อาจารย์ ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก [ Yaoi ] (Deep Publishing)

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ปราบปีศาจแมงมุม (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 353 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

เนี่ยมู่ซิ่งตามปีศาจแมงมุมไปจนถึงโพรงดินแห่งหนึ่ง ในนั้นมีกลิ่นสาบปีศาจคลุ้ง อีกทั้งตรงปากโพรงก็พบหยดเลือดสีเขียวข้นของปีศาจแมงมุมด้วย

“ที่นี่ไม่ผิดแน่” เย่วไป๋หูเดินมายืนเคียงข้างเนี่ยมู่ซิ่ง

“เจ้าไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านหรือ” เนี่ยมู่ซิ่งหันมาถาม

“ก็เจ้าเป็นคนบอกเองว่า หากห่างกายข้า เจ้ากระวนกระวายใจไม่ใช่หรือไร” ปีศาจจิ้งจอกทำสีหน้าคล้ายกับคนไม่ได้รับความเป็นธรรม

เนี่ยมู่ซิ่งคิดจะแก้คำของเย่วไป๋หูเสียใหม่ แต่เพราะเวลากระชั้นจึงพูดเพียงสั้นๆ

“เจ้าคงไม่คิดจะตามมาขัดขวางข้า”

“เหตุใดข้าต้องขัดขวางเจ้าเล่า”

“เพราะพวกเจ้าเป็นปีศาจ”

“ข้าไม่ได้นับญาติกับปีศาจทุกตน เจ้าจะทำสิ่งใดก็เรื่องของเจ้า แค่อย่าเอาชีวิตไปทิ้งก็พอ เพราะแม้ข้าจะไม่นับญาติกับเจ้า แต่ชีวิตเจ้าก็เกี่ยวพันกับชีวิตข้า”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” เนี่ยมู่ซิ่งกระชับกระบี่เดินเข้าสู่โพรงดินอันมืดสนิท สีหน้าเขาเรียบนิ่ง แต่ประกายในดวงตานั้นมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

ในโพรงนั้นยิ่งเดินเข้าไปก็ยิ่งมืด แต่เพราะได้ดวงไฟที่เย่วไป๋หูจุดขึ้นมา เนี่ยมู่ซิ่งจึงมองสิ่งต่างๆ รอบกายได้ชัดเจนขึ้น

เมื่อเดินเข้าไปจนสุดโพรงจึงเห็นว่า มีใยแมงมุมที่ถักทอเป็นตาข่ายแน่นหนา ตรงกลางมีร่างสตรีนางหนึ่งถูกใยแมงมุมพันกายห้อยอยู่ ดูเหมือนนางจะหมดสติ ส่วนข้างๆ ก็มีร่างของหัวหน้าหมู่บ้านห้อยต่องแต่งอยู่ด้วย

“อาจารย์เนี่ย ช่วยข้าด้วย!” เมื่อเห็นเนี่ยมู่ซิ่งตามมา หัวหน้าหมู่บ้านก็ร้องเรียกอย่างยินดี

“นี่คืออะไร” เนี่ยมู่ซิ่งหันไปถามเย่วไป๋หู

“ปีศาจแมงมุมกำลังจะแพร่พันธุ์อย่างไรเล่า” เย่วไป๋หูมองไปยังร่างของสตรีที่แขวนอยู่กลางตาข่ายใยแมงมุม “หากสังเกตดีๆ เจ้าจะเห็นว่ากลางลำตัวของนางนูนขึ้น ด้านในนั้นคือลูกปีศาจแมงมุมหลายตนที่กำลังจะออกมา”

“นางเป็นปีศาจ นางคือสุ่ยซวี่ นางกินสามีตัวเอง” หัวหน้าหมู่บ้านรีบบอก “ท่านรีบปล่อยข้าออกไปเร็ว ปีศาจแมงมุมจะกลับมาแล้ว”

“นางไม่ใช่ปีศาจ และไม่ได้กินสามีตัวเอง นั่นเป็นแผนของปีศาจแมงมุม” เนี่ยมู่ซิ่งมองสตรีนางนั้นอย่างพิจารณา

“นางถูกปีศาจแมงมุมทำให้เป็นที่ฟักตัวของลูกปีศาจแมงมุม” เย่วไป๋หูอธิบายต่อ

“นางยังไม่ตายใช่หรือไม่” เนี่ยมู่ซิ่งหันไปถามเย่วไป๋หู

“ยังไม่ตาย นางถูกปีศาจแมงมุมทำให้อยู่ในสภาวะหลับใหล เพื่อคงสภาพร่างกายเอาไว้ รอเวลาให้ลูกปีศาจแมงมุมเหล่านั้นเจริญเติบโตและกินร่างของนางเป็นอาหารมื้อแรก”

“กล้าตามมาถึงที่นี่เชียวหรือ” ร่างที่เคยเป็นสตรีซึ่งมีหนึ่งแขนและสองขา ยามนี้กลายเป็นมีขาห้าขาและเริ่มกลายเป็นแมงมุมตัวใหญ่จนสมบูรณ์ ก่อนจะไต่ลงมาจากใยแมงมุมตรงไปหาเนี่ยมู่ซิ่ง

“นางมาแล้ว! ปล่อยข้าไปเร็ว” หัวหน้าหมู่บ้านร้องอย่างลนลาน

“ระวังตัวด้วยล่ะ ยามที่นางกลายร่างเป็นแมงมุม นางจะมีพลังมากกว่ายามกลายร่างเป็นมนุษย์” เย่วไป๋หูเตือน แต่สีหน้ากลับไม่ได้ร้อนใจ เขาเดินไปหาที่เหมาะแล้วนั่งลง คล้ายกำลังนั่งดูงิ้วก็ไม่ปาน

เนี่ยมู่ซิ่งไม่ได้ขานรับ แต่ก็ระวังตัว ก่อนจะชักกระบี่ตั้งรับการจู่โจมของปีศาจแมงมุม

เป็นอย่างที่เย่วไป๋หูเตือน เพราะเมื่อเขาพูดจบ ปีศาจแมงมุมก็กระโจนเข้าใส่เนี่ยมู่ซิ่งทันที แมงมุมยักษ์แยกเขี้ยวโง้งหมายจะขย้ำร่างของชายหนุ่ม แต่เพราะถูกกระบี่ของเนี่ยมู่ซิ่งขวางเอาไว้ เขี้ยวนั้นจึงไม่สามารถงับเขาได้

เขาใช้พลังปราณผลักปีศาจแมงมุมยักษ์จนกระเด็นไปชนกับใยตาข่าย หัวหน้าหมู่บ้านร้องด้วยความตกใจ เพราะกลัวร่างตัวเองจะร่วงลงมา

หลังจากนั้นเนี่ยมู่ซิ่งก็พุ่งเข้าหาปีศาจแมงมุม หมายจะแทงกระบี่ไปที่หน้าท้องของมัน ปีศาจแมงมุมยักษ์เคลื่อนกายหลบก่อนจะพ่นใยใส่ชายหนุ่ม และเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วตามมาหมายจะขย้ำเนี่ยมู่ซิ่ง นักปราบปีศาจหนุ่มใช้กระบี่ตวัดใยแมงมุมพร้อมหลบเขี้ยวคม แต่ก็ยังช้าไปเพราะเขี้ยวของปีศาจจมลงไปบนหัวไหล่ของเขาเสียแล้ว

เนี่ยมู่ซิ่งข่มความเจ็บปวดที่หัวไหล่ ตวัดกระบี่ไปที่ขาหน้าอีกข้างของแมงมุมตัวใหญ่

ขาที่เต็มไปด้วยขนสีเทาเข้มขาดออกจากตัว ขาข้างที่ตัดขาดตกลงพื้นแต่ยังคงขยับไปมาพร้อมกับเสียงร้องกรี๊ดด้วยความเจ็บปวด

เพราะบาดเจ็บที่ขาดถูกตัดไปอีกข้างทำให้ปีศาจแมงมุมไม่ทันสังเกตว่า กระบี่เล่มนั้นถูกกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วแล้วแทงเข้าที่ร่างตนอย่างจัง เลือดสีเขียวข้นไหลทะลักออกมามากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ และขยับหัวลงมาหมายจะกัดเนี่ยมู่ซิ่ง เขาจึงรีบถอยออกมาพร้อมดึงกระบี่ติดมือมาด้วย

หลังจากเนี่ยมู่ซิ่งถอยไปแล้ว ปีศาจแมงมุมก็รีบไต่ไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วเอ่ยเสียงแหลมเล็ก “หากเจ้าเข้ามา ข้าจะฆ่าเขาเสีย”

เมื่อปีศาจแมงมุมเข้ามาประชิดตัว หัวหน้าหมู่บ้านก็ทนต่อความกดดันไม่ไหว ดวงตาเขาเหลือกค้าง ก่อนจะสลบเหมือดไปเพราะความตกใจสุดขีด

“กลับไปยังโลกปีศาจของเจ้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ละเว้นชีวิตของเจ้า!” เนี่ยมู่ซิ่งสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด กดบาดแผลที่ถูกกัดไม่ให้เลือดไหลออกมามากขึ้น

ปีศาจแมงมุมได้กลิ่นเลือดของเนี่ยมู่ซิ่งตาก็เป็นประกาย ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ “กลิ่นเลือดเจ้าหอมเหลือเกิน”

เนี่ยมู่ซิ่งขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่ยังชี้ปลายกระบี่ไปยังปีศาจแมงมุม สีหน้าระแวดระวังตลอดเวลา

“นั่นอาหารของข้า ห้ามเจ้ากิน!” เป็นเย่วไป๋หูที่ลุกขึ้นมาตวาดปีศาจแมงมุม

“เจ้าก็เป็นปีศาจหรือ ตบะคงแก่กล้ามาก ข้าจึงไม่ได้กลิ่นปีศาจในตัวเจ้า”

เย่วไป๋หูยืดอกอย่างภูมิใจ “ข้าไม่เสวนากับปีศาจปลายแถว”

“เราร่วมมือกันดีหรือไม่ แล้วมาแบ่งเหยื่อกันคนละครึ่ง” ปีศาจแมงมุมที่ยามนี้บาดเจ็บสาหัสเสนอ

“ข้าไม่เคยแบ่งอาหารกับผู้ใด ยิ่งปีศาจปลายแถวเช่นเจ้าก็อย่าได้หวัง” เย่วไป๋หูเดินไปหาเนี่ยมู่ซิ่ง ถามด้วยความห่วงใย “เจ็บมากหรือไม่ เลือดหยดลงมาใหญ่แล้ว น่าเสียดายยิ่งนัก” ปีศาจจิ้งจอกคว้ามือเนี่ยมู่ซิ่งที่มีเลือดไหลย้อยจากไหล่มาเลียอย่างเสียดาย

ส่วนเนี่ยมู่ซิ่งนั้นเพ่งสมาธิไปที่ปีศาจแมงมุมตนเดียว จึงไม่ได้สนใจว่ายามนี้มือเขาถูกปีศาจจิ้งจอกเลียกินเลือดด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย

เห็นท่าทางของเย่วไป๋หูที่กำลังเลียเลือดอย่างเอร็ดอร่อย ปีศาจแมงมุมก็รู้ว่านักปราบปีศาจผู้นี้คงมีรสชาติดีไม่ใช่น้อย กลิ่นหอมหวานของเลือดสดๆ ทำให้นางห้ามใจไว้ไม่ไหว กระโจนเข้าใส่เนี่ยมู่ซิ่งอีกครั้งพร้อมกับอ้าปากกว้างแยกเขี้ยวคมหมายจะกลืนกินร่างนั้นให้จงได้

“ข้าก็อยากกินเช่นกัน!

เนี่ยมู่ซิ่งเห็นโอกาสเหมาะจึงสวนกระบี่ออกไป โดยเป้าหมายคือหัวของปีศาจแมงมุม ซึ่งก็ตรงเป้า กระบี่ปราบมารปักลงไปบนหัวของปีศาจแมงมุม และท้องป่องๆ ก็ระเบิดจนเป็นรูโบ๋เพราะพลังฝ่ามือของเย่วไป๋หู ในที่สุดปีศาจแมงมุมก็นอนหงายท้องตายคาที่

เข่าของเนี่ยมู่ซิ่งแทบทรุดเมื่อเห็นปีศาจแมงมุมหมดพิษสงแล้ว ดีที่เย่วไป๋หูประคองเอาไว้ทัน

“เสียเลือดมากละสิ แค่นี้ก็เข่าอ่อนแล้วหรือ” เย่วไป๋หูเลียเลือดที่ยังอาบมือเนี่ยมู่ซิ่งอย่างไม่รู้จักอิ่ม

“หากไม่ใช่เพราะเมื่อคืนข้าถูกปีศาจตะกละเอาแต่กินเลือด วันนี้ข้าคงไม่เป็นเช่นนี้” สุดท้ายเนี่ยมู่ซิ่งก็บ่นออกมา

“ก็เลือดเจ้าอร่อยนี่นา”

เมื่อถูกเย่วไป๋หูเลียมือ ทั้งยังถลกแขนเสื้อเลียขึ้นไปถึงหัวไหล่ เนี่ยมู่ซิ่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ปรายตามองปีศาจจอมตะกละอย่างตำหนิ

เย่วไป๋หูช้อนตาขึ้นมองเห็นแววตาของอีกฝ่ายพอดี ก็ยอมถอยห่างทั้งๆ ที่ลิ้นยังแลบออกมา “ก็ได้ๆ มา... ข้าจะถ่ายทอดพลังให้” เย่วไป๋หูยื่นใบหน้าไปใกล้ใบหน้าเฉยชาของเนี่ยมู่ซิ่งทันที

“ไม่ต้อง ข้ายังไหว” เนี่ยมู่ซิ่งผลักใบหน้าขาวออก ก่อนจะรีบถอยหนี

เขาหันไปสนใจหัวหน้าหมู่บ้านและสุ่ยซวี่ ก่อนเดินไปดึงกระบี่ออกจากหัวปีศาจแมงมุม ตัดใยที่รั้งร่างของคนทั้งสองให้ร่วงหล่นลงมาบนพื้น ตวัดกระบี่อีกครั้งก็ตัดใยแมงมุมที่พันร่างของทั้งคู่ออกไปจนหมด

“มีวิธีจัดการปีศาจแมงมุมในท้องของนางหรือไม่” เนี่ยมู่ซิ่งถามเย่วไป๋หู

“ย่อมมี”

“ทำอย่างไร”

“มีข้อแลกเปลี่ยน”

“ทำอะไร” คิ้วหนาขมวด เนี่ยมู่ซิ่งมองเย่วไป๋หูด้วยความไม่ไว้ใจ

“เรื่องทั่วไป” เรื่องอะไรก็ทั่วไปสำหรับปีศาจจิ้งจอกเช่นเขา

“ไม่เสียเลือดเสียเนื้อ ไม่ฆ่าหรือทำร้ายผู้อื่น?”

“แน่นอน” เย่วไป๋หูยิ้มพลางทำหน้าใสซื่อ แต่ในใจคิดว่า... รู้อยู่แล้วน่า ว่าเรื่องพวกนั้นทำไม่ได้

“เช่นนั้นก็จัดการให้ลูกปีศาจแมงมุมออกจากร่างนาง เราจะได้กลับหมู่บ้านกัน” เพราะเสียเลือดมาก เนี่ยมู่ซิ่งจึงเริ่มหน้ามืดอีกครั้ง ความคิดก็เริ่มช้าลง ดังนั้น... เงื่อนไขของเย่วไป๋หู หากไม่ฆ่าผู้อื่น ไม่เสียเลือดเนื้อก็ถือว่าใช้ได้ นอกนั้นเขาคิดสิ่งอื่นไม่ออกแล้ว

 

เนี่ยมู่ซิ่งพาหัวหน้าหมู่บ้านและสุ่ยซวี่กลับไปยังหมู่บ้านอย่างปลอดภัยในยามรุ่งสางพอดี แต่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ และไม่ยอมให้เย่วไป๋หูรักษา คนในหมู่บ้านจึงรั้งเนี่ยมู่ซิ่งให้อยู่อีกวัน โดยบอกว่าตอนเย็นจะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองที่ปราบปีศาจได้สำเร็จ

เนี่ยมู่ซิ่งไม่ปฏิเสธที่จะค้างอีกวันสองวัน เขานอนพักรักษาอาการหน้ามืดเพราะเสียเลือดไปมากตลอดทั้งวัน โดยมีฟ่านจิ้งคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง แต่เมื่ออาจารย์หลับสนิทไปแล้ว และอาการไม่น่าเป็นห่วง เด็กชายก็รีบนำยาที่พกมาด้วยออกไปขายให้เหล่าชาวบ้าน เพื่อช่วยอาจารย์หารายได้เพิ่มให้เพียงพอที่จะนำไปใช้หนี้ ไม่คาดว่านำไปขายไม่นานก็หมด ทำให้ฟ่านจิ้งดีใจมากที่ช่วยแบ่งเบาภาระให้อาจารย์ได้บ้าง

ส่วนเย่วไป๋หูนั้น เมื่อเนี่ยมู่ซิ่งหลับไปแล้ว เขากลับนั่งมองนักปราบปีศาจเนิ่นนานอย่างที่ไม่เคยมองผู้ใดมาก่อน แต่เขาก็คิดว่านั่นเป็นเพราะตนติดใจรสชาติของชายผู้นี้แล้วเป็นแน่

เขาจำแววตาแน่วแน่ของคนผู้นี้ยามที่เจอกันครั้งแรกได้ แม้ยามใกล้ตาย แววตาของเนี่ยมู่ซิ่งก็ไม่หวั่นไหว ไม่ต่างกับยามที่ถูกปีศาจแมงมุมกัด หากเนี่ยมู่ซิ่งขยับกายช้าอีกเพียงนิดเดียว คาดว่าคงถูกปีศาจแมงมุมกินไปแล้ว แต่เนี่ยมู่ซิ่งกลับหาได้สนใจไม่

คนผู้นี้เด็ดเดี่ยวทุกครั้งที่ต้องปราบปีศาจหรือมารใช่หรือไม่ และไม่กลัวตายหรือ แม้แต่ปีศาจจิ้งจอกอย่างเขายังกลัวตาย แต่เหตุใดเนี่ยมู่ซิ่งกลับไม่หวาดหวั่นกับความตายแม้แต่น้อย เย่วไป๋หูไม่เข้าใจ

 

คืนนั้นเนี่ยมู่ซิ่งได้รับเชิญไปที่งานเลี้ยงของหมู่บ้าน แม้เขาจะบาดเจ็บและดื่มสุราไม่ได้ แต่ชาวบ้านอีกหลายคนไม่รู้เรื่องจึงนำสุรามาคารวะจำนวนไม่น้อย เย่วไป๋หูก็ไม่ต่างกัน แต่เรื่องสุรามีปีศาจตนใดบ้างไม่ชอบ ส่วนฟ่านจิ้งวันนี้ก็ได้กินแต่ของดีๆ จนพุงกาง กว่าเนี่ยมู่ซิ่งจะได้กลับไปพักผ่อนก็ดึกพอสมควร

เช้าวันต่อมาเนี่ยมู่ซิ่งจะต้องไปรับเงินค่าว่าจ้างจากหัวหน้าหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันได้ออกไป หัวหน้าหมู่บ้านและบ่าวคนสนิทก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเสียก่อน

“อาจารย์เนี่ย”

“มีเรื่องใดหรือท่านหัวหน้าหมู่บ้าน” เนี่ยมู่ซิ่งถาม

“เกิดเรื่องแล้ว สุ่ยซวี่ นางถูกแม่สามีสั่งคนจับตัวไปถ่วงน้ำ ท่านไปช่วยนางหน่อยเถิด” หัวหน้าหมู่บ้านบอกอย่างร้อนรน

แม้จะแปลกใจว่าสุ่ยซวี่จะถูกจับถ่วงน้ำแล้วเหตุใดจึงมาเรียกเขา แต่ถึงอย่างนั้น... เนี่ยมู่ซิ่งก็ยังมีสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม “นำข้าไป”

หัวหน้าหมู่บ้านก็ยิ้มอย่างยินดี และพากลุ่มของเนี่ยมู่ซิ่งไปหาสุ่ยซวี่

“เหตุใดนางจึงถูกจับตัวไปถ่วงน้ำ นางคือสตรีที่พวกข้าช่วยมาเมื่อวานนี้ใช่หรือไม่” เนี่ยมู่ซิ่งถามพลางเดินตามไป

“ใช่ขอรับ แต่เรื่องนั้น...” หัวหน้าหมู่บ้านอึกอัก

เป็นบ่าวของหัวหน้าหมู่บ้านที่ตอบคำถามแทน “เพราะแม่สามีของนางคิดว่านางเป็นตัวกาลกิณี เมื่อแต่งเข้าไปนางก็ทำให้สามีตาย แม่สามีจึงคิดจะให้นางตายตามลูกชายของตนไปขอรับ”

เนี่ยมู่ซิ่งไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ รีบเดินตามหัวหน้าหมู่บ้านไป เย่วไป๋หูที่ฟังอยู่มีลางสังหรณ์ว่าไม่น่าจะเป็นเรื่องดี แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องใด

เดินไปไม่นานก็ถึงหน้าบ้านของสามีสุ่ยซวี่ เนี่ยมู่ซิ่งเห็นว่าหน้าประตูใหญ่มีชาวบ้านหลายคนจับตัวสตรีนางหนึ่งเพื่อจะนำไปถ่วงน้ำ เขาเห็นสตรีอาวุโสนางหนึ่งสั่งการอยู่ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

“เจ้าเป็นตัวกาลกิณี แต่งเข้ามาไม่ทันไร ลูกชายข้าก็ต้องมาตาย เจ้ามันตัวซวย! เจ้าสมควรตาย!

“...” สุ่ยซวี่ได้แต่สะอื้นร่ำไห้ มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง นางถูกคนของแม่สามีจับยัดใส่อวยไม้ไผ่สาน

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งไปห้าม บ่าวของเขาก็รีบวิ่งไปพาสุ่ยซวี่ออกมาจากอวย

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร ปล่อยสุ่ยซวี่เดี๋ยวนี้นะ!

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านอย่ามาห้าม นางทำให้ลูกชายของข้าตาย ข้าจะให้นางตายตามลูกชายของข้าไป”

“บ้านมีกฎบ้าน เมืองมีกฎเมือง ฮูหยินเฒ่าจะมาตัดสินสุ่ยซวี่เช่นนี้ไม่ได้”

“นางแต่งเป็นคนตระกูลข้าแล้ว ข้าจะทำอย่างไรกับนางก็ได้” อีกฝ่ายบอกอย่างไม่พอใจ

“แต่นางไม่มีความผิด ฮูหยินเฒ่าก็รู้ว่านั่นเป็นเพราะสาวใช้ของนาง ไม่เกี่ยวกับสุ่ยซวี่”

“แต่เหมยเหมยก็เป็นสาวใช้ของสุ่ยซวี่ พวกนางเป็นพวกเดียวกัน”

“แต่เท่าที่ข้าสอบถามบ่าวคนสนิทของบุตรชายท่าน เขาบอกว่าสาวใช้คนนี้ เป็นบุตรชายท่านเองที่ซื้อตัวมารับใช้สุ่ยซวี่”

“เรื่องนั้น...” ฮูหยินเฒ่าทำสีหน้ากระอักกระอ่วนเมื่อถูกจับได้ว่า แท้จริงแล้วลูกชายเป็นคนซื้อสาวใช้คนนี้มาเอง

ที่จริงฮูหยินเฒ่าก็ไม่อยากรับลูกสะใภ้คนนี้เข้ามาเท่าใดนัก แต่เพราะลูกชายของนางเห็นว่าสุ่ยซวี่เป็นสตรีงดงาม อีกทั้งบ้านของสุ่ยซวี่ยังติดหนี้จำนวนมากกับฮูหยินเฒ่า ลูกชายของนางจึงใช้วิธีการแต่งสุ่ยซวี่เข้ามาเพื่อใช้หนี้ ซึ่งพ่อแม่ของนางก็ยินยอมขายขาดตลอดชีวิต ยามนี้ลูกชายนางก็ตายไปแล้ว ตัวกาลกิณีคนนี้... ฮูหยินเฒ่าจึงไม่อยากเก็บเอาไว้เป็นหนามตำตาตำใจ

“ฮูหยินเฒ่า เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ปล่อยนางไปเถิด ถือว่าเป็นการสร้างกุศลให้บุตรชายของท่าน” หัวหน้าหมู่บ้านหาทางประนีประนอม

“ปล่อยนางไป? แต่ลูกข้าเล่า”

“ให้ข้าตายไปเถิด อย่างไรข้าก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว” สุ่ยซวี่ที่สะอื้นไร้อยู่นานเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“อย่างนั้นจะได้อย่างไร อาจารย์เนี่ยอุตส่าห์ช่วยให้เจ้ารอดชีวิตมาได้ แต่เจ้ากลับทำปณิธานของอาจารย์เนี่ยเสียเปล่าหรือ” หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจที่สุ่ยซวี่ไม่รักชีวิตตนเอง

“นางอยากตายก็ให้นางตายไปสิ” ฮูหยินเฒ่าบอกเสียงหยัน

“ฮูหยินเฒ่า ถือว่าเห็นแก่อาจารย์เนี่ยที่ช่วยชีวิตพวกเรา ปล่อยนางไปเถิด นางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปีศาจแมงมุมแม้แต่น้อย”

ฮูหยินเฒ่าหันไปมองเนี่ยมู่ซิ่งด้วยความเกรงใจ หัวหน้าหมู่บ้านรู้ว่านางยังเกรงใจเนี่ยมู่ซิ่งอยู่ จึงหันไปส่งสัญญาณให้นักปราบปีศาจหนุ่ม

หากจะให้โทษแม่นางสุ่ยซวี่ว่าเป็นตัวกาลกิณีคงไม่ได้ เพราะอันที่จริงแล้วตระกูลของท่านร่ำรวยก็จริง แต่พวกท่านไม่เคยทำบุญสร้างกุศล ได้เงินมาก็เก็บอย่างเดียว ไม่เคยนำไปบริจาคหรือช่วยเหลือผู้อื่น อีกทั้งยังคิดดอกเบี้ยลูกหนี้เป็นเงินจำนวนมาก สิ่งนั้นต่างหากที่ทำให้ตระกูลของท่านมีเคราะห์ หากท่านคิดจะจับแม่นางสุ่ยซวี่ถ่วงน้ำจริง เห็นทีตระกูลของท่านคงยิ่งมีเคราะห์หนักมากกว่านี้เนี่ยมู่ซิ่งพูดด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเคย

เพียงเท่านั้น เรื่องการจับตัวสุ่ยซวี่ไปถ่วงน้ำก็ถูกยกเลิกไปโดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน แม้แต่ฮูหยินเฒ่าก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก

 

หลังจากกินข้าวเช้าที่หัวหน้าหมู่บ้านจัดหาให้แล้วรับเงินค่าจ้าง พวกเนี่ยมู่ซิ่งก็เดินทางออกจากหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อกลับไปที่หมู่บ้านทะยานฟ้า แต่ขณะที่ก้าวออกจากประตูหมู่บ้าน พวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนตามมา

“อาจารย์เนี่ย! เดี๋ยวก่อน!

เมื่อเนี่ยมู่ซิ่งหันกลับไป ก็เห็นหัวหน้าหมู่บ้านวิ่งตามเขามา ด้านหลังมีสตรีนางหนึ่งตามมาด้วย

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน มีเรื่องใดหรือขอรับ หรือมีปีศาจให้อาจารย์ข้าปราบอีก” ฟ่านจิ้งดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดี เมื่อคิดว่าไม่แน่อาจจะได้เงินเพิ่ม แต่ไม่นานแววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นกังวล เพราะกลัวว่าอาจารย์จะได้รับบาดเจ็บอีก

“ไม่ใช่ๆ แต่ข้าอยากจะให้อาจารย์เนี่ยพาสุ่ยซวี่ไปด้วย”

เนี่ยมู่ซิ่งมองหัวหน้าหมู่บ้านอย่างไม่เข้าใจ หันไปมองสุ่ยซวี่ที่ยืนอยู่ไม่ห่างด้วยสีหน้ายังไม่คลายจากอาการอมทุกข์ แต่เมื่อนางเห็นว่าเขามองอยู่ แววตาของนางก็คล้ายจะเปลี่ยนเป็นเลื่อมใสบูชา

“ยามนี้นางก็ไม่ได้ถูกฮูหยินเฒ่าผู้นั้นบังคับพาไปถ่วงน้ำแล้วไม่ใช่หรือ” เนี่ยมู่ซิ่งหันไปถามหัวหน้าหมู่บ้าน

ตอนแรกเขาถูกพาไปช่วยสุ่ยซวี่ก็พอเข้าใจ แต่การจะให้เขาพานางไปด้วย อย่างไรก็ไม่ถูกต้อง

“นั่นสิ เรื่องพานางไปด้วยข้าไม่เห็นด้วย” เย่วไป๋หูท้วง นี่คือลางสังหรณ์ไม่ดีที่รู้สึกได้ก่อนหน้านี้สินะ

หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าลำบากใจ “ช่วยคนถือว่าสร้างกุศลแรงกล้ายิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ยามนี้สุ่ยซวี่ไม่มีใครต้องการแล้ว นางเองก็ไม่มีที่ไปเพราะพ่อแม่ของนางบอกว่าขายขาดนางไปแล้ว สามีนางก็ตายแล้ว อีกทั้งฮูหยินเฒ่ายัง...” เขาถอนหายใจแรงออกมาคราหนึ่ง

“แต่อย่างไรนางก็เป็นสตรี จะให้นางมาอยู่ในสำนักของข้าซึ่งมีแต่บุรุษคงไม่เหมาะ” เนี่ยมู่ซิ่งยังคงปฏิเสธ

ครั้งนี้เป็นสุ่ยซวี่เองที่เดินมาหาเนี่ยมู่ซิ่ง คุกเข่าตรงหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ขอบคุณท่านอาจารย์เนี่ยที่ช่วยชีวิตข้าถึงสองครั้ง ยามนี้ข้าสุ่ยซวี่ไม่เหลือผู้ใดแล้ว ดังนั้นสุ่ยซวี่ขอเป็นวัวเป็นม้าใช้ให้แก่ท่านไปจนตาย ขอให้ท่านรับข้าไว้ด้วยนะเจ้าคะ แค่มีที่คุ้มหัว ให้ข้ามีโอกาสได้รับใช้ท่านผู้มีพระคุณด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

เนี่ยมู่ซิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ใจอ่อน แต่เขารู้ว่าด้วยฐานะยามนี้ เขาไม่สามารถรับคนมาให้รายจ่ายเพิ่มขึ้นได้อีกแล้ว

“แม่นางสุ่ยซวี่ น้ำใจของเจ้าข้าขอรับไว้ด้วยใจ” น้ำเสียงของเนี่ยมู่ซิ่งอ่อนโยนและจริงใจ แต่ถ้อยคำหลังจากนั้นเบาลงเพราะความอับอายด้วยเรื่องการเงินของสำนัก “แต่ให้เอ่ยตามตรง ด้วยฐานะการเงินของสำนักยามนี้ อย่าว่าแต่จ้างสาวใช้เลย แค่มีคนมาเพิ่มข้าเองก็เกรงว่าจะดูแลไม่ไหว”

“หากเป็นเรื่องนั้นท่านอาจารย์เนี่ยไม่ต้องห่วง นี่” หัวหน้าหมู่บ้านยัดถุงเงินให้เนี่ยมู่ซิ่งอีกหนึ่งถุง ก่อนจะกระซิบกับอีกฝ่าย “นี่อีกห้าตำลึง ชาวบ้านสงสารสุ่ยซวี่ แต่ที่สำคัญคือ พวกชาวบ้านรู้ว่าในท้องของสุ่ยซวี่เคยมีลูกปีศาจแมงมุมอาศัยอยู่ จึงกลัวว่าจะยังมีลูกปีศาจแมงมุมอยู่ในท้องของนาง ยามนี้เลยไม่มีใครอยากให้นางอยู่ในหมู่บ้านนี้”

“ผู้ใดบอกชาวบ้าน” น้ำเสียงเนี่ยมู่ซิ่งไม่พอใจเท่าใดนัก

“เรื่องนั้นเป็นข้าเอง ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดสิ่งใดจึงเล่าให้คนในหมู่บ้านฟัง” เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านเบาลง อีกทั้งใบหน้ายังก้มหน้าต่ำด้วยความรู้สึกผิด “ข้าผิดเอง อาจารย์เนี่ย ที่พึ่งของข้าก็มีเพียงท่านเท่านั้น เพราะท่านช่วยชีวิตนางถึงสองครา”

“แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่อาจารย์เนี่ยต้องรับผิดชอบ” เย่วไป๋หูบอกอย่างเย็นชา

ได้ยินเย่วไป๋หูเอ่ยเช่นนั้น สุ่ยซวี่ก็เริ่มสีหน้าไม่ดี แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม “อาจารย์เนี่ย หากท่านรับข้าไว้ ข้าจะยอมทำตามความต้องการของท่านทุกอย่าง เรื่องกินอยู่นั้นข้าก็กินน้อย อีกทั้งข้าทำหมั่นโถวและซาลาเปาอร่อยมาก นอกจากรับใช้ท่านแล้ว ข้าจะทำหมั่นโถวและซาลาเปาขายเป็นอาชีพเลี้ยงดูตนเอง ไม่เป็นภาระของท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ออกไปอยู่เองสิ เหตุใดต้องมาคอยติดตามอาจารย์เนี่ยด้วย” เย่วไป๋หูถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

สุ่ยซวี่มองสีหน้าราบเรียบของเนี่ยมู่ซิ่งคราหนึ่ง ใบหน้านางแดงระเรื่อ ก่อนจะก้มหน้าลง “เพราะอาจารย์เนี่ยเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตข้า อย่างไรข้าก็อยากติดตามเขา”

“ข้าต่างหาก...” เย่วไป๋หูกำลังจะเอ่ยว่าเขาต่างหากที่เป็นคนช่วยชีวิตนางเอาไว้ ช่วยให้ปีศาจแมงมุมสลายออกจากท้องของนาง ตอนเดินทางออกจากโพรงดินมาที่หมู่บ้านก็เป็นเขาที่อุ้มนางมา แต่นางไม่รู้สึกตัว ทว่ายังไม่ทันจะได้บอก หัวหน้าหมู่บ้านก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“อย่างไรนางก็เป็นสตรี หากอยู่เพียงลำพังอาจจะเป็นอันตราย แต่ข้ามั่นใจว่าหากอยู่กับอาจารย์เนี่ยนางจะปลอดภัย อาจารย์เนี่ย อย่างไรก็เห็นแก่มนุษยธรรม รับนางไว้ด้วยเถิด”

“เช่นนั้นหัวหน้าหมู่บ้านก็รับนางไปสิ!” เย่วไป๋หูไม่พอใจมากขึ้น หันไปตวาดคนที่ดูอาวุโสกว่าตน ทั้งที่หากนับอายุจริงๆ หัวหน้าหมู่บ้านคงถือว่าเป็นเด็กน้อยสำหรับปีศาจจิ้งจอกด้วยซ้ำ

“เย่วไป๋หู” เนี่ยมู่ซิ่งส่งสายตาไม่ให้เย่วไป๋หูพูดอะไรออกมาอีก

ยามนี้ทุกคนคิดว่าเย่วไป๋หูเป็นคนในสำนักทะยานฟ้า เนี่ยมู่ซิ่งไม่อยากให้ผู้ใดคิดว่าคนของสำนักไร้มารยาท เขาจึงเอ่ยตัดปัญหา

“เอาเป็นว่า ข้ายอมให้แม่นางสุ่ยซวี่ไปพักที่สำนักของข้าก่อนก็ได้ มาอยู่ในฐานะญาติของข้า ชื่อเสียงของแม่นางจะได้ไม่เสื่อมเสียเมื่อมาอยู่ในสำนักที่มีแต่บุรุษ”

สุ่ยซวี่ได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้ามองเนี่ยมู่ซิ่งด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย “ขอบคุณอาจารย์เนี่ย ข้าจะไม่ทำตัวเป็นภาระของท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ดีแล้วๆ” หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจอย่างโล่งอก

เย่วไป๋หูมองเนี่ยมู่ซิ่งด้วยความไม่พอใจ แต่เขารู้ว่ายามนี้ต้องทำตัวอย่างไร จึงไม่ได้เอ่ยค้านอีกต่อไป

“ดีเลย ข้าชอบซาลาเปา พี่สาว ข้าจะช่วยท่านทำเอง” ฟ่านจิ้งที่ฟังเงียบๆ เมื่อได้ยินข้อสรุปของอาจารย์ก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ “เราจะได้กินซาลาเปากันทุกวันแล้วอาจารย์”

เนี่ยมู่ซิ่งเห็นศิษย์รักดีใจ ใบหน้าที่เคยราบเรียบก็ฉายความอารีขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ไม่สามารถรอดจากสายตาของเย่วไป๋หูได้ และไม่ใช่เย่วไป๋หูที่เห็นเพียงคนเดียว เพราะยามนี้สุ่ยซวี่ก็เห็นสีหน้านั้นของเนี่ยมู่ซิ่งเช่นกัน

----------

つづく.

--------------------------------------------

#อาจารย์ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก

-------------------------------------

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความเวิ่นเว้อของเราค่ะ 

....Welcome to my WorlD...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 353 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

994 ความคิดเห็น

  1. #581 minggg- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:51

    คือว่าอะไร มีคนมาแข่งทำคะแนนกับพี่จิ้งจอกเหรอเนี่ยย 555

    การกินข้าวที่หมู่บ้านทำให้ประหยัดเงินค่าอาหารไปได้หลายมื้อสินะ

    มีความสงสัยว่าทำไมเลือดท่านอาจารย์อร่อยยย

    มีความลับในภายหลังหรือไม่นะเนี่ยยๆๆๆ

    “ใย” แมงมุม

    กลางตาข่าย

    แพร่ “พันธุ์”

    พลัง “ปราณ”

    กระบี่ กวัดแกว่ง

    หมาย จะกัดร่าง

    ซื้อตัวมารับใช้

    #581
    1
    • #581-1 (จากตอนที่ 7)
      7 มกราคม 2562 / 22:13
      ความลับมีหรือไม่ต้องลุ้นกันต่อจ้า
      #581-1
  2. #511 เพลงรักตัวเล็ก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 22:18
    สุดท้าย ไม่ว่าชะนีหรือจิ้งจอกก็แพ้เด็กน้อย หรือทั่นอาจารย์จะเป็นโชตะค่อน #เหยียบเรือนี้ด้วยเผื่อพลิก 5555555555
    #511
    1
    • #511-1 (จากตอนที่ 7)
      1 มกราคม 2562 / 17:05
      555 นั่นน่ะจิ
      #511-1
  3. #321 DHmoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 01:50
    มีชะนีมาเพิ่ม555
    #321
    1
    • #321-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 7)
      18 ธันวาคม 2561 / 18:27
      มาบ้างไรบ้าง
      #321-1
  4. #221 lills (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 13:09
    ยัยจิ้งจอกหวงอาจารรรรย์
    #221
    1
    • #221-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 7)
      8 ธันวาคม 2561 / 23:58
      ก็คงอย่างนั้นอิอิ
      #221-1
  5. #201 TamanegiJa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 00:15
    หวงๆ เขารักเขาหวงของเขา หุๆ
    #201
    1
  6. #124 INGRINCED (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 22:05
    โถ่เอ๊ย เหมือนจะเข้าใจโพสิชั่นผิด จูนสมองใหม่แทบไม่ทัน
    #124
    1
    • #124-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 7)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
      กลับมาจูนกันอีกรอบจ้า
      #124-1
  7. #43 rapipat2633 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 13:13
    ลุ้นว่าจิ้งจอกน้อยจะล่อลวงอาจารย์ยังไงอยู่ หุหุหุหุ
    #43
    1
    • #43-1 (จากตอนที่ 7)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 15:20
      นั่นจิ ลวงมันไปเรื่อยๆ 555
      #43-1
  8. #41 khunpatt0624 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 00:32
    น้องจิ้งจอก อย่ายอมให้นางตามมานะ
    #41
    1
    • #41-1 (จากตอนที่ 7)
      8 พฤศจิกายน 2561 / 12:47
      นางตามมาแล้ว
      #41-1
  9. #39 secret (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:17
    อาจารย์เราไม่ธรรมดาจริงๆ เหมือนจะมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ!
    #39
    1
    • #39-1 (จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 18:14
      มีอัลไลเหยอ
      #39-1
  10. #38 pinkysherbet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 14:19

    อาจารย์ก็เก่งเหมือนกันนะ รอครบ100ค่า
    #38
    1
    • #38-1 (จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
      กำลังมาจ้า รอหน่อยนะ
      #38-1
  11. #37 hyun_park22 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:21
    + ความคิดของ #36 ค่ะ มีช้อนตามองด้วย (ไปโกนหนวดออกด้วยนะคะอาจารย์~~
    #37
    2
    • #37-1 (จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
      ให้อาจารย์เนี่ยมีหนวดเอาไว้เหมือนเดิมเถอะค่ะ 555
      #37-1
    • #37-2 hyun_park22(จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 20:25
      อยากให้จารย์สวย.... //มีคู่แข่งแล้วนะคะท่านจิ้งจอก
      #37-2
  12. #36 i-saii26 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 19:45

    ถ้าจะขอให้ จิ้งจอกเป็นฝ่ายรุก แล้ว อาจารย์เนี่ย เป็นฝ่ายรับได้มั้ยยยยยยยยยยยยยย (><)///// (☆~☆)
    #36
    1
    • #36-1 (จากตอนที่ 7)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
      เอาเป็นไปตามพล็อตของไรท์นะคะ เดี๋ยวเขียนไม่ออก 555
      #36-1