Lucky to be in love with my best friend ไอดอล โปรดูเซอร์ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่่อ

ตอนที่ 2 : LET ME TAKE CARE OF YOU

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

     หลังจากออกมาจากร้านและเดินทางใช้เวลาสักพัก ก็เดินทางมาถึงคอนโดใกล้ๆ กับค่ายของทั้งสองคน เพราะมีสตูฯ ส่วนตัว และขี้เกียจไปตึกค่ายบ่อยๆ เลยเลือกซื้อคอนโดตรงนี้

 

     ชายหนุ่มพาอีกคนขึ้นมาถึงชั้น 14 ห้อง 166 ของตัวเอง

 

     ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำ เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แค่ใช้สอยได้ แต่ดัน มีข้าวของ ขนม ขยะล้นออกมาจากห้องสตูดิโอที่เปิดประตูทิ้งไว้เต็มไปหมด

 

         "อ้าว ลืมปิดห้องสตู เวรกรรม "

 

        "โอ้โห กี่วันเนี่ย"

 

     เธอเลิกคิ้วมองสภาพห้องแบบขำๆ หมอนี่พูดจริงแฮะตอนบอกว่าไม่ว่างเลย

 

     แต่ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเก็บห้องให้เค้า

 

        "หลายวัน นี่ห้องผมเอง ไม่ใช่ไหดองอะไร... "

 

     เดินฝ่าเหล่าเศษขยะทั้งหลายไปปิดประตูห้องสตูฯ

 

    ขอดทดเวลาบาดเจ็บสักครู่ เดี๋ยวพี่ไปสู้ต่อแล้ว

        

        "ไปนอนไป ครึ่งชั่วโมงปลุก"

 

     เธอเดินหลบขยะไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงวอร์มในห้องน้ำ ในระหว่างเปลี่ยนก็รองน้ำเตรียมถูห้อง

 

        "โอเคแต้งกิ้ว "

 

      เดินเข้าห้องนอนและปิดประตู ก่อนจะเปลี่ยนชุดโดยไม่คิดจะอาบน้ำ และหลับไปอย่างรวดเร็ว

 

      บางที ได้พักแล้ว ไอเดียคงแล่นขึ้นนะ หรือไม่?

 

     มุนอาที่เปลี่ยนชุดออกมาแล้ว มองไปที่ประตูห้องนอน ก่อนจะระบายยิ้มออกมาเบาๆ เธอลงมือทำความสะอาดห้องทำงานของเขาจนสะอาด เพื่อให้เขาได้มีพื้นที่ทำงานในขณะที่เธอทำความสะอาดส่วนอื่น

 

     ใช้เวลาไม่นาน ห้องทำงานก็เป็นระเบียบ ปราศจากขยะ

 

        "หาววววววววววว---วว "

 

     เสียงหาวลากยาวออกมาจากห้อง ก่อนเสียงเปิดประตูและเสียงก้าวเท้าออกจากห้องจะดังขึ้นตาม

 

        "ทำไม.. ไม่ปลุกอ่ะ? เกินครึ่งชั่วโมง แล้วไหมม.. "

 

      ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ยังตื่นไม่เต็มที่ พลางขยี้หัวและตบหน้าที่ไร้แว่นหนากลมนั้นให้ตื่น จะได้ทำงานต่อ

 

     มุนอาละมือจากการจัดเรียงนิตยาสารในห้องนั่งเล่นมามองชายหนุ่ม

 

        "ก็นายไม่ได้นอนหลายวันอะ เห็นหลับสบายเลยไม่กล้าปลุก"

 

     เธอยิ้มให้เขา ก่อนจะจัดการกับนิตยาสารต่อ บางครั้งบางคราวก็ต้องจัดการกับผมหน้าม้าที่ร่วงมาปรกหน้า

 

        "แอบโกรธนะเนี่ย.. "

 

        "ช่างเหอะ ขอโทษที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้แล้วกัน "

 

         "ทำงานนะ "

 

      เดินเข้าไปหยิบแว่นในห้องนอน ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องสตูดิโอวิมานของแท~

 

     มุนอามองตามไปด้วยสายตาแปลกๆ ที่บอกว่าโกรธนี่ โกรธจริงมั้ยเนี่ย- -

 

     เธอใช้เวลาไม่นานตามเคย เคลียร์บริเวณห้องนั่งเล่นจนเสร็จ ของมันไม่ได้มีมากเลยนะ แค่ขยะเอง

 

     เธอคอยชำเลืองมองแทมินที่ดูมุ่งมั่นกับงานอยู่บ่อยๆ ท่าทีแบบนั้น เธอชอบนั่งดูมาแต่ใหนแต่ไร เพราะเวลาแทมินทำงาน มันเท่ห์สุดๆไปเลย!

 

        ".... "

 

         "เฮ้อ... "

 

        "i have no idea!!! "

 

        "โอ้ยย-- "

 

     เสียงหลายเสียงเกิดขึ้นจากภายในห้องสตูฯ ทั้งเสียงบ่น เสียงถอนหายใจ และเสียงเหมือนของที่มีน้ำหนักมากตกลงมาบนพื้น

 

     ใช่ เสียงแทมินตกเก้าอี้เอง...

 

     เอาแต่นั่งคิดๆๆ บ่นๆๆ โมโหตัวเองที่งานไม่เดินจนตกเก้าอี้ สุดยอดไปเลย

 

        "แทมิน!"

 

     มุนอารีบวางมือจากโต๊ะห้องครัวที่เธอกำลังจะขัด ขาเรียวรีบวิ่งมาดูชายหนุ่มที่ร่วงลงมาจากเก้าอี้

 

        "เป็นอะไรมั้ย?"

 

     เธอถามชายหนุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นทอความเป็นห่วง

 

        "โอ๊ะ.. โอ้ย เจ็บสิครับ "

 

     ภาพที่เห็นตอนนี้ คือแทมินที่นอนหงายอยู่บนพื้นห้องพรมสีดำสนิท

 

         "ปวดเอว ลุกไม่ขึ้น แฮะๆ "

 

     ในเวลาแบบนี้ยังมาหัวเราะได้อยู่ จะสบายไปไหม?

 

        "โถ่เอ้ย คิดว่าลงมานอนที่พื้นจะแต่งเพลงออกรึไง"

 

     เธอฝืนยิ้มออกมา สองมือค่อยๆประคองใต้แขนคนตรงหน้าเบาๆ ทั้งส่วนสูงที่ต่างกันมากและน้ำหนักทำให้มันค่อนข้างยาก

 

        "ค่อยๆนะ ลุกไปนอนบนเตียงก่อน"

 

     ดีนะที่เธอเอาเจลเย็นในกระเป๋าตัวเองแช่ไว้ก่อนหน้านี้ เธอพกของแปลกๆเยอะอะนะ ทั้งชุดเต้นที่ใส่อยู่ และเจลเย็น เผื่อเกิดอุบัติเหตุตอนซ้อม

 

        "ไม่ได้ตั้งใจตกลงมาหนิ แต่ก็ดีนะ... "

 

        "ฮะๆ"

 

     หัวเราะกับความเด๋อตกเก้าอี้ของตัวเอง และค่อยๆ เดินไปนอนบนเตียงตามที่อีกฝ่ายสั่ง

 

         "ไม่เป็นไรหน่า ยังไม่ตาย "

 

        "นาย ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย"

 

     เธอเดินไปหยิบเอาเจลจากในตู้เย็น ก่อนจะกลับมาช่วยเขานอนคว่ำลง

 

        "มันจะ เย็นหน่อยนะ"

 

     เเหงสิ ประคบเย็นกันเดือนพฤศจิกา ไม่หนาวสิแปลก

 

        "อ-- อู๊กกก  ..ยย ย เย็นนน "

 

     ร้องโหยหวนเพราะความเย็นที่มากระทบหลังของตนเองอย่างกระทันหัน

 

    แบบนี้แหละ จะตายย อมก.

 

        "อ้ะ ขอโทษๆ งั้นเดี๋ยวเอาผ้ารองให้นะ"

 

        มุนอารีบยกออกทันที สองมือลนความหาผ้าเช็ดหน้าลายกุหลาบสีดำออกมาปูไว้ก่อน มือเรียวค่อยๆจัดให้เจลอยู่ในจุดที่ถูกต้อง

 

        "เบาๆ นะ.. "

 

     นอนคว่ำลงกับเตียงพร้อมผ่อนคลายตัวเองให้สบาย

 

     สบายจนเผลอหลับไปอีกแล้ว...

 

     เพราะโตรุ่งไง นอนไปชั่วโมงกว่ามันไม่พอหรอก

 

     สายตาอ่อนโยนมองไปที่ชายหนุ่มบนเตียง ที่ตอนนี้ดูเหมือนเด็กน้อยสุดๆ เธอค่อยๆห่มผ้าให้เขา ก่อนจะลุกออกไปเก็บกวาดต่อ

 

     ราว2-3ชั่วโมงต่อมา เธอก็เก็บกวาดหอจนเสร็จ หญิงสาวมองดูห้องสะอาดเรียบที่เป็นฝีมือตัวเอง และเธอเตรียมอาหารง่ายๆเอาไว้ด้วย

 

     ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อปลุกอีกคน

 

        "แทมินอ่า ไปกินข้าวอาบน้ำแล้วค่อยมานอนต่อนะ"

 

        "ฮืออ..."

 

         "อ่ะ ตายแล้ว ลืมถอดแว่นก่อนนอน ไปไหนแล้วอ่า? "

 

     พยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความสะลึมสะลือ มือทั้งสองข้างควานหาแว่นที่เป็นสิ่งจำเป็นที่สุดของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

         "...ไปไหนแล้วอ่ะ แว่นจ๋าา แว่นนน "

     มุนอากลั่นขำแทบตายกับภาพตรงหน้า สุดท้าย ก็ไม่สำเร็จ ร่างเล็กล้มลงบนเตียงตรงหน้าแล้วระเบิดหัวเราะออกมาดังๆ

 

        "555555 ไม่รู้จริงดิ"

 

     แหม แว่นอยู่บนหน้าขนาดนั้น

 

        "อ่าาา ฮะ? "

 

     มือหนาลูบไปบนหน้าตัวเอง จริงด้วย แว่นอยู่นี่นี่หว่า...

 

     ก็ว่าทำไมมันชัดแปลกๆ เห้อม ขอบคุณ

 

     มุนอายังคงขำอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้ คือ น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนหมีเท็ดดี้ตัวยักษ์น่ากอด

 

     เดี๋ยวๆ แล้วนี่คิดอะไร

 

     หมีตัวยักษ์น่ากอด

 

     มุนอาหยุดหัวเราะเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที

 

     ตนนั่งแช่จนสติวิ่งเข้าหัว ก่อนจะลุกจากเตียงและถอดเสื้อยืดที่ใส่อยู่ โยนลงตระกร้าผ้าใช้แล้ว

 

         "ไปอาบน้ำนะ.. "

     มุนอาสตั๊นไปราว 10 วิ กับเพื่อนที่ถอดเสื้อยืดตรงหน้า

 

     เอาจริงปะ ถ่ายmvมาตั้งเยอะ เห็นก็ต้องบ่อย

 

     แต่การที่มานั่งหน้าแดงอยู่นี่คือไร?

 

     ตอบ!

 

    เสียงน้ำกระทบกับพื้นหยุดดังลง ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดน้ำที่ยังเปียกอยู่บริเวณตัวและเรือนผม ก่อนจะนุ่งผ้าเช็ดตัวครึ่งตัวและเดินเข้ามาที่ห้องนอนเพื่อหาเสื้อผ้าใส่

 

     เหมือนจะลืมไปว่าในห้องนี้ไม่ได้มีตัวเองอยู่คนเดียว

 

     ตนนั่งยองๆ ที่หน้าตู้เสื้อผ้า พร้อมควานสุ่มเสื้อยืดแขนยาวและกางเกงผ้ายืดดูใส่สบายออกมา ก่อนจะหันไปเห็นฝ่ายหญิงที่อยู่บนเตียง

 

         "อ่ะลืม.. เกือบแล้วไง "

 

     หัวเราะแห้งๆ แล้วหยิบเสื้อผ้ากลับไปแต่งตัวในห้องน้ำ

 

     มุนอาถอนหายใจที่ไม่รู้ว่ากลั้นเมื่อไหร่ออกมา เพื่อนเธอนี่ ดูดีใช่เล่น...

 

     เอาอีกแล้ว คิดแบบนี้อีกแล้ว

 

     เธอสะบัดหัวไล่ความคิดจนหัวยุ่งไปหมด ใครมาเห็นตอนนี้คงหาว่าเป็นบ้าแน่ ไม่มีอารมณ์จะคีพลุค อีกอย่าง มุมนี้ก็มีแค่แทมินนี่แหละที่ได้เห็น

 

    แทมินแต่งตัวเสร็จก่อนจะออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเอาผ้าเช็ดผมที่ยังเปียกเพราะสระผม

 

         "มีอะไรกินบ้างน้า.. "

 

     เดินแวะเข้าไปกด sleep คอมพิวเตอร์ที่ทำงานทิ้งในห้องสตูไว้เพื่อให้มันได้พักเครื่อง ก่อนคอมจะตายเพราะทำงานหนักไป...

       

     มุนอากระพริบตาถี่ๆสองสามทีก่อนจะเดินออกไปตักข้าวมาวางให้

 

     ของในตู้เย็นนี่ สงสัยต้องพาไปตลาดซะหน่อย

 

     ขนาดคนชอบทำกับข้าวอย่างมุนอา ที่มีสกิลพลิกแพลงสูตรอาหารได้ตามของที่มี

 

     ยังสุดจะจนปัญญา แกะของในตู้เย็นออกมาทำได้แค่ซุปกิมจิกับไข่ดาว  รู้สึกเสียสถาบันผู้หญิงมาก ถถถ

 

        "มากินข้าวเร็วแทมิน เดี๋ยวให้นอนต่อ"

 

     เธอยิ้มพร้อมตักซุปร้อนๆใส่ชาม

 

    เดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะลงมือทานของที่อีกฝ่ายทำให้ ซุปกิมจิกับไข่ดาว.. ก็ดี อยู่กับยัยนี่ทีไรได้กินแต่อาหารดีๆ ดีกว่ารามยอนแล้วกัน...

 

         "อื้อ อร่อย ไม่เค็มเกินไปเหมือนเดิม...  "

 

     ด้วยความไม่ชอบทานรสเค็มอย่างมากๆ ของตัวเอง อาหารฝีมือของมุนอาคือตอบโจทย์

 

       "สนใจจ้างไว้เป็นแม่ครัวมั้ย คิคิ"

 

     เธอขำเบาๆก่อนจะนั่งลงตรงข้ามทานของตัวเองบ้าง

 

     เอาจริง ตั้งแต่เดบิวต์มานี่ ตัดใจละว่าจะมีโอกาสทำกับข้าวให้ใคร แต่เหมือนจะลืมไป ว่ายังมี 1 หน่อแทมินรอให้แม่นกอย่างเธอป้อนอยู่5555

 

        "อยากจ้างต้องทำไงครับ ต้องเปย์เท่าไหร่? "

 

     ยิ้มบางก่อนจะสนใจกับอาหารตรงหน้า...

 

        "อื้อ กินเสร็จจะกลับเลยไหม เดี๋ยวออกไปส่ง "

 

         "หรือไม่อยากกลับ คิดถึงมากก อยากนอนด้วยจังเล๊ยย "

 

     ประโยคสุดท้าย ตนแกล้งเลียนเสียงอีกฝ่ายพร้อมขำจนตาหยี่

 

        "หนอยยยย แกล้งชั้นเหรอ" เธอแกล้งค้อนก่อนจะหยิกแก้มของอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว

 

        "มาเป็นแฟนคลับเราวันนี้ แถมฟรีอาหารถูกหลักโภชนาการสามมื้อ คุ้มสุดๆ มีบริการแม่บ้านด้วย"

 

     เธอสวมบทเอ็มซีทั้งๆที่ยังขำอยู่

 

        "ใครแกล้ง ไม่มี๊--- "

 

     พูดเสียงอุ๊บอิ๊บเพราะโดนหยิกแก้ม โกรธแค้นกันมาจากไหน?

 

         "แฟนคลับอ่ะเป็นอยู่แล้วคร้าบบบบบบ "

        

        "แล้วถ้าอยากได้บริการแบบพิเศษๆ ต้องเป็นอะไรเหรอ? "

 

     แบร่

  

        "แค่นี้ยังพิเศษไม่พออีกเหรอ โลภมากนะเรา555"

 

     เธอแกล้งหยิกจมูกอีกฝ่าย

 

     ประโยคมันชวนให้คิดจังเรย ; ;

 

     มุนมุนคิดไปเองเหยอ ; ;

 

     ทำไมวันนี้แทมินทำตัวสมเป็นอปป้าจัง

 

        "... "

0 ความคิดเห็น