[fic mblaq] Love or Lodged {END}

ตอนที่ 18 : Chapter XVII: Second mission

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 พ.ย. 55

Chapter XVII

Second mission

            ชอลยงผลักคนที่กำลังกอดออกและเดินหนีไปนั่งหน้าแดงที่โซฟา ส่วนคุณพ่อบ้านก็คว้าคุณสามีมายืนใกล้ๆ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้คุณหนูคนเล็กของบ้าน

            “ผมแค่ให้คุณหนูช่วยเขา ไม่ใช่ให้ยอมเขา ไม่อย่างงั้นคุณอีจุนก็ไม่พยายามหน่ะสิครับ” คุณพ่อบ้านรายยาวก่อนจะคว้าตัวคุณหนูเล็กและดันขึ้นไปบนบ้าน

            “ขึ้นไปรอด้านบนนะครับ คุณซานดาร่ากำลังจะกลับไม่แน่คุณหนูชอนดุงอาจมาด้วย” บอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกลับไปมองผู้ต้องหาอีกคน

            “เพื่อความรวดเร็วนะครับ ภารกิจที่สอง” คุณพ่อบ้านยิ้มก่อนจะเดินหายไปในห้องครัว หลังจากนั้นไม่นานก็ออกมาพร้อมกับกระป๋องสองใบ

            “ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เหล่าวัวจะต้องกินมื้อเที่ยง ไม่ใช่แค่วัวเท่านั้น ทั้งหมู ไก่ และม้าด้วยทั้งหมดต้องให้เสร็จก่อนจะถึงบ่ายโมงไม่อย่างนั้นจะมีปัญหาเกี่ยวกับการขับถ่าย” คุณพ่อบ้านส่งกระป๋องมาให้ ส่วนร่างสูงก็ต้องรับไว้ด้วยความไม่เต็มใจสักเท่าไหร่

            “ตามผมมานะครับ” เมื่อคุณพ่อบ้านออกเดิน ร่างสูงก็อยากจะนอนลงตรงพื้นเสียจริงๆ เขายังไม่ได้นอนพักเลยนะเนี่ย ส่วนคนเป็นพี่ก็เดินมาตบบ่ากว้างของน้อง ก่อนจะช่วยถือกระป๋องและเดินตามไปคนสวยที่เดินบ่นไปไกลแล้ว

            @ บ้านตระกูลปาร์ค

            ซานดาร่าส่งสายตาจิกกัดมาให้ซึงโฮเกือบชั่วโมงหนึ่งแล้ว ก็เจ้าเอาแต่นั่งจ้องน้องชายของเธอตามัน แถมยังไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องไปอีกด้วย

            “ยินดีด้วยนะ เรื่องงานแต่งงาน” เมื่อซานดาร่าดึงประเด่นนี่ขึ้นมาซังฮยอนก็เจ็บแปลบที่หัวใจจนต้องหยิบน้ำชามาจิบอึกใหญ่ ส่วนซึงโฮที่มองซังฮยอนอยู่ก็ผลุบตาลงต่ำมองพื้นทันที

            “ครับ” การขานรับเบาๆทำให้ซานดาร่ากระตุกยิ้ม ก่อนจะส่งภาพถ่ายของใครบางคนให้ร่างหนาดู

            “จางกึนซอก คู่หมั้นคนใหม่ของชอนดุง” ไม่ใช่แค่ซึงโฮที่ตกใจ ร่างบางของซังฮยอนก็ทะหลาเข้ามาหารูป

            “เฮ้~ ผมไม่หมั้นกับตาจางหรอกนะ หมอนี่กวนจะตาย” ซังฮยอนเบ้หน้าใส่รูปก่อนที่จะเลื่อนตัวกลับไปที่เดิม พลางคิดถึงเด็กข้างบ้านที่แกล้งเขาบ่อยๆ แถมยังทำให้เขาแพ้กุ้งมาจนถึงทุกวันนี้

            “ใช่!! นายหมั้นไม่ได้” ซึงโฮหน้าตึงด้วยความเครียดที่อัดแน่นในใจ จ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาที่ดีใจ กับประโยคที่ร่างบางบ่นเมื่อกี้

            “ทำไมจะหมั้นไม่ได้” ไม่ใช่เสียงซานดาร่าหรือเทวดาองค์ไหน แต่เป็นเจ้าของรูปที่เดินเข้ามาในตัวบ้านด้วยท่าทางราวกับนายแบบ และยิ้มหวานให้ซังฮยอนที่ทำหน้างงไม่ต่างจากคนอื่น

            “กึนซอก!! นายกลับมาเมื่อไหร่?” ซังฮยอนทำหน้าเบ้ ก่อนจะขยับไปจนชิดพี่สาวที่นั่งอมยิ้มอยู่ เพราะอะไรหน่ะเหรอ ก็ดูหน้าคว่ำๆของซึงโฮตอนนี้สิ ฮ่าก๊ากเลยล่ะ

            “แหมคิดถึงหรือไง??” เดินมาหาร่างบางที่พิงพี่สาวอยู่ ก่อนจะคว้าเอวบางๆมากอด และไซร้หน้าไปตามหน้าท้องแบบราบอย่างมีความสุข และดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่ามีใครอีกคนกำลังไม่พอใจอยู่

            “แต่งเมื่อไหร่บอกด้วยแล้วกัน” ซึงโฮพูดออกมาดังๆก่อนจะลุกขึ้นและโค้งเล็กน้อย แต่เมื่ออกเดินได้สองสามก้าวก็ได้ยินมาหนึ่งประโยค

            “เราจะหมั้นและแต่งวันเดียวกันนะฮะ อีกเจ็ดวันข้างหน้า” ซึงโฮกำหมัดแน่นออกไปจากบ้าน ส่วนซังฮยอนก็ตาโตกับคำประกาศของคนข้าง ก่อนจะตีหัวแรงๆด้วยสันหนังสือ

            “หมั้นกับเสาไปเถอะ จางกึนซอก” ใบหน้าบึ้งตึงของเพื่อนสมัยเด็กทำให้ร่างหนาดึงแก้มยุ้ยๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเปลี่ยนมาโยกหัวแทน

            “ไม่ใช่นายหรอกที่หมั้นหรือแต่ง แต่เป็นมีร์ต่างหาก” เมื่อได้รับคำตอบซังฮยอนก็ถอนหายใจ ก่อนจะตาแทบหลุดออกมาเบ้าเมื่อพิจารณาประโยคใหม่

            “แล้วมีร์จะแต่งกับใครล่ะ” ถามทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดีอยู่แล้วว่าไม่ใช่ใครนอกจากคุณชายอีจุน แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะผ่านด่านทดสอบหรือเปล่า

            “ถามอะไรโง่ๆอีกแล้วดุงกี้” หมอนี่รู้เรื่องอะไรกับเขาด้วยหรือไงเนี่ย!! ถึงได้มาด่าว่าเขาโง่สะอย่างนั้น ซังฮยอนขมวดคิ้วก่อนจะเอาสันหนังสืออีกครั้ง

            “อย่าพูดเหมือนรู้เรื่องได้ไหม” เมื่อซังฮยอนพูดจบก็โดนดึงเข้ากอดอีกครั้ง จนเจ้าตัวต้องรีบเด้งออกมา

            “ฉันรู้เรื่องนะ ไม่งั้นช่วยนายไม่ได้หรอก” ซานดาร่าส่ายหน้ากับอาการของทั้งคู่ก่อนจะจับแยกออกจากกัน และอธิบายแผนให้น้องชายแสนซื่อพาลโง่ฟัง

            “หมอนนี่ก็แค่อาสามาช่วยเล็กน้อยแลกกับการที่ได้แต๊ะอั๋งนายหน่ะ” เวรกรรม~ ซังฮยอนถอนหายใจก่อนจะอยากอะไรตีหัวเพื่อนสมัยเด็กอีกสักที

            “แล้วถ้ามันไม่อะไรเกิดขึ้นนายจะทำยังไง” กึนซอกมองหน้าสวยของซังฮยอนก่อนจะยิ้มหวานให้จนซังฮยอนต้องตบหน้าผากแรงๆ

            “นายก็แต่งงานกับฉันจริงๆไง” ร่างบางส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นและเดินขึ้นไปด้านบนเงียบๆ ส่วนซานดาร่าก็ลุกขึ้นเหมือนกัน

            “ฉันต้องกลับไปดูแบบทดสอบที่ไร่นิดหน่อย ฝากทางนี้ด้วยละ” โบกมือลาน้องชายทั้งสองและวิ่งออกไปจากตัวบ้านด้วยรอยยิ้ม ส่วนซังฮยอนก็มองคนข้างๆด้วยใบหน้าจริงจังจนคนถูกมองยังเสียวสันหลัง

            “กึนซอก!! เล่ามาให้หมด” สายตาคาดคั้นทำให้ร่างสูงต้องทิ้งตัวลงกับพนักพิงก่อนจะเริ่มตั้งตอนนี้ที่ซานดาร่าโทรฯไปจิกเข้ามาจากอเมริกาเพื่อรับรู้ปัญหาขอเพื่อนวัยเด็กที่เขาเคยสร้างปัญหาเอาไว้ให้ และยื่นข้อแลกเปลี่ยนที่แสนจะน่ารักมาให้คือการที่ ซานดาร่าจะยอมเปิดโอกาสให้เขาได้ศึกษาเธอจริงๆ แน่ล่ะเขาชอบซานดาร่าตั้งแต่เด็กๆแล้ว -////-

            กลับมาที่ร่างสูงของชางซอนที่กำลังตักอาหารเที่ยงให้กับเหล่าสัตว์เลี้ยงในฟาร์มด้วยความเหนื่อยอยากลำบาก ทั้งความข้นของอาหารที่ทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้น และเมื่อนำมาใส่ไว้ในกระป๋องมากๆเข้าก็หนักเกินหนักเสียจริง ขาต้องเอาอาหารไปให้น้องวัวที่รอตาแป๋วอยู่ตรงโน่น น้องม้าที่น้ำลายไหลอยู่ตรงนี้ และน้องไก่ที่จ้องเขาตาไม่กระพริบสักนิด - - หล่อเหนื่อยจริงๆ

            ชิ้ง!! ทันทีที่ก้าวขาเข้าไปในคอกของน้องวัว ก็เจอกับสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่แต่เมื่อเด็กๆ(?)เห็นกระป๋องใส่มื้อเที่ยงเท่านั้นก็เลิกส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้และร้องเสียงหลงกันทั้งคอก

            “เฮ้อ~” ถึงจะจำนวนไม่มากก็ทำเอาลิ้นห้อยจนแทบจะกองไปกับพื้นให้รู้แล้วรู้รอดไป ชีวิต - -*

            “ต่อไปก็ไก่”

            ร่างสูงก้าวเข้ามาในคอกพร้อมกับไม้หนีบผ้าหนึ่งอันก่อนจะค่อยๆใส่อาหารไว้แต่พอให้เสร็จเรียบร้อย

            กะต๊าก! กะต๊าก!

            “เฮ้อ!!!!!!” ชอลยงละสายตาจอเกมส์และหันไปสนใจคอกไก่ที่กำลังสั่นและเสียงร้องโหยหวนทำให้เขาวางเกมส์ลง

            “คุณหนูอยู่เฉยๆเถอะครับ” คุณพ่อบ้านดึงคุณหนูเล็กให้นั่งลงก่อนจะเดินนำไปยังต้นเสียงที่ยังไม่ลดเสียงลงแม้แต่นิดเดียว

            ชางซอนทรุดลงกับพื้นด้วยสภาพโซเซ ใบหน้าหล่อเหลากับสภาพมั่นใจตอนก่อนมานั้นหายไปหมดเกลี้ยง เหลือแต่ใบหน้าซูบซีดพร้อมกับเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยขี้ไก่

            “ความจริงคนอย่างคุณอีจุน ไม่ตำเป็นต้องมาทำอะไรอย่างนี้เลยก็ได้นะครับ” จีฮุนมองคนเป็นภรรยาก่อนจะค่อยๆพยุงน้องชายขึ้นมา

            “ทำไมเหรอ?” ชางซอนไม่ได้ละสายตาไปไหน ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่คุณพ่อบ้านและคุณหนูเล็กที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าบ้านพร้อมกับยิ้มบางๆมาให้

            “คุณก็น่าจะมีตัวเลือกที่ดีกว่า ผู้หญิงสาวๆหรือผู้หญิงบริสุทธิ์” จีฮุนมองหน้าภรรยาด้วยความแปลกใจแต่น้องชายของเขากลับสะบัดเขาออกและก้าวไปหาบยองฮี

            “นั้นสินะ... แต่ว่าฉันเป็นคนทำให้มีร์แปดเปื้อนแถมยังเป็นผู้ชายคนแรกของฉันด้วย เพราะฉะนั้นถ้าฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เขามาล่ะก็... ฉันยอม” ชางซอนยิ้มหวานก่อนจะเดินกลับไปและคว้ากระป๋อง

            “ได้ยินแล้วนะครับ คุซาดาร่า” มือเรียวนกโทรศัพท์แนบหูก่อนจะยิ้มบางๆเมื่อเจ้านายของเขาเลือกที่จะยุติเรื่องนี้ลง

            “ร้ายจริงๆเลยนะ คุณพ่อบ้านของผม” จีฮุนกอดคอคุณภรรยาก่อนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านและนั่งลงเป็นเพื่อนคุณหนูเล็กที่เอนกายหลับไปแล้ว

            ซังฮยอนมองการ์ดงานแต่งกับตั๋วเครื่องบินด้วยความลังเลแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ถอยหลังไม่ได้อีกแล้ว อีกไม่กี่วันซึงโฮจะแต่งงานและก็เป็นเขาเองที่เลือกจะไปอังกฤษวันและเวลาเดียวกัน

            “แน่ใจแล้วเหรอ ชอนดุง” กึนซอกมองใบหน้าหวานที่เริ่มคลอน้ำตาด้วยความเป็นห่วงยิ่งเห็นอาการสั่นของเพื่อนสมัยเด็กก็ยิ่งเป็นห่วง

            “ฉันเป็นคนเลือกเองนี่นา”รอยยิ้มจาง ก่อนที่มือเรียวจะเร่งพับเสื้อเก็บใส่กระเป๋า โดยที่มีเขานั่งเล่นอยู่ที่ข้างเตียง

            “งั้นนายก็ทำอะไรให้ฉันรู้สิว่านายเลือกถูก” ซังฮยอนหันมาเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทก่อนที่จะลุกขึ้นมาและเดินมาหาเขาพร้อมกับจับมือเขาเอาไว้

            “คืนแหวนวงนี้ให้ซึงโฮไปสะ” น้ำตาที่หนักหน่วงไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความเจ็บปวดราวกับเข็มพันเล่มทิมแทงร่างกายและจิตใจ

            “ฉันรักเขามากนะ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่รักฉันเลย” ท่าทางของซึงโฮนั้นอ่ะนะ ตรงข้ามกับคำว่าไม่รักเสียทุกอย่างเลย ติดแค่ว่าเจ้าไม่ยอมปริปากอะไรมาเลยเพราะทิฐิ

            “เฮ้อ~” ดูแล้วเหมือนเด็กๆทะเลาะกันเลยนะ มือหนาลูบหัวที่กำลังสั่นด้วยความเอ็นดูก่อนจะพาเพื่อนไปนั่งที่เตียงและเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อย

            “แล้วนายไม่อยากจะบอกอะไรเขาก่อนไปหรือไง” ชอนดุงเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปหยิบกล่องแหวนสีแดงสดออกมาจากหัวเตียง และถอดแหวนเงินที่ติดนิ้วเขามาตลอดออกและใส่ลงไปในกล่อง พร้อมกับที่เจ้าตัวหันไปหยิบกระดาษกับปากกามาเขียนอะไรบางอย่างที่ไม่ยอมให้เขาอ่าน

            “ฉันรู้ว่านายจะไปงานแต่ง ฝากด้วยนะ” ซังฮยอนยัดกล่องแหวนใส่ในมือเขาก่อนจะเดินกลับไปจัดกระเป๋าต่อ

            สายตาปราดมองกระเป๋าเดินทางหลายใบกับเสื้อผ้าที่แทบจะถูกยัดลงไปทุกตัวด้วยความสงสัย ไหนบอกว่าจะไปแค่สองเดือนไง

            “ไปกี่วันเนี่ย”

            “ถาวร!”

























:)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

157 ความคิดเห็น

  1. #142 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 22:56
    โอยยยย ลีดอมอะไรอยู่ในปากฮะ!
    ดุงจะไปแล้วนะเว้ยยยยยยย
    ไปไกลด้วยนะ คราวนี้ละตามหาตัวยากแน่ๆ
    ไปอยู่ถาวร! หนูจะรอดไหมเนี่ยชอนดุง
    ยิ่งบอบบางๆ อยู่ด้วย
    T.T

    อีจุน นายยอดเยี่ยมมากกกกก
    ความพยายามสูงส่ง
    หมดสภาพหล่อแบบคุณชายกันเลยทีเดียว
    คู่นี้ราบรื่นแล้ว เหลือก็แต่คู่ซังซัง
    ประชดกันไปประชดกันมา
    เดี๋ยวก็ไม่ได้รักกันหรอก
    :(

    มีกึนซอกโผล่มาด้วย 5555+


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 พฤศจิกายน 2555 / 23:02
    #142
    0
  2. #115 JAn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 21:43
    โอะ ไม่พูดกันอีกแหละ

    ติดตามน๊าไรเตอร์ ^^~
    #115
    0
  3. #114 traeh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 14:51
    ถาวรเลยหรอลูก !!!!!!!!
    ติดตามนะคะ
    #114
    0
  4. #113 traeh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 14:51
    ถาวรเลยหรอลูก !!!!!!!!
    ติดตามนะคะ
    #113
    0
  5. #112 เต้าหู้อน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 12:50
    เมื่อไหร่ซึงโฮจะรู้ตัวเนี่ย?!?! -3-
    #112
    0
  6. #109 PuPea Lalaln (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 12:18
    อ็ากกกกกกกกกกกกกก  !  ดุงจะไปแล้ววววววววววววววววววว
    ลีดดดดดดดดดดดดดดดดช่วยเอาดุงกลับมาที  ฮือ เมื่อไรคู่่นี้จะสมหวังอะะ
    ลีดง้อดุงทีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ไรเตอร์กลับมาอัพเร็วๆๆนะ
    #109
    0
  7. #87 นักฆ่าไร้ตัวตน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 22:51
    สนุกมากเลยค่ะ
    #87
    0