Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 10 : Love Suppose :: Chapter 8 King in Wonderland

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ส.ค. 57

Heaven & Hell
 





Chapter 8 :: King in Wonderland











 





 

 

ในที่สุดวันพิธีก็มาถึง เกาะร้างที่เคยเป็นที่ตั้งของสวนสนุกบัดนี้มีผู้มาเยือนถึง 7 คน

 

สวัสดีครับทุกท่านผม อ๊ค แทคยอนรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการงานพิธีรำตำแหน่งคิงในปีนี้ครับ

และผม นิชคุณเป็นผู้ดำเนินรายการงานพิธีนี้เช่นกันครับ

 

เสียงของผู้ดำเนินรายการงานพิธีรับตำแหน่งคิงดังไปทั่งเกาะร้างที่เคยเงียบสงบแห่งนี้ ตอนนี้ GOT 7 ทั้งหมดยืนอยู่ตรงหน้าสวนสนุกในชุดพละของโรงเรียนที่ถูกออกแบบมาให้กันหนาวได้แม้สภาพอากาศเหมือนอยู่ในขั้วโลก แต่กลับระบายความร้อนได้ดีแม้คุณจะอยู่ในทะเลทรายก็ยังรู้สึกเย็น

 

ปีนี้เป็นปีที่พิเศษมากเลยนะครับคุณนิชคุณ เพราะว่านี่คือการจัดการรับตำแหน่งนอกสถานที่เป็นครั้งแรกของเรา แถมยังทำเป็นรายการเรียลริตี้ถ่ายทอดสดไปทั่วโรงเรียนและเว็บไซต์ของโรงเรียนอีกด้วย

 

ใช่แล้วล่ะครับ ในปี้นี้ทุกคนจะได้เห็นทุกด้านของคิงรุ่นใหม่ในดินแดนมหัศจรรย์ที่กลายเป็นดินแดนอาถรรพ์แห่งนี้ อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าพวกคุณจะได้รู้ว่าคนกลุ่มนี้จะเป็นอย่างไร พวกเขาเหมาะจะเป็นคิงหรือไม่พวกคุณจะได้เห็นกันในบททดสอบวันนี้ครับ

 

ใช่แล้วล่ะครับ งั้นเรามาเริ่มนับถอยหลังกันเลย ready 3 2 1 …’

 

               

Welcome to Wonderland

 

สิ้นเสียงพิธีกร GOT 7  ก็ถูกส่งเข้าไปในสวนสนุกมรณะตามเส้นทางที่พวกเขาได้ถูกแบ่งเอาไว้

 

                “แบมแบม”  มาร์คเรียกแบมแบมที่กำลังจะเดินตามจูเนียร์ไปทางโซนอาหารและของที่ระลึก

 

                “ครับพี่มาร์ค”

 

                “ดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ”  มาร์คคว้าคนตัวเล็กมากอดแน่น แบมแบมรู้สึกได้ถึงความกังวลภายในตัวมาร์คอย่างชัดเจน

 

                “ผมไม่เป็นไรหรอกครับพี่ อีกอย่างผมมีนี่”  แบมแบมชูข้อมือที่ผูกผ้าสีแดงให้มาร์คดู

“พี่ซูจีต้องคอยคุ้มครองผมแน่ครับ”  แบมแบมยิ้มแก้มแทบแตก มาร์คยิ้มให้คนตัวเล็กน้อยๆแล้วหันไปหาเพื่อนตัวเอง

 

                “พวกมึงก็ด้วยล่ะดูแลตัวเองดีๆ”  ทั้งหมดพยักหน้าแต่สีหน้าพวกเขาก็ดูไม่ดีสักเท่าไร

 

                “แบมแบม แล้วเจอกันนะ”  ยูคยอมสวมกอดแบมหลวมๆ พร้อมทำหน้าเหมือนหมาถูกพรากจากเจ้าของ

 

                “เออ เจอกันแล้วอย่าทำหน้าให้เหมือนหมาโดนทิ้งนักล่ะ”  แบมยิ้มให้ยูคยอม ยูคยอมส่งยิ้มกลับมาให้แบมแบมแล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปภายในความมืดของสวนสนุก

 

เริ่มนาทีแรกก็ซึ้งกันเลยนะครับเนี่ย ผมอยากจะร้องไห้แล้วสิ  แทคยอนผู้เป็นพิธีกร ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกสื่อทั่วโรงเรียนซึ่งมันช่างขัดกับขนาดตัวเฉกเช่นหมีควายของพี่เขายิ่งนัก

 

นั่นสิครับ ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นต้องคอยติดตามดูกันนะครับ  สิ้นเสียงเจ้าชายนิชคุณภาพก็ถูกตัดกลับไปยังวันเดอร์แลนด์อีกครั้ง

 

ภายในสวนสนุกมีเพียงแสงจากไฟฉายของ GOT 7 เท่านั้นที่ส่องสว่างนอกจากนั้นรอบข้างก็มีเพียงแสงริบหรี่จากหลอดไฟที่มีขนาดเล็กเท่าลูกลำไยของเมืองไทย ซึ่งไม่ทราบว่าจะนำมาติดไว้ทำหอกอะไรมาร์คกับยูคยอมเดินไปตามเส้นทางของพวกเขาไปจนถึงทางเข้าโซนเครื่องเล่น

 

                “พี่ครับผมรู้สึกว่าตรงนี้มันจะมีบททดสอบอยู่นะ”  ยูคยอมพูดด้วยสีหน้ากังวลแต่มาร์คกลับนิ่งแล้วเดินต่อไป

 

ตุบ เคร้ง!  เสียงเหล็กตกลงทางด้านหลังของพวกเขาทั้งสอง มันหล่นเฉียดหัวยูคไปนิดเดียวถ้ามาร์คไม่ดึงตัวน้องเข้ามาก่อนป่านนี้ยูคยอมคงกลายเป็นแค่ตำนาน

 

                “ไอ้เห้ จะฆ่ากูหรอครับ!”  ยูคยอมยกมือทาบอกขาสั่น นี่ถ้าเขาไม่ได้มากับมาร์คลูกชายเจ้าของธุรกิจด้านความปลอดภัยที่ดีที่สุดในโลก ซ้ำยังมีโรงเรียนสอนการต่อสู้ที่แม้แต่ทหารอเมริกาทั้งกองทัพต้องไปเรียนมาด้วย เขาคงไม่มีโอกาสกลับไปออกแบบเครื่องเพชรให้กับทางบ้านเขาแน่นอน

 

                “ยูคมาดูนี่”  มาร์คชี้ไปที่แท่งเหล็ก บนนั้นมีตัวเลขเขียนไว้จำนวนหนึ่ง

 

                “22151813”  มาร์คอ่านชุดตัวเลข แล้วขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

                “อืมมม มันเป็นวัน เดือน ปี อะไรรึเปล่าพี่ อย่างเช่นวันก่อตั้งโรงเรียนอะไรงี้”

 

                “โรงเรียนมึงก่อตั้งเมื่อปี 1813 เร๊อะกูได้ข่าวว่าตอนนั้น ผอ.ก็ยังไม่เกิดนะ”  ยูคยอมกับมาร์คมองตัวเลขหน้ายุ่ง แล้วยูคก็หยิบกิ่งไม้มาหักเป็นท่อนเล็กๆยาวประมาณหนึ่ง

 

                “ผมเคยเห็นในหนังญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งมันมีตัวเลขแบบนี้ล่ะพี่

 

                “แล้วไง”  มาร์คมองยูคที่เริ่มเอาเศษไม้มาคั่นตัวเลขออกเป็นคู่ๆ ได้ตัวเลขมาชุดหนึ่ง

 

                “22 15 18 13 อืมม….”  มาร์คคิดอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ๆเขาก็ยิ้มขึ้นมา

 

                “พี่รู้แล้วหรอว่าปริศนาแก้ยังไง”  ยูคยอมยิ้มกว้าง

 

                “เปล่า

 

                “อ้าว”  ยูคยอมหุ้บยิ้มแล้วแก้ปริศนาต่อไป ส่วนมาร์คนั่งยิ้มแก้อาย

 

                “ถ้าเราลองเอาตัวเลขพวกนี้มาเทียบกับภาษาอังกฤษ ถ้าเกมนี้มันแก้ปริศนาด้วยวิธีนี้จริงๆเราจะได้คำตอบพี่มาร์คครับ ตัวเลขพวกนี้ในภาษาอังกฤษตรงกับตัวอะไรบ้างครับ”

 

ยูคยอมหันไปขอความช่วยเหลือจากมาร์คผู้เชียวชาญภาษา

 

22  W 15O R18 M13 ”  มาร์คตอบแบบไม่ต้องคิด

 

Worm….ได้แล้วพี่นี่ล่ะคำตอบ”

 

                “หนอนเนี่ยนะ”  ยูคยอมยิ้มดีใจส่วนมาร์คทำหน้าเหมือนไม่เชื่อคำตอบอะไรจะดูเพี้ยนแบบนั้น แต่จู่ๆไฟตรงรถไฟเหาะก็สว่างขึ้นผมจำได้แล้วรถไฟเหาะนั่นมันเคยเป็นรูปหนอนมาก่อน พร้อมกับมีตัวอักษรตัวสีแดงใหญ่เขียนไว้ว่า

 

ผู้ที่มีไหวพริบอันชาญฉลาดเท่านั้นที่จะหาเจอ

 

มาร์ครู้สึกเหมือนตัวเองโดนด่าว่าโง่ทางอ้อม แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับว่าเครื่องเล่นมีเยอะแยะทำไมต้องเป็นรถไฟเหาะเวรนี่ด้วย

 

ทางด้านแบมแบม ทั้งสามคนกลับได้บททดสอบที่ยิ่งกว่าการปลอกกล้วยเข้าปาก?

 

                “ไอ้เหี้ย นี่มันอะไรกันวะ”  จูเนียร์สบถด่ากองเหล็กที่ขวางทางเข้าโซนของที่ระลึกและอาหาร

 

                “มันจะสูงไปไหมวะเนี่ย”  ยองแจเงยหน้ามองความสูงของกองเหล็ก แล้วเดินอ้อมไปหาทางเข้าทางอื่น แต่ก็ไม่มีทางไหนที่เข้าได้เลยสักทาง

 

                “ผมว่าเราคงต้องปีนแล้วล่ะครับ”  แบมแบมเสนอทางออกที่มีเพียงทางเดียวให้พี่ๆ ซึ่งมันก็คงต้องปีนสถานเดียวล่ะนะ

 

                “งั้นกูจะไปก่อนในฐานะที่กูโตกว่าพวกมึง”  จูเนียร์ปีนขึ้นไปอย่างระมัดระวัง เท้าก็เหยียบหาจุดที่เหล็กแข็งแรงที่สุดเวลาที่น้องปีนขึ้นมาจะได้ไม่ร่วงลงไป

 

                “สู้ๆม๊า”  ยองแจตะโกนให้กำลังใจ แต่เสียงให้กำลังใจของเขานั้นมันกับทำให้บุคคลที่เขาเรียกว่าม๊าเกือบร่วงลงมาแทน

 

                “ม๊าพ่องดิ่ ตามมาได้แล้วปีนขึ้นมาตามที่กูเหยียบจะได้ไม่ร่วง”  แบมแบมยิ้มกับความรักแบบแปลกๆที่พวกพี่ๆของเขามีให้กัน

 

                “ดูน้องด้วยนะมึง”  จูเนียร์สั่งยองแจที่ตอนนี้ให้แบมขึ้นไปก่อน ส่วนตัวเองก็หาจุดปลอดภัยต่อไป

 

                “เฮ้ย”

 

เคร้ง! คร้าง!

 

                “พี่จูเนียร์!”  เด็กสองคนประสานเสียงขึ้นพร้อมกันเมื่อจูเนียร์เหยียบพลาด

 

                “เฮ้ย หลบไปดิ่วะ”  แต่จูเนียร์ไม่ได้ห่วงตัวเองที่ตอนนี้กำลังห้อยตัวอยู่เหนือปากหลุม เพราะเหล็กที่ประสานตัวกันหลวมๆหยุบลงไปกองกันอยู่เบื้องล่างแต่เขากลับห่วงน้องๆมากกว่าเพราะเศษเหล็กบางส่วนมันร่วงลงไปทางที่เด็กพวกนั้นปีนอยู่

 

                “พวกผมไม่เป็นอะไรครับ”  แบมแบมตะโกนตอบ แต่แผลที่หน้าผากมันกับไม่ได้บอกแบบนั้นเหมือนที่ปากคนตัวเล็กพูดสักนิด

 

                “แบมแบม เอาผ้าปิดแผลไว้ก่อนนะ”  ยองแจเอาผ้าปิดแผลให้แบมก่อนจะปีนไปช่วยจูเนียร์ขึ้นมาได้สำเร็จ

 

                “กูบอกให้ระวังไง แล้วนี้มึงทิ้งน้องทำไม!”  จูเนียร์ว๊ากยองแจทันทีที่พวกเขาถึงพื้นของอีกฝั่ง เด็กสองคนทำหน้าสำนึกผิดแต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พูดอะไรต่อเสียงหวานใสก็ดังขึ้นมาก่อน

 

“ยินดีให้บริการค่ะ”  ตรงหน้าพวกเขามีพนักงานขายเป็นพริตตี้สาวแสนสวยนมตู้ม 3 คนยืนรออยู่

 

 

 

ด้านเจบี กับแจ็คสันในโซนป่าซาฟารีจำลองและกิจกรรมแอดเวนเจอร์

 

                “ไอ้เหี้ย ทำไมบททดสอบมันโหดอย่างเน้”

 

                “กูเป็นประธานนักเรียนนะครับไม่ใช่นักกีฬาทำไมต้องให้กูวิ่ง”  ช่างเป็นภาพที่น่าอนาถใจยิ่งนักเมื่อ 1 ประธานนักเรียน และ 1 ลูกมาเฟียต้องมาวิ่งหนีหมาป่าฝูงใหญ่

 

                “เอาไงดีวะแจ็คสัน”  เจบีหันไปถามแจ็คสันที่นั่งหอบอยู่ข้างๆตอนนี้พวกเขาหนีมาหลบอยู่บนต้นไม้ปลอม

 

                “ลงไปให้มันแดกมั้ง”  แจ็คสันกวนส้นไม่ดูเวลาเจบีจึงโบกไปหนึ่งที

 

                “ใช่เวลาเล่นไหมสัส”  แจ็คสันลูบหัวแล้วหันไปค้อนวงใหญ่ แต่เขาก็ยังมองหาทางออกจนสายตาไปสะดุดกับตาข่ายใยเหล็กขนาดใหญ่รอยยิ้มตามแบบฉบับมาเฟียชั่วๆฉายบนใบหน้าเถื่อนๆ? ทันที

 

                “กูหาวิธีให้เรารอดได้แล้วแต่มึงต้องให้ความร่วมมือกับกู”

 

                “อะไรก็ได้ทั้งนั้นล่ะ”  เหมือนเจบีหาเรื่องฆ่าตัวตาย ตอนนี้เขาต้องมาวิ่งนำหน้าไอ้หมาป่าพวกนั้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาวิ่งคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเอกา

 

                “ไอ้ห่าหวัง!”  สามคำสำหรับแจ็คสัน หวังในค่ำคืนนี้ เจบีวิ่งมาจนถึงต้นไม้ที่พวกเขาใช้หลบภัย

 

แคว้ก!

 

                “ไอ้หมาเลวกัดกางเกงกูทำห่าอะไรวะ แถมกัดตรงตูดกูด้วย T^T”  เจบีประธานสุดหล่อไม่รู้จะเหน้าไปไว้ไหน จบมิชชั่นบ้านี่เมื่อไรนะมึงตายทั้งฝูง!!

 

                “ไอ้เหี้ยหวัง เร็วๆสิวะ”

 

                “ได้ครับลูกพี่”  เสียงแจ็คสันดังมาจากต้นไม้ แล้วตาข่ายใยเหล็กก็ถูกปล่อยลงมาคลุมฝูงหมาป่าไว้จนพวกมันหนีไปไหนไม่ได้

เอ๋งๆๆ หงิงๆๆ

 

                “ทีนี้ร้องเป็นหมาบ้าน”  เจบีที่โผล่หัวออกมาจากหลังต้นไม้เบ้ปากใส่ฝูงหม่าป่า

 

                “ไหนวะตูดขาดไหม ฮ่าๆ”  แจ็คสันล้อเจบีซึ่งเจบีก็ตบรางวัลให้ด้วยการถีบส่งแจ็คสันไปอยู่รวมกับฝูงหมา

 

                “ไอ้เหี้ยบี แว๊กตูดกางเกงกู”  แล้วก็จบลงด้วยชะตากรรมเดียวกัน

 

ครื่นนนน

 

ทั้งสองหันไปตามทิศทางของเสียง จู่ๆก็มีตู้เซฟมาตั้งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้พวกเขาวิ่งอยู่ตรงนี้ตั้งหลายรอบไม่ยักกะเจอ

 

                “จะมีตัวเหี้ยอะไรออกมาอีกไหมวะ”  แจ็คสันพูดขึ้นอย่างอ่อนใจ

 

                “กูก็ไม่รู้ว่ะ”  แล้วภาพก็ตัดไปที่ห้องส่ง

 

เอาล่ะครับ ผมเชื่อว่าหลายคนคงอยากรู้สินะว่าพวกเขาเจอกับอะไร  แทคยอนยิ้มโชว์เหยินที่ดูๆไปเหมือนกับของเจบีแบบแปลกๆ

 

ตอนนี้พวกเขาถึงบททดสอบที่สองแล้วล่ะครับ พวกคุณคงอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปสินะครับแต่ว่าพวกเราคงต้องพักการถ่ายทอดไว้เท่านี้ก่อนนะครับ

 

นิชคุณพูดพร้อมรอยยิ้ม

 

ทำไมล่ะครับ แทคยอนถามด้วยท่าทางเสียดายอย่างโอเว่อร์

 

เพราะว่า เราจะทำการเอามิชชั่นที่สองของทุกกลุ่มมารวมกันให้กลายเป็นมิชชั่นสุดท้าย ซึ่งเรารับรองว่าสนุกแน่ครับ

 

นิชคุณยังคงรอยยิ้มตามแบบฉบับเจ้าชายเอาไว้ แต่มันกลับแฝงไปด้วยรังสีชวนสยองซะอย่างนั้น

 




 


Writer Talk

รีดที่รักไรท์ผิดไปแล้ว TT เพิ่งเห็นว่าลงไม่หมด
เค้าขอโทษ ขอบคุณคอมเม้นต์ด้วยนะคะที่บอกว่ามันงง
พอไรท์มาดู อ้าวเดี้ยนลงไม่ครบไงไรท์ก็ขอโทษด้วยเน้อ
#รักรีดนะ ไรท์เมลล์













 


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #134 tantan_bb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 13:53
    สนุกมากค้ะ น่าตื่นเต้นมาก^^
    #134
    0
  2. #130 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:13
    โอ้โฮฮฮ น่าตื่นเต้นมากกกก
    #130
    0
  3. #129 MARKBAMM (@hananee05) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:13
    โอ้โฮฮฮ น่าตื่นเต้นมากกกก
    #129
    0
  4. #114 lotty0405 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 01:21
    งี้เจบีกะแจ็คก็ตูดกางเกงขาดกันสินะ 555555555555

    ทำไมเนียร์แบมแจได้เจอสาวสวยสามคน แลดูดีกว่าคนอื่น 555555555555
    #114
    0
  5. #102 GEHEIMNIS (@kik-sleep) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:22
    ตามหากันให้เจอนะ
    #102
    0
  6. #79 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:26
    โอ้ยยยย ลุ้นนน
    #79
    0
  7. #63 HanYoungJu (@chabuchaya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 21:43
    ลุ้นมิชชั่นมากอ่า
    #63
    0