Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 8 : Chapter 7 คมมีดที่ถูกเก็บซ่อนไว้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 เม.ย. 57

Chapter 7


คมมีดที่ถูกซ่อนเอาไว้

 

เซฮุนที่ตื่นเช้ากว่าปกติเขาออกมาจากบ้านพัก และไปวิ่งออกกำลังกายรอบชายหาดก่อนที่สายตาเขาจะไปสะดุดกับร่างบางที่กำลังเก็บเปลือกหอยอยู่

“นี่นาย”

“ระ เรียกผมหรอ”

“นายนั่นแหละลู่หาน”

เซฮุนเดินเข้าไปใกล้และมองหน้าลู่หานอย่างคาดโทษ ทำเอาลู่หานต้องหลุบตาต่ำลงเพราะความกลัว และการที่เซฮุนมายืนอยู่แบบนี้เขาทำอะไรไม่ถูกเลย

“วันนั้น ที่ชานยอลพานายกลับบ้านแล้วเกิดอะไรขึ้น”

“พี่ชานยอลทะเลาะกับพ่อฮะ”

“เออ  อันนั้นรู้แล้ว ไม่งั้นคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก แต่สาเหตุที่ทะเลาะกันมาจากนายหรือเปล่า”

“ผม…..

“ทำไม พ่อนายคิดว่าชานยอลเป็นคนทำอย่างนั้นหรอ”

“คะ..ครับ..

“แล้วนายไม่คิดจะอธิบายกับพ่อนายเลยหรือไง ปล่อยให้ชานยอลโดนพ่อตบ นายมันเป็นคนยังไงกันแน่”

“ผะ.ผมไปก่อนนะครับใกล้เวลาอาหารแล้ว

ลู่หานเดินออกมาจากเซฮุนอย่างรวดเร็ว  เซฮุนมองลู่หานก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเขารู้ดีว่าที่ลู่หานรักชานยอลน่ะ เรื่องจริง แต่มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เซฮุนข้องใจอยู่

“นายน่ะ เลือกที่จะเก็บความจริงเอาไว้เพื่ออะไรกันแน่ ปากนายบอกว่านายรักพี่ แต่การกระทำของนายมันตรงข้ามกัน  นายมันเป็นเหมือนเป็นคนของภาคในร่างเดียวเลยแฮะ  ดูบอบบางอ่อนหวาน แต่ซ่อนใบมีดที่พร้อมจะกรีดใจทุกคนด้วยใบหน้าที่อ่อนหวาน”

 

ลู่หานวิ่งหนีสายตาที่เซฮุนจ้องเขา ราวกับว่าเขาเป็นต้นเหตุทุกอย่างที่ชานยอลต้องเสียใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ใหน คนที่อยู่ในสายตาของเซฮุนก็คือชานยอล

“ผมเกลียดสายตาของพี่เซฮุนที่สุด ทำไมไม่มองผมแบบที่มองพี่ชานยอลบ้าง ทั้งๆที่ผมรักพี่ รักมาก่อนพี่ชานยอลซะอีกรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ”


ลู่หานยังจำได้ดี วันเกิดครบรอบ 11 ขวบของชานยอล ตอนนั้นลู่หานอายุเพียงแค่ 4ขวบ ลู่หานทำได้เพียงแค่มองดู ชานยอลสนุกเท่านั้น แม้อยากจะแสดงความยินดีกับชานยอลมากเท่าไหร่ พี่ชายก็ปฏิเสธอยู่ดี

“นี่ลู่หานมานี่สิ”

“ว่าไงฮะ พี่ชาย”

ร่างบางยิ้มรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาอยากเข้าไปเล่นกับชานยอลสักครั้ง ร่างบางรีบเข้าไปหาชานยออลทันที

“ขึ้นไปหยิบลูกบอลบนกิ่งไม้ลงมาให้สิ”

“แต่มันสูงมากเลยนะฮะพี่ชานยอล ผมขึ้นไปไม่ถึง”

“นายก็ปีนขึ้นไปสิ ถ้านายเอาลงมาได้ฉันอาจจะให้นายเล่นด้วยก็ได้นะ”

“ครับ”

ร่างบางรีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ด้วยความรวดเร็ว ทำให้เท้าของเขาเหยียบกิ่งไม้พลาดทำให้ร่างบางตกลงมาจากต้นไม้ แต่ดีที่มีเด็กชายวัย 11 ขวบอีกคนมารับเขาเอาไว้

“ไม่เป็นไร ใช่มั้ย”

“อึก ฮืออออออ”

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว ฉันจะพานายไปทำแผลนะ ข้อศอกโดนหนามเกี่ยวน่ะ”

“อึก ฮืออ~~~

“ไปกันเถอะ”

“นี่!!โอ เซฮุนทำไมนายต้องมาขัดฉันด้วย”

“เล่นแรงไปแล้วนะ ชานยอล”

“ดี ถ้านายพาเด็กนั่นไปก็ไปเลยไม่ต้องกลับมา!!

เซฮุนทำเพียงแค่มองหน้าชานยอลก่อนจะจูงทำลู่หานออกมาจากงานและมาทำแผลให้ร่างบางแทน เขาเป็นคนแรกที่ยอมขัดใจชานยอลเพื่อเขา

“เอาหล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว”

“พี่ชานยอล จะฆ่าผม อึกฮืออ”

“ไม่หรอกนะ ชานยอลไม่ได้ตั้งใจทำนายหรอก ชานยอลแค่ไม่พอใจ อย่าไปโกรธชานยอลเลยนะ ฉันขอร้อง”

สายตาที่แสนอ่อนโยนเวลาพูดเรื่องชานยอล ทำให้ลู่หานจดจำไม่เคยลืม และไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ใหน ชานยอลก็เป็นเพียงคนเดียวที่เซฮุนมองด้วยสายตานั้น

 

“ผมรักพี่ชานยอลนะฮะ  แต่ผมก็ไม่อยากให้พี่เซฮุนรักพี่ไปมากกว่านี้แล้ว ผมขอโทษนะครับ พี่ก็มีคนรักพี่ตั้งมากมาย แต่พี่เซฮุนคนเดียว พี่ชานยอลยกให้ผมได้สินะครับ”

 

“แค่พี่เซฮุนเท่านั้น ที่พี่ชานยอลห้ามรัก”

จะมีใครสักกี่คนที่สามารถมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของลู่หานที่อ่อนหวาน ลู่หานเองก็เปรียบเหมือนกับดวงดาว ที่คอยส่องแสงสว่างออกมา แต่ทุกคนคงลืมไปแล้วว่า แม้ดวงดาวเหล่านั้นจะสว่างสดใสเพียงใด  ก็มีส่วนที่ดำมืดที่แสงเข้าไม่ถึง

เหมือนแจกันใบหรูที่มีลายอ่อนช้อยและงดงาม แต่เมือใดที่มันแตกออกแล้ว เศษแก้วที่คมกริบมันก็เป็นอาวุธร้าย ที่สามารถทำให้คนรอบข้างบาดเจ็บได้เหมือนกัน

จิตใจมนุษย์ก็เหมือนกัน เปรียบเหมือนกับทะเลกว้างที่สงบนิ่งแต่แฝงไปเกลียวคลืนที่ซัดเข้าฝั่งเพื่อทำลายทุกอย่าง

“ถึงพี่เป็นพี่ชายผม แต่เรื่องเมื่อแปดปีก่อน ผมจะเก็บมันเอาไว้ จะไม่มีใครล่วงรู้มันนอกจากผมกับพี่”

แต่ลู่หานคงลืมไปว่า เหตุการณ์เมื่อแปดปีก่อน เซฮุนเองก็อยู่กับชานยอลในวันเกิดเหตุ

4 ความคิดเห็น