Close Your Heart ♥ ตึกๆตักๆ ระวังรักฉันนะ!

ตอนที่ 6 : Chapter 4 รุกสุดชีวิตพิชิตพี่นาย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 58

(c)?b a b y
 

Chapter 4

รุกสุดชีวิตพิชิตพี่นาย

งอแงกับตัวเองแป๊บ! แผนการที่ฉันคิดว่าน่าจะไปได้สวยงามกลับมีผู้ฉิงขัดขวาง วันนั้นฉันคิดว่าตัวเองจะได้นั่งทานข้าวใกล้พี่นายสักหน่อย สุดท้ายก็สลายไปในพริบตาเหลือแต่เศษฝุ่น เพราะพี่นายก็ได้นั่งใกล้กับพี่หนึ่ง คุยกันไปคุยกันมา สรุปผลลัพธ์สั้น ๆ นะคะ ฉันต้องมานั่งอมข้าว เป็นแค่ผู้ฟังบทสนทนาของหม่ามี้ พี่นาย และพี่หนึ่ง บนโต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ แล้วก็เออออพยักหน้าตามแค่นั้นเอง

ณ บัดปัจจุบันนี้ ฉันก็ได้ไปแวะเวียนเข้าบ้านพี่พี่นายตลอด เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันสักหน่อย กลับตุนขนม นม เนย สารพัดของกินไว้เต็มบ้าน เพื่อให้ฉันหยิบไปกินได้สบาย เหมือนเซเว่นอิเลฟเว่นใกล้บ้านเลย อิอิ

หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา~

ฉันเดินลั้ลลาไปหน้าบ้านพี่นาย ซึ่งเปรียบเสมือนกิจวัตรประจำวันที่ฉันต้องทำทุกวัน ถ้าฉันไม่มาหน้าบ้านพี่นาย ฉันคงเหงาตายอยู่ภายใต้ความคิดถึงแน่

"เอ๋!?! O_O"

สายตาของฉันจับจ้องไปที่แม่กุญแจขนาดไซส์ใหญ่บิ๊กเบิ้มทันที เมื่อฉันเลื่อนประตูบ้านของพี่นายไม่ได้ ฉันยืนรอตรงหน้าประตูอยู่ท่ามกลางแสงแดดนาน นานมากด้วย! ผ่านไปตั้งสามร้อยหกสิบวินาทีเลย มันคือช่วงเวลาที่ยาวนาน ถ้าฉันไม่ได้เจอหน้าหวานๆ ของพี่พี่นาย ฉันคงจะนอนไม่หลับ แล้วคงจะกลายร่างเป็นหมาแพนดี้หมีแพนด้าที่มีขอบตาดำสนิท หน้าตาซูบโทรมไปหมด ความสวยคงไม่หลงเหลือ พี่นายก็ไม่รัก~

ไม่ได้การฉันต้องเข้าบ้านพี่พี่นายให้ได้!

"พี่นาย~ เปิดประตูให้เจ้าเอยหน่อยค่ะ"

"..."

เงียบ...

"ฮัลโหลพี่นาย~ ได้ยินเจ้าเอยม้ายยยยยย"

"..."

เงียบกริบ...

พี่นายอยู่ไหนอ่ะ? TOT

เห็นบ้านเงียบนึกว่าบ้านผีสิงสยองขวัญ บางทีอาจจะมีฆาตกรรมก็ได้ หรือว่าพี่นายของฉันโดนฆ่าไปแล้ว... ไม่ๆๆเจ้าเอยอย่าคิดแบบนั้นสิ บางทีพี่นายอาจจะไม่อยู่บ้าน ไปเดินเล่นข้างนอก หรือไปซื้อของก็ได้นี่นา

เฮ้ย! บ้าน่า O_o!?!

ฉันว่าพี่นายไม่ได้ออกไปข้างนอกแน่นอนอ่ะ ฉันเห็นอีมอเตอร์ไซค์โบราณคร่ำครึสีน้ำเงินยี่ห้ออะไรสักอย่างของพี่นายยังจอดอยู่ดี ถ้าพี่นายไม่ได้อยู่บ้าน พี่นายต้องขี่มอไซค์คันนั้นออกไปแล้วนะ เพราะฉันเห็นพี่พี่นายขี่ออกไปข้างนอกบ่อยๆ กับ...พี่เป็นหนึ่ง

รู้มั้ยคะ? พี่นายกับพี่หนึ่งเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ทั้งคู่ พวกเขาสองคนต่างก็เป็นรูมเมตร่วมชายหลังคาเดียวกัน อยู่ด้วยกันเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง มันน่าสงสัยอยู่ที่พวกเขาทั้งคู่ก็มีใบหน้าหล่อเหลาและเสน่ห์พิฆาตชะนีตัวเมียไปหลายราย ทำไมไม่เคยมีแฟนมาตลอด ไม่เคยผ่านมือผู้หญิงคนไหน จนมีสายรางงานมาลับๆ ว่าพวกเขาสองเป็นแฟนกันค่ะ!

โนเด็ดขาด! เจ้าเอยต้องคิดสิว่าพี่นายเป็นผู้ชายไม่มีทางเป็น...

...ไม่มีทางใช่มั้ยคะ? T_T

เอ๊ะ! เหมือนจะเห็นเงาใครบางคนอยู่ในบ้าน

โจรหรือเปล่า! ฉันรีบหลบอยู่หลังกำแพงแอบมองข้างในบ้านผ่านช่องประตูรั้ว ผู้ชายร่างสูงสองคนเปิดประตูออกมาเล็กน้อยแล้วเดินหันซ้ายหันขวามองอะไรสักอย่าง  พวกเขาหันหน้าไปคุยกัน ผู้ชายที่มีดวงตากลิตเตอร์คนนั้นยิ้มออกมาอย่างดีใจ ไปแท็คมือกับผู้ชายอีกน ผู้ชายร่างสูงทั้งสองคนไม่ใช่โจรขโมยของแต่อย่างใด เขาเป็นพี่ชายข้างบ้าน...พี่เป็นหนึ่งและพี่พี่นาย!

พวกเขาทำท่าลับๆ ล่อๆ ในบ้านของตัวเองทำไมอ่ะ หลบฉันหรอ...ไม่ล่ะ พี่นายจะหลบฉันทำไม? ทั้งที่ฉันก็เข้ามาบ้านเขาทุกวัน พี่นายก็ต้อนรับฉันดี

ฉันนั่งตากแดดหน้าบ้าอยู่นาน ผิวของฉันเริ่มเกรียมจนใกล้ดำไหม้แล้วเนี่ย พี่พี่นายกับพี่เป็นหนึ่งพูดอะไรกันนานชะมัดเลย ที่จริงฉันอยากจะพุ่งไปเรียกพี่นายให้มาเปิดประตูให้ แต่ตอนนี้เรี่ยวแรงไม่ค่อยมีแล้ว เมื่อเช้าน่าจะกินข้าวก่อนออกจากบ้าน ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของฉันตั้งแต่ตื่นมาเลย

งือ~ หิวมากอ่ะ ท้องร้องจ๊อก ๆ จะกลายเป็นเรียก โจ๊ก ๆ

หิวโจ๊ก~

ทันทีที่ผู้ชายสองคนนั้นกลับเข้าบ้านไป จู่ ๆ สมองปลาทองน้อยของฉันก็มีความคิดบรรเจิดขึ้นมา ฉันไล่สายตาขึ้นลงมองกำแพงบ้าน ฉันรีบวิ่งเข้าไปในสวนแล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นกำแพงบ้านของพี่นายซะ มันสูงมากเกินหรือฉันเตี้ยไปคะ? กำแพงปูนซีเมนต์ขนาดสูงประมาณสองเมตรซึ่งมันก็ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่ แต่ทำไมรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กมากเกินกว่าที่จะปีนขึ้นที่สูง และวันนี้ฉันยังใส่กระโปรงคาดิแกนสีน้ำเงินมาด้วย จึงลำบากต่อการปีนป่ายสักหน่อย

เพื่อจะได้มีแฟนที่น่ารักในอนาคต เจ้าเอยต้องสู้!

ฮึบ!

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนกำแพงมองพื้นข้างล่างได้อย่างชัดเจน แต่...

ฉันลืมว่ากลัวความสูง! TOT

ให้ตายสิเจ้าเอย ทำไมโรคกลัวความสูงเพิ่งกำเริบตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้ มือไม้สั่น ขาสั่น ตัวสั่นไปหมด ยิ่งมองลงไปข้างล่างก็แทบจะหน้ามืด ใครก็ได้เอาฉันลงไปข้างล่างที

ลืมไป... ฉันแอบปีนขึ้นมา ถ้าใครรู้เข้าฉันตายแน่

เอาน่า! โดดลงเลยคงไม่เจ็บ กลั้นใจฮึบเดียวก็เข้าบ้านพี่พี่นายได้แล้ว

ตึก!

สองเท้าลงสู่พื้นหญ้า อยู่ในท่าจับกบ ใบหน้าตบดิน ใบกระถินเข้าปาก เออดีค่ะ! นึกว่าจะลงในสภาพที่น่าจะดูดีกว่านี้ ทำไมถึงต้องอยู่ในสภาพทุเรศสกปรกซกมกเนี่ย ? ฮือ เสื้อผ้าที่อุตส่าห์ทะนุถนอมด้วยการซักอย่างเบามือ ปรับผ้านุ่มด้วยน้ำยากลิ่นอโรมาเธอราพี

อืม...ทำไมต้นไม้มันดูมัว ๆ

ฉันลองเอามือมาคลำใบหน้าดู ก็รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เปรียบเสมือนอวัยวะที่สามสิบสี่หายไป ...แว่นสายตาไง แว่นของฉันหาย! ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สายตาสั้นตั้งหกร้อยห้าสิบ มองอะไรก็ไม่สะดวกเลย ถ้าฉันไม่มีแว่นฉันคงเป็นยัยบอด เอามือควานหาแว่นอย่างไม่มีสิ้นสุด เดินชนนู้นชนนี่ไปเรื่อย

ฮือ แว่นจ๋า อยู่ไหน

ฉันแทบจะร้องไห้ออกมา ฉันเอามือควานหาแว่นบนพื้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน มองเห็นวัตถุตรงหน้าที่ปรากฏไม่ชัดเจน ขนาดจะมองใกล้แค่ไหนก็ตาม มันเบลอไปหมด

ตึก ตึก

ใครน่ะ!

ฉันมองเงาร่างสูงใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปดู ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเป็นชายตัวสูง ฉันมองเห็นหน้าเขาไม่ชัดเจนหรอกนะ เขาก้มหยิบอะไรบางอย่างบนพื้น มานั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าฉัน เขาสวมบางสิ่งบางอย่างที่เก็บมาได้ให้ฉัน ทันทีที่ฉันสวมใส่มัน ก็รู้สึกได้ว่าอวัยวะที่สามสิบสี่กลับมาแล้ว นั่นทำให้ฉันเห็นใบหน้าของคนตรงหน้า...

"ทีหลังอย่าทำแว่นหายอีกล่ะ"

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆ แตะมาที่จมูก ลมหายใจแผ่วเบาของคนตรงหน้าทำเอาฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบริเวณใบหน้า ความรู้สึกราวกับอยู่ในภวังค์ของรักแรกพบ ดวงตากลิตเตอร์ยังเป็นประกายเหมือนกำลังมองดวงดาวที่นัยน์ตาของเขา เสียงหัวใจยังคงดังก้องอยู่ที่ใบหู

ใครคนที่ฉันแอบรู้สึกชอบ...

ร่างกายฉันรู้สึกตัวอัตโนมัติรีบเด้งลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วปัดกระโปรงที่เปื้อนเต็มไปด้วยใบไม้และพื้นดิน ความรู้สึกเสียความเป็นตัวเองก็เริ่มมีอาการขึ้นมา หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลองขบวนพาเหรด มือไม้ที่เพิ่งหายสั่นก็กลับมาสั่นดังเดิม

"...พี่นาย"

"ก็พี่น่ะสิ ยัยตัวเล็ก"

"งื้อออ พี่นายหลอกด่าเจ้าเอยทางอ้อมอ่ะ"

"ก็ใช่สิ แล้วแอบปีนเข้ามาบ้านพี่เหรอ?"

"ก็ใช่สิคะ อูย...เจ็บก้นอ่ะ"

"ก็สมควรเจ็บอยู่หรอก ใครสั่งให้ปีนเข้ามาบ้านคนอื่น หืม?"

"เจ้าเอยอยากปีน" ฉันบุ้ยหน้าใส่ พี่นายก็หัวเราะชอบใจ จนอารมณ์งอนแทบจะขึ้น

"เป็นเด็กเป็นเล็กอยากเที่ยวไปซน ไปปีนบ้านคนอื่นล่ะ"

"พี่นายไม่ใช่คนอื่นซะหน่อย"

"ถ้าคนอื่นเห็นเข้าก็แจ้งตำรวจจับหรอก"

"แต่นี่มันบ้านของพี่นายนะ"

"ถึงจะเป็นบ้านพี่ มันก็ดูไม่ดีนะรู้มั้ย?"

"พี่นายเป็นห่วงเจ้าเอยเหรอคะ?"

บรรยากาศก็เงียบลง ทุกสรรพสิ่งก็เงียบตามพี่นายที่กำลังเอ่ยคำตอบออกมา มีแต่เสียงลมที่พัดใบไม้ขึ้นปลิว รอฟังคำนั้นอยู่

 จู่ๆ พี่นายก็เอื้อมมือมาจะทำอะไรสักอย่างกับหัวของฉัน  สัญชาติญาณของผู้หญิงกำลังโดนผู้ชายกำลังลูบหัว มันต้องยืนอยู่นิ่งๆ ใช่มั้ย? แต่ฉันไม่...

"พี่นายจะทำอะไรอ่ะ"

มือของตัวเองปัดฝ่ามือของชายร่างสูงอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนขึ้นมาฉับพลัน หัวใจหวั่นไหวตลอด ฉันพยายามดันตัวของพี่นายอย่างสุดกำลัง แต่ก็นะ ฉันสู้แรงผู้ชายไม่ได้หรอก พี่นายยังยืนที่เดิม ไม่ถอยหลังไปตามแรงผลัก มีแต่ฉันที่ปล่อยพลังไปสุดกำลังแทบจะหอบลิ้นห้อยแล้ว

เขายิ้ม... -//-

อาการเขินผู้ชายอีกแล้วเหรอเนี่ย ฉันคงกำลังจะเป็นโรคหัวใจมีความรักแน่ๆ

"อยู่นิ่งๆ สิ"

"พี่นายจะทำอะไร อ๊ะ!"

แผ่นหลังของฉันชนกับต้นไม้สูงที่อยู่ข้างหลัง ความรู้สึกเดจาวูก็หวนมาฉายคล้ายๆ ว่าฉันเคยเจอฉากนี้มาแล้ว ยิ่งพี่นายเดินเข้ามาใกล้ ฉันก็ยิ่งรู้ว่าฉันเตี้ยแค่ไหน ความสูงของฉันถึงแค่ปกเสื้อของพี่นายเอง พี่นายยกยิ้มที่มุมปาก เอามือสัมผัสหัวของฉันเบาๆ ปลายจมูกจะแนบชิดติดอกของชายร่างสูง

ราวกับถูกต้องอยู่ในมนต์สะกด ปลายมือของพี่นายยังไม่ออกไปจากบนศีรษะของฉันเลย อากาศแทบจะไม่ที่หายใจตราบใดที่ฉันยังอยู่ใกล้กับชายตรงหน้าในระยะสั้นกว่าหนึ่งเมตร ถึงฉันจะแอบชอบพี่นาย แต่ฉันยังคงมีจรรยาบรรณของกุลสตรีอยู่นะ ฉันก็ยังคงเขินทุกครั้งเมื่อเวลาที่พี่นายแตะต้องตัว

ฉันรู้สึกว่าฉันโดนผู้ชายคนนี้จับมือ ลูบหัวมากเกินไปหรือเปล่า? ฉันก็ยังไม่รู้หรอกนะว่าพี่นายคิดยังไงกับฉันกันแน่ แต่พี่นายเคยบอกกับฉันว่า...

'เจ้าเอยเป็นน้องที่น่ารักมากครับ'

'เอยก็เหมือนน้องของพี่นั่นแหละ'

ฮึก T^T เจ็บทุกประโยคค่ะ

ถึงแม้พี่นายไม่ได้บอกตรงๆ ว่าคิดยังไงกับฉันกันแน่ แต่ที่บอกว่าเป็น 'น้อง' นี่มันก็ชัดอยู่พอสมควรนะ

"...มีอะไรติดบนหัวเจ้าเอยน่ะ"

"กรี๊ด! อะไรอ่ะ ออกมันออกไป งื้อ"

...มันคืออะไร ไม่ใช่แมลงใช่มั้ย? ฉันเกลียดแมลงงงง

"พี่นายหยิบมันออกยัง!?!" ฉันเอามือปัดผมจนฟู พี่นายก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ

"นี่ถามจริง...กลัวเหรอ?"

"ไม่ได้กลัวนะ!"

"แล้วคิดว่ามีติดหัวอยู่ล่ะ?"

"...แมลงใช่มั้ยคะ?"

"ไม่ใช่หรอก แค่เศษใบไม้น่ะ"

"อ้าว!"

บางทีพี่นายก็ทำตัวน่าโมโหเหมือนกันนะเนี่ย ชอบทำให้เราคิดไปไกลเลยเถิดเสมออ่ะ ฉันเองก็มโนไปไม่รู้จบ สิ่งมีชีวิตที่ฉันขยะแขยงที่สุดในโลกคือ แมลงทุกชนิดและแมงทุกสายพันธุ์ อี๋~ แค่คิดก็ขนลุกแล้วค่ะ  แมลงปอ ผีเสื้อ หนอนอะไรก็แล้วแต่ อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ฉันไม่ชอบเลยอ่ะ

"ฮ่าๆๆ"

"ขำอะไรน่ะ พี่นาย =_="

"ก็เจ้าเอยน่าตลก ฮ่าๆๆ"

สภาพของฉันมันทุเรศมากหรือไง?

ฉันอมแก้มป่องงอนใส่ สะบัดหน้าหัน เชอะ พี่นายนะพี่นาย หนุ่มหน้าตาน่ารักอย่างพี่นายที่คิดว่าจะใจดี มีเมตตาต่อทุกสรรพสัตว์และมวลมนุษย์ สุดที่รักในอนาคต (?)  กลับมีนิสัยกวนประสาท ขี้แกล้ง ขี้อ่อย กระพริบตาปริบเดียวเจ้าเอยก็ละลายกลายเป็นน้ำ  

"โอ๋ๆ หายงอนนะครับ"

พูดได้น่ารักมาก -//-

"เจ้าเอยอย่าโกรธพี่น้า"

งื้อออ อย่ามองด้วยสายตาอ้อดอ้อนยิ่งกว่าลูกแมวแถวข้างบ้านแบบนั้นสิ อย่าเอียงคอทำเป็นลูกแมวขี้สงสัย อย่าเอาแก้มนุ่มนิ่มคลอเคลียมือของฉันเหมือนตอนที่ลูกแมวกำลังทำตัวน่ารัก เจ้าเอยจะละลายจริงๆ แล้วนะ

เอ๊ะ! คลอเคลียมือของฉัน

"พี่นายทำอะไรอ่ะ!"

ฉันตกใจกับการกระทำของพี่นายมาก หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองขบวนพาเหรด พี่นายจับมือของฉันไปแนบแก้มแล้วคลอเคลียเบาๆ ฉันรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มจากใบหน้า พี่นายหน้าเนียนมาก รู้สึกแบบสัมผัสโดนแล้วเหมือนได้จับแก้มเด็กเลย คนทำก็นิสัยเด็ก เด็กดื้อ เด็กขี้อ้อน ไม่คลอเคลียมือเปล่า ยังเอาคางแหลมเกยมาวางบนมือของฉันอีก

กระพริบตาหนึ่งทีเหมือนกำลังบอกว่า...หายงอนหรือยัง?

กระตาพริบอีกทีเหมือนกำลังบอกว่า...ง้อแล้วหายโกรธนะ

เจ้าเอยหายงอน หายโกรธนานแล้วค่ะ แค่แกล้งเล่น ไม่นึกว่าพี่นายจะทำอย่างนี้กับน้องสาวข้างบ้านที่เพิ่งเจอกันไม่นาน รู้สึกว่าพี่นายง้อฉันอย่างกับคนที่แฟนกันเลย

...หรือว่าพี่นายคิดกับฉันเกินเลยคำว่าพี่ชายน้องสาวแล้ว

...หรือพี่นายก็กำลังแอบชอบฉันเหมือนกัน

ป.ล.  มโนล้วนๆ ค่ะ U_U

 

พี่นายพาฉันมาส่งที่บ้านเสร็จก็มาสวัสดีกับหม่ามี้แล้วเดินกลับออกไป หม่ามี้หันมามองฉันด้วยสายตาพิฆาตชนิดที่เห็นแล้วต้องกลัวจนมุดดิน บ่นใหญ่จนหูชาเรื่องที่ฉันปีนเข้าไปบ้านผู้ชาย ย้ำนะว่าเรื่อง ปีนเข้าไปบ้านผู้ชาย! หม่ามี้เห็นฉันด้วยอ่ะ  TOT  หม่ามี้บอกว่าตอนนั้นกำลังตื่นจากการนอนกลางวันอยู่บนห้องแล้วเลียบไปเห็นฉันกำลังนั่งสั่นอยู่บนกำแพง ตอนนี้ฉันนั่งก้มหน้ารับกรรมแต่โดยดี

บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วห้องรับแขก ได้กลิ่นอายของความสุดจะทนเต็มที่ หม่ามี้สูดลมหายใจเข้าลึก คิ้วที่เคยขมวดเข้าหากันอย่างน่ากลัวก็เริ่มคลายลงมาบ้าง

โอ้ยตาย! เจ้าเอยตายแน่

"มี้ไม่นึกเลยนะว่าลูก...จะปีนเข้าบ้านพี่เขาแบบนั้น"

...TOT

แม่ทำหน้าเอือมระอามากเลยอ่ะ รู้สึกว่าฉันทำตัวแย่มากชะมัด

"มี้เคยสั่งเคยสอนให้มีความกุลสตรีบ้าง แต่ลูกเอยก็..."

"มี้..."

"นี่ลูกปีนเข้าบ้านพี่แบบนั้น มันอันตรายมากนะ!"

"เอยรู้ค่ะ"

"มี้เป็นห่วงลูกนะ รู้มั้ย?"

"..."

ราวกับสิ่งที่ฉันได้กระทำนั้นมันผิดมาก ผิดที่ทำให้คนที่รักเราอย่างหม่ามี้ต้องเป็นห่วง ฮึก...ฉันมันเป็นลูกที่เลวที่สุดอ่ะ ฉันมันแย่ ฉันนิสัยไม่ดีจริงๆ

"เอยขอโทษค่ะ สัญญาจะไม่ทำอีกนะมี้"

ฉันแทบจะก้มลงไปกราบ ความรู้สึกผิดมันอัดอั้นอ่ะ น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมาจากตา หม่ามี้ยิ้มออกมาบางๆ แล้วลูบหัวของฉันเบาๆ เก็บเส้นผมที่บังหน้าฉันออกไป

"ทีหลังอย่าทำนะ รู้มั้ย?"

"ค่ะ"

"หม่ามี้ขอสั่งให้ลูกอยู่ในบ้านเป็นเวลาสามวันนะ"

'หม่ามี้ขอสั่งให้ลูกอยู่ในบ้านเป็นเวลาสามวันนะ'

'สั่งให้ลูกอยู่ในบ้านเป็นเวลาสามวันนะ'

'อยู่ในบ้านเป็นเวลาสามวันนะ'

"ไม่เอาค่ะ"

"มี้ขอกักบริเวณลูกสามวัน โทษฐานไปปีนเข้าบ้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า"

...กักบริเวณ!?!

ไม่นะ ไม่ๆๆ  TOT

"บ้านพี่นายไม่ใช่บ้านคนอื่นสักหน่อย"

"นั่นก็ถือว่าผิดแล้ว จะบ้านใครก็ห้ามทำ"

"สามวันห้ามออกบ้าน โอเคมั้ย?"

"ไม่ค่ะ โอ้ย!"

จู่ๆ หม่ามี้ก็มาหยิกไหล่ฉันเฉยเลย ฉันไม่อยากโดนกักบริเวณอ่ะ มันต้องอยู่บ้านเป็นสามวันเชียวนะ สามวันเลยนะ สามวันนี้ฉันต้องอดเจอหน้าพี่นาย อดคุยกับพี่นาย อดจับพี่นาย(?)

ให้ตายเถอะ! ฉันอยากจะร้องไห้

สามวันมหาโหด โหดร้ายที่สุด ฉันต้องนอนอยู่บ้านเฉยๆ อ่านนิยายเฉยๆ  กินขนมเฉยๆ อยู่ในบ้านเล่นคนเดียว เป็นเรื่องน่าเบื่อสุดๆ อ่ะ  ฉันไม่ได้เจอหน้าพี่นายเป็นเวลาสามวัน หัวใจคงขาดความรักตายแน่

ฉันแทบจะล้มฟุบลงสลบบนโซฟา นอนคว่ำหน้าเอาคางเกยหมอน หม่ามี้ลูบหัวฉันเสร็จก็ลุกเดินออกมา ก่อนจะหยุดชะงักแล้วหันมายิ้มให้

"...แต่หม่ามี้ให้พี่นายเข้ามาบ้านได้นะ"

ฮะ???

---100 เปอร์---
ไรเตอร์มาแล้วมาแล้ว ยังมีลมหายใจอยู่
กำลังแต่งสุดชีวิต ตอนนี้สำนวนแบบต่างจากตอนแรกสิ้นเชิง
ไม่รู้จะเขียนยังไงให้หวานแล้ว ฟิลลิ่งตันค่ะ
ตอนนี้สั้นอ่า ตอนหน้าจะปั่นยาวๆเลยหน้า

124 ความคิดเห็น

  1. #108 เดอะกวิ้น (@us-beam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 13:03
    จะเอาๆ จะเอาพี่นายยย
    #108
    0
  2. #98 malody (@popten) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 21:04
    พี่นายน่ารักง่าาาา เจ้าเอยใจๆเย็นๆลูก 555
    #98
    0
  3. #85 Nahathai Techa (@ninggy1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 16:47
    เจิมมมมมม
    #85
    1
    • #85-1 B_MILK♔ (@kanokwan-milk) (จากตอนที่ 6)
      19 สิงหาคม 2558 / 22:02
      แต้งกิ้วนะ รีดเดอร์
      #85-1
  4. วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 13:00
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #84
    1
    • #84-1 B_MILK♔ (@kanokwan-milk) (จากตอนที่ 6)
      19 สิงหาคม 2558 / 22:01
      กระหน่ำเจิม งั้นรีบปั่นรัวๆ
      #84-1
  5. วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 13:00
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #83
    0
  6. วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 13:00
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #82
    0