Fic GOT7 [Love Suppose] สมมุตินะครับว่าผมรักคุณ

ตอนที่ 11 : Love Suppose :: Chapter 9 หาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ส.ค. 57

SQWEEZ



Chapter 9 :: หาย










 








เวลา 23.00 . การถ่ายทอดสดเรียลริตี้บนเกาะร่างวันเดอร์แลนด์ก็ถูกยุติลงด้วยเหตุผลที่คิงรุ่นปัจจุบันให้ว่า เกมสุดท้ายเป็นเกมสุดพิเศษที่ไม่สามารถเปิดเผยได้จนกว่าเกมจะจบ แต่จะมีการบันทึกเทปไว้และจะมีการออกอากาศในวันรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ถ้าว่าที่คิงทำมิชชั่นล้มเหลวเทปก็จะถูกทำลายทิ้งทันที

 

ช่วงเวลาเดียวกันบนเกาะวันเดอร์แลนด์

 

เจบีกับแจ็คสันกำลังงัดตู้เซฟอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะไอ้ตู้เซฟสับปะรังเคนี่ดันไม่มีที่ให้ใส่รหัสเปิดน่ะสิ

 

                “แม่งเอ๊ย ใครช่างสรรหาให้ตู้นี้มาวะ”  แจ็คสันบ่นไปงัดไป

 

                “แสลงก็ไม่แถมมาให้ ถ้านี่ไม่มีเศษเหล็กพวกกูไม่ต้องเอากิ่งไม้งัดหรอวะ”  เจบีบ่นเสริม นี่เขาหงุดหงิดจนฟันจะออกปากแล้วนะ ?

 

                “โอ๊ะได้แล้วๆ”  แจ็คสันเปิดประตูตู้ที่แย้มออกมาจนประตูขาดออกจากตัวตู้แล้วโยนทิ้ง ภายในนั้นมีซองสีดำวางอยู่ เจบีกับแจ็คสันมองหน้ากันประมาณว่า จะสั่งอะไรกูอีก

 

                “หยิบออกมาเปิดอ่านให้มันจบๆไป”  เจบีแกะซองออกอ่านคำสั่งภายในซอง แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม แจ็คสันอยากรู้จึงสอดหน้าเข้าไปอ่านข้อความด้วย

 

ในวันเดอร์แลนด์มีสิ่งต่างๆที่ในโลกมนุษย์ไม่มี มันล้วนสวยงามและน่าหลงใหลด้วยเหตุนี้จึงมีมนุษย์กลุ่มหนึ่งเดินทางเข้าไปในดินแดนแห่งนั้น….’

 

                “นี่มันนิทานหรือมิชชั่นวะ”  แจ็คสันบ่นอุบอิบแต่ก็จำเป็นต้องอ่านต่อ

 

แต่พวกเขาหาได้รู้ไม่ว่าหนึ่งในสมาชิกเขาพวกเขาได้หายไปจงตามหาเขาให้พบก่อนวันใหม่จะมาเยือน มิเช่นนั้นทุกอย่างจะสาบสูญไปตลอดกาล

 

ทั้งสองยังคงงุนงงกับข้อความในจนหมายจนกระทั้ง ยองแจวิ่งหน้าตื่นข้ามาหาเขา

 

                “พี่เจบี แฮกๆๆ”

 

                “เฮ้ยมาได้ไงมิชชั่นพวกนายจบแล้วหรอ”  เจบีวิ่งเข้าไปหายองแจแล้วถามด้วยสีหน้าตกใจ อะไรมันจะเก่งปานนั้น

 

                “ปะเปล่าครับ”

 

                “แล้วโผล่มาทำไมห่าเดี๋ยวก็แพ้หรอก”  แจ็คสันโวยวายพร้อมโบกยองแจไปทีหนึ่งแบบไม่เกรงใจเจบีซึ่งนั่งอยุ่ข้างๆเลยแม้แต่น้อย

 

                “โอ๊ย อย่าเพิ่งตีผมได้ไหมตอนนี้เกิดเรื่องแล้ว”

 

ทางด้านมาร์คและยูคยอม พวกเขาเดินเข้าไปหาซากรถไฟเหาะช้าๆ ทั้งที่ในใจพวกเขาไม่อยากจะมาที่นี้อีกเลยด้วยซ้ำ มาร์คมองซากรถไฟด้วยสีหน้าว่างเปล่าแต่ในใจเขากลับเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรภาพของซูจีที่นอนอยู่ตรงนั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง นั่นมันทำให้เขาแทบจะเสียสติ

 

                “พี่ไหวไหม”  ยูคถามมาร์คอย่างเป็นห่วงเพราะจุดต่อไปของมิชชั่นคือจุดสุดท้ายที่ซูจีมีลมหายใจอยู่

 

                “ฉันไม่เป็นไร”  มาร์คพูดเสียงแผ่วเบา ยูคยอมมองพี่ชายตัวเองเขาช่างน่าสงสาร ถึงภายนอกเขาจะดูเหมือนไม่เป็นไรแต่ข้างในใจของพี่มาร์คคงจะเจ็บปวดและแหลกเป็นชิ้นๆไปแล้ว

                ทั้งคู่เดินไปหยุดยังจุดที่ไฟส่องสว่างที่สุดเมื่อไปถึงมาร์คผู้เข้มแข็งถึงกับทรุดฮวบลงไปกับพื้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างทำร้ายจิตใจ รูปขนาดใหญ่ของซูจีตั้งอยู่ตรงนั้นรอบๆเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวหลากชนิดและข้างรูปคือข้อความแสดงความเสียใจต่อการจากไปของเธอ

 

                “แบบนี้มันทำร้ายกันเกินไปแล้วนะ”  ยูคยอมยืนตัวแข็งทื่อ น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลอาบแก้มความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินในใจเด็กหนุ่ม

 

                “เธอสวยนะมึงว่าไหมยูค”  จู่ๆมาร์คก็พูดขึ้นเขาหยิบรูปซูจีขึ้นมานิ้วเรียวลูบไล้ไปตามรอยยิ้มของผู้หญิงที่เขาบอกว่าชอบในวันที่สายไป ยูคพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

 

                “ฉันขอโทษนะ ไหนดูซิว่าเธอเอามิชชั่นอะไรมาให้ฉัน”  มาร์คพูดยิ้มๆให้กับรูปถ่าย แต่รอยยิ้มนั้นมันช่างดูเจ็บปวดมากกว่าที่จะสดใสมาร์คพลิกรูปไปด้านหลังแล้วเขาก็แกะซองสีดำที่ติดอยู่ออก

 

                “ขอบใจนะซูจี”  มาร์คยิ้มบางๆ ก่อนจะแกะซองออกอ่าน

 

ในวันเดอร์แลนด์มีสิ่งต่างๆที่ในโลกมนุษย์ไม่มี มันล้วนสวยงามและน่าหลงใหลด้วยเหตุนี้จึงมีมนุษย์กลุ่มหนึ่งเดินทางเข้าไปในดินแดนแห่งนั้น แต่พวกเขาหาได้รู้ไม่ว่าหนึ่งในสมาชิกเขาพวกเขาได้หายไปจงตามหาเขาให้พบก่อนวันใหม่จะมาเยือน มิเช่นนั้นทุกอย่างจะสาบสูญไปตลอดกาล

 

                “แบมแบม”  ยูคยอมมองมาร์คอย่างไม่เข้าใจ มิชชั่นนี้มันเกี่ยวอะไรกับเจ้านั่นหรอ

 

                “มีอะไรเกี่ยวกับแบมหรอครับ”  ยูคถามสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนที่มาร์คจะได้ตอบอะไรจูเนียร์ที่โผล่มาพร้อมข่าวที่ไม่สู้ดีนัก

 

                “พวกมึง แบมแบมหายตัวไป”

 

“พี่ว่าไงนะหายไปได้ยังไง!  ยูคยอมถามจูเนียร์เสียงดังลั่นแทบจะกลายเป็นตะคอก

 

                “เรื่องมันยาวไปหาน้องก่อนจะมาตะคอกกูได้ไหมสัส”  จูเนียร์ตะโกนกลับ ดวงตาแดงก่ำนั่นแสดงให้เห็นว่าจูเนียร์ต้องร้องไห้มาก่อนจะมาถึงนี่แน่

 

                “แบมแบมหายไปที่ไหน”  มาร์คถามเสียงเย็นแต่ท่าทางเขาเหมือนฆาตกรโรคจิตรอกำจัดเหยื่อที่ขโมยของสำคัญไปมากกว่า จูเนียร์มองเพื่อนก่อนตอบเสียงสั่นเหมือนเขาเป็นคนทำผิดร้ายแรง

 

                “สวนอลิซ”  มาร์คพุ่งตัวออกไปทันทีตามด้วยยูคยอมและจูเนียร์

 

ภายในสวนอลิซ

 

เด็กหนุ่มนามว่า แบมแบม กำลังเดินวนไปวนมาในสวนที่ไม่มีทางออกในสภาพเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

 

                “พี่เนียร์ พี่ยองแจ!  แบมแบมตะโกนเรียกหาพี่ชายทั้งสอง ที่ตอนนี้หายไปไหนไม่รู้ตั้งแต่ตอนนั้นที่พวกเขาโดนวางยา

 

เมื่อ 30 นาทีก่อน

 

                “ยินดีให้บริการค่ะ”  พริตตี้สาวสวย 3 คนยืนยิ้มหวานให้พวกเขา

 

                “อะเอ่อ สวัสดีครับ”  ยองแจทักทายเหมือนคนติดอ่าง

 

                “พวกคุณคือมิชชั่นของเราหรอครับ”  แต่จูเนียร์ถามเสียงแข็งปนวาดระแวงผู้หญิงตรงหน้า

 

                “พวกเราเป็นแค่ผู้นำทางค่ะมิชชั่นย่อยของพวกคุณจบแล้ว”  พริตตี้นางหนึ่งตอบเสียงหวานพร้อมกับเดินมาจูงแขนแบมแบม

 

                “ไปเถอะค่ะ”

 

                “ห๊ะ”

 

แบมแบมอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ พริตตี้สาวกอดแบมแบมไปตามทางเรื่อยๆเหมือนแบมเป็นตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งแถมนางยังกอดแน่นซะจน แบมรู้สึกได้ถึงอะไรนุ่มๆเด้งๆบดเบียดอยู่บนแขนเขา

 

                -//////-

 

                “พวกคุณจะพาเราไปไหน”  จูเนียร์ถามขึ้นเมื่อพวกเขาเริ่มออกนอกโซนของที่ระลึกและอาหาร

 

                “สถานที่ทำมิชชั่นสุดท้ายค่ะ”  พริตตี้ที่เกาะเขาอย่างกับปลิงอเมซอนตอบเสียงอ่อย คือแบบไม่ต้องอ่อยกูได้ปะครับกูสยองว่ะ -___-

 

                “ไหนว่ามิชชั่นผมจบแล้วไง”

 

                “มิชชั่นรวมค่ะ”  จูเนียร์นึกถึงพวกที่เหลือทันทีถ้าแบบนี้พวกเขาทั้งหมดก็จะได้มารวมกันสินะ แบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย

 

                “ถึงแล้วค่ะ”  จู่ๆพริตตี้ทั้งสามก็หยุดเดิน เมื่อพวกเขามาถึงจุดหมายนั่นก็คือเขาวงกตขนาดใหญ่เท่าสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีสองสนาม ป้ายหน้าทางเข้าเขียนไว้ว่า สวนอลิซ

 

                “ขอให้สนุกกับมิชชั่นนะคะ”  พริตตี้ฉีดน้ำหอมให้ให้ทั้งสามคนก่อนเดินจากไป

 

                “นี่ตัวกูเหม็นขนาดต้องใช้น้ำหอมเลยหรอวะ”  จูเนียร์ยกแขนขึ้นดมอย่างเป็นกังวลในความสะอาดของตัวเอง

 

                “ฮ่าๆ ไม่หรอกครับพี่แต่เอทำไมผมง่วงจัง  ยองแจสะบัดหัวไล่ความง่วงที่กำลังคืบคลานเข้ามา

 

                “ผมว่ามันมีอะไรแปลกๆแล้วล่ะ….  แบมแบมพูดได้เท่านั้นเขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้น ตามด้วยพี่ๆของเขา

 

ภาพเหตุการณ์ไหลเข้ามาในสมองแบมแบม เขาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหินเย็นเฉียบแม้ชุดพละจะช่วยให้เขาไม่หนาวมากแต่อากาศตอนเกือบเที่ยงคืนแบบนี้มันก็เป็นสิ่งที่เลวร้ายอยู่ดี

 

                “แล้วแบบนี้ใครจะหาเราเจอล่ะ แล้วมิชชั่นของคนอื่นๆจะเป็นไงนะ”  แบมแบมบ่นคนเดียวในความมืด ตอนนี้เขาเหมือนลูกหมาหลงทางที่รอให้เจ้าของตามหา

 

                “ผมกลัว”  แบมแบมซุกหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง แล้วเขาก็สะดุดเข้ากับผ้าสีแดงที่เขาผูกข้อมือมาด้วยแบมแบมแกะผ้านั้นออกมาแนบอกแล้วหลับตาลง

 

                “พี่ซูจีครับ ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันพี่จะคุ้มครองผมอย่างที่พี่มาร์คบอกจริงๆใช่ไหมครับ

แบมแบมกำผ้าแน่นขึ้นเมื่อนึกถึงร่างสูงที่คอยดูแลเขาอยู่ตลอด

 

                “พวกยูคกับพี่ๆจะหาผมเจอใช่ไหม….  ลมเย็นๆพัดผ่านแบมแบมไป มันทำให้แบมรู้สึกเหมือนเขานั่งอยู่ในตู้เย็นก็ไม่ปาน

 

                “พวกเราจะได้เป็นคิงใช่ไหม พี่ช่วยคุ้มครองผมและพวกพี่ๆด้วยนะครับ”

สิ้นเสียงแบมแบมก็ลืมตาขึ้น เขาหยิบผ้าสีแดงขึ้นมาผูกข้อมือไว้เหมือนเดิมสายลมเย็นยังคงพัดผ่านผิวหนังเขาต่อไปแต่การผัดผ่านของสายลมครั้งนี้มันกลับรู้สึกอบอุ่นกว่าทุกครั้ง เหมือนกับว่ามีใครโอบกอดเขาอยู่ด้วยความเหนื่อยอ่อนปนกับพิษยาสลบที่ยังไม่จางหาย แบมแบมจึงหลับไปอีกครั้งบนพื้นหินเย็นๆในสวนแห่งความมหัศจรรย์




Writer Talk

ไรท์ลงตอนที่ 9 ให้แล้วนะคะหลังจากตอนนี้ไรท์เตอร์จะลงช้า
ถึงช้ามากนะเออ เพราะไรท์ติดเรียนค่ะเรียนหนักมากเลย T^T
นี่ๆ ไรท์มีไรจะบอกอ่ะไรท์งอนรีดมากเลยไม่มีเม้นต์เลยอ่ะ T^T
เค้าขอกำลังใจหน่อยสิ (ชักจะหมั่นไส้ตัวเอง)
#รักรีดนะค่ะ ฮ่าๆ

 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #115 lotty0405 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 01:28
    ใครมันคิดเกมส์วะ แบบ -....-;;

    ซูจีต้องอยู่ดูแลแบมอยู่แน่ๆเลยอะ TT

    #115
    0
  2. #80 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:32
    พี่มาร์คหาแบมให้เจอน่ะ
    #80
    0
  3. #55 piipopy1p (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 01:18
    ไรท์มาต่อเร็วๆนะ รอติดตามอยู่

    พี่มาร์คคคค รีบๆตามหาแบมๆให้เจอนะ
    #55
    0
  4. #52 ชเว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 00:43
    เหมือนซูจีเป็นแม่แบมเลย ไม่อยากให้มาร์คคิดว่าแบมเป็นตัวแทนของซูจีเลยอ้ะ
    #52
    0