Lucky to be in love with my best friend ไอดอล โปรดูเซอร์ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่่อ

ตอนที่ 1 : LONG TIME NO SEE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

     เวลาเกือบเที่ยง มหานครโซลวุ่นไปด้วยคนที่เดินหาข้าวกลางวันทานกันให้ทันเวลาทำงาน และไม่เว้นแม้แต่คนที่ปกติจะเอาแต่บ้างาน ไม่เอาน่า นี่โซลนะ แดนแห่งการกิน! ชายหนุ่มขยับแว่นทรงกลมอันใหญ่บนหน้าของตัวเอง ก่อนจะหันมาสนใจกับเนื้อเพลงและการแต่งทำนองเพลงตรงหน้า

 

     เพราะว่าวันนี้ เพื่อนสนิทของผมนัดออกมาหาน่ะสิ จะเรียกว่าโดดงานมาดีไหมนะ ก็คงไม่ เพราะระหว่างรอ ก็นั่งคิดทำนองไปได้เยอะแล้ว

 

     ร่างใหญ่นั่งรออยู่ในร้าน นิ้วเรียวยาวพลางเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่คิดไว้ในหัว

 

         " ... "

 

     เสียงกระดิ่งของร้านกาแฟกึ่งร้านอาหารดังขึ้น พร้อมๆกับร่างของ มุนอา ในเสื้อตัวโปรดที่เธอใส่อยู่ประจำ ร่างบางสวมหน้ากากปิดปากและแว่นกันแดด อำพรางตัวเองจากแฟนคลับ ไอ้ตอนเป็นนักร้องธรรมดาว่าดังแล้ว พอไปเป็นเทรนเนอร์ให้รายการชื่อดัง ตอนนี้ไปใหนก็มีแต่คนรู้จักในฐานะเทรนเนอร์สาวเพียงคนเดียว สายตาคมมองไปรอบร้าน พยายามมองหาเพื่อนสนิทของตัวเอง

 

        "โอ้ะ ย่าห์ แทมิน" เธอเรียกเสียงดังอย่างลืมตัว

 

     ชายหนุ่มยกมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณว่าเห็นแล้ว พร้อมกับนั่งเท้าคางมองเพื่อนสาวคนดังของตัวเอง

 

         " แหม แม่คนดัง... "

 

         " ไม่ได้เจอกันนานแล้วเนอะ คิๆ "

 

      ด้วยที่ตนเองเป็นแค่โปรดิวซ์เซอร์ทำงานอยู่เบื้องหลัง นานๆ ทีก็มาแรป ft. กับศิลปิน คนที่รู้จักเราส่วนใหญ่ก็น่าจะรู้ตักในฐานะแรปเปอร์ใต้ดิน ที่เป็นตอนสมัยเรียนหล่ะมั้ง เลยไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวเองเท่าไหร่

        "ไม่ต้องพูดเลย นายก็ดังนั่นแหละ เพลงที่นายแต่ฮิดติดชาร์ททั้งนั้นนี่"

 

     เธอค่อยๆนั่งลงตรงข้ามเขา หญิงสาวถอดอุปกรณ์พรางใบหน้าออก ขี้คร้านจะซ่อนตัวแล้ว เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน เป็นข่าวกับตานี่ไม่รู้กี่รอบ เธอหยิบเมนูขึ้นมาดู

 

        "นายสั่งอะไรรึยังอะ?"

 

     บางทีเธอก็ขำตัวเอง ทั้งๆที่เป็นน้องแต่ไม่ยักกะเรียกเขาว่าแทมินอปป้า

 

        " ยังเลย งั้นเรียกพนักงานให้นะ "

 

     เรียกพนักงานก่อนจะหันไปหาอีกฝ่าย

 

         " กินอะไรดีอ่ะ ปกติกินแต่รามยอน สั่งอาหารไม่ถูก "

 

     หัวเราะแห้งๆ ให้กับความเด๋อสั่งอาหารไม่ถูกของตัวเองเล็กๆ

 

     ถ้าสั่งซัมยังซักชามจะโดนตบไหมนะㅋㅋㅋ

 

        "นายนี่น้า เอาแต่หมกตัวอยู่ในสตูดิโอ มานี่ ชั้นสั่งให้"

 

     มุนอาหัวเราะชายหนุ่ม ก่อนจะหันไปสั่งทั้งไก่ทอด ต๊อกปกกี ซุปกิมจิ และอีกหลายอย่าง เธอน่ะ กินเยอะนะ

 

        " ฮะๆ ก็นะ รามยอนมันสุดยอดจะตาย "

 

        "แต่ยังกินเยอะอยู่แบบนี้ไม่เป็นไรเหรอไง ยังไม่อยากเห็นแม่คนดังลงพุงนะ "

 

     เก็บกระดาษจดโน้ตเพลง บลาๆ ที่วางอยู่เกลื่อนโต๊ะเข้าเป็นกองเดียว ให้โต๊ะมีพื้นที่สำหรับทานอาหาร

 

        "ก็กินเยอะมาตั้งแต่ก่อนเดแล้วนี่นา นายเองก็ควรจะชินได้แล้ว"

 

     เธอคีบเครื่องเคียงเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

 

        "อีกอย่าง เพราะชั้นกินของมีสารอาหารครบไง ถึงได้สวยแล้วหุ่นดี"

 

     เธอก็ชมตัวเองกวนเพื่อนไปงั้นแหละ จริงเธอก็คือไอดอลที่ถ่อมตัวมากๆคนนึงนะ

 

        " จ้า สวยจ้า "

 

     มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความเอือมระอา แต่ก็ชินแล้วแหละ ก่อนตะเลิกสนใจและหันมาโฟกัสกับอาหารตรงหน้า นานๆ ทีจะได้กินอาหารครบห้าหมู่กับเขาบ้าง... คิดแล้วสงสารตัวเองเนอะว่าไหม

 

        "ว่าแต่ ครั้งสุดท้ายที่นายได้กินข้าวนี่เมื่อไหร่น่ะ นายดู ผอมลงมากเลยนะ"

 

     มุนอามองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง ในมือถือช้อนที่เพิ่งจะตักซุปกิมจิเข้าปาก

 

        "ถ้าเป็นข้าว อาทิตย์ก่อน... มั้ง? "

 

        "ใช้รามยอนหายใจมาเป็นอาทิตย์แล้ว... "

 

     ค่อนข้างยุ่งกับการทำเพลงมากๆ เพราะในเร็วๆ นี้ ศิลปินในค่ายก็จะปล่อยเพลงใหม่อีก ซึ่งตนก็เป็นหนึ่งในทีมโปรดิวซ์

 

        "ไม่ได้นะ ทำไมทำงี้ละ ไม่มีเวลาออกไปซื้อเลยเหรอ?"

 

     เธอร้องอย่างตกใจ หมอนี่ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย! และด้วยมือที่ไปเอง เธอคีบไก่ทอดอันใหญ่ใส่จานเขา

 

        "ก่อนออกมาหาเธอ พึ่งได้อาบน้ำในรอบสามวัน... "

 

     จะตายแล้ว ยุ่งไปหมด เดดไลน์ก็จะถึงแล้ว แถมนี่ต้องทำสามเพลงเลยไง แค่อาบน้ำก็ไม่แล้ว นับประสาอะไรกับนอนหรือกินข้าวกันหล่ะ...

 

     ชายหนุ่มใช้ส้อมแหก(?) เนื้อไก่ออกจากกระดูกและทานด้วยสีหน้าเหมือน พึ่งได้กินข้าวในรอบสามวัน

 

     มุนอามีสีหน้ากังวล เธอเคยเตือนหลายรอบแล้ว ว่าให้ดูแลตัวเองดีๆหน่อย

 

        "แล้วนี่ ได้นอนรึยัง"

 

     เธอถามหลังจากหันไปสั่งข้าวให้ชายหนุ่มเพิ่ม

 

        "แฮะๆ "

 

        หัวเราะแห้งๆ จนตาหยี่ไปทางอีกฝ่าย ใช่ สามวัน หมายถึงโต้รุ่งมาสามวันแล้วอ่ะนะ

     แต่ก็ไม่อยากให้เป็นห่วง แม่คนดังคนนี้ วันวันชีวิตก็คงมีเรื่องให้คิดให้ทำเยอะแล้ว ไม่อยากให้มากลุ้มเรื่องตัวเอง

 

         " ก็.. ก็ได้นอนนะ "

 

        "อย่าโกหกกันนะ ใต้ตาคล้ำขนาดนี้ แทมิน นายจะป่วยเอานะ"

 

     ใบหน้าสวยยู่ลง เธอไม่ได้โกรธที่เค้าโกหก เธอโกรธที่เค้าไม่ดูแลตัวเอง

 

        "มาดูแลฉันสิ ฉันดูแลตัวเองได้ที่ไหนกัน... "

 

     เท้าคางทำหน้านิ่งใส่อีกฝ่าย พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

         "พูดเล่นหน่า โหว๊ะ "

 

         "ขำป่ะ... อ๋อไม่เนอะ "

 

        "นายน่ะ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย..."

 

     เธอก้มหน้ามุบมิบ ตักซุปเข้าปาก จะเลอะก็ไม่สนใจ จากไอดอลสุดแซ่บอายุ 24 ตอนนี้เหมือนเด็กน้อยเลย

 

        "คนที่นั่งตรงหน้านี่ แม่คนดังอายุ 24 หรือว่าเด็ก 4 ขวบนะ? "

 

     เท้าคางมองยิ้มๆ ก่อนจะใช้มือหนาจัดการเช็ดรอยซุปที่เลอะอยู่มุมปากออกจนสะอาด

 

         "ว่าแต่ฉัน เแล้วธอหล่ะ?"

 

        "ฉันได้นอนนะ แค่บางทีก่อนคัมแบคก็ ซ้อมหนักหน่อย... วันละ 12 ชม.ไรงี้ แต่แค่อาทิตย์เดียวเอง"

 

     อาทิตย์เดียวน่ะใช่ แต่ที่เธอไม่ได้บอก ก็คืออาทิตย์ที่ว่า มันคือช่วงนี้ อาหารกลางวันก็เป็นข้าวกล่องง่ายๆ ข้าวเช้าก็ไม่ค่อยได้กิน เพราะต้องไปวิ่งแต่เช้าเลย เป็นไอดอลนี่ก็ไม่ง่ายนะ

 

        "พออยู่แบบนี้แล้ว อยากลาออกจากค่ายไปปลูกผักขายจัง ฮะๆ "

 

         "แต่ก็ชินไปเองแล้วแหละ แค่นี้ไม่ตายหรอก... "

 

     ตักซุปกิมจิตรงทานเงียบๆ พร้อมคิดถึงงานที่ต้องกลับไปทำต่อ

       

         "นี่แหละนะ ชีวิตไอดอล .." เธอยิ้มๆ

 

        "แต่ว่า สิ่งที่ทำให้พวกเราอยู่ต่อ ก็คือแฟนคลับนี่เนอะ"

 

     เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหยีให้อีกฝั่ง

 

        " นั่นสินะ... แฟนคลับนี่ "

 

     ก็อีกฝ่ายเค้าเป็นไอดอลนี่นะ... และเราหล่ะ?

 

     ตนเก็บความคิดนี่ปาทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะหันมาสนใจสาวตรงหน้าตน

 

         "อื้อ.. ชักอิ่มแล้วสิ "

 

     แต่ถึงยังไง ก็ยังคงคอนเซปท์กินน้อยอยู่เหมือนเดิม ผมนี่แหละจะใครหล่ะ

 

        "นายกินไปนิดเดียวเองนะ กินอีกหน่อยสิ จะได้มีแรงทำงาน"

 

     เธอทำสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์

 

        "นะๆๆๆ เดี๋ยววันนี้ไปนั่งทำงานเป็นเพื่อน"

 

     ทำยังไงก็ได้ให้เขากินเยอะกว่านี้ เธอเป็นห่วงเขานี่นา

 

        "อ่ะ.. ก็ได้ "

 

     ยอมใจอ่อนให้หน่อยแล้วกัน ไหนๆ ก็นานๆ เจอกันที

 

     ตนตักต๊อกปกกี้เข้าปากด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง อีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าอีกหน่อยคือเท่าไหร่นี่หน่า คำเดียวก็พอมั้ง?

 

     มุนอาเลิกคิ้วมอง เขาคงไม่ได้หมายถึงคำเดียวหรอกนะ? ช่างเถอะ นายนี่ยอมทำตามที่บอกก็ดีแค่ใหนแล้ว

 

        "แล้วนี่ ที่บริษัทเป็นไงบ้าง คิวใครคัมแบคล่ะ"

 

     เธอเอ่ยถาม ถึงจะอยู่บริษัทเดียวกัน แต่เธอเพิ่งกลับมาจากเวิร์ดทัวร์ แถมยังยุ่งกับการออกรายการ เธอจึงไม่ค่อยรู้เรื่องบริษัทเท่าไหร่

 

     เธอดูดน้ำหลังจากจัดการอาหารบนโต๊ะจน 'เกลี้ยง' นี่แหละเหล่าแฟนคลับทั้งหลายถึงได้บอกต่อๆกัน ว่าสิ่งที่มุนอาชอบที่สุดคือ 'ฟู้ดซัพพอร์ต'

 

        "อ๋อ คุณ * หน่ะ "

 

     ตนเอ่ยชื่อนักร้องชื่อดังของค่ายที่ไปทำเพลงให้ นี่เป็นนักร้องดังด้วยนะ เพลงเลยต้องออกมาดีที่สุด

 

     เลยเป็นเหตุผลที่ฮันวอนกดดันตัวเองจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลย

 

        "เหนื่อยเลยล่ะสิ"

 

     เธอเท้าคางมองอีกคน อันที่จริงเธออิจฉาคนนั้นมากๆเลยนะ เธอไม่ค่อยดังเท่าไหร่เมื่อเทียบกับเขา อาศัยฐานแฟนเบสเก่าสมัยยังเป็นวงอยู่ แต่ก็นะ ที่หมอนั่นดังได้ก็เพราะแทมินของเธอนี่แหละ! แถมหมอนั่นก็เป็นคู่กัดของเธอมาตั้งนาน จนตอนนี้เธอกับเขาถือว่าอยู่ในระดับเดียวกัน

 

        "อื้อ เหนื่อย อยากแยกร่างได้จังง "

 

         "ร่างนึงทำงาน อีกร่างก็นอน นอนยาวๆ สักเดือนนึงแล้วค่อยตื่น อะไรแบบนี้อ่ะ ฮะๆ "

 

     นั่งทิ้งตัวไปกับผนักเก้าอี้ พร้อมถอดแว่นกลมอันใหญ่เพื่อหลับตาพักสายตาประมาณสองนาที

 

     ได้เวลากลับไปลุยงานแล้วแหละ...

        "แล้วนี่กลับเลยมั้ย" เธอเรียกบ๋อยมาเช็คบิล

 

        "ชั้นอยากเห็นสตูดิโอนายจัง ไม่ได้ไปนานแล้ว"

 

     เธอยิ้มแล้วควานหามาส์กกับแว่นดำ

 

        "อือ กลับเลย... "

 

      หยิบแว่นกลับมาใส่คืนเข้าที่เดิม

 

         "อยากเห็นรังแทมินขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ได้เก็บของมาเป็นเดือนแล้ว... "

 

     นึกภาพถ้วยรามยอนที่กินเสร็จแล้วถูกโยนทิ้งขว้างไว้ในห้องนะ... อมก.

 

        "ถ้าให้เดานะ"

 

     เธอลุกขึ้นยืน ปากอิ่มยิ้มเล็กน้อยให้กับแฟนคลับวัยรุ่นโต๊ะข้างๆ ก่อนจะหันมายิ้มเต็มที่ให้ชายหนุ่ม ด้วยรอยยิ้มที่ตั้งแต่เด็กจนโต มีให้เขาคนเดียว

 

        "นายคงต้องการคนช่วยเก็บของหน่อยล่ะ"

 

     เธอขำน้อยๆ

 

        "ดีใจจัง มีเพื่อนรู้ใจ... "

 

     ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ไม่ยิ้มให้ใครเห็นนอกจากครอบครัวและเธอคนนี้คนเดียว

 

         "งั้นก็เลทสโก๋วทูแทมินแลนด์กันเถอะ เย้ คิๆ  "

 

        "เย้ สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น คิกๆ"

 

     พูดจบก็หัวเราะคิกคัก อยู่ค่ายเดียวกันยังไม่ค่อยได้เจอกันเลย

 

     วันนี้ล่ะ จะมีคนกลายร่างเป็นแม่บ้านให้พ่อโปรดิวเซอร์สุดหล่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น