Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 9 : Chapter 8 คนที่อยากปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 57

“พี่คริส ตื่นแล้วหรอฮะ”

“อ้าวแล้วลู่หานกับคนอื่นๆไปใหนกันหมดหรอ ทำไมเหลือแต่คยองซู”

“คุณลุงกับบคุณป้าบอกว่ามีงานด่วน เลยออกไปแต่เมื่อเช้า ส่วนลู่หานกับแบคฮยอนออกไปเดินเล่นยังไม่กลับมาเลยฮะ”

“งั้นหรอ แล้วเราไม่ออกไปกับเพื่อนหรอ??”

“ไม่หรอกฮะ ถ้าผมออกไป พี่คริสจะทานอะไรหล่ะครับ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอก”

คริสพูดยังไม่จบร่างเล็กของคยองซูก็เดินหายเข้าไปในครัว ก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมกับ ชามข้ามต้มที่ตัวเองเป็นคนทำ

“ข้าวต้มกุ้งฮะ”

“ขอบใจนะ แต่ไม่ต้องลำบากก็ได้”

“ไม่ลำบากเลยฮะ”

ร่างเล็กบอกคริสพร้อมกับส่ายหัว  คยองซูมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ร่างสูงเหตุผลน่ะหรอมันง่ายมากเพราะว่ารักไงล่ะ  รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบคริส

“พี่คริสฮะ ทำไมคนเราต้องอยากปกป้องคนที่เรารักด้วยล่ะฮะ”                    

“อืม  พี่ว่าเพราะรัก ถึงอยากปกป้อง อย่างทำให้เขามีความสุข”

“ทั้งที่บางที่อาจจะเป็นรักข้างเดียวนะหรอฮะ”

คำพูดของคยองซู ทำให้คริสถึงกับสะอึก เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะเงยหน้ามองคยองซูที่เป็นเจ้าของคำถาม

“ถ้าเรารักเขาจริง แม้จะเป็นเพียงรักข้างเดียวพี่ก็จะปกป้องเขา”

“พี่คริสเป็นคนดีจังเลยนะฮะ”

คริสทำได้เพียงยิ้มรับก่อนที่จะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มต่อไป โดยไม่สนใจท่าที่ของคยองซู ที่มีต่อตน คริสเองก็ดูออกมานานแล้วว่าเด็กนี่คิดกับเขายังไง เพียงแต่คริสไม่อยากทำร้ายจิตใจของ คยองซู เพราะคยองซูเป็นเพื่อนสนิทของลู่หาน

“พี่คริสครับ”

“อืม”

“พี่คริส เออมีคนที่อยากปกป้องบ้างมั้ยครับ”

“มีสิ แต่เขาคงไม่อยากให้พี่ปกป้องหรอก”

“ทำไมหรอครับ เขาเป็นรักแรกของพี่หรอ”

“ใช่แล้วหล่ะ เขาเป็นรักแรกของพี่เอง”

“งะงั้นหรอฮะ ผมไปหาลู่หานดีกว่านะฮะ”

คริสมองคยองซูที่รีบเดินออกไป เขารู้ดีว่าร่างเด็กกำลังเจ็บ แต่เขาก็ไม่อยากจะให้ความหวังใคร เพราะการรอคอยอะไรที่ไม่มีทางเป็นไปได้ มันอาจสร้างบาดแผลให้คยองซูได้มากกว่าการให้ตัดใจไปเอง

“พี่ขอโทษนะ คยองซู ขนาดพี่เองยังเอาตัวไม่รอดเลย พี่คงไม่สามารถรักใครได้อีก”

นั่นก็เพราะปาร์ค ชานยอล คือคนที่เขาหลงรักไงล่ะ หลงรักในความดื้อรัน และช่างเอาแต่ใจของร่างโปร่ง

 

ในตอนที่คริสรู้ว่าแม่ของตนเองท้อง ร่างสูงของเด็กชายวัย 5ขวบดีใจมากเพราะเขากำลังมีน้อง แต่เขากเสียใจมากเช่นกันที่เขาต้องออกจากคอนโดของพ่อไป

พ่อและของเขาเป็นคนจีน แต่เพราะหน้าที่การงานของพ่อทำให้เขาต้องย้ายมาอยู่ที่เกาหลี หลังจากนั้นราวปีกว่าพ่อของเขาก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต คริสและแม่ของเขาต้องอยู่กันอย่างอยากลำบาก จนมีผู้ชายอีกคนที่เป็นเจ้านายของพ่อ เขาเป็นเจ้าประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจโรงพยาบาลเข้ามาในชีวิต หลังจากแม่เขาท้องราวสามเดือน ทั้งคู่ก็ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลปาร์คทันที

“คุณหนูค่ะ ทานยาหน่อยเถอะค่ะ”

“ไม่ ฉันไม่กินอะไรทั้งนั้น คุณแม่ฉันนอยากเจอคุณแม่”

“ชานยอล มานี่สิลูก”

ร่างโปร่งในวัย 3 ขวบเดินมาหาพ่อของตัวเองอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะย่อตัวลงมาหาลูกชายตัวเล็กที่หลบอยู่ข้างหลัง

“นี่เป็นคุณแม่ใหม่ของลูก แล้วก็พี่ชายเขาชื่ออู๋อี้ฟาน”

….

“ทั้งสองคนจะมาอยู่กับเราทีนี่”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณหนูชานยอล”

…….

ร่างเล็กของเด็กชายไม่ตอบเขาเพียงแค่โค้งให้หญิงสาวตามมารยาทเท่านั้น  ร่างบางตรงหน้าคิดถึงแม่ที่ออกจากบ้านไป

“คุณพ่อฮะ แล้วคุณแม่ล่ะฮะ ทำไมคุณแม่ไม่กลับบ้าน”

“เออ คือคุณแม่ติดธุระครับ อีกหลายเดือนกว่าจะกลับ”

“งั้นหรอฮะ”

ปาร์คยุนโฮ จำเป็นต้องโกหกลูกชายว่าภรรยาไปธุระ ความจริงแล้วภรรยาของเขาไม่พอใจที่เขามีผู้หญิงคนอื่นเธอเลยขอหย่า เธอมาหาลูกหลายครั้ง แต่แล้วเธอก็หายไป

“น้องยอล ไปเล่นกันเถอะ”

“ไม่เอาหรอกฮะ”

“ทำไมหล่ะ น้องยอลไม่สบายหรอ”

ร่างสูงของพี่ชาย ใช้มืออังหน้าผากวัดความร้อนจากร่างกายของเด็กชายตัวเล็กที่เอาแต่นั่งซึมบนโซฟาตัวกว้าง

“พี่อี้ฟาน น้องยอลอยากเจอคุณแม่”

“เดี๋ยวคุณแม่น้องยอลก็กลับมาไม่ใช่หรอ ถ้าคุณแม่น้องยอลเห็นน้องยอลไม่ร่าเริงคุณแม่จะไม่สบายใจนะ ไปเล่นกับพี่กันเถอะ”

“ก็ได้ฮะ”

คริสจำเป็นต้องโกหกร่างเล็กตรงหน้า เพราะเขาไม่อยากให้ชานยอลเสียใจ ไม่นานทั้งคู่ก็ออกมาเล่นยังสนามเด็กเล่นหน้าหมู่บ้าน ร่างเล็กวิ่งไปที่ชิงช้าที่เขาเล่นประจำ ก่อนที่จะกวักมือเรียกพี่ชายให้ตามไปนั่งด้วย

“พี่อี้ฟาน แก่วงให้น้องยอลหน่อยสิ”

“ได้เลย จับดีๆนะ”

ทั้งคู่เล่นอยู่สนามเด็กเล่น นานจนเวลาล่วงเลยไปถึงคอนเที่ยง คริสพาชานยอลกลับบ้านทั้งที่ร่างเล็กยังอยากเล่นอยู่

“พี่อี้ฟาน น้องยอลอยากกินไอติม”

“ไม่ได้นะน้องยอลเราต้องกลับไปกินข้าวก่อน ไม่อย่างนั้นคุณพ่อจะดุเรานะ”

“พี่อี้ฟาน น้องยอลอยากกิน นะๆๆๆ  ก็ได้น้องยอลไม่กินก็ได้ พี่อี้ฟานใจร้ายที่สุดเลย”

ร่างเล็กเริ่มงอแง และมีน้ำใสคลอที่ดวงตาโตทั้งสองข้าง พอเจอลูกอ้อนแบบนี้ คริสก็อมยิ้มเล็กก่อนจะเดินไปซื้อไอติมมาให้ชานยอล

“นี่ไอติมเลิกงอแงได้แล้ว”

“เย้!!! พี่อี้ฟานใจดีที่สุดเลย น้องยอลรักพี่อี้ฟานที่สุด”

จุ๊บ!!!

ร่างเล็กของเด็กชายเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้ม พี่ชายที่อยู่ข้างๆกันก่อนที่คริสจะใช้มือยีหัว ร่างเล็กอย่างเอ็นดู และความสดใสน่ารักของชานยอลก็ทำให้คริส ตกหลุมรักน้องชายต่างสายเลือดวันละหลายสิบรอบ

แต่แล้วความสุขทุกอย่างของทั้งคู่ก็จบลงเมื่อร่างเล็ก เดินมาถึงที่บ้าน เสียงหญิงสาวที่ตวาดลั่น ชานยอลจำได้ดีว่าคือเสียงของแม่ตนเอง ชานยอลรีบวิ่งเข้ามาหามารดาอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่เขาเห็น กลับเป็นภาพพี่พ่อกับแม่ของเขาทะเลาะกัน

“นี่น่ะหรอ คือเหตุผลที่คุณขอหย่ากับฉัน!!!!

…..

“นังหน้าด้าน จะยืนหลบอยู่ทำไมออกมาสิ เพราะแก ทำให้ครอบครัวของฉันเป็นแบบนี้”

“หยุดนะ มินอา ถ้ามันจะผิดก็ผิดที่พวกเราต่างหาก”

“พอสักที!!!

ปาร์คมินอา เดินเขาไปจะกระชาก ชูยอลออกมาจากหลังสามีของเธอ แต่ก็โดนยุนโฮ กันไว้ทั้งคู่ยื้อแย่งกันอยู่นาน จนยุนโฮ สะบัดมือของมินอาออกจากการเกาะกุม แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อแรงสะบัดของยุนโฮ ทำให้มินอาเสียหลักตกบันใดลงมาต่อหน้าชานยอลที่อยู่ข่างล่าง

“คุณแม่!!!!!!

ชานยอลตระโกนออกมาก่อนจะวิ่งเข้าไปหาร่างของมารดาที่นอนกองอยู่บันไดขั้นสุดท้าย ในสภาพที่จมกองเลือด

“ชะ ชานยอลลูก อย่าร้องไห้สิ แม่ไม่เป็นไรหนูต้องเข้มแข็งเอาไวนะลูก มะแม่รักลูก….ที่สุด”

สิ้นคำพูดปาร์ค มินอาก็เสียชีวิตจากนั้นชานยอลที่ร่าเริงและน่ารักก็หายไปจากชีวิตของคริส จากที่เคยเรียกเขาว่าพี่อี้ฟาน ก็กลายเป็นไอ้คริสแทน

 

 

talking with writer 

        ตอนนี้เป็นตอนที่ชานยอลยังเป็นเด็กที่น่ารักอยู่ เป็นตอนที่ยอลเจ็บปวดเพราะเห็นพ่อแท้ๆตัวเอง ผลักแม่ตกบันได และนี่ก็เป็นจุดสำคัญที่ทำให้ ชานยอลเกลียดครอบครัวของคริสมาก แต่ปมในอดีตไม่ได้มีแค่นี้นะค่ะ แต่จะค่อยๆคลายออกมาทีละน้อย
       ช่วงนี้ก็วันสุดท้ายของสงกรานต์แล้ว ใครที่เดินทางกลับจากการท่องเที่ยวหรือกลับบ้านก็ขอให้เดินทางโดยปลอดภัยนะค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเเละเยี่ยมชมค่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่ทำให้ไรท์มีกำลังใจมากขึ้น(ถึงตอนนี้จะมีแค่ 3คอมเม้นต์ก็เหอะ^^)
 
ขอให้อ่านอย่างมีความสุขค่ะ

รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ>>writer 


 

4 ความคิดเห็น