[FIC] LuBaek Sup'tar Ghost

ตอนที่ 5 : =Sup'tar Ghost= Chapter FOUR 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ก.ย. 57

Couple: Luhan X Baehyun
Author: AngelF














FOUR
















 

 

 

               

                “คุณลู่หานครับ ผมจะออกไปทำงานแล้วนะครับ” แบคฮยอนส่งเสียงบอกลู่หาน  เป็นคำพูดที่แบคฮยอนมักจะใช้ตลอดระยะหลังมานี้ภายหลังจากที่มีลู่หานมาอยู่ด้วย  ตอนนี้แบคฮยอนเองก็มีงานทำแล้ว

                 หลังจากวันที่คุณลู่หานมาอยู่กับเขานี่ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าคุณลู่หานจะกลับเข้าร่างหรือความคืบหน้าเรื่องอุบัติเหตุก็ไม่มี แบคฮยอนเองก็ชินแล้วกับการที่ต้องมีคนที่ตัวเองชอบมาอยู่ห้องเดียวกัน  ถึงคุณลู่หานจะชอบเอาแต่ใจหรือขี้โมโหก็เถอะ แต่บางทีคุณลู่หานเองก็ยอมเขาบ้างเหมือนกันในบางเรื่อง ถึงจะมีแบบนั้นนานๆทีก็เถอะ

 

                “ย๊า! ใจลอยไปอวกาศแล้วหรือไงไอ้ตัวเล็ก” อีกอย่างคำเรียกเดิมที่คุณลู่หานชอบใช้ก็ยังไม่เปลี่ยนทั้งๆที่เขาก็บอกแล้วบอกอีกว่าเขาตัวไม่ได้เล็กเลย ยังจะเรียกแบบนี้อยู่อีก

                “อ๊ะ!” แบคฮยอนอุทานออกมาเมื่อโดนดีดเข้าที่หน้าผากเสียงดัง

                “ผมเจ็บนะครับ” แบคฮยอนยู่ปากก่อนจะคว่ำปากลงแสดงให้เห็นว่าไม่พอใจที่ตัวเองโดนทำร้าย

                “นายใจลอยตอนที่ฉันพูดสองรอบแล้ว ต้องโดนลงโทษ” ลู่หานว่าพร้อมกับกอดอกหน้าเชิด ท่าประจำของเจ้าตัวเขาเลย

 

                “ผมไปทำงานแล้วนะ อยู่บ้านไปเลยนะครับ แบร่” แบคฮยอนแลบลิ้นใส่ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปจากห้อง

                 นี่ก็คงเป็นอีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งตลอดระยะเวลาที่ลู่หานมาอยู่ที่นี่คือแบคฮยอนกล้าเถียงเขากลับและกล้าท้าทายเขาแบบนี้

 

                “กลับมาแล้วจะโดนไม่ใช่น้อยนะไอ้ตัวเล็ก” ลู่หานพูดไล่หลัง หลุดยิ้มออกมากับความน่ารักของแบคอยอนอย่างไม่รู้ตัว

 

                ตลอดเวลาเดือนกว่าๆนี้มันทำให้ลู่หานเห็นถึงอะไรหลายๆอย่างของคนตัวเล็ก ทั้งนิสัยการกิน การนอน หรืออะไรต่างๆยิบย่อยที่ลู่หานไม่เคยต้องมาสนใจใครแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันดูน่ารักดี ปกติเขามีนิสัยถือตัวเองเป็นหลัก เรื่องอะไรที่เขาไม่ยอมคือไม่ยอม แต่กับคนตัวเล็กมีบางครั้งที่เขาคิดว่ายอมๆไปเถอะ มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไร ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆของตัวเขาก็ได้ล่ะมั้ง

 

                พอพูดถึงเขาที่ไม่เคยดูหนังตัวเองเลย ไม่เคยดูคอนเสิร์ตของตัวเองเลย หรือผลงานอะไรก็แล้วแต่ที่ตัวเองทำเขาไม่เคยเปิดผ่านมันเลย ตอนนี้เขาได้ดูแทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นละคร หนัง เพลง โฆษณาแทบทุกอย่างตอนนี้เขาได้ดูมันหมดเพราะไอ้ตัวเล็กนั่น!  ตลกดี!เขาก็พึ่งรู้ว่าตัวเองทำอะไรไปเยอะแยะมากมายขนาดนี้  

                ตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองต้องกลายไปเป็นแฟนคลับตัวเองซะงั้น ไอ้ตัวเล็กนั่นก็เหลือเกิน พอเขารู้หน่อยว่าตัวเองเป็นแฟนคลับเขาจะรักษาท่าทีหน่อยหรือก็ไม่ เล่นเอาทุกอย่างที่เป็นของที่เกี่ยวกับเขามาโชว์ซะงั้น ยิ้มร่าโชว์เหมือนกับภูมิใจนักหนาเห็นแล้วก็อดจะหมั่นเขี้ยวไม่ได้

 

 

 

                พอคิดแล้วไปเล่นกับไอ้ตัวเล็กที่บริษัทดีไหมนะ?

                แต่ไอ้ตัวเล็กเคยห้าม?

                อ่า... นั่นซิ นี่เขาคือลู่หานนะ ถ้าฟังคนอื่นก็ไม่ใช่ลู่หานน่ะซิ?

 

                ลู่หานคิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเอง รอเวลาอีกซักพักค่อยไปหาดีกว่า

 

 

 

 

 

                “แบคฮยอนเอาตรงส่วนนี้ไปแฟกซ์ส่งให้ลูกค้าทีนะ พี่ต้องทำงานตรงนี้ก่อน” รุ่นพี่คนหนึ่งในแผนกที่แบคฮยอนอยู่พูดขึ้น ก่อนจะเอางานที่บอกมาวางไว้ที่โต๊ะของแบคฮยอนก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองโดยไม่รอฟังคำตอบรับของคนตัวเล็กเลย

                แบคฮยอนทำงานอยู่ในแผนกการตลาดในบริษัทที่ทำเกี่ยวกับสินค้าด้านเครื่องสำอางชนิดหนึ่ง ด้วยความที่พึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานแบคฮยอนจึงมีหน้าที่เป็นเหมือนส่วนหนึ่งเล็กๆของแผนก และส่วนมากงานที่แบคฮยอนจะได้ทำช่วงนี้คืองานจิปาถะทั้งที่รับมาจากหัวหน้าแผนกและจากรุ่นพี่ในแผนก ก็นะ! เขาเป็นน้องใหม่ก็พอเข้าใจแหละ

 

                “โย่! โย่! แม๊น! อันนยองไอ้ตัวเล็ก” เสียงนุ่มแสนคุ้นเคยดังอยู่ข้างหู ทำให้แบคฮยอนที่ยืนเหม่อรอส่งแฟกซ์อยู่สะดุ้งด้วยความตกใจ

 

                “อ๊ะ! คุณลู่หาน!!” แบคฮยอนตกใจอุทานเรียกชื่อของอีกคนพรางรีบยกมือขึ้นมาปิดปากมองไปรอบๆตัวเองว่ามีใครอยู่แถวนี้ไหม แต่ดีหน่อยที่ทุกคนต่างก็กำลังง่วนอยู่กับงานของตัวเองอยู่

                “คุณลู่หานมาได้ยังไง ผมบอกแล้วว่าอย่าโผล่มาเงียบๆแบบนี้ ผมตกใจนะครับ” แบคฮยอนเอ็ดอีกคนไปเมื่อตั้งสติได้ ใจเขาจะวายวันละหลายๆรอบ

                “บ่นมากจังไอ้ตัวเล็ก แก่เร็วฉันไม่รู้ด้วยนะ” ลู่หานดีดเหม่งแบคฮยอนเบาๆ ยกยิ้มส่งให้คนตัวเล็กอย่างไม่รับรู้ความผิดของตัวเองเลยซักนิด

                “แต่ผมบอกคุณลู่หานแล้วว่าอย่ามะ....” แบคฮยอนชะงักคำพูดไว้เมื่อมีคนเดินเข้ามาตรงที่เขาอยู่พอดี

                “แบคฮยอน! คุยอยู่กับใครน่ะ?” ผู้มาใหม่เอ่ยถาม เป็นรุ่นพี่ที่สั่งให้แบคมาส่งแฟกซ์เมื่อกี้นี่เอง

                “อ๊ะ! เปล่าครับ ไม่ได้คุยกับใครรุ่นพี่มีอะไรหรือเปล่าครับ?” แบคฮยอนแกล้งกลบเกลื่อนด้วยการถามคำถามอีกคนไป

                “ไอ้ตัวเล็กขี้โกหกนะเรา” ลู่หานยืนกระซิบอยู่ข้างๆแบคฮยอน เจ้าตัวจะหันไปเอ็ดก็ไม่ได้รุ่นพี่สาวยังยืนอยู่ตรงนี้ ใจอยากจะหันไปตีแรงๆซักครั้ง

                “ฉันจะมาถามว่าส่งแฟกซ์ให้ลูกค้าเสร็จหรือยัง ฉันจะโทรไปแจ้งทางนั้น เห็นหายมานาน ตกลงนายคุยกับใครอยู่หรือเปล่า?” รุ่นพี่สาวเอ่ยถาม ทิ้งความสงสัยของตัวเองไป

                “อ๋อ เสร็จแล้วครับ พึ่งส่งเสร็จเมื่อกี้ครับรุ่นพี่” แบคฮยอนรีบเอ่ยตอบ จงใจที่จะไม่ตอบคำถามสุดท้ายของรุ่นพี่สาว

                “ทำงานชักช้าระวังโดนไล่ออกน๊า” ลู่หานยังไม่เลิกที่จะแกล้งให้แบคฮยอนตะบะแตก ทั้งขำทั้งเอ็นดูกับท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคนตัวเล็ก

                “ร..รุ่นพี่จะใช้งานอะไรผมอีกไหมครับ คือ..ผมว่าจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย แฮ่ๆ” เมื่อโดนรุ่นพี่สาวจ้องอย่างจับผิดอยู่ซักพักแบคฮยอนจึงรีบชิ่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำเป็นอันตัดบทสนทนาก่อนจะโดนเอ่ยถามอะไรออกมามากกว่านี้

 

 

                “คุณลู่หาน! ออกมาเลยนะ ผมรู้ว่าคุณลู่หานได้ยิน”  แบคอยอนเรียกชื่อคนที่มาก่อกวนเขาขึ้นมาหลังจากเดินมาที่ห้องน้ำแล้วจัดการล็อคประตูลงกลอนเรียบร้อย พอพูดจบลู่หานก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของคนตัวเล็ก แบคฮยอนสะดุ้งตกใจถอยหลังไป

                “คุณลู่หานครับ ผมบอกแล้วว่าอย่าโผล่มาแบบนี้ ผมหัวใจจะวาย” แบคฮยอนว่า กอดอกหน้ายู่

                “เอ้า! ตกลงจะเอายังไงแน่ไอ้ตัวเล็ก ก็เห็นเรียกฉันก็มา เฮ้ย! กลายเป็นคนเอาแต่ใจตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เอ้อออ” ลู่หานกอดอกยู่หน้าบ้าง ไม่ได้สำนึกอะไรเลยจริงจริ๊ง

 

                “คุณลู่หาน!” แบคฮยอนเรียกเสียงดัง

                “เรียกทำไมเสียงดังอยู่ใกล้กันแค่นี้” ลู่หานลอยหน้าลอยตาตอบ

                “ผมบอกแล้วว่าไม่ให้คุณลู่หานมาที่ทำงานผมไม่ใช่หรอครับ? ทำไมคุณลู่หานไม่ฟังผมเลย ดื้อชะมัด” แบคฮยอนว่า ประโยคหลังได้แต่บ่นขมุบขมิบกับตัวเอง

                “ก็ฉันอยากมา ฉันหายตัวได้ จะไปไหนก็ได้ พอฉันอยากมา ฉันก็มา จบไหม?” ลู่หานเลิกคิ้วส่งให้แบคฮยอนเป็นเชิงบอกว่ามีอะไรจะพูดอีกไหม

 

                “เฮ้อ! ผมกลับไปทำงานแล้วนะครับ คุณลู่หานก็กลับไปรอที่ห้องนะครับ” แบคฮยอนพูดจบก็เดินหนีลู่หานออกมาจากห้องน้ำก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่มีหรือที่คนขี้เอาแต่ใจจะยอม

                กล้าดียังไงมาเดินหนีลู่หานแบบนี้

 

                “อ๊ะ! “ แบคฮยอนตกใจเผลออุทานออกมาเสียงดัง เมื่อจู่ลู่หานก็โผล่หน้ามาตรงหน้าโต๊ะทำงานของแบคฮยอน คนที่นั่งอยู่ข้างๆโต๊ะทำงานของแบคฮยอนก็หันมากันว่าอีกคนเป็นอะไร

                “พ..พอดีผมทำของหล่นน่ะครับ ขอโทษทีครับรุ่นพี่” แบคฮยอนก้มหัวขอโทษรุ่นพี่ภายในแผนกที่หันมามองตนเป็นตาเดียว

                “โกหกรอบที่สองแล้วนะไอ้ตัวเล็กระวังจะบาปหนักน๊า” ลู่หานเองก็ยังคงรักาไว้ซึ่งต่อมความกวนประสาทไม่เสื่อมคลาย

                “คุณลู่หานครับ ขอร้องละกลับไปห้องก่อนผมทำงานอยู่” แบคฮยอนกระซิบเสียงเบาด้วยกลัวคนอื่นจะหันมามองว่าตัวเองคุยอะไรอยู่คนเดียว

                “ก็ทำไปซิ ฉันไม่ได้มัดแขนขานายไว้ซักหน่อยไอ้ตัวเล็ก” ลู่หานยังคงสกิลซึ่งความหน้ามึนไว้อยู่ทำเอาแบคฮยอนปวดขมับขึ้นมาตะหงิดๆ

                “แต่คุณลู่หานกำลังรบกวนสมาธิผมอยู่นะครับ” แบคฮยอนพูดตอบเสียงเบา

                “ก็เข้าใจแหละว่าฉันหน้าตาดี นายอยากจะมองบ่อยๆก็ไม่แปลก แต่ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงินใช้นะไอ้ตัวเล็ก” ลู่หานพูด พยายามกลั้นขำที่แกล้งคนตัวเล็กให้หัวเสียด้สำเร็จ

                เป็นวิญญาณก็สนุกดีนะลู่หานว่า

 

                “คุณลู่หาน!” คราวนี้แบคฮยอนเหลืออดเผลอเรียกของอีกคนออกมาเสียงดัง คราวนี้รุ่นพี่ในแผนกเริ่มมองมาที่แบคฮยอนตาเขียว บ่งบอกว่าอีกคนกำลังรบกวนสมาธิของพวกเขาอยู่

                “ข..ขอโทษครับ” แบคฮยอนรีบลุกขึ้นก้มหัวขอทารอบแผนกอีกรอบ ก่อนจะนั่งลงแล้วส่งสายตาไม่พอใจไปให้คุณวิญญาณสุดหบ่อที่ดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยซักนิด

 

                “ขอร้องละครับ กลับไปก่อน ผมขอทำงานก่อนนะครับ นะครับคุรลู่หาน” แบคฮยอนพูดเสียงอ่อน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับอีกฝ่ายแล้ว ได้แต่พูดบอกดีๆแล้วก็ส่งสายตาเป็นเชิงขอร้องไปให้อีกคน

 

                “เหอะ! งั้นก็ทำไปเลยไอ้งานเนี่ย ฉันมันก็แค่วิญญาณไม่มีใครสนใจหรอก ฉันมันไม่ใช่ลู่หานซุปตาร์อันดับหนึ่งของเกาหลีแล้วนี่ เหอะ! ถ้าคนอื่นมองเห็นฉันได้ฉันก็ไม่มาหานายให้เหนื่อยหรอ! งอนแล้วไอ้ตัวเล็ก!

                ลู่หานตัดพ้อยาวเหยียดก่อนจะหายตัวไป

                แบคฮยอนได้แต่ถอนหายใจออกมา กลับไปค่อยง้อตอนนี้ขอทำงานก่อนเถอะ สายตาแปลกๆของคนรอบข้างเริ่มมองมาที่เขาแล้ว เขายังไม่อยากโดนหาว่าเป็นบ้าตอนนี้หรอกนะ

 

 

 

 

 

50%

 














 

 

 

                กลับมาแล้วครับแบคฮยอนถอดรองเท้าเก็บเข้าชั้น ก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง ไม่มีเสียงตอบรับจากคุณผีสุดหล่อ แบคฮยอนได้รับเพียงความเงียบตอบกลับมาเท่านั้น

 

                คุณลู่หาน...แบคฮยอนลองเอ่ยเรียกชื่ออีกคนแต่ก็ยังไม่เห็นอีกคนโผล่มา

                คุณลู่หานครับ ผมซื้อราเมงมา ไม่ออกมากินหน่อยหรอครับ?”  แบคฮยอนลองส่งเสียงพูดไปอีกรอบแต่ยังไงก็ได้รับเพียงความเงียบตอบกลับมาและไร้วี่แววของคุณผี

                เมื่อพยายามเรียกอีกคนอยู่ซักพักแต่ก็ไม่มีแม้แต่หน้าหล่อๆโผลมา แบคฮยอนจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อจัดราเมงที่ซื้อมาลงถ้วย สำหรับสองคน

 

                อ่า.... ผมลืมบอกไประยะเวลาเดือนกว่ามานี้ คุณลู่หานที่เคยจับต้องข้าวของไม่ได้หรือกินอะไรไม่ได้ ตอนนี้คุณลู่หานเริ่มกินได้จับต้องข้าวของต่างๆได้แล้ว ถ้าเปรียบเทียบตอนนี้คุณลู่หานก็เหมือนคนปกติที่มีร่างกาย ต่างกันก็แค่คุณลู่หานยังทำให้ใครมองเห็นตัวของคุณลู่หานได้ แล้วก็จับต้องตัวคนอื่นไม่ได้เหมือนจับต้องข้าวของ

 

                คิดจะเอาของกินมาง้อรึไงไอ้ตัวเล็กเสียงนุ่มดังขึ้นข้างหู แบคฮยอนที่ตกใจเผลอสะดุ้งถอยหลังชนเข้ากับแผงอกของคนตัวโตที่โผล่มายืนซ้อนอยู่ข้างหลังของตัวเอง

                เปล่านะครับ ผมแค่เห็นว่าราเมงร้านนี้อร่อยก็เลยซื้อมาเผื่อแบคฮยอนตอบปัดๆ ไม่กล้าหันหน้ากลับไปหาอีกคน

                เหอะ! งั้นก็แล้วแต่เลยลู่หานว่าเสียงงอนๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยราเมงมาถ้วยหนึ่งแล้วเดินออกไปจากครัว เดินไปนั่งลงที่โซฟาหน้าทีวีก่อนจะกดเปิดโทรทัศน์ดู แกล้งเมินคนตัวเล็กที่ถือถ้วยราเมงตามหลังออกมาแล้วนั่งลงข้างๆของตัวเอง

                คุณลู่หาน...แบคฮยอนลองเรียกชื่ออีกคน แต่ลู่หานก็แกล้งทำเป็นนิ่งเฉย สนใจแค่โทรทัศน์ข้างหน้าตัวเอง

 

                คุณลู่หาน...คราวนี้แบคฮยอนเพิ่มสกิลเสียงออดอ้อนเข้าไปพร้อมกับยกมือขึ้นสะกิดแขนของคุณผีสุดหล่อเบาๆ

 

                อะไร?” คราวนี้ได้ผลลู่หานยอมหันกลับมามองคนตัวเล็ก ก่อนจะสบเข้ากับตาของคนตัวเล็กที่มองจ้องตนตาแป๋วอย่างออดอ้อน

 

                ยังไม่หายงอนผมหรอครับ?” แบคฮยอนถามยังวายส่งสายตาออดอ้อนกลับไปอีก

                ยังไม่หาย คิดว่าแค่ทำตาเหมือนลูกหมาแล้วฉันจะหายหรือไงไอ้ตัวเล็ก ประเมินลู่หานคนนี้ผิดไปหน่อยนะ นายกล้าเมินฉันเชียวนะไอ้ตัวเล็กลู่หานหันหน้าหนี ยกมือขึ้นกอดอกเชิดหน้าแสดงท่าทางหยิ่งๆประจำตัวของตัวเอง

                ก็คุณลู่หานไปก่อกวนผมตอนผมกำลังทำงานนี่ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเมินซะหน่อยแบคอยอนพยายามอธิบาย

 

                นี่แหละครับ นิสัยอย่างหนึ่งที่คุณลู่หานบอกว่าไม่ชอบพอๆกับการโดนขัดใจคือ ไม่ชอบให้ใครเมินตัวเอง

 

                ฉันก่อกวนที่ไหน ไอ้ตัวเล็กนอกจากจะเมินฉันแล้วนายยังกล้าใส่ร้ายฉันอีกหรอ?” ลู่หานว่าเสียงดุๆ ลู่หาน           ก่อกวนหรอ? ก่อกวนที่ไหน? ฉันเนี่ยนะ? ไม่เห็นจำได้เลย ฉันอุตส่าห์แวะไปหา ไปคุยด้วย หาว่าฉันไปก่อกวน งอนคูณสองไอ้ตัวเล็กลู่หานสะบัดหน้าใส่อีกคน ด้วยท่าทางงอนๆ (ตกลงเรื่องนี้พี่หานเคะหรอ?)

 

                โอเคครับ คุณลู่หานไม่ได้ไปก่อกวนเลย ผมผิดเองแหละแบคฮยอนยอมตอบรับไปด้วยไม่รู้ว่าจะพูดยังไงต่อ

                นี่ประชดป๊ะเนี่ย?” ลู่หานหันมามองหน้าอีกคนเมื่อได้รับคำตอบกลับมาแบบนั้น

                เปล่าครับ ก็คุณลู่หานบอกเองว่าไม่ได้ก่อกวน  ก็แสดงว่าไม่แบคฮยอนตอบ

                ไอ้ตัวเล็ก นายทำหน้าเหนื่อยใจลู่หานหรี่ตามองอย่างไม่พอใจ

                ไม่เต็มใจง้อก็ไม่ต้องง้อ ฉันหายเองได้ จบนะลู่หานว่าอย่างงอนๆ แล้วหายตัวไป

 

 

                คุณลู่หาน..แบคฮยอนเรียกเมื่อเห็นอีกคนหายไป

                คุณลู่หานครับ!คราวนี้แบคฮยอนเรียกเสียงดังขึ้น

 

                เรียกทำไมอีก?” ลู่หานโผล่กลับมานั่งลงที่เดิมข้างๆแบคฮยอนอีกครั้ง

                ก็คุณลู่หานยังไม่หายงอนแบคฮยอนทำตาละห้อย

 

                ก็นายไม่เต็มใจง้อ นี่ฉันก็กำลังจะไปง้อตัวเองไง ไม่ดี?” ลู่หานว่าประชดๆ

                ไม่ดีครับแบคฮยอนส่ายหน้าประกอบคำพูด

                แล้วตกลงจะเอาไง?” ลู่หานเริ่มไม่สบอารมณ์

                ก..ก็จะง้อ...แบคฮยอนก้มหน้ามองตักตัวเองอย่างคิดหนัก

                ก็บอกว่าไม่เต็มใจฉันหายเองได้ลู่หานบอก

 

                พี่ลู่หาน แบคฮยอนขอโทษ หายงอนแบคนะครับแบคฮยอนกลั้นใจพูดออกไป พร้อมทั้งขยับเข้าไปเกาะแขนอีกคนส่งสายตาออดอ้อนไปง้อคนตัวโต แบคฮยอนงัดทุกสเต็ปที่ตัวเองมีออกมาใช้ง้ออีกคน

                ลู่หานหันมามองสบตาคนตัวเล็กที่เกาะแขนตัวเองอยู่ด้วยความแปลกใจที่คนตัวเล็กแทนตัวเองด้วยชื่อแล้วเรียกตัวเขาว่าพี่ ครั้งแรกเลยมั้งที่คนตัวเล็กนี่พูดแบบนี้

                 แบคฮยอนที่เห็นอีกคนหันมามองตัวเองแบบนั้นก็ต้องรีบก้มหน้าหลบด้วยความเขินอาย 

                ทำเองเขินเองแท้ๆแบคฮยอน ไม่น่าเลย

 

                แบคฮยอนแกล้งหันไปสนใจถ้วยราเมงที่โดนเมินตั้งแต่ที่คนตัวโตงอน ตั้งหน้าตั้งตากินราเมงในถ้วยเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ในตอนนี้

                คุณลู่หานเงียบเลย จะหายงอนหรือยังนะ

                แบคฮยอนคิดแล้วก้อดไม่ได้ที่เหลือบไปมองคุณผีสุดหล่อ แล้วก็เจอเข้ากับสายตาของอีกคนที่มองตัวเองอยู่ เป็นสายตาที่แบคฮยอนมองแล้วรู้สึกเขินจนหน้าจะระเบิดยังไงยังงั้น

                น่ารักดีจู่ๆลู่หานที่เงียบไปก็พูดขึ้นมา แบคฮยอนจึงต้องหันมามองอีกคนอย่างงๆ

                ครับ?” แบคฮยอนเอียงคอถาม อะไรน่ารักคุณลู่หานหมายถึงอะไร

                ฉันบอกว่านายพูดแบบเมื่อกี้ น่ารักดีฉันชอบลู่หานตอบกลับ ส่งยิ้มให้คนตัวเล็ก

                อ่า... แย่แล้วล่ะ แบคฮยอนว่าหน้าเขาต้องระเบิดไปแล้วแน่ๆ ใครบอกกันว่าเขาเลิกเขินคนคนนี้แล้ว

 

                ราเมงนายท่าจะอร่อยชิมหน่อยซิลู่หานพูดขึ้น เมื่อคนตัวเล็กเอาแต่สนใจราเมงในถ้วย เขารู้ว่าคนตัวเล็กกำลังเขินและเขาก็อยากแกล้งอ่ะนะ

 

                ค..ครับ? ข..ของคุณลู่หานก็เหมือนกับผมนั่นแหละครับแบคฮยอนตอบทั้งๆที่ไม่ยอมหันไปมองอีกคน อาการพูดติดขัดกลับมาอีกครั้ง

 

                ก็ฉันอยากชิมลู่หานว่าพร้อมกับก้มเอาตะเกียบของตัวเองไปคีบเอาเส้นในถ้วยของอีกคนมากินทั้งๆที่แบคฮยอนยังกินอยู่

                ลู่หานลู่หานดูดเอาเส้นจากถ้วยของคนตัวเล็กขึ้นมา แล้วก็เหมือนฉากในนิยายที่พระนางกินราเมงถ้วยเดียวกันแล้วคีบกินเส้นเดียวกัน ลู่หานกับแบคฮยอนมองสบตากันเพราะตอนนี้ทั้งคู่กำลังกินราเมงเส้นเดียวกันอยู่ หน้าของทั้งสองคนห่างกันแค่คืบ ต่างคนต่างอึ้งมองตากินนิ่ง

 

 

                จุ๊บ!

 

                เป็นลู่หานที่ตั้งตัวได้ก่อนแล้วฉยโอกาสจุ๊บปากคนตัวเล็กที่ยังนิ่งค้างอยู่เร็วก่อนจะผละออกมานั่งกินราเมงถ้วยของตัวเองโดยไม่ได้รับรู้เลยว่าคนที่โดนขโมยจุ๊บไปเมื่อกี้จะทำหน้ายังไงอยู่

 

                ราเมงถ้วยนายอร่อยกว่านะไอ้ตัวเล็กลู่หานพูดทั้งที่ตัวเองยังกินแล้วจ้องมองไปที่โทรทัศน์ไม่วางตา แอบอมยิ้มหน่อยๆ พยายามจะกลั้นไม่ให้ตัวเองหลุดยิ้มออกมาให้ได้มากที่สุด

 

 

                ป..ปิด ท..โทร..ร..ทัศน์ ด้วยนะครับ ผ..ผมป..ไปอาบน้ำนอนก่อนแบคฮยอนพยายามจะดึงสติตัวเองกลับมาให้ได้มากที่สุด เอ่ยบอกกับอีกคนไป แล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องตัวเอง

 

                ฮื่อออ แบคฮยอนจะไม่ไหวแล้ว

 

                แบคฮยอนพูดกับตัวเองหลังจากเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงพิงหลังกับประตูอย่างหมดแรง รู้สึกได้เลยว่าหน้าเขาตอนนี้คงแดงเถือกเหมือนสีของพริกไปแล้วแน่ๆ ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้นะ

                 ไม่เอาซิคุณหัวใจ แบคฮยอนจะทนไม่ไหวแล้วนะ

 

 

 

                “

 

 

 .+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+


ไม่มีอะไรมากสำหรับตอนนี้
แค่อยากจะบอกว่าขอบคุณที่อ่านกันนะคร๊า
มาต่อให้ครับ100%แล้ว ไม่รู้จะชอบกันไหม

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์มาก แล้วไรท์จะรีบมาต่อนะคะ


พูดคุยติดแท็ก #FICSuptar


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #79 intaradear (@intaradear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 09:25
    งือ มาจุ้บบบบได้ไง น้องแบคจุ้บคืนด่วนๆๆ
    #79
    0
  2. #57 RellaNista (@rellanista) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 22:25
    ทำเป็นงอนน๊าคุณลู่ ได้ทีละจุ๊บน้องเลย -///-
    #57
    0
  3. #48 poolll_ttt (@pepoooiiiza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 23:31
    พี่ลู่น่ารักกกกกก
    #48
    0
  4. #47 ปุ๋ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 20:31
    พี่ลู่มันร้ายยยยยย

    ก่อกวนเค้าไม่พอ ไปจุ๊บเค้าอีก

    หึ่ยยยย 555555
    #47
    0
  5. #46 PuppyBH (@fiasmaxim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 03:42
    งู่ยยยชอบอะกรี๊ดดดด พี่ลู่ของน้องแบตฃค
    #46
    0
  6. #43 kade1980 (@beebamboo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 21:03
    พี่ลู่ขโมยจุ๊บน้องแบคแล้วหายงอนแล้วช่ายมั้ยล่ะ
    #43
    0
  7. #42 Aijung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:35
    ตลกดีอ่ะ ไม่รุจะขำใคร ทั้งน้องแบคก่ะน่าสงสารแต่ก้อตลกที่คุยคนเด่วเหมือนคนบ้า ส่วนพี่ลู่ก้อขี้แกล้งเกิ๊น ชอบเรียกร้องความสนใจนะ 5555555555555555555555555555
    #42
    0
  8. #41 แบควี (@baekhyuntaehyung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 22:34
    แหม่ อาลู่ งอนน้องด้วยอ่าาา 5555 เป็นคุณผี เอ๊ย คุณวิญญาน ที่เอาแต่ใจจริงๆ แถมกวงทีง อีกตะหาก5555 รอตอนต่อไปค่ะไรท์ สนุกและน่ารักมากกกกกก><
    #41
    0
  9. #40 kade1980 (@beebamboo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 13:39
    พี่ลู่งอนน้องแบคด้วยตัวเองก่อแกล้งแบบไม่ดูเลยว่าน้องทำงานอยู่
    #40
    0