[ IKON WINNER ] JUST SAY

ตอนที่ 3 : JUST SAY • IF YOU | Bobby

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ก.ค. 59

© themy butter







if it possible

i will never let you go....

 

 

"อย่างี่เง่าได้ป่ะ(ชือ่คุณ) พี่บอกแล้วไงว่างานที่ค่ายมันยุ่งเมื่อไหร่จะเข้าใจอะไรง่ายๆเป็นบ้างวะ" เสียงทุ้มแหบของจีวอนพูดอย่างหงุดหงิด ดวงตาเรียวคมมองคนรักที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนโซฟาเหมือนทุกๆครั้งที่ทะเลาะกัน


"แล้วเมื่อไหร่พี่จะเลิกทำตัวให้ฉันรู้สึกแบบนั้นล่ะ ฉันรักพี่มากนะทำไมพี่ไม่เข้าใจง่ายๆบ้างเหมือนกัน" คุณตะโกนออกมาพร้อมกับหลับตาลงเพื่อกั้นเหล่าหยดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

 

มันมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ยิ่งช่วงนี้พวกเขาสองคนทะเลาะกันบ่อยมากเกือบจะทุกครั้งที่เจอหน้าเลยก็ว่าได้ ตอนนี้จีวอนคือนักร้องของค่ายเพลงชื่อดังส่วนคุณก็เป็นแค่คนที่ชอบแต่งเพลงไปเรื่อยๆ เพราะแบบนี้เลยไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยๆหลังจากที่จีวอนงานค่อนข้างรัดตัวจนไม่มีเวลากลับมานอนที่ห้องบางครั้งก็เป็นอาทิตย์ แต่นั่นมันไม่เท่ากับที่เขาทำตัวน่าสงสัยเหมือนจะมีคนอื่นจนคุณต้องสติแตกแบบนี้หรอก

 

"ก็บอกแล้วไงว่าพี่ต้องทำงาน " จีวอนพูดแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 


"ทำงานหรือจะไปทำอะไรกับคิม ซออูกันแน่ " เสียงใสใสพูดออกไปแล้วจ้องตาของคนรักที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม


 

เมื่อไหร่จะเลิกระแวงสักทีห๊ะ! อยากให้ฉันมีคนอื่นมากนักรึไง(ชื่อคุณ) !” เสียงตะคอกดังลั่นแต่ไม่ทำให้คุณกลัวเลยสักนิด

 


เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

 


จีวอนมองภาพตรงหน้าแล้วเบนหน้าหนีไปเพราะเขาไม่ชอบเห็นคุณร้องไห้เลยสักนิด เขาไม่กล้าพูดเต็มปากหรอกว่าไม่ได้ตั้งใจจูบซออูเหมือนที่คุณกล่วมา เขาเต็มใจที่จะจูบซออูนักร้องในค่ายที่สังกัดอยู่ด้วยกันอย่างเต็มใจแต่ยอมรับตรงนี้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากกว่าเพื่อนร่วมงาน มีแค่คุณนี่แหละที่ยังระแวงไม่เลิก

 

ระแวงจนน่ารำคาญ

 

เลิกร้องไห้ซะทีเถอะสุดท้ายจีวอนก็พูดออกไปด้วยความรำคาญ เพราะเขาเหนื่อยกับงานมาทั้งวันและไม่ต้องการกลับมาชวนอีกคนทะเลาะอะไรด้วยหรอกแต่คุณก็ชอบหาเรื่องทุกที



พี่ยังรักเธอเสมอนะ

 


เรื่องทะเลาะวันนี้จบลงด้วยดีและรวดเร็วกว่าทุกครั้ง จีวอนกอดร่างตรงหน้าพลางเช็ดน้ำตาออกอย่างเบามือ เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วพาอีกคนไปที่เตียงนอน ก่อนจะลืมไปหมดว่าก่อนหน้านี้เคยทะเลาะกัน

 

 

เสียงเปิดของประตูทำให้จีวอนกับใครบางคนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานต้องเงยหน้ามอง จีวอนเหลือบขึ้นมามองแล้วกลับไปสนใจงานในคอมต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก เป็นซออูที่ยิ้มแล้วผงกหัวให้ฮันบินที่มองมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

 


คุณรู้ว่าจีวอนไม่พอใจที่เธฮเริ่มมาที่นี่บ่อยขึ้น เอาเป็นว่าทั้งอาทิตย์นี้คุฯมาที่นี่เกือบทุกวันแม้จะถูกอีกคนเมินจนก็ตามแต่ ร่างเล็กนั่งมองจีวอนกับซออูพูดคุยกันเรื่องเพลงแต่มันคงจะสนุกเพราะใบหน้าจีวอนดูมีรอยยิ้มอยู่เสมอ ไม่เห็นเหมือนตอนอยู่กับตัวเธอสักนิด

 


"ฉันไปแล้วนะพี่จีวอน"  คุณลุกขึ้นจากโซฟาหลังจากนั่งเฉยๆมาเกือบห้าชั่วโมงจนตอนนี้จะหกโมงเย็นแล้ว 


 

"อื้อ พี่คงกลับดึกหน่อย" จีวอนตอบทั้งๆที่ไม่ได้หันไปมองหน้าคนรักด้วยซ้ำ

 

เพราะแบบนี้ไงคุณเลยอยากชวนทะเลาะทุกที ซออูยังคงอยู่กับจีวอนในห้องนั้นขนาดตอนนี้ที่ฮันบินยืนอยู่หน้าประตูยังได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังออกมาเลย

 

ร่างบางเดินเตร็ดเตร่ออกไปเรื่อยๆโดยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก อย่างน้อยๆก็สบายใจมากกว่าไปนอนคิดมากที่ห้อง คุณตอบตัวเองไม่ได้สักครั้งว่าการที่คิดมากหรือคิดไปเองมันดีตรงไหน พยายามจะเป็นคนที่เข้าใจจีวอนมาตลอดแต่ตอนนี้เหมือนไม่เข้าใจอะไรเลย 

 

(ชื่อคุณ)..” เสียงเรียกทำให้คุณเหลียวหลังกับไปมองแล้วยิ้มแห้งๆออกมา ดวงตาสีเข้มมองมาก่อนจะเดินาเข้ามาใกล้ๆ 



ตอนนี้ว่างอยู่ไหมมินโฮเอ่ยถาม



ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยสิ

 

 

คุณกำลังมองเนื้อย่างบนเตาที่กำลังถูกอีกคนใช้ที่คีบคีบไปมาอย่างชำนาญแล้วมองอย่างอื่นไปเรื่อยจนหันกลับมาเจอชิ้นเนื้อหมูที่ถูกย่างจนสุกพอดีอยู่ตรงหน้า

 

กินสิชิ้นนี้ต้องอร่อยมากแน่ๆเลย กินแล้วต้องยิ้มด้วยนะมินโฮพูดแล้วยื่นตะเกียบไปใกล้กว่าเดิมจนร่างเล็กต้องอ้าปากรับมันเข้ามา ใบหน้าน่ารักยิ้มให้มินโฮหลังจากกลืนมันลงคอแล้ว อร่อยใช่ไหมล่ะ

 

คุณพยักหน้าขึ้นลง

 

พี่มีแฟนไหม” 


เคยนะทำไมล่ะมินโฮเลิกคิ้ว


พี่เคยหวงแฟนป่ะ แบบระแวงๆจะพูดไงดีแบบว่าแฟนพี่ทำให้พี่ระแวงบ้างไหมตอนคบกันอ่ะคำถามของคุณทำให้มินโฮเข้าใจอะไรมากขึ้น ให้เขาเดาอีกคนคงกำลังประสบปัญหานี้อยู่และถ้าให้เดาอีกคนเป็นสักคนในบริษัทแน่ๆ


ก็เคยนะ ถึงไม่ทำอะไรบางทีก็หวงเฉยๆเป็นแฟนก็ต้องหวงได้หึงได้ เป็นคนที่เราสามารถงี่เง่าใส่ได้แม้จะไม่ได้มีเรื่องอะไร ถ้าเรายังต้องใส่หน้ากากตอนอยู่กับคนรักมันจะมีความสุขไหมจริงไหมล่ะ แต่ก็ต้องมีขอบเขตบ้างนะมินโฮตอบออกไปตามที่คิด

 


คิดมากไปมันไม่ดีหรอกนะ

 

สุดท้ายมินโฮก็เป็นที่ระบายของคนที่เพิ่งเจอกันได้ไม่ถึง24ชั่วโมงด้วยซ้ำ 

 

ถ้ามีอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดนะ ไว้ไปกินข้าวกันอีกมินโฮพูดกับคนที่กำลังเดินข้างกาย คุณหัวเราะแล้วพยักหน้า


ขอบคุณนะพี่ ฉัยรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

  


 

 

ผมไม่รู้หรอกว่าจริงๆกี่ครั้งที่ผมทำให้(ชื่อคุณ)ร้องไห้ ตอนนี้เธอแทบไม่ได้อยู่ในโฟกัสของผมด้วยซ้ำเพราะเราคงอยู่ใกล้กันมากและเจอกันทุกวัน ผมยอมรับว่าคุณเคยเป็นทุกอย่างและก็ยังเป็นทุกๆอย่างสำหรับผมเสมอ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีตอนที่เราอยู่ด้วยกัน  ผมเคยคิดว่าผมนี่แหละที่เข้าใจคุณมากที่สุดแล้ว

 

จนถึงวันนี้ที่อีกคนเพิ่งร้องไห้แล้วออกจากห้องไปเพราะเราทะเลาะกัน


ผมมันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ

 

ถ้าพี่จะไม่สนใจฉันแบบนี้ทำไมไม่เลิกกันเลยล่ะ!” เสียงใสที่ตะคอกผมยังดังก้องอยู่ใสหัวซ้ำไปซ้ำมา


งั้นก็เลิกเลยสิประโยคที่หลุดออกจากปากของผมเรียกน้ำใสๆที่ขอบตารื้นอยู่ของร่างเล็กตรงหน้าได้เป็นอย่างดี ผมไม่ได้ทุกข์ร้อนกับประโยคที่พูดออกไปสักนิด

 

เพราะผมเชื่อว่าถ้าคุณไม่มีใครเดี๋ยวก็คงกลับมา

 


멀어지는 그 뒷모습만을 바라보다


ผมกำลังมองดูเธอ ที่ค่อยๆจากไปไกลขึ้น


작은 점이 되어 사라진다

เธอกลายเป็นจุดเล็กๆและเลือนหายไป



ผมคิดแบบนั้น

จนกระทั่งเจอคุณกำลังเก็บของออกจากห้องของเรา

 

ตัวร่างเล็กไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มีคำพูดหวานๆแสดงความคิดถึงเหมือนตอนที่หายไปนานๆ ไม่มีรอยยิ้มให้ผม ไม่มีแม้กระทั่งคำทักทายใดใดทั้งนั้น ตอนนั้นเองผมก็มีทิฐิที่สูงเกินกว่าจะมองข้ามมันไป เราไม่พูดกันเลยจนกระทั่งประตูห้องปิดลงผมจ้องมองแผ่นหลังของร่างเล็กที่เริ่มกลายเป็นจุดเล็กๆก่อนจะเลือนหายไปจากสายตาของผม

 

แล้วหลังจากวันนั้น…คุณก็ไม่กลับมาอีกเลย


 

헤어짐이란 슬픔의 무게를

ทำไมผมถึงไม่รู้นะ


난 왜 몰랐을까

ว่าความโศกเศร้ามันมาพร้อมกับการเลิกลา



การไม่มี(ชื่อคุณ)น่ะดีจะตายไป

แต่ทำไมผมรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้ก็ตอบตัวเองไม่ค่อยได้เหมือนกัน

ผมรู้แค่ความรักโบยบินจากผมไปแล้วคุณไปจากผมแล้ว

โดยที่ผมยังคงยืนเป็นคนโง่งมอยู่ที่เดิม

 


ผมไม่อยากเป็นคนมีทิฐิอีกแล้ว

 

(ชื่อคุณ) ถ้ามันยังไม่สายเกินไป...ผมพูดออกไปท่ามกลางความเงียบ


 

เสียงของผมเบาหวิวไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปดึงคุณเอาไว้ทั้งๆที่เคยทำได้มากกว่านั้น เสียงเรียกที่เคยเรียกชื่อผมแทนที่เป็นใครอีกคนที่เข้ามาพาคุณออกไปจากผมโดยถาวร ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของร่างเล็กจากไปอีกครั้ง

 

ทำไมตอนนั้นผมถึงคิดไม่ได้นะ


ในตอนที่ผมยังมีคุณผมน่าจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้


아직 너무 늦지 않았다면

ถ้ามันไม่สายเกินไป


우리 다시 돌아갈 수는 없을까

เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

있을 때 잘할 걸 그랬어

ตอนที่ยังมีคุณ ผมควรจะดูแลให้ดีกว่านี้



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #3 `SN15BI (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 17:23
    มันสายไปแล้ว... มันสายไปแล้วคิมจีวอน!!!!!!!!!!!
    นิสัยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!

    รบกวนไรท์อย่างนึงได้มั้ยคะคือเค้าอยากให้สมมุติชื่อขึ้นมา
    เวลาอ่านแล้วใส่ชื่อตัวเองแล้วมันขัดๆอะค่ะ
    ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไรท์ไฟต์ติ้งน้าาาาา
    #3
    1