Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 10 : Chapter 9 กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 เม.ย. 57

Chapter 9


กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า???


หลังเดินทางกลับมาจากทะเล ชานยอลก็เอาแต่คลุกตัวอยู่ที่คอนโดของเซฮุน ตอนเช้าเซฮุนจะไปทำจะมากินข้าวด้วยใน ตอนเที่ยงของบางวัน ชานยอลคิดถึงแม่มากเพราะร่างสูงไม่ได้ไปหาแม่ถึงแปดปี เขาตัดสินใจได้ ร่างโปร่งก็ไปยังลานจอดรถและบึ่งรถคันหรูไปยังสุสานทันที

ชานยอลขับรถออกมาราวสามสิบกิโล ร่างบางก็จอดรถไว้ยังโบสถ์ เล็กๆที่เงียบสงบ บรรยากาศที่ร่มรื่น ทำให้ชานยอลหลับตาซึมซับบรรยากาศเพื่อสร้างความเข้มแข็ง ก่อนจะเดินไปยังหลุมศพที่มีรูปหญิงสาวสวยติดอยู่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของมารดาทำให้ชานยอลปล่อยน้ำตาออกมาเบาๆ เขาจำคำสุดท้ายที่แม่พูดกับเขาได้ดี

“ชะ ชานยอลลูก อย่าร้องไห้สิ แม่ไม่เป็นไรหนูต้องเข้มแข็งเอาไวนะลูก มะแม่รักลูก….ที่สุด”

 “ผมอยากเข็มแข็งได้อย่างที่แม่พูดจังเลยฮะ  ชานยอลรักแม่คิดถึงแม่ที่สุด”

ร่างโปร่งทรุดลงและร้องไห้ต่อหน้าหลุมศพของแม่  ชานยอลรู้ดีว่าแม่ของเขาไม่ชอบให้เขามีน้ำตา ไม่ชอบให้เขาร้องไห้ แต่ร่างโปร่งไม่สามารถกลั่นมันเอาไว้ได้ นิสัยที่เอาแต่ใจ และดื้อรั้นที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังจิตใจที่อ่อนแอของเขาเอง

“คิดอยู่แล้วว่านายต้องมาอยู่ทีนี่”

“ไอ้คริส แกมาที่นี่ได้ยังไง”

คริสวางดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ลงหน้าหลุมศพของปาร์ค มินอา เขาโค้งให้ป้ายหน้าหลุมศพก่อนที่เขาจะหันมองหน้าคนที่จ้องเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

“แกมาได้ยังไง”

“แค่ลองเดาดู คิดว่านายคงมาหาแม่ คนอย่างนายติดแม่จะตายไป”

“พอเถอะ ชานยอลคนที่นายพูดถึงไม่มีอีกแล้ว เด็กคนนั้นตายไปตั่งแต่วันแรกที่เห็นแม่ของเขาตาย”

“เพราะงั้นฉันถึงได้พยายามให้เขากลับมายังไงหล่ะ อยากให้นายเรียกฉันว่าพี่อี้ฟานเหมือนเดิม”

“อย่าพยายามดีกว่า  มันไม่มีทางเป็นไปได้เลิกยุ่งกับฉันและลืมไปซะ   น้องยอลของนายตายไปแล้ว เหลือเพียงปาร์ค ชานยอล”

“ไม่ว่าจะเป็นน้องยอล หรือปาร์คชานยอล ก็เป็นคนที่ฉันรักทั้งนั้นแหละ”

….

“นายอย่าบังคับให้ฉันเลิกยุ่งกับนายเลยนะ เพราะนายก็รู้ว่าฉันไม่สามารถเลิกยุ่งกับคนที่ฉันรักได้”

“แต่ฉันไม่ได้รักนาย”

“แน่ใจหรอ ว่านายไม่ได้รักฉัน”

…..

“ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม”

“มันไม่มีทางเป็นไปได้ นายรู้หรือเปล่าว่ากว่าที่ฉันจะก้าวผ่านวันเวลาที่แสนโหดร้ายมาได้มันทรมานมากแค่ใหน อย่าให้ฉันต้องกลับไปเป็นอย่างเดิมอีกเลย ฉันไม่มีทางญาติดีกับคนที่ให้ครอบครัวของฉันเป็นแบบนี้หรอกนะ”

“นั้นเพราะนายไม่อยากให้อภัยต่างหากเพราะนาย….

“ถ้านายรักฉันก็ปล่อยฉันไปเถอะ เราคุยเรื่องนี้ไปก็เปล่าประโยชน์”

ร่างโปร่งของชานยอลก้าวออกมาจากหน้าหลุมศพของแม่โดยไม่คิดที่จะหันกลับไปอีก หากชานยอลมองกลับไปสักนิด เขาอาจจะเห็นสายตาที่เจ็บปวดของคนที่มองตามหลังเขาก็เป็นได้

ชานยอลกึ่งเดากึ่งวิ่งมาที่รถ ชานยอลไม่เคยลืมว่าคริสอ่อนโยน และเป็นพี่ชายที่แสนดีพียงใด  ความรักของคริสที่ถูกเก็บเอาไว้ก็ไม่เคยหายไป ชานยอลเกลียดตัวเองที่เกลียดคริส ไม่ลง หากเขาเกลียดริสได้อย่างที่ปากว่า เขาคงไม่ทรมานอย่างนี้

“ฉันก้าวมาไกลเกินกว่าจะกลับไปเป็นน้องยอลของนายแล้ว ได้โปรดอย่ายุ่งกับฉันมากไปกว่านี้เลย  ถ้าเป็นแบบนี้ ฉัน....จะตัดใจจากนายได้ยังไง”

ชานยอลทำได้เพียงแค่พูดกับตัวเองในรถเบาๆ ก่อนที่จะขับรถกลับไปยังคอนโดของเซฮุน ใช้เวลาไม่นาชานยอลก็กลับมาถึง เขาพบว่าเซฮุนกลับมาจากบริษัทแล้ว

“มึงไปไหนมาหรอ”

“กูไปหาแม่มา ไม่ได้ไปหาแม่นานแล้ว”

“มึงหน้าจะบอกกูนะ เดี๋ยวกูพาไป”

“ไม่เป็นไรหรอก กูไปเองได้ใกล้แค่นี้เองกูไม่อยากรบกวนมึงมากไปกว่านี้แล้ว”

“มึงก็รู้ว่า ถ้าเป็นเรื่องของมึง กูไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องรบกวน”

“.......”

ชานยอลมองหน้าเซฮุน ก่อนจะหันไปมองทางอื่น เซฮุนรู้ดีว่าชานยอลนั้นไม่ได้คิดกับเขามากไปกว่าเพื่อน แต่เขาก็อยากให้ชานยอลได้รับรู้ โอเซฮุนคนนี้ รักปาร์คชานยอลมากเท่าไหร่

“คืนนี้ไอ้จงอินมันชวนไปผับมันมึงจะไปมั้ย”

“ได้สิ ไปก็ไป”

เซฮุนเปลี่ยนเรื่องเพื่อแก้ไขสถานการณ์ ที่อึดอัด คนอย่างปาร์คชานยอลไม่ชอบให้ถูกต้อน ไม่ชอบให้เร่งรัด เรื่องนี้เขารู้ดีและรู้ดีกว่าใคร ถ้าขืนเขาพูดมากไปกว่านี้ ชานยอลเดินหนีเขาแน่

“เออ มึงไปแต่งตัวได้แล้ว กูจะรอ”

“ครับๆ ไดทีสั่งจังเลยนะมึง”

 

ผับxxx

“เฮ้ย เดี๋ยวนี้มึงสองคนนี่ตัวติดกันตลอดเลยนะ”

“เออ นั่นดิพวกมึงคงไม่ได้คบกันใช่มั้ย??”

“พูดบ้าอะไรของพวกมึง กูกับไอ้คุณชายไม่ได้คบกันพวกมึงก็ร็ว่ากูไม่ได้กลับบ้าน”

“พวกกูล้อเล่น มึงก็ร่าเริงหน่อย  เอาๆจะสั่งอะไรก็เอาเลยกูเลี้ยงเต็มที่”

“มึงห้ามกลับคำนะไอ้จงอิน”

ชานยอลหันไปสั่งเด็กเสิร์ฟที่มารับออเดอร์  ไม่นานนักเหล้าหลากหลายยี่ห้อ ทั้งอ่อนและแรงก็มาวางเรียงตรงหน้าร่างโปร่งทันที

“โห นี่มึงเล่นสั่งทีเดียวทำเอากูเจ้งเลยนะ”

“มึงไม่จนขนาดที่กูกินเหล้ามึงแค่สิบช๊อตแล้วมึงจะเจ้งหรอกนน่า”

“กูเป็นห่วงมึง มึงจะแดกเข้าไปหมดหรอ??”

“ถ้าไม่หมอพวกมึงก็จัดการที่เหลือต่อแล้วกัน”

ร่างโปร่งหันไปสนทนากับเจ้าของผับอยู่นาน ก่อนจะหันมากระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอลราวกับดื่มน้ำเปล่า

“แดกเบาๆดิชานยอล เดี๋ยวมึงก็ตายหรอก”

“เทา มึงหุบปากไปเลย”

“อ้าว กูผิดซะงั้นไอ้นี่เมาแล้วเพี้ยนจริงๆเว้ย”

“มึงพามันกลับได้นะ ไอ้คุณชายโอ”

“เออ เมาขนาดนี้เดี๋ยวมึงไหวหรอ”

“ไม่ต้องห่วงกูหรอกน่า เทา ซูโฮ กูกลับเลยแล้วกัน”

“แล้วเจอกัน”

ร่างสูงของเซฮุนค่อยๆพยุงชานยอล ออกมาจากผับอย่างทุลักทุเล ก่อนที่จะมีใครอีกคนก้าวเข้ามาเซฮุนหยุดชะงักทันทีที่เจอคริส

“ชานยอลเป็นอะไร”

“แล้วทำไมกูต้องตอบมึง!!!

“กูถามมึงดีๆนะ โอเซฮุน”

“กูก็ไม่ไก้ตีลังกาตอบมึงนิ”

คริสมองชานยอลที่อยู่ในอ้อมกอดเซฮุนก่อนที่เขาจะกระชากกลับมาอย่างแรง จนร่างโปร่งมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเอง

“มึงปล่อยชานยอลเดี๋ยวนี้นะ”

“ทำไมกูต้องเชื่อมึง”

“ไอ้เชี่ยคริส”

ผั๊วะ!!!!

เซฮุนล้มลงไปตามแรงกระแทกที่ถูกคริสอัด  คริสมองเซฮุนด้วยแววตาที่ไม่อาจรู้ได้ว่าในตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร ในขณะที่เซฮุนกำลังมึนงง คริสก็พาร่างของชานยอลขึ้นรถและก้าวออกไปทันที

“ทำไมเมาได้ขนาดนี้เนี้ยชานยอล”

“เซฮุนมึงจาพากูปายหนาย”

“พี่เองชานยอล ไม่ใช่เซฮุน”

“พี่อี้ฟานหรอ??”

คริสอึ้งไปหลายวิ ก่อนที่จะหันกลับมาทางชานยอล ดีใจที่ชานยอลเรียกเขาด้วยชื่อนี้ ดีใจที่ยังจำได้ว่าอี้ฟานคือชื่อของเขา

“เราจะปายหนายกันหรอฮะ”

“พี่จะพาน้องยอลกลับบ้านครับ”

“ผมรักพี่อี้ฟาน รักที่สุด”

ร่างโปร่งพูดออกมา ก่อนที่จะใช้ปากประกบปากของคริส ร่างสูงจำต้องผละชานยอลออกก่อนที่จะจอดรถข้างทาง ชานยอลก็เริ่มรุกเขาอีกครั้ง  ชานยอลก้มลงมาชิดริมฝีปากของคริสเบาๆ รสชาติแฮลกอฮอลที่ติอยู่ริมฝีปากของชานยอลทำให้คริส เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่  จูบที่เร่าร้อนดำเนินมาเรื่อยๆจนชานยอลเริ่มหมดลมหายใจ ทำให้คริสต้องผละออกจากริมฝีปากชานยอลอย่างช่วยไม่ได้

“จะทำให้พี่หลงเราไปถึงใหนนะ น้องยอล”



 talking wiht writer

ตอนนี้ชานยอลเมานะค่ะ ที่เขาบอกว่าเขารักคริสคือเรื่องจริงแต่เขาจะรักได้ยังไงและไปรักกันตอนใหนนี้คือเรื่องของอดีตค่ะ เดี๋ยวจะค่อยๆเล่าถึงตอนอดีตไปทีละน้อยค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเเละเยี่ยมชมค่ะ

รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ >>writer



 

4 ความคิดเห็น