อาจารย์ ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก [ Yaoi ] (Deep Publishing)

ตอนที่ 11 : บทที่ 10 พิษปีศาจงู (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 335 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

ไม่คาดคิดว่าแม้จะหมดฤดูฝนแล้ว แต่ฝนยังตกลงมาจนได้ เนี่ยมู่ซิ่งกับเย่วไป๋หูเดินทางยังไม่ถึงหมู่บ้านก็ต้องวิ่งไปที่ศาลาริมทางเพื่อหลบฝน

เนี่ยมู่ซิ่งมองสายฝนที่พร่างพรมลงมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม รู้สึกแสบที่หลังมือจึงยกขึ้นมาดู เห็นว่าหลังมือข้างหนึ่งมีรอยเล็บข่วน เลือดซึมออกมาเล็กน้อย คาดว่าคงได้แผลตอนเขารับหญิงสาวไว้ขณะที่นางกำลังจะล้ม ยามนั้นไม่รู้สึกเพราะเหตุเกิดอย่างรวดเร็ว แต่ยามนี้เพราะโดนน้ำฝนจึงแสบเล็กน้อย

“มีสุ่ยซวี่คนเดียวเจ้ายังไม่พอใจหรืออย่างไร” เย่วไป๋หูที่พอจะรู้ว่าเนี่ยมู่ซิ่งคิดสิ่งใดถามอยู่ด้านหลัง น้ำเสียงคล้ายผู้ที่ได้รับความไม่เป็นธรรม

“เจ้าเอ่ยเรื่องเหลวไหลใด”

“ข้าไม่ใช่ไม่มีตาเสียหน่อย ก็เห็นกันอยู่ว่าเจ้ามองนางตาไม่กะพริบ”

เนี่ยมู่ซิ่งรู้สึกอย่างไรก็ไม่จำเป็นต้องบอกเย่วไป๋หู เขาจึงไม่ตอบ

เย่วไปหูเอ่ยต่อ “แต่ข้าว่าอย่ายุ่งกับนางจะดีกว่า”

“เพราะเจ้าเป็นปีศาจหรือไร จึงได้แล้งน้ำใจเช่นนี้” เนี่ยมู่ซิ่งไม่พอใจ

เขายังจำภาพสตรีนางนั้นเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาโศกศัลย์ได้ นางไม่มีที่พึ่งพิงจึงต้องยอมขายตัวเพื่อจัดการศพของบิดา แต่ปีศาจจิ้งจอกตนนี้กลับไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย

“แล้วเจ้าเป็นเซียนหรืออย่างไร จึงต้องคอยช่วยคนตกทุกข์ได้ยากอย่างไม่เห็นแก่ความลำบากของตัวเอง แม้แต่เซียนยังรู้ความ นางน่ะ...” เย่วไป๋หูเองก็ไม่พอใจเหมือนกัน กำลังจะบอกสิ่งที่เขาคาดคิดไว้ แต่กลับถูกเนี่ยมู่ซิ่งพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้านั้นกินคนจนไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล้ว นี่หรือที่คิดว่าจะกลับใจ เจ้ามันก็ปีศาจเจ้าเล่ห์ เอาแต่โป้ปดไปวันๆ”

“เจ้า!” เย่วไป๋หูเลือดขึ้นหน้า ชี้หน้าเนี่ยมู่ซิ่งแล้วตวาดอย่างลุแก่โทสะ “ใช่! อย่างไรปีศาจก็เป็นปีศาจวันยังค่ำ ส่วนเจ้าก็แค่นักปราบปีศาจโง่งม นางเป็นปีศาจเจ้าก็ยังไม่รู้เรื่อง”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เนี่ยมู่ซิ่งหันไปมองเย่วไป๋หูเต็มตา

“นางเป็นปีศาจ บอกเช่นนี้เจ้ายังหลงเสน่ห์นางอยู่อีกหรือไม่”

เนี่ยมู่ซิ่งคร้านจะบอกว่าเขาไม่ได้หลงเสน่ห์สตรีนางนั้น เขาแค่สงสารนาง สงสารผู้ที่ไร้ญาติขาดมิตรเช่นเดียวกับตัวเขา

“นางเป็นแค่สตรีบอบบาง อีกทั้งไม่มีกลิ่นปีศาจแม้แต่น้อย”

เมื่อได้ยินคำตอบ เย่วไป๋หูก็แทบจะควันออกหู เดินเข้ามาประชิดตัวเนี่ยมู่ซิ่ง และเสนอตัวให้อีกฝ่ายดม “ข้ามีกลิ่นหรือไม่เล่า เจ้าดมแล้วได้กลิ่นหรือไม่”

เนี่ยมู่ซิ่งถอยห่าง แต่ก็ถอยได้ไม่มากเพราะศาลาที่หลบฝนนั้นไม่ได้กว้างนัก

“ปีศาจตบะยิ่งแก่กล้า กลิ่นสาบปีศาจยิ่งน้อย เรื่องนี้เจ้าก็รู้ หรือเจ้าถูกความงดงามของสตรีนางนั้นล่อลวงจนเจ้าโง่งมไปอีกคน”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางเป็นปีศาจ” เนี่ยมู่ซิ่งไม่สนใจคำกล่าวหาของเย่วไปหู

“ปีศาจย่อมมองปีศาจออก อีกทั้งข้านั้นมีตบะหลายพันปี จะให้ปีศาจงูแค่ไม่กี่พันปีมาหลอกได้อย่างไร”

“...” เนี่ยมู่ซิ่งมองสายฝนด้วยสายตาครุ่นคิด

“เจ้าไม่เชื่อ?” เห็นเนี่ยมู่ซิ่งไม่ตอบ เย่วไป๋หูก็ยิ่งเดือดดาล “ได้... มากับข้า ข้าจะพาเจ้าไปพิสูจน์เอง” เย่วไป๋หูไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป คว้าแขนเนี่ยมู่ซิ่งแล้วทะยานร่างขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ยังคงพร่างพรมลงมา

 

กลางดึกคืนนั้น ที่บ้านสกุลเหิง สตรีในชุดผ้าป่านถูกพาไปยังห้องของผู้เป็นใหญ่ที่สุดในบ้าน จากนั้นคนที่พานางเข้าไปก็ถอยออกมาแล้วปิดประตูให้สนิท

เมื่อหญิงสาวเห็นว่าคนที่อยู่ในห้องคือผู้ใด นางก็คุกเข่าตรงหน้าเตียงที่เขานั่งอยู่ ก่อนจะโขกศีรษะอย่างแรง

“ขอบคุณนายท่านที่ช่วยเหลือหวั่นเอ๋อร์ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะขอชดใช้ไปจนตายเจ้าค่ะ”

เหิงเส่าฉีเห็นหญิงสาวคุกเข่าโขกศีรษะก็รีบลุกขึ้นมาประคองนาง แววตาที่มองอีกฝ่ายนั้นปกปิดความหื่นกระหายไม่มิด

“พอแล้วหวั่นเอ๋อร์ ไม่ต้องขอบคุณแล้ว” เมื่อประคองร่างบอบบางแล้ว เขาก็ยิ่งห้ามใจตนเองไม่ไหว เพราะผิวนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมของนางทำให้เขาไม่สามารถสะกดกลั้นความต้องการที่จะกอดนางได้อีกต่อไป

เขาเปลี่ยนจากประคองเป็นกอดรัดร่างบางในชุดผ้าป่านอย่างรวดเร็ว

“นายท่าน... นายท่านจะทำสิ่งใด” หวั่นเอ๋อร์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก พยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของเหิงเส่าฉี

“จะทำสิ่งใดเล่า หวั่นเอ๋อร์ ตัวเจ้าหอมเหลือเกิน ต่อไปนี้ไม่ต้องมาเป็นสาวใช้แล้ว ข้าจะแต่งเจ้าเข้ามาเป็นอนุเอง” เหิงเส่าฉีกอดจูบหญิงงามในอ้อมกอดอย่างหน้ามืดตามัว

“นายท่านอย่าทำเช่นนี้ ปล่อยข้า ข้ายอมเป็นวัว เป็นม้า แต่หาได้ขายร่างกายไม่” หญิงสาวปัดป้องพัลวัน ดวงตาคู่หวานไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น

“ผู้ใดเชื่อก็โง่แล้ว ข้าเสียเงินค่าทำศพบิดาของเจ้าไม่ใช่น้อย มามะ... หวั่นเอ๋อร์ มาให้ข้าชื่นใจเร็ว”

“ไม่! นายท่าน ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนี้ ช่วยด้วย!” หญิงสาวดันใบหน้าหื่นกระหายของเหิงเส่าฉีออกจากแก้ม หลบหลีกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า

“เรียกไปเถิด ไม่มีผู้ใดมาช่วยเจ้าหรอก ข้าสั่งไว้แล้วว่าห้ามผู้ใดเข้ามาในเรือนของข้าอีก ยอมข้าเสียแต่เนิ่นๆ แล้วข้าจะเอ็นดูเจ้า” เหิงเส่าฉีบอกอย่างลำพองใจ ระดมจูบใบหน้างามทั้งซ้ายขวา กอดรัดร่างนุ่มนิ่มโดยไม่สนการปัดป้อง อีกทั้งยังไม่รู้ว่ามีตาอีกสองคู่แอบมองอยู่บนหลังคา

เย่วไป๋หูมองภาพเบื้องล่าง ก่อนจะแหงนหน้ามองฟ้า หาวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ผิดกับเนี่ยมู่ซิ่งที่มองภาพนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ยิ่งเห็นสตรีนางนั้นเพี่ยงพล้ำจนถูกเหอเส่าฉีผลักไปนอนบนเตียง อีกทั้งยังฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางโดยไม่สนใจคำทัดทานปนสะอื้นของหญิงสาว เนี่ยมู่ซิ่งก็เริ่มจะทนไม่ไหว

“นั่นคือแผนปล่อยให้คนแซ่เหิงตายใจเท่านั้น” เย่วไป๋หูพูดเสียงเบาเพื่อเตือนไม่ให้เนี่ยมู่ซิ่งบุ่มบ่าม

“...” เนี่ยมู่ซิ่งกำมือแน่น ขบกรามดังกรอด ยิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว เขาก็ยิ่งกระวนกระวายใจ

“ปล่อยข้า! นายท่านอย่าทำเช่นนี้ ได้โปรด ข้าขอร้อง ฮือๆ นายท่าน ช่วยด้วย!

สุดท้ายเนี่ยมู่ซิ่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระโดดลงจากหลังคาแล้วเข้าไปยังห้องของเหิงเส่าฉีทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ส่วนเย่วไป๋หูเอาแต่มองท้องฟ้าอย่างเบื่อหน่าย จึงไม่คาดว่าเนี่ยมู่ซิ่งจะทำการหุนหันจนเขารั้งไว้ไม่ทัน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เนี่ยมู่ซิ่งบุกเข้าไปถึงเตียงนอน คิดจะกระชากร่างของเหิงเส่าฉีออกจากสตรีอ่อนแอที่กำลังถูกรังแก แต่ไม่ทันจะได้ทำเช่นนั้นก็ถูกหมอกสีขาวปะทะเข้าที่ใบหน้า ทำให้เขามึนงงขึ้นมาทันที

“ในที่สุดเจ้าก็มา ข้ากำลังรอเจ้าอยู่” หญิงสาวที่อยู่บนเตียงบอกเสียงหวาน นางสวมเพียงเอี๊ยมตัวบางและกางเกงตัวในเท่านั้น และนั่งมองเนี่ยมู่ซิ่งพร้อมเผยรอยยิ้มเย้ายวน ส่วนเหิงเส่าฉียามนี้นอนคว่ำหน้าหมดสติไปแล้ว

เนี่ยมู่ซิ่งเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ก่นด่าตนเองที่ถูกหลอกเข้าจนได้ เมื่อครู่เขาสงสารนาง เห็นใจนาง ได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวและเห็นการดิ้นรน เขาก็ไม่ได้ยินแม้เสียงเตือนของเย่วไป๋หู เมื่อเห็นว่าชุดผ้าป่านของนางถูกกระชากออกจากร่าง ความเยือกเย็นที่เคยมีก็อันตรธานไป แต่สุดท้ายเมื่อรู้ว่าหลงกลก็สายไปเสียแล้ว

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมา” เนี่ยมู่ซิ่งจับกระบี่คู่กายแน่น ร่างซวนเซไปพิงโต๊ะกลางห้อง

หญิงสาวผู้มีเรือนร่างอันงดงามขยับลุกจากเตียงนอน เดินมาหาเขาโดยไม่สนใจสักนิดว่ายามนี้ร่างของนางเหลือเพียงผ้าผืนบางปกปิดไว้

“เจ้าคงไม่รู้ว่าเมื่อกลางวันระหว่างที่เกิดเหตุชุลมุนนั้นเล็บของข้าได้ข่วนมือของเจ้า เพราะเหตุการณ์นั้นจึงทำให้ข้ารู้ว่าเนื้อและเลือดของเจ้าหอมหวานและอร่อยเพียงใด อีกทั้งข้ายังปล่อยพิษหอมหวนที่ติดกายข้าไว้กับตัวเจ้า ให้เจ้าเอาแต่คิดถึงข้า จนสุดท้ายเจ้าก็ต้องกลับมาหาข้า”

“เจ้าคือปีศาจงู” เนี่ยมู่ซิ่งมองนางด้วยแววตาเยือกเย็น ผิดกับภายในร่างที่ยามนี้เริ่มร้อนผ่าว

“ไม่คาดว่าเจ้าก็รู้ แต่มารู้ก็เมื่อสายไปแล้ว ทว่าเจ้าไม่ต้องกลัว ก่อนที่ข้าจะกินเจ้า ข้าจะทำให้เจ้าเป็นสุขจนลืมความตายไปเอง” ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มหวาน แต่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความกระหาย... กระหายเลือดกับเนื้อของคนตรงหน้า

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” มือกับขาของเนี่ยมู่ซิ่งเริ่มอ่อนแรง

“จะหมายความว่าอย่างไรเล่า เมื่อครู่ข้าได้พ่นพิษหมื่นสวาทให้เจ้า คาดว่ายามนี้เจ้าคงรู้สึกร้อนรุ่มในเรือนกาย ไม่นานความเป็นชายชาตรีของเจ้าก็จะทรมานจนต้องการปลดปล่อย ยามนั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง” นางกรีดนิ้วลงบนแขนของเนี่ยมู่ซิ่ง ลิ้นแลบเลียริมฝีปากพลางมองเขาตาเป็นมัน

“หากคิดจะกินก็กิน แต่หากต้องการให้ข้าทำสิ่งอื่น ก็คงต้องรอให้ข้าตายก่อน!” เนี่ยมู่ซิ่งรวบรวมเรี่ยวแรงชักกระบี่ออกมาฟันฉับใส่ร่างบางตรงหน้า

แต่ปีศาจงูก็ไหวตัวทัน หลบหลีกกระบี่ของเนี่ยมู่ซิ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหัวเราะเสียงหยัน เรือนกายท่อนล่างเริ่มเปลี่ยนเป็นคล้ายกับหางงู

“ไม่คาดว่าได้รับพิษจากข้าแล้วยังมีเรี่ยวแรงเช่นนี้ เก่งกาจไม่น้อย แต่สุดท้ายวีรบุรุษอย่างไรก็พ่ายหญิงงาม มาเถิด แล้วข้าจะปรนนิบัติเจ้าอย่างดี” นางใช้ท่อนล่างเลื้อยเข้าใกล้ร่างสูงของเนี่ยมู่ซิ่งอีกครั้ง ไม่เกรงกลัวกระบี่ปราบมารของเขาแม้แต่น้อย แต่จะว่าไป... กระบี่ของเขาก็ไร้ความน่ากลัวตั้งแต่มันหักไปครึ่งเล่มแล้ว

ปีศาจหลบกระบี่ของเขาได้อย่างง่ายดาย เพราะเนี่ยมู่ซิ่งอ่อนแรงเกินไป “อย่าเปลืองแรงเลย เก็บแรงมาใช้บนเตียงกับข้าดีกว่า” นางปัดกระบี่ของเนี่ยมู่ซิ่งจนมันกระเด็นหลุดมือเขา

เนี่ยมู่ซิ่งกัดฟันกรอด ขณะคิดจะซัดฝ่ามือส่งพลังออกไป มือเรียวของปีศาจงูก็จับมือข้างนั้น ก่อนจะไล้ลิ้นเลียด้วยความกระหายหิว

“บัดซบ ปล่อยมือเขานะ!” เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวสูงเปิดประตูผางเข้ามา นัยน์ตาสีอำพันบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์แน่นอน

“เจ้าคือผู้ใดกัน”

“ข้าจะเป็นใครไม่สำคัญ แต่ปล่อยมือจากเขาเดี๋ยวนี้!

นางยิ้มเย็น ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวร้ายกาจจนหาความงามไม่ได้ “หากข้าไม่ปล่อยเล่า เขาคือเหยื่อของข้า อย่าได้คิดมาแย่ง ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

“เช่นนั้นข้าก็ไม่เตือนเช่นกัน!” เอ่ยจบร่างที่อยู่หน้าประตูก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าปีศาจงู มือข้างหนึ่งกางกรงเล็บควักหัวใจของนางออกมาในพริบตา

“เจ้า...” ปีศาจงูมองดูหัวใจที่เต้นช้าๆ อยู่ในมือที่อาบไปด้วยโลหิตสีแดงสด ก่อนจะก้มมองหน้าอกที่กลวงโบ๋ของตนเอง

“ผู้ใดคิดจะมาชิงเหยื่อของข้า พวกมันล้วนต้องตาย” น้ำเสียงของเย่วไป๋หูเหี้ยมเกรียม เขาขยำหัวใจปีศาจงูจนแหลกเหลวคามือ

ดวงตาคู่งามของปีศาจงูเบิกค้าง ทั้งร่างกลายเป็นงูยักษ์อย่างสมบูรณ์ ก่อนที่ร่างนั้นจะกองลงบนพื้นห้องแน่นิ่งไม่กระดิก แต่ปากยังอ้าพะงาบๆ ก้มมองดูเศษหัวใจที่ถูกบีบจนเละ แล้วขาดใจในที่สุด

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเป็นแผนของนาง” เย่วไป๋หูสลัดคราบเลือดและเศษชิ้นเนื้อหัวใจของปีศาจงูอย่างแรง พร้อมตวาดเนี่ยมู่ซิ่ง “ทีนี้เจ้าเชื่อหรือยัง หรือต้องรอให้นางกินก่อน ทำไมเจ้าไม่ตอบเล่า” เมื่อเช็ดมือจนสะอาด เย่วไป๋หูก็หันไปมองเนี่ยมู่ซิ่งด้วยนัยน์ตาที่กลับมาเป็นสีเทาเงินเช่นเดิม

“เย่วไป๋หู ข้าร้อน” เสียงของเนี่ยมู่ซิ่งแหบพร่า ร่างเขาคล้ายถูกไฟสุมจนยามนี้ร้อนผ่าวไปหมด

เย่วไป๋หูกำลังจะหันกลับมาด่า แต่เมื่อเห็นสภาพของเนี่ยมู่ซิ่งก็ด่าไม่ออก เขาถอนหายใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “เห็นแก่ที่เจ้าโดนพิษของนางทำให้เจ้าลุ่มหลงนางชั่วคราว ออกไปจากที่นี่ก่อนจะมีคนมาดีกว่า”

เนี่ยมู่ซิ่งไม่ตอบ เขาไม่มีแรงจะสนใจสิ่งใด ปีศาจงูก็ถูกเย่วไป๋หูกำจัดแล้ว ชายหนุ่มแค่บอกให้เย่วไป๋หูหยิบกระบี่มาให้เขา แล้วให้อีกฝ่ายพาออกจากห้องไป

 

โรงเตี๊ยมตระกูลอี่ในห้องพักห้องหนึ่ง

“เจ้าจะเอาอย่างไร หญิงคณิกาก็บอกว่าไม่สะอาด บุรุษก็ไม่ได้ บอกว่าไม่เอา ข้าจะไปนำหญิงชาวบ้านมาให้เจ้าก็ยังปฏิเสธ เนี่ยมู่ซิ่ง เจ้าถูกพิษหมื่นสวาทจากปีศาจงูมา หนทางเดียวคือคืนนี้ต้องเริงสวาทกับผู้ใดสักคนหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเจ้าจะทรมานจนขาดใจตาย!” เย่วไป๋หูตวาดอย่างเดือดดาล ทั้งขัดใจและกราดเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน

“ให้ข้า... ตายเสียดีกว่า” เนี่ยมู่ซิ่งตอบสียงพร่า รู้สึกไม่สบายไปทั้งกาย

เย่วไป๋หูแทบอยากจะชี้หน้าอีกฝ่าย “เจ้าอย่าลืมสิ หากเจ้าตายข้าก็จะตายด้วย ดังนั้นเจ้าห้ามตายเด็ดขาด รอข้าอยู่ที่นี่” เขากระโดดออกจากหน้าต่างไป

เนี่ยมู่ซิ่งมองเย่วไป๋หูหายลับไปในความมืด ก่อนจะหลับตาลงแล้วพยายามไม่คิดสิ่งใด แต่ยามนี้กายเขาร้อนรุ่มยิ่งนัก แต่ไม่นานเย่วไป๋หูก็กลับมาพร้อมสตรีนางหนึ่ง เขาผลักนางไปที่เตียง และบอกเนี่ยมู่ซิ่งด้วยน้ำเสียงดุดัน

“นางเป็นหญิงคณิกา แต่ไม่เคยผ่านชายใด ข้าซื้อนางมาให้เจ้า จัดการนางเสีย หากเจ้ายังบอกว่าไม่ต้องการนางอีก ข้าจะเริ่มจากฆ่านางก่อนแล้วค่อยฆ่าผู้อื่น”

“นายท่าน ข้ายินดีปรนนิบัตินายท่านเจ้าค่ะ” หญิงคณิกาคุกเข่าด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

“เจ้าไม่ต้องกลัว แม้นางจะไม่เคยผ่านชายใด แต่นางก็ถูกสอนมาแล้ว ข้าจะไปรอเจ้าด้านนอก มีสิ่งใดก็เรียกแล้วกัน” เย่วไป๋หูมองเนี่ยมู่ซิ่งอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดออกจากหน้าต่างไป

เด็กสาวเห็นเย่วไป๋หูที่มีใบหน้างดงามแต่แววตาคล้ายจะฆ่าคนออกไปแล้วก็โล่งใจ ขยับลุกขึ้นบอกเนี่ยมู่ซิ่งด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ให้ข้าช่วยท่านนะเจ้าคะ”

หากเนี่ยมู่ซิ่งบอกเย่วไป๋หูว่าพิษของปีศาจงูไม่สามารถทำให้เขาถึงตายได้ อีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่ แต่ยามนี้เรี่ยวแรงของเขายังกลับมาไม่หมด หากเขาปฏิเสธเด็กสาว เย่วไป๋หูจะฆ่านางแล้วเริ่มฆ่าคนอื่นอย่างที่ขู่ไว้จริงหรือไม่ เพื่อความปลอดภัยของทุกชีวิต สุดท้ายเขาจึงได้แต่หลับตาจำยอมให้แก่ชะตาของตนเอง

เมื่อเห็นว่าบุรุษผู้นี้มีปฏิกิริยาเช่นใด นางก็ขยับกายลุกขึ้น เอื้อมมือไปปลดสายคาดเอวแล้วถอดเสื้อเขาออกช้าๆ เมื่อถอดเสื้อผ้าเขาออกจนหมด นางจึงเริ่มถอดชุดของตนเองด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยปนเขินอาย

บนหลังคาโรงเตี๊ยมตระกูลอี่ เย่วไป๋หูนอนมองฟ้าพลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เมื่อครู่เขาอุตส่าห์คิดจะช่วยปลดเปลื้องความปรารถนาให้เนี่ยมู่ซิ่ง แต่คนผู้นั้นกลับทำหน้าคล้ายกินยาขม เอาแต่ปฏิเสธว่าไม่เอา ดังนั้นเขาจึงต้องหาหญิงคณิกามาให้ หากไม่คิดว่าเป็นเหตุการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ยินยอมให้คนผู้นั้นร่วมอภิรมย์กับหญิงคณิกานางนั้นแน่นอน

หากเป็นไปได้... เขาอยากกระชากเสื้อผ้าของเนี่ยมู่ซิ่งออกแล้วกดร่างผอมลงบนเตียง จากนั้นก็จัดการคลายพิษให้เอง แต่ติดที่ว่าคนผู้นั้นรักเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างยิ่ง คาดว่าหากเขาทำลงไปแล้วเนี่ยมู่ซิ่งต้องฆ่าตัวตายเพราะทนความอดสูไม่ได้เป็นแน่

เย่วไป๋หูถอนหายใจไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงหญิงคณิกาที่เขาพามาดังแว่วออกมา คราแรกเขาคิดว่าเป็นเสียงครางของนาง แต่กลับเป็นน้ำเสียงเจ็บปวดและด่าทอ เย่วไป๋หูจึงรีบกลับเข้าไปดู

เขาเห็นหญิงคณิกาที่ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่านั่งอยู่บนพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดและพ่นคำด่าออกมาดั่งสตรีในตลาด

“เจ้าผลักข้าด้วยเหตุใด ข้ากำลังทำให้เจ้าก้าวข้ามสู่ความเป็นชายชาตรี แต่เจ้ากลับมาผลักข้าออก ในหอคณิกามีแต่คนต้องการเปิดพรหมจรรย์ของข้า มีแค่เจ้าเท่านั้นที่ปฏิเสธข้า เจ้ามันโง่ยิ่งนัก!

เย่วไป๋หูคราแรกก็โกรธเมื่อเนี่ยมู่ซิ่งไม่คิดจะอภิรมย์กับหญิงคณิกาที่เขาพามา แต่เมื่อได้ยินนางด่าทอเนี่ยมู่ซิ่ง เขากลับกรุ่นโกรธจนอยากจะหักคอนาง

มือเรียวของปีศาจจิ้งจอกพุ่งไปยังลำคอขาวแล้วบีบแน่น จนหญิงคณิกาหน้าแดงก่อนกลายเป็นสีม่วง มือเล็กของนางพยายามแกะมือใหญ่ของเย่วไป๋หูออก ดิ้นรนให้รอดพ้นจากความตาย

“ห้ามฆ่านาง...” เนี่ยมู่ซิ่งบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

เย่วไป๋หูสะบัดมือที่บีบลำคอขาวออกอย่างรวดเร็ว ก่อนตวาดอย่างเหี้ยมเกรียม “ออกไปเสีย! และหากเจ้ายังด่าเขาอีก ข้าจะฆ่าเจ้า!

“เจ้าค่ะ ข้าผิดไปแล้ว” นางจับลำคอที่ปวดแปลบ ไอออกมาก่อนจะรีบตะเกียกตะกายไปหยิบชุดของตัวเองแล้วออกจากห้องพักไป

เมื่อสตรีนางนั้นออกไปแล้ว เย่วไป๋หูก็หันมาเอาเรื่องกับเนี่ยมู่ซิ่ง

“เจ้าจะเอาอย่างไร หญิงคณิกาผ่านชายมาแล้วเจ้าก็ไม่เอา ข้าหาหญิงคณิกาที่ไม่ผ่านชายใดมาให้เจ้าก็ยังไม่เอา แล้วจะเอาอย่างไร!

“ข้ารู้สึกไม่ชิน” เนี่ยมู่ซิ่งรู้สึกผิด

เมื่อครู่นี้หญิงคณิกาจูบเรือนร่างเขา ทำให้ร่างกายที่ร้อนรุ่มผ่อนคลาย แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกไม่ดีเลยสักนิด ไม่เหมือนยามที่เย่วไป๋หูไล้เลียเขา อีกทั้งเมื่อหลับตาลงเขากลับเห็นภาพเย่วไป๋หูผุดขึ้นมา เขาจึงผลักสตรีนางนั้นออกด้วยความตกใจ

แต่เพราะต้องทนกับความร้อนรุ่มในกายมานาน ความปั่นป่วนที่ไม่อาจทานทนจึงทำให้เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“เจ้า!” เย่วไป๋หูเห็นเนี่ยมู่ซิ่งกระอักเลือดออกมา ก็ทั้งร้อนใจทั้งโมโหจนควันแทบออกหู

แต่กลิ่นเลือดของเนี่ยมู่ซิ่งทำให้สมาธิของเย่วไป๋หูไขว้เขว กลิ่นหอมและสีแดงฉานที่อยู่บนมุมปากของนักปราบปีศาจหนุ่มทำให้เขาต้องขยับเข้าไปใกล้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดทรมานของคนที่นั่งอยู่บนเตียง ก็ต้องนั่งตามพลางใช้แขนเสื้อซับเลือดให้ด้วยความอ่อนโยน โดยที่ตัวเองไม่ได้สังเกต ปากก็ยังบ่นด้วยความเดือดดาลไม่หาย

“เจ้าจะเอาอย่างไร ตกลงจะตายใช่หรือไม่ หากจะตายจริงๆ ข้าจะได้ออกไปฆ่าคนให้สาแก่ใจเสียก่อน”

เนี่ยมู่ซิ่งเห็นเย่วไป๋หูกำลังจะขยับตัวลุกออกไป มืออันร้อนผ่าวก็คว้าแขนของปีศาจจิ้งจอกเอาไว้ คำว่าฆ่าคนของเย่วไป๋หูทำให้เรี่ยวแรงที่เหือดหายกลับคืนมาอีกครั้ง เนี่ยมู่ซิ่งดึงร่างเย่วไป๋หูกลับมาจนทับอยู่บนร่างของเขาอย่างแรง

“จะเอาอย่างไร!” เย่วไป๋หูหมดความอดทน จึงตวาดเนี่ยมู่ซิ่งที่ใบหน้าห่างกันแค่คืบ

เมื่อเห็นใบหน้าซูบตอบซีดขาวตัดกับสีแดงสดที่ริมฝีปาก เย่วไป๋หูก็จ้องมองคล้ายกับต้องมนตร์สะกด กลิ่นเลือดอันหอมหวานที่โชยออกมาจากริมฝีปากนั้นทำให้เย่วไป๋หูโน้มหน้าเข้าใกล้มากกว่าเดิม พร้อมเอ่ยเสียงพร่า

“หากไม่ยอมให้ข้าฆ่าคน ก็เหลือเพียงทางเดียว...” เย่วไป๋หูเลียเลือดจากริมฝีปากของเนี่ยมู่ซิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “นั่นก็คือยอมให้ข้าช่วยเจ้า”

เนี่ยมู่ซิ่งคิดจะบอกว่าหากไม่ได้แก้พิษเขาก็ไม่ตาย แค่ต้องทรมานอีกสักพักหนึ่ง แต่ไม่คาดว่าเมื่อริมฝีปากถูกเย่วไป๋หูเลีย เขากลับรู้สึกถึงความต้องการบางอย่าง

และเมื่อริมฝีปากของเย่วไป๋หูประกบกับริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ความตั้งใจที่จะเอ่ยเรื่องสำคัญก็มลายไปทันที

เรือนร่างที่ยามนี้เหลือเพียงกางเกงตัวในตัวเดียวถูกลูบไล้ปลุกเร้า จนเนี่ยมู่ซิ่งมีอาการหายใจหอบหนักกว่าเดิม แต่ร่างกายยังคงเกร็งเครียด

“ผ่อนคลาย แล้วเจ้าจะสบายเอง” เย่วไป๋หูสอดมือเข้าไปในกางเกงของเนี่ยมู่ซิ่ง

เมื่อถูกมือเรียวนุ่มของเย่วไป๋หูสัมผัสท่อนล่างอันเกร็งเขม็ง ทั้งร่างของเนี่ยมู่ซิ่งก็สะท้านทันที เขาคิดจะอ้าปากเอ่ยห้าม แต่ก็ถูกเรียวลิ้นของอีกฝ่ายแทรกเข้ามากวาดต้อนช่วงชิงรสหวานจากโลหิตพร้อมดูดขบ จนมือทั้งสองข้างของเนี่ยมู่ซิ่งเปลี่ยนมากำผ้าปูเตียงแน่น

ริมฝีปากถูกมอมเมา ความเป็นชายถูกปลอบประโลม เนี่ยมู่ซิ่งก็ไร้แรงต่อต้าน ปล่อยให้ร่างกายถูกเย่วไป๋หูกระทำตามอำเภอใจ

เย่วไป๋หูคล้ายจะรับรู้ รอยยิ้มที่มุมปากจึงผุดขึ้นมา ก่อนบดเบียดริมฝีปากแนบแน่นมากกว่าเดิม ปรนนิบัติปรนเปรอให้แก่เนี่ยมู่ซิ่งอย่างไม่เคยทำกับสตรีและบุรุษใดมาก่อน

“ดีขึ้นหรือไม่” เย่วไป๋หูเลื่อนใบหน้าขึ้นพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเนี่ยมู่ซิ่งที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ

มือข้างหนึ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงก็ยังคงปลอบประโลม จนเนี่ยมู่ซิ่งทำหน้านิ่วครางในลำคอด้วยกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ไหว กระแสเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วเรือนกาย สุดท้ายเขาก็คำรามออกมาพร้อมอาการกระตุกเกร็งไปทั้งร่างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทว่าเมื่อความรู้สึกนี้ถูกปลดปล่อยออกมา ร่างกายเขาก็คล้ายมีบางอย่างผิดปกติ ความร้อนรุ่มยังคงไม่จางหาย สติสัมปชัญญะยังคงอยู่ แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างขับเคลื่อนให้เขากระทำการตามจิตใต้สำนึก ปราศจากการยั้งคิด... ไม่สนใจต่อสิ่งใด

“เป็นอย่างไร” เย่วไป๋หูที่ลำพองใจกับการปรนเปรอของตนเงยหน้าขึ้นถามเนี่ยมู่ซิ่งที่เพิ่งผ่อนคลาย แต่เขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อมือผอมใหญ่ของเนี่ยมู่ซิ่งเริ่มถอดเสื้อผ้าเขาออกอย่างไม่เกรงใจ

เย่วไป๋หูยกยิ้มด้วยความพอใจ คิดว่าเป็นเพราะพิษของปีศาจงูจึงเอ่ยเย้า “ไม่ต้องรีบ แล้วข้าจะสอนเจ้าเอง ไปทีละขั้น อาจารย์เนี่ย... เจ้าไม่ต้องรีบขนาดนั้น กระชากกางเกงข้าเช่นนี้เดี๋ยวข้าไม่มีกางเกงใส่กลับสำนัก อาจารย์เนี่ย ไม่ต้องกดข้าเช่นนี้ ข้าต้องเป็นคนกดเจ้าต่างหากเล่า”

ยามนี้กลายเป็นเย่วไป๋หูที่ถูกเนี่ยมู่ซิ่งลูบไล้ไปทั่วเรือนกาย ริมฝีปากร้อนผ่าวของนักปราบปีศาจหนุ่มทั้งเม้มทั้งเลียเรือนกายขาวผ่องของเย่วไป๋หู จนเขาอ่อนระทวยคล้ายกำลังล่องลอยอยู่บนวิมานอันแสนสบาย ไม่คิดว่าคนที่ไม่มีประสบการณ์จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างช่ำชอง ขณะที่กำลังเพลิดเพลิน ขาของเขาก็ถูกแยกออก โดยมีความร้อนผ่าวอันใหญ่โตจ่ออยู่ตรงปากทาง

เย่วไป๋หูสะดุ้งเฮือก หลุดออกจากวิมานในฉับพลัน เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเนี่ยมู่ซิ่งคิดจะทำสิ่งใด “เนี่ยมู่ซิ่ง อย่างได้คิดทำเรื่องออกแรงเช่นนี้เด็ดขาด เป็นข้าต่างหากที่ต้องออกแรง ส่วนเจ้าต้องอยู่ใต้ร่างข้า” เย่วไป๋หูกอดเนี่ยมู่ซิ่งแล้วพลิกให้อีกฝ่ายนอนอยู่ใต้ร่างของเขาแทน

แต่ผู้ใดจะคาดได้ว่ายามนี้เนี่ยมู่ซิ่งกลับมีแรงมหาศาล ไม่ต่างกับตอนที่เย่วไป๋หูถูกโซ่ร้อยวิญญาณรัดข้อมือเอาไว้ เมื่อถูกพลิกกายให้เป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างปีศาจจิ้งจอกไม่นาน เขาก็พลิกสถานการณ์มาเป็นคนที่คร่อมอยู่ด้านบนได้อีกครั้ง อีกทั้งดวงตายังแดงก่ำคล้ายจะมีแสงสาดออกมา

“เจ้า!” เย่วไป๋หูคิดจะพลิกกายกลับไปเป็นผู้คุมสถานการณ์ แต่กลับผิดคาด... เมื่อตบะจิ้งจอกที่สั่งสมมานั้นใช้ไม่ได้กับนักปราบปีศาจผู้นี้

เย่วไป๋หูถูกคนที่คร่อมร่างอยู่กดเอาไว้ มือทั้งสองข้างของเขาก็ถูกตรึงเอาไว้เหนือศีรษะ

เนี่ยมู่ซิ่งมองคนใต้ร่างด้วยแววตาล้ำลึก เขาหายใจหอบหนักเมื่อเห็นว่าเย่วไป๋หูดูตื่นตระหนกไม่น้อย แต่ก็ยิ่งสร้างความเย้ายวนและชวนหลงใหลไม่น้อยเช่นกัน

“ผ่อนคลาย แล้วเจ้าจะสบายเอง” เขาก้มหน้ากระซิบที่ข้างใบหูของเย่วไป๋หู ก่อนจะกัดใบหูขาวครั้งหนึ่งอย่างทนไม่ได้ จนคนใต้ร่างสะท้านเฮือก

เย่วไป๋หูได้แต่ครุ่นคิดในใจ... คนผู้นี้เอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใดกัน! อีกทั้งคำพูดนี้เมื่อครู่เขาต่างหากที่เป็นผู้เอ่ย แต่ยามนี้คนผู้นีักลับนำมาใช้แทน บัดซบยิ่งนัก!

“ไม่นะ เนี่ยมู่ซิ่ง นั่นเป็นหน้าที่ข้า หากเจ้ายังคิดจะทำ ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ก็เหมือนตาย เนี่ย... หยุด! อ๊ะ อ๊า!


-------------------

#อาจารย์ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก

づく...

--------------------------------------------

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความเวิ่นเว้อของเราค่ะ 

....Welcome to my WorlD...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 335 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

994 ความคิดเห็น

  1. #992 Wiawan_FON (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 22:09
    เรือล่ม.. แต่ไม่เป็นไรให้อภัยเพราะเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าอิฉันต้องจับผิดโพ !! 55555+ 😹😹
    #992
    1
    • #992-1 (จากตอนที่ 11)
      5 ตุลาคม 2563 / 17:21
      เยี่ยงนั้นแลค่ะ 555
      #992-1
  2. #932 hankelama (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:45
    เรือเราล่ม......
    #932
    1
    • #932-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42
      ตามนั้นค่ะ อิอิ
      #932-1
  3. #930 ManowandManow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:15
    รอซื้อเลยค่ะ!!!
    #930
    2
    • #930-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:59
      เก็บตังค์จิ อิอิ
      #930-1
  4. #918 bb.smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:45
    งุ้ยยย ว่าแล้วววววววๆๆๆๆๆ
    #918
    1
    • #918-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:57
      เยี่ยงนัันแลค่ะ
      #918-1
  5. #687 Nedra_Colwin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:10
    ชั้นคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ อร้ายยยยยยย // เล่มนึงประมาณกี่บาทอ่าาา
    #687
    1
    • #687-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      26 มกราคม 2562 / 15:13
      ยังไม่ได้คิดเลยจ้า ดูที่ความยาวของเรื่อง อิอิ
      #687-1
  6. #585 minggg- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 02:29

    กรีดร้องงงงง ตอนนี้จิ้งจอกถูกกินเฉยยยยยย

    เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากกกค่ะ

    “นอกจาก” ท่าทีอ่อนแรง

    “มุง” ดู

    “บอก” แก่

    โศก “ศัลย์”

    กอด “รัด” ร่าง

    “มึน” งง

    หมายความ “ว่า”

    ร่าง “เพรียว“ สูง

    “กลวง” โบ๋

    ชิง “เหยื่อ”

    กล้าๆ กลัวๆ

    อ่อยช้อย “ปน” เขินอาย

    “ยัง” ด่า

    อีก “ทั้ง”

    มือเรียบ “นุ่ม”

    ช่วง “ชิง” รสหวาน

    #585
    1
    • #585-1 (จากตอนที่ 11)
      7 มกราคม 2562 / 22:15
      มันก็มีกันบ้างค่ะ 555
      #585-1
  7. #543 เด็กน้อยถลาลม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:31
    ทำไมจู่ๆก็ใช้แรงสู้ไม่ได้อ่า งง
    #543
    1
    • #543-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      5 มกราคม 2562 / 18:44
      มีเป็นช่วงๆ จ้า
      #543-1
  8. #245 Alias★ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 15:05
    ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเหมือนAU ปรมาจารย์ นิสัยตัวละครที่โดนใจมากกกกกกกก>< เอาใจไปเลยค่ะไรท์~
    #245
    1
    • #245-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      13 ธันวาคม 2561 / 19:05
      ต้องไปหาดูก่อน
      #245-1
  9. #225 lills (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 15:04
    55555555555น้องจิ้งจอกโดนกินนนน
    #225
    1
  10. #209 Lukiris Tink (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 20:59

    น้องจิ้งจอกโดนกินนแล้วววว
    #209
    1
  11. #162 MaHaduk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 14:56
    มีวาปส่วนที่ตัดให้อ่านมั้ยครับไรท์
    #162
    1
    • #162-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      3 ธันวาคม 2561 / 18:54
      ไม่มีจ้า เอาไว้รวมตอนเป็นเล่มค่ะ
      #162-1
  12. #104 Midories (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:38
    โถน้องจิ้ง ยอมคนพี่เขาไปเถิด คนพี่ก็อย่ารุนแรงกับน้องงง
    #104
    1
    • #104-1 (จากตอนที่ 11)
      26 พฤศจิกายน 2561 / 18:36
      555 ลุ้นกันต่อค่ะ
      #104-1
  13. #87 duochninss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 16:02

    ไรท์จ๋าามีวาปมั้ยย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #87
    1
    • #87-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 16:08
      ไม่มีนะคะ เป็นเด็กดีน่อ
      #87-1
  14. #86 lottenudie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:44
    ผิดคาดมาก แต่แบบนี้ก็ดี555
    #86
    1
    • #86-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 18:46
      ตามกันต่อนนะคะ
      #86-1
  15. #82 khunpatt0624 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 13:54
    อร้ายยยย รอตามหาส่วนที่หายไป
    #82
    1
    • #82-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 18:45
      จ้า อิอิ
      #82-1
  16. #80 9peony (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 05:12
    โดนปราบซะ ปีศาจจิ้งจอก
    #80
    1
    • #80-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:37
      โดนเสียแล้ว
      #80-1
  17. #78 pkaewchoosang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    มีวาปม์ไหมค่ะไรด์
    #78
    3
    • #78-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:37
      ไรท์วาปไปแล้วอิอิ
      #78-1
    • #78-3 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 11)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 16:07
      ไม่มีจ้า
      #78-3
  18. #77 pinkysherbet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:54
    เค้าได้กันแล้ววววว จุดพลุฉลอง!!!!! อาจารย์ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆหุหุ
    #77
    1
    • #77-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:37
      แน่นวล อิอิ
      #77-1
  19. #76 Green-Orange (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 08:28
    เราลงเรือถูกแต่แรกกก ว่าแระว่าต้องแบบนี้ 55555
    #76
    1
    • #76-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:37
      เยี่ยงนี้แลค่ะ 555
      #76-1
  20. #75 281142 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:47
    เฮ้ย!!เรือฉ้านนน~~
    #75
    1
    • #75-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:36
      ตามนั้นแลค่ะ
      #75-1
  21. #74 Aonan Woraporn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 23:04
    ไรท์จะพังเรือชั้นหรือเรือชั้นจะไปได้ต่อมาลุ้นกันๆ
    ปล.อัพต่อเลยได้มั้ยหนูอยากรู้แล้วว
    #74
    1
    • #74-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:36
      อัพแล้ว พังกันไปแถบหนึ่งค่ะ
      #74-1
  22. #73 Lady in Red (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 23:02
    คือที่อิชั้นคิดไม่ใช่แบบเน้~ แต่แบบนี้ก้ดีนะ อิอิ
    #73
    1
    • #73-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:36
      ก็เป็นแบบนี้แลค่ะ
      #73-1
  23. #72 hyun_park22 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:51
    เยว่ต้องรุกสิ แงงงงเราเชียร์ให้จารย์เนี่ยรับนะ ไรท์อย่าดับเรือเราา
    #72
    5
    • #72-3 (จากตอนที่ 11)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 17:26
      555 มีหลายกระท่อม หาให้เจอ
      #72-3
    • #72-5 (จากตอนที่ 11)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 17:31
      กลัวแล้วจ้า หนีก่อน!
      #72-5
  24. #71 ตงฟาง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:39

    อุ๊บ!!! เค้าได้กันเเล้วๆๆ

    #71
    1
    • #71-1 (จากตอนที่ 11)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 13:35
      ถูกต้องที่สุดค่ะ
      #71-1
  25. #70 F.final (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:32
    ใครจะกินใครกันน้าา
    #70
    1
    • #70-1 (จากตอนที่ 11)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
      มาลุ้นกันค่ะ
      #70-1