับอากาศที่เย็นขึ้นเรื่อยๆไม่ว่าทางไหนกูก็จะไป!


มาร์คตอบเสียงเครียด


                “ใช่ครับ ผมกับพี่มาร์คจะแยกกันตามหาไม่ว่าทางไหนก็จะไป”


ยูคยอมที่ก้าวมายืนข้างมาร์คเมื่อไรก็ไม่รู้พูดขึ้น เขายินดีที่จะลืมเรื่องที่ทะเลาะกับมาร์คถ้านั่นมันจะทำให้หาแบมแบมเจอ


                “หามั่วๆคงเจอล่ะคืนนี้”


จูเนียร์ประชด แล้วเดินออกมายืนตรงกลางลานกว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้หน้าตาเหมือนที่แจ็คสันหอบอยู่แต่ก่อนจะออกมาก็ไม่ลืมเหยียบเท้าไอ้คนถือดอกไม้อย่างกับว่าตัวเองเป็นหญิงสาว


                “โอ๊ย เนียร์เค้าเจ็บน้าT^T


แจ็คสันโอดครวญแต่จูเนียร์ก็ไม่สนใจเขามองห้าเพื่อนที่เหลือแล้วเด็ดดอกไม้ขึ้นมาดอหนึ่ง


                “พวกมึงรู้ไหมว่าไอ้ดอกไม้หน้าตาเหี้ยๆนี่คืออะไร”


                “กูจะไปรู้ไหมที่บ้านไม่ได้ปลูก”


เจบีตอบสวนขึ้นมาโดยไม่คิดจูเนียร์หันไปมองตาเขียวแล้วขว้างก้อนหินใส่กลางกะบาลเจบี


                “ไม่มีก็เอาไปปลูกสิห่า กูจะบอกว่าไอ้ดอกไม้พวกนี้คือเครื่องนำทาง”


ทุกคนเงียบ เหมือนไม่เชื่อจูเนียร์จึงอธิบายต่อด้วยความเร่งรีบ


                “ถ้าพวกมึงสังเกตนะทางที่พวกมึงมาไม่มีดอกไม้พวกนี้ใช่ไหม


ทั้งหมดส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มี


                “แต่ทางกูมี กูกับไอ้หวังตามดอกไม้นี่มาเรื่อยจนมาถึงตรงนี้ พวกมึงไม่แปลกใจหรอว่าทำไมดอกไม้พวกนี้ถึง
เป็นลูกศรแล้วเสื_อกบานชี้ไปทางเดียวกันทุกดอก”


จริงอย่างที่จูเนียร์ว่าดอกไม้พวกนี้บานเป็นลูกศรชี้ไปทางทิศตะวันออกแล้วทางนั้นก็มีทางที่ไปต่อด้แค่ทางเดียวนอกนั้น
เป็นทางตัน


                “งั้นมึงจะบอกให้เราตามมันไปใช่ไหม”


มาร์คถามขึ้น ถ้ามันเป็นจริงเขาก็พร้อมที่จะไปอย่างไม่รีรอ จูเนียร์มองนาฬิกา


                “กูจะบอกว่าใช่แล้วเราก็ต้องไปให้ถึงภายใน 5 นาที”


สิ้นเสียงจูเนี่ยร์มาร์คกับยูคยอมก็ออกตัวโดยไม่รอใครพวกเขาไม่รู้ว่าทางมันไกลแค่ไหน แต่พวกเขาต้องไปให้ถึงก่อนเที่ยง
คืน


                “ได้โปรด แบมแบมอย่างเพิ่งเป็นอะไรนะ”


มาร์คเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม เขากระโดดข้ามรากไม้ขนาดใหญ่ที่โผล่ขึ้นมาเนื่องจากไม่มีคนดูแลได้อย่างสบายๆ ยูคยอม
เองก็เช่นกัน ส่วนคนอื่นๆที่วิ่งตามมายกเว้นแจ็คสันดูจะลำบากในการวิ่งสักหน่อย


                “กูขอย้ำนะว่ากูเป็นประธานนักเรียนไม่ใช่นักกรีฑาสัส!


เจบีตะโกนก้องเขาวงกต ตอนนี้กล้ามเนื้อขาเขาคงเละไปแล้ว


                “กูว่าแบบนี้สนุกดีออก”


แจ็คสันเอาดอกไม้ทัดหูแล้วออกวิ่งนำหน้าคนอื่นๆไป


23.57 นาที ในห้องส่งสมาชิกคิงนั่งมองรุ่นน้องของพวกเขาเงียบๆ บางคนมองดูเวลาสลับกับระยะทางของน้องๆที่วิ่งไป
เวลาสามนาทีกับระยะทางอีก
500 เมตร


                “ใกล้รู้ผลแล้ว”


แทคยอนเตรียมตัดรายการเข้าสู่การถ่ายทอดอีกครั้ง ทันทีที่พวกเขาถึงตัวแบมแบม

 

ภายในเขาวงกต

 

มาร์คและยูคยอมวิ่งมาถึงประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่พันไปด้วยไม้เลื้อยที่ออกดอกสีสันสวยงามขัดกับเวลา


                “ใช่ที่นี้ไหม”


ยูคยอมหันไปถามมาร์ค เขาไม่ตอบสายตาของมาร์คกำลังจ้องมองอะไรบางอย่างที่ขดตัวอยู่ในนั้น


                “แบมแบมแบมแบม!


มาร์คตะโกนเรียกแบมแบมพร้อมกับพุ่งเข้าไปกระชากประตูแต่มันไม่มีทีท่าว่าจะเปิด


                “เจอแล้วหรอวะ”


แจ็คสันที่วิ่งมาสมทบพุ่งเข้าไปช่วยมาร์คกับยูคยอมเปิดประตู


                “แบม ไอ้แบมตื่นสิวะ”


ยูคยอมพยายามกระชากไม้เลื้อยออก มือของเขาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยแผลจากหนามแหลม


                “แม่_งเอ๊ย!” มาร์คถีบประตูอย่างแรงแต่ประตูก็ยังไม่เปิด


                “ปีน!


มาร์คหันไปสั่งทุกคนก่อนที่ตัวเองจะปีนขึ้นไป มาร์คก้าวพียงแค่สองครั้งเท่านั้นเขาก็สามารถข้ามรั้วเข้าไปได้ เขาวิ่งตรงไปหาแบมแบมที่นอนขดตัวอยู่ท่ามกลางดอกไม้


                “แบม แบม!


มาร์คเขย่าร่างเล็กเบาๆ


                “อืออออ”


ร่างเล็กขยับแต่ขยับเข้ามาซุกมาร์คเพื่อหาความอบอุ่น มาร์คกอดร่างเล็กแน่นเขาโคตรรู้สึกโล่งใจที่คนในอ้อมแขนตัวเองนั้นยังปลอดภัย


                “แบมตื่นเถอะพวกเรามาแล้ว”


มาร์คกระซิบอีกครั้ง แบมแบมค่อยๆลืมตาขึ้นเขามองหน้ามาร์คแล้วลุกขึ้นนั่ง


                “มาช้า! งอนพวกพี่แล้ว”


แค่นั้นล่ะพวกพี่ๆก็ขำด้วยความโล่งใจ


                “เฮ้ยกี่โมงแล้ววะ เราทำมิชชั่นสำเร็จสินะเฮ้!


เจบีรวบตัวยองแจเข้ามากอด เล่นเอาเจ้าตัวเขินจนพูดไม่ออกจูเนียร์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู หน้าปัดเข็มแสดงเวลา 00.05


                “ก็คงทันล่ะนะ เราทำสำเร็จ”


                “เฮ้!!


ทั้งหมดโห่ร้องอย่างดีใจ ในที่สุดมิชชั่นสุดทรหดนี่ก็จบลงซะที


                “แบม โอเคนะเว้ย”


ยูคยอมทิ้งตัวลงนั่งข้มแบแบมอย่างเหนื่อยอ่อน


                “สบายมาก ว่าแต่หน้าไปโดนอะไรมายูค”


แบมแบมจับหน้ายูคมาดู


                “โอ๊ย เบาๆเจ็บ”


มาร์คมองแบมที่ดูจะห่วงยูคมาก เขามองแผลบนหน้ายูคที่เขาสร้างเองกับมือเห็นทีคงต้องสารภาพความจริงแล้วล่ะ


                “แบมแบม….


                “หน้าไปโดนต่อต่อยมาน่ะมันตัวใหญ่มากเลย”


ยูคยอมรีบชิงตัดหน้ามาร์คก่อนที่เขาจะได้สารภาพความจริงออกมา มาร์คมองหน้ายูคยอมแบบไม่อยากจะเชื่อเพราะสิ่งที่เขาทำไปมันไม่น่าให้อภัยเลย แต่ทำไมเจ้าเด็กนั้นถึงโกหกเพื่อเขาล่ะ


                “โหย เกมท่าจะโหดมากเลยนะ”


แบมแบมจิ้มแผลที่หน้ายูคเบาๆ เจ้าเด็กยักษ์ทำเพียงแค่ยิ้มกับพยักหน้าเท่านั้น


พรึ้บ พรึ้บ
จู่ๆไฟสปอร์ตไลท์ก็ส่องมายังจุดที่พวกเขาทั้งหมดรวมตัวกันอยู่


แอ๊ดดดดด


แล้วประตูเหล็กดัดเฮงซวยที่พวก GOT 7 พยายามจะเปิดแทบตายห่าก็เปิดอออย่างง่ายดาย กลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามาในสวน
ก็คือ
2PM คิงรุ่นปัจจุบัน

         
      
“ไงเด็กๆ ยินดีต้อนรับเข้าสู่การถ่ายทอดสดอีกครั้งนะ”


แทคยอนเอ่ยทักทายพร้อมกับโยนคีมตัดเหล็กขนาดใหญ่ไปทางช่างกล้องที่กำลังถ่ายทำอยู่เล่นเอาช่างกล้องแทบจะหลบไม่ทัน


                “สวัสดีครับ เป็นไงกันบ้างเอ่ย”


นิชคุณถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับให้พยาบาลเข้าไปดูอาการเด็กๆตอนนี้พวกเขาถูกห่อด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ ตามตัวเต็มไปด้วยผ้าพันแผล


                “ก็ไม่แย่นะครับ ถ้าไม่ติดว่าต้องวิ่งน่ะ”


เจบีตอบยิ้มๆ พยายามรักษามาดประธานที่แหลกไม่มีชิ้นดีเอาไว้ นิชคุณยิ้มบางๆ


                “ได้เวลาดูผลมิชชั่นแล้วนะ”


มินจุนก้าวออกมายืนข้างหน้า เด็กๆที่เหนื่อยอ่อนจำใจต้องลุกจากผ้าห่มอันแสนอบอุ่นมาฟังผลแต่พวกเขาก็ยังยิ้มเพราะเชื่อ
ว่าตัวเองทำได้


                “พวกเราพร้อมฟังแล้วครับ”


เจบีเอ่ยเป็นตัวแทนเพื่อนๆ มินจุนปรายตามองรุ่นน้องแล้วเอ่ยคำที่เป็นเหมือนประกาสิทธิ์ออกมา


                “อาทิตย์หน้าพวกนายเตรียมคืนกำไลได้เลย”


เหมือนถูกแช่แข็ง GOT7 ทุกคนเงียบสนิท


                  “พวกนายเข้าใจตรงกันนะ”


อูยองย้ำคำถามหน้านิ่งๆ


                “เดี๋ยวนะครับ นี่พวกเราทำมิชชั่นพลาดหรอครับ”


จูเนียร์ถามมินจุน เขาไม่ตอบอะไรส่วนคนอื่นๆก็เงียบ GOT7 มองหน้ากันยองแจเป็นคนแรกที่ยิ้ม


                “เฮ้ย ไม่เป็นอะไรหรอกครับเราทำดีที่สุดแล้ว”


                “กูขอโทษ”


มาร์คพูดสั้นๆ เจบีหันมายิ้มให้สมาชิกตอนนี้เขาควรเป็นผู้นำที่ดี


                “อย่าโทษตัวเองดิ่วะ ยังไงซะเกมสุดท้ายเราก็รู้ว่าเราทำเพื่อใครแล้วเราก็ได้เขากลับมาถึงเราจะทำมิชชั่นไม่สำเร็จแต่เราก็ยังเป็นGOT7นะเว้ย”


                “ไอ้เหี้ยบีซึ้งมาก”


แจ็คสันปาดน้ำตา แล้วทั้งหมดก็กอดให้กำลังใจกัน


                “จะดราม่าอีกนานไหมครับน้อง พี่ยังไม่ได้บอกเลยนะว่ามิชชั่นน้องไม่สำเร็จน่ะ”


แทคยอนยิ้มโชว์ฟัน


                “พี่ว่าไงนะ”


มาร์คเป็นคนแรกที่หันไปถามรุ่นพี่พร้อมดึงแขนเสื้อขึ้น


                “เฮ้ ใจเย็นไอ้น้องที่บอกว่าเตรียมเก็บกำไลน่ะคือพวกพี่จะเปลี่ยนอันใหม่ให้ต่างหากล่ะ”


แทคยอนยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้พร้อมอธิบายอย่างด่วนจี๋ก่อนโดนตีนสุดหล่อ


                “งั้นเราก็ทำมิชชั่นสำเร็จสิ เย้ๆๆๆ”


แจ็คสันโปรยกลีบดอกไม้ไปทั่ว แบมแบมยืนกอดคอหัวเราะกับยูคยอม เจบี ยองแจช่วยกันห้ามมาร์คไม่ให้เข้าไปถอนฟัน
รุ่นพี่ จูเนียร์ขอโทษขอโพยรุ่นพี่กับความไร้มารยาทของมาร์คเป็นการใหญ่

 

และนี่ก็คือคิงกลุ่มใหม่ของ JYP Hi-School หวังว่าพวกคุณคงจะยอมรับพวกเขานะครับ สำหรับวันนี้รายการเรียลริตี้คิงของเราก็ต้องจบลงเพียงเท่านี้ ขอบคุณที่ติดตามครับ

 

แล้วสัญญาณการถ่ายทอดสดก็ขาดหายไปพร้อมกับรอยยิ้มของนิชคุณและภาพความวุ่นวายเบื้องหลัง




Writer Talk

Hi ตอนใหม่มาแล้วจ้าแอบอัพดึกๆ หุหุ
จะสังเกตได้ว่า ฟิคมันดูยาว รึเปล่า
นั่นเป็นเพราะ.....คิดกันเอง 55555
แถมยังมี _ ในบางข้อความที่เป็น
แบบนี้เพราะพี่เว็บติดตัวอีโมไม่ให้พูดไว้ ฮ่าๆ
กันโดนแบนแก้ไว้ก่อนไม่เสียหลายเนาะ
#WriterMell







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #116 lotty0405 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 01:45
    เกมส์โหดมากกกกกกกกกกกกก

    ในที่สุดก็เจอแบมแล้ว สบายอยู่คนเดียว=_=

    ยูคยอมน่าจะมีเหตุผลพอนะ มาร์คก็เป็นพี่ด้วย ไม่จำเป็นต้องมาทะเลาะกันเพราะแบมหรอก :3

    ฮืออ สามัคคีกันดีจังเลย T_T
    #116
    0