Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 ให้ลืมนายต้องทำยังไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 เม.ย. 57

Chapter 10

 

ให้ลืมนายต้องทำยังไง

ชานยอลลืมตาตื่นในตอนเช้าด้วยอาการปวดหัว ร่างโปร่งนอนกุมขมับก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างที่เขารู้ว่าที่นี่คือคอนโดของคริส แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

“ตื่นแล้วหรอ”

“นอนหลับอยู่มั้ง”

“จะตอบฉันดีๆไม่ได้เลยใช่มั้ย”

“แล้วฉันตอบนายไม่ดีตรงไหน”

“เอาหล่ะฉันเบื่อที่จะเถียงกับนายแล้ว กินข้าวแล้วค่อยกินยา”

คริสยื่นชามโจ๊กให้ชานยอลพร้อมกับยาแก้อาการแฮงค์ที่เขาไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อข้างๆคอนโด

“ไม่กินฉันจะกลับไปคอนโดของเซฮุน”

“ไม่มีทาง ฉันไม่ให้ไป”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน!!!

“จะให้บอกมั้ยหล่ะว่าสิทธิ์ของฉันคืออะไร”

ชานยอลเลือกที่จะไม่ตอบเขาปล่อยให้คริสมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ชานยอลรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้

“นายจะกินเองหรือจะให้ฉันป้อน”

“.......”

“เงียบแสดงว่าอยากให้ป้อนสินะ ได้เลย”

คริสตักข้าวต้มที่อยู่ในชามจ่อไปที่ชานยอล ร่างโปร่งมองช้อนที่ถูกยื่นมา ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนี คริสเห็นดังนั้นจึงใช้มือจับปลายคางของชานยอลเอาไว้

“ปล่อยฉันนะ”

“งั้นก็กินดีๆสิ อย่าให้ฉันต้องใช้กำลัง อ้าวกินซะ”

ชานยอลกินข้าวที่ถูกป้อนมาอย่างจำใจ แต่เพราะความหิวชานยอลก็กินโจ๊กไปเกือบหมดชาม คริสมอร่างโปร่งที่กินโจ๊กไปหมดชามก่อนที่จะลอบอมยิ้มเบาๆ

“ยังดื้อเหมิอนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

“......”

“นี่ๆให้รางวัลฉันหน่อยสิ”

“รางวัลอะไรของนายไม่ทราบ”

“ก็ฉันอุตสาห์ป้อนข้าวป้อนยานายไง ถ้านายไม่ให้ฉันจะหาเอาเองก็ได้”

พูดจบคริสก็ฝังจมูกโด่งลงบนซอกคอของร่างโปร่งที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่ไล่ขึ้นไปตามใบหูของร่างโปร่ง จนชานยอลต้องหดคอลง

“พอได้แล้ว หยุดนะ!!”

“งั้นก็ให้มาซะดีๆ”  ชานยอลใช้ความคิดอยู่นานจนคริสเริ่มซุกซนมากกว่าเดิม

“พอแล้ว  ให้ก็ได้หลับตาก่อนสิ”

คริสทำตามที่ชานยอลอย่างง่ายดาย ร่างสูงค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆ เมื่อร่างสูงหลับตาลงแล้ว ชานยอลก็ค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ และประกบริมฝีปากของตัวเองให้แนบชิดกับร่างสูง ชานยอลปล่อยให้ริมฝีปากของเขาและคริสสัมผัสกันเบาๆโดยไม่มีการลุกล้ำใดๆและร่างโปร่งก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา

“หวานจังเลย”

“หุบปากไปเลยนะ นายมันเล่นไม่ซื่อ”

“.......”

“ฉันลืมถามนายไป เมื่อคืนฉันพูดอะไรออกไปหรือเปล่า”

“พูดสิ นายพูดว่า ผมรักพี่อี้ฟานที่สุด”

ร่างโปร่งเบิกตากว้างกับสิ่งที่คริสพูดมา เขาสบตากับร่างสูงที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่ ในตอนนี้เขาสับสนเหลือเกิน แม้ว่าจะรักร่างสูง แต่ก็ไม่อาจให้อภัยกับสิ่งที่แม่ของคริสทำไว้กับครอบครัวของเขา

“ลืมมันไปซะ ฉันอยากให้นายลืม”

“......”

“ลืมให้หมดทั้งสิ่งที่นายได้ยินและความรู้สึกของนายที่มีต่อฉัน”

“ให้ลืมนายมันทำยังไงหรอ ชานยอล”

“......”

“ถ้ามันทำได้ง่ายขนาดนั้น คงไม่มีคนเจ็บปวดหรอก”

“......”

ชานยอลลุกขึ้นจากเตียงกว้างเข้าตรงไปยังห้องน้ำและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ชานยอลไม่อยากให้ความรู้สึกของตนเองที่มีต่อคริสเลยเถิดไปมากกว่านี้

 

เซฮุนที่พยายามติดต่อชานยอลทั้งคืนหลังจากที่คริสเอาตัวชานยอลไป แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่รอบก็ไม่มีคนรับสาย เซฮุนเริ่มหงุดหงิดเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นนห่วงชานยอลหรือหวงมากกว่ากัน ยิ่งเขาเห็นสายตาที่คริสมองชานยอลเขายิ่งไม่สบายใจ เพราะแววตาของคริสบอกเขาเสมอว่า คริสรู้สึกอย่างไรกับชานยอล

“โธ่เว้ย ทำไมนายไม่รับโทรศัพท์สักทีนะชานยอล”

เซฮุนกดเบอร์ชานยอลและโทรออกซ้ำจนเขาไม่รู้ว่าที่เขาโทรไปมันกี่สายแล้ว  หลังจากที่โทรไปชานยอลไม่รับเซฮุนก็เปลี่ยนจากการโทรออกเป็นส่งข้อความไปแทน 

Rrrrrr Rrrrrr

“ชานยอลมึงเป็นไงบ้าง”

[ชานยอลเข้าห้องน้ำอยู่]

“มึงไอ้เชี่ยคริส ไปเรียกชานยอลมาคุยโทรศัพท์เลยนะ”

[แล้วทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอก เออแล้วก็ไม่ต้องโทรมาอีกนะมันน่ารำคาญ]

“ไอ้คริส”

[ตู๊ด....ตู๊ด.....]

“โธ่เว้ย!!!!

เซฮุนสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ยิ่งชานยอลเข้าใกล้คริสมากเท่าไร บางสิ่งบางอย่างในตัวชานยอลมันเริ่มค่อยเปลี่ยนไป เซฮุนยังจำได้วันแรกที่เขาเจอชานยอล ชานยอลเป็นเด็กที่ร่าเริงแต่อยู่ๆชานยอลก็เปลี่ยนไป

“เซฮุน ไปเล่นทางนู้นก่อนะลูก พ่อขอไปคุยกับคุณอาก่อนนะ”

“ครับ”

เด็กชายวัย3ขวบวิ่งออกไปเล่นในสวนกว้าง เซฮุนวิ่งเล่นไปเรื่อยๆ จนเขาไปสะดุดเข้ากับก่อนหินที่อยู่ในสวนจนล้มคมำไป

“โอ้ยเจ็บจัง คุณพ่ออึก ฮืออ คุณพ่อครับ”

“นายเป็นอะไรไปหรอ เจ็บหรือเปล่า”

“เจ็บสิ เจ็บมากด้วย”

“มีเลือดออกด้วย ปะเราจะพาไปทำแผล”

เด็กชายหน้าหวานที่เซฮุนเพิ่งเคยเจอค่อยๆพยุงเขาและพาไปยังห้องรับแขกเพื่อทำแผล

“นี่ๆ นึลอา ช่วยมาทำแผลให้เขาหน่อยสิ เขาหกล้ม ผมเลยพาเขาเข้ามา”

“คุณหนูเซฮุนเจ็บมากหรือเปล่าค่ะ รอแป็บหนึ่งนะค่ะ”

“เราชื่อชานยอลนะ ปาร์คชานยอล”

“งั้นหรอ เราชื่อโอเซฮุน ขอบใจที่ช่วยนะ”

“อืมไม่เป็นไรหรอก”

เด็กชายหน้าหวานตาโตที่ชวนเขาคุยไปเรื่อยๆ ทำให้เขาไม่เบื่อ ก่อนที่ร่างโปร่งจะเบิกตากว้างทันทที่พบกับคนที่เข้ามาใหม่

“พี่อี้ฟานกลับมาแล้วหรอฮะ”

“ครับพี่กลับมาแล้ว น้องยอลคุยกับใครหรอ”

“เซฮุนฮะ เพื่อนใหม่น้องยอลเอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะเซฮุน”

“ครับ”

แววตาที่เปล่งประกายเวลาที่ชานยอลมองหน้าคริส ยังอยู่ในความทรงจำของเซฮุนเรื่อยมา รอยยิ้มที่สดใส ความอ่อนโยนนั้น ทำให้เซฮุนตกหลุมรักเด็กชายที่เคยเจอกันเพียงแค่ครั้งเดียว และเวฮุนก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ถูกชะตากับอู๋อี้ฟานเลย

“เซฮุนเรากลับกันเถอะลูกพ่อคุยธุระเสร็จแล้ว”

“ครับคุรพ่อ แล้วเจอกันใหม่นะชานยอล”

“อืมแล้วเจอกันใหม่”

 

เซฮุนอมยิ้มจนออกมาจากบ้านชานยอลก่อนที่เขาจะพูดกับตัวเองเบาๆว่า

“เราต้องได้เจอกันอีกแน่ ชานยอลลา”



talking with writer

หาโอกาสมาอัพฟิคต่อแล้วค่ะ ช่วงนี้อาจจะหายไปนาน เพราะมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ ขอบคุณทุกคนท่เข้ามาอ่านเเละเยี่ยมชมค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขมากๆนะค่ะ

รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ>> writer




 

4 ความคิดเห็น