Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ตีพิมพ์กับ สนพ.B2S

ตอนที่ 5 : Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ...4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,048 ครั้ง
    12 ต.ค. 62

พูดจบเจ้พราวก็เหลือบมามองฉันแล้วพาพี่แบงค์เดินออกไป ฉันยืนอยู่อีกด้านมองตามพี่พราวกับพี่แบงค์ไปโดยไม่ทันคิดอะไร แต่พอหันกลับมาสบตากับพี่เคียร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล คำพูดประโยคสุดท้ายก็เจ้พราวก็ลอยเข้ามา ทำเอาฉันขนหัวลุก


ฉันหันกลับไปมองหาเจ้พราวที่พาพี่แบงค์เดินออกไปแล้วด้วยความแตกตื่น แล้วสวดเจ้พราวตัวดีในใจไม่หยุด ... เจ้จะไปก็ไปสิ มาวางระเบิดลูกสุดท้ายให้ปีทำไม อ๊าก ปีมารับเจ้นะ เจ้มาบอกให้คนอื่นไปส่งปีแบบนี้ทำไม ...


อ๊ากกกกกกกกกกกกก จะบ้าตาย


“หน้าคุ้นๆ นะ” พี่เคียร์พูดทักขึ้นมาเป็นคำแรก ฉันหันกลับไปหาเขาช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มฝืดๆ ไปให้ ในใจภาวนาขอให้เขารู้สึกแค่คุ้นๆ เท่านั้น


เพี้ยง ขอให้เขารู้สึกแค่คุ้น อย่าจำเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนได้เลย


“ค่ะ”


ฉันตอบออกไปได้แค่นั้น ตอนนี้นึกอะไรไม่ออก ปากชาและเหมือนจะแข็งๆ ขยับไม่ค่อยคล่องไปแล้ว ฉันคิดว่าตัวเองกำลังกลัวเขาและหวาดระแวงไปหมด

 

“ไปรอด้านในก่อนล่ะกัน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”


พี่เคียร์พูดพร้อมกับกวาดสายตามองฉันจากหัวจรดเท้าไม่ต่างกับพี่แบงค์ก่อนหน้านี้ ไม่ต้องบอกฉันก็รู้ว่าในหัวเขามีความคิดอะไรอยู่


ฉันอยากจะโวยวายออกมาเสียจริงๆ ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจออกมาเที่ยวสักหน่อย ฉันแค่ถูกขอร้องให้มารับเจ้พราวเท่านั้น เพราะฉะนั้นฉันจะแต่งตัวยังไงก็ได้


“มะ ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ ขี่มอเตอร์ไซค์มา กลับเองได้” ฉันอธิบายพร้อมกับพยายามส่งยิ้มให้เขาอีกรอบ ถึงพี่เคียร์จะหล่อมากแค่ไหนแต่ฉันพิศวาสไม่ลงจริงๆ ตอนนี้ฉันกลัวเขาไปหมดแล้ว


“ฮื้อ มอเตอร์ไซค์หรอ ขับกลางคืนอันตรายนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า” 

 

พูดจบพี่เคียร์ก็แทบไม่รอให้ฉันปฏิเสธ เขาหันหลังเดินไปยังด้านใน ฉันมองตามเขาด้วยความไม่เต็มใจและอึดอัด กำลังคิดว่าวิ่งหนีออกไปตอนนี้เลยดีหรือไม่ แล้วค่อยโทรไปบอกเจ้พราวทีอีกที


“ตามมาสิ ยืนรออะไร เดี๋ยวผับจะกลับมาเปิดแล้วนะ” เมื่อฉันยังไม่ขยับ พี่เคียร์ก็หันมาพูดอีกครั้ง 


ใจฉันเต้นลงช้าๆ จนแทบจะเหมือนไม่ขยับเต้นไปแล้ว ฉันมองพี่เคียร์ด้วยความหวาดหวั่นและวิตกกังวล ก่อนจะก้าวเดินตามเขาไปยังด้านในที่เขาบอกด้วยความกลัวและไม่กล้าขัดคำสั่ง


ความรู้สึกกลัวจนสมองอื้อคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะเป็นแบบนี้นี่เอง


ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ในส่วนด้านในสุดของไนต์คลับแห่งนี้ ฉันสังเกตเห็นว่าหลักฐานจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ถูกเก็บกวาดให้กลับไปเป็นปกติแล้ว จากนั้นพอฉันเข้าไปด้านในห้องทำงาน เสียงเพลงด้านนอกก็ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงดีเจ แต่เนื่องจากห้องทำงานห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียง ดนตรีจากด้านนอกจึงเล็ดลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อยให้ได้ยินเพียงเท่านั้น

 



 “จำได้แล้ว เราคือคนที่เมื่ออาทิตย์ก่อนทำน้ำหกใส่รองเท้าพี่ใช่ไหม”


พี่เคียร์ที่เพิ่งนั่งลงและกำลังเริ่มก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับถามคำถามนี้ออกมาราวกับนึกขึ้นมาได้ ฉันอึ้งสบตากับเขานิ่งด้วยความตกใจ โดนใบ้กินไปชั่วขณะ


ตึก ตึก ตึก


ความตื่นตระหนกพลันทำงานอย่างหนักจนฉันได้ยินเสียหัวใจตัวเองที่เต้นดังตุบๆ ชัดเจน ฉันบีบมือตัวเองแน่นข่มตัวเองไม่ให้วิ่งหนีไปทางประตูที่เพิ่งเข้ามา


“ขะ.. ขอโทษค่ะ ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” เสียงพูดสั่นเล็กน้อย ฉันคิดว่า.. ถ้าฉันไม่กลัวเขาลุกขึ้นปาดคอเพราะความรำคาญ ฉันคงร้องไห้ไปแล้ว


“ฮื้อ ออ.. มันกลายเป็นอาหารมดไปแล้ว ดูดิ” พี่เคียร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แล้วใช้ปลายปากกาชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องที่มีรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่ รองเท้าผ้าใบสีขาวมีคราบสีแดงติดอยู่กำลังถูกมดขึ้นอยู่จริงๆ


เอ่อ... ห้องทำงานของเขาก็ดูสะอาดดีนะ แล้วทำไมเอารองเท้าเปื้อนๆ แบบนั้นไปวางไว้ตรงนั้นล่ะ


ไม่สิ.. คราบสีแดงๆ นั่นมันเป็นฝีมือฉันใช่ไหม ผลงานชิ้นโบแดงบนรองเท้าแบรนด์ดังคู่นั้นมันเกิดจากฉันสินะ เพิ่งจะได้เห็นผลงานตัวเองเต็มตาก็ตอนนี้นี่แหละ


“เออ... เดี๋ยวหนูเอาไปซักให้ค่ะ” ฉันพูดด้วยความหวาดหวั่น กำลังภาวนาในใจให้เขาไม่เอาเรื่องฉัน


แล้วเหนือความคาดหมาย พี่เคียร์เพียงปรายตามองรองเท้าคู่นั้นอีกครั้งแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้ฉัน ราวกับว่ากำลังอนุญาตให้ฉันนำมันไปซักเพื่อแก้ไขเรื่องราวก่อนหน้านี้ได้


ปฏิกิริยาง่ายๆ แค่นี้ของพี่เคียร์ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดนึง หัวใจเริ่มเต้นขึ้นมาราวกับมีชีวิตอีกครั้ง เสมือนความตายที่รออยู่ตรงหน้าเมื่อครู่นี้ค่อยๆ ลอยออกไปไกลช้าๆ ฉันหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อยที่เขาเหมือนจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้แล้ว


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ฉันหันไปมองประตูห้องที่เปิดออกหลังจากสิ้นเสียงเคาะ ผู้ชายวัยสี่สิบกว่าๆ คนหนึ่งในชุดสูทดูดีเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องยา เขานำมันไปวางลงบนโต๊ะของพี่เคียร์ แล้วขยับไปยืนไม่ใกล้ไม่ไกล


“คุณเคียร์ทำแผลหน่อยเถอะครับ”


พี่เคียร์หันไปรายตามองคนของเขา จากนั้นก็พยักหน้าตอบอย่างไม่ใส่ใจ


จนตอนนี้ฉันถึงได้กล้ามองสังเกตดูบนใบหน้าของเขาอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ใบหน้าด้านที่โดนหมัดกระแทกก่อนหน้านี้นอกจากจะแดงๆ แล้ว มุมปากเขาของเขายังมีรอยแตกรอยหนึ่งจริงๆ ด้วย


“ผมทำแผลให้ไหมครับ”


“ไม่ต้อง”


พี่เคียร์ตอบกลับไปทันที ก่อนจะเงยหน้ามองคนของเขาอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนรู้ตัวว่าพี่เคียร์เริ่มรำคาญ


“มีอะไรอีกไหม” พี่เคียร์ถามเชิงไล่


“ไม่มีแล้วครับ” เขาตอบ จากนั้นก็หันมามองฉันครั้งหนึ่ง


“งั้นผมไปก่อนนะครับ รบกวนช่วยทำแผลให้คุณเคียร์ด้วยนะครับ” ประโยคหลังผู้ชายคนนั้นหันมาพูดกับฉันอย่างนอบน้อม แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป


ฉันอึ้งมองตามเขาจนเขาหายไปหลังประตูด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จากนั้นจึงหันกลับมามองเจ้าของห้องที่นั่งทำงานต่อราวกับไม่ได้ใส่ใจแผลตัวเอง พอเห็นพี่เคียร์มีท่าทีเช่นนี้ฉันก็รู้สึกหายใจคล่องขึ้นเล็กน้อย


ทำแผลให้พี่เคียร์งั้นหรอ!! ให้ตายเถอะฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยจริงๆ


ฉันหยิบโทรศัพท์มานั่งเล่นเพื่อหันเหความสนใจของตนเองในระหว่างเจ้าของห้องเคลียร์ได้สักพัก พี่เคียร์ก็ลุกจากโต๊ะทำงานหยิบกล่องยาเดินมาวางบนโต๊ะ แล้วเขานั่งลงบนโซฟาอีกด้าน


ฉันเงยหน้าจากโทรศัพท์มองเขาด้วยความแปลกใจอยากรู้ว่าพี่เคียร์จะทำอะไร แต่พอคนตัวสูงปรายตามาสบตาด้วย ฉํนก็รู้ตัวว่าตัวเองคิดผิด ฉันไม่ควรเงยหน้ามองเขาเลย


พี่เคียร์มองฉันนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร เขาใช้สายตาราวกับ.. ราวกับว่ากำลังคิดที่จะ..  โอ๊ย ฉันไม่กล้าคิดต่อแล้ว เขาคงไม่ได้จะให้ฉันทำแบบนั้นจริงๆ หรอกใช่ไหม


“น้องครับ พอมีกระจกไหม” พี่เคียร์ถามฉัน ฉันจ้องพี่เคียร์แล้วรีบส่ายหน้า ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากระเป๋าเงินและกุญแจรถ เขาอย่ามาถามอะไรจากฉันทั้งนั้น


“ออ ไม่เป็นไร”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.048K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,801 ความคิดเห็น

  1. #2188 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 00:06
    ไปช่วยเร็ววววๆๆๆๆ
    #2,188
    0
  2. #1993 anunyameeha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 08:21
    พี่มันร้ายยยย
    #1,993
    0
  3. #1810 kanjanawan2541 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 17:03
    คนอ่านก็เกร็งไปกับปีแล้วนะเนี่ย​ แง้
    #1,810
    0
  4. #1637 เทพเจ้าแห่งรอยยิ้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 00:17
    น้องเนิ้งอะไรไม่เป็น!!!
    #1,637
    0
  5. #1271 destinyzi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 08:58
    Ebook อ่านไม่ได้😭😭😭
    #1,271
    0
  6. #1270 tee232 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:56
    อ่านรอบสองก็ยังเอ็นดูความพี่เคียร์ 💕
    #1,270
    0
  7. #431 Phornthiwa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 02:18

    แผนสูงนะพี่

    #431
    0
  8. #325 thidanaja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 00:18
    อิพี่ดูเนียนๆ นะ
    #325
    0
  9. #98 Tch*melleen- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 11:05
    แค่ส่งรถต้องขนาดนี้เลยพี่เคียร์~~~
    #98
    0
  10. #9 somsomjirapapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 08:50
    อีบุ๊คมาเถอะขอร้อง
    #9
    0
  11. #8 หนิงลี่เฟย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:19

    ขอบคุณที่ลงอีกตอนให้อ่านนะค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #8
    0
  12. #7 viskik (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:18
    แอะๆๆ สนใจน้องล่ะสิพี่^^
    #7
    0