Lovey Dovey [[Bigbang 2NE1]]

ตอนที่ 3 : Lovey Dovey : chapter3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ย. 56






Lovey Dovey Chapter3 (sep 25th 2013)






ผมไม่คิดว่าบมจะฆ่าตัวตาย ผมต่างหากที่ฆ่าบม ถ้าวันนั้นผมไม่เมามากมาย และทำร้ายบมจนเรื่องราวเลยเถิดมาถึงเพียงนี้
ดาร่าเองก็ร้องไห้อยู่ข้างกายผม เธอรู้ทุกอย่างหลังจากที่เดินจากชีวิตบมมา ดาร่าเสียใจมาก แต่ถึงเวลานี้ เธอกับพร่ำบอก     'ชั้นไม่โกรธเธอ บมมี่ ไม่มีทางที่ชั้นจะเกลียดเธอ ฟื้นขึ้นมาบมมี่ ฟื้นซิ'

"ขอโทษนะดาร่า ที่รักผมผิดเอง".    ผมกอดดาร่าที่ตัวสั่นเทา ที่ร้องไห้ฟูมฟาย เธอผลักผมออกด้วยแรงที่น้อยนิด

'เพี๊ยะ!!'
"ถ้าบมตาย ชั้นจะไม่มีทางยกโทษให้นาย ควอนจียง ไปซะ ชั้นไม่ต้องการเห็นนายตอนนี้ ไปซะ ได้โปรด".        ใครจะทิ้งผู้หญิงตัวเล็กๆได้ลงคอ ยิ่งเป็นคนรักของตัวเองด้วยแล้ว จะให้เธอเกลียดผมก็ได้ แต่ไม่มีทางที่ผมจะห่างเธอออกสักเซนฯเดียว สาบาน

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

หนักหัวจัง นี่ตกลงว่าชั้นตายหรืิอยังนะ ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างมันว่างเปล่าเหลือเกิน ถ้าชั้นจะลองลืมตาขึ้น ชั้นจะต้องพบเจอกับอะไรกันนะ

"ดาร่า!!"

"บมมี่ เธอฟื้นแล้ว บมมี่ ชั้นคิดถึงเธอมากนะรู้มั้ย อย่าทำอย่างนี้อีกนะ".      เพื่อนที่ชั้นรักโถมเข้ากอดชั้นแทบจะทันทีที่ชั้นลืมตาขึ้น

"ดาร่า ชั้น..."

"ไม่เป็นไรบมมี่ ชั้นยังเป็นเพื่อนรักของเธอ เราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดไป ทุกอย่างที่ผ่านมาลืมมันไปซะนะ ชั้นเองก็มีส่วนทำให้เธอต้องเจ็บปวด แต่ต่อแต่นี้ไป เราจะผ่านมันไปด้วยกัน เพราะฉะนั้น อย่าทำอะไรโง่ๆ อีก สัญญาซิ".    ดาร่าชูนิ้วก้อยของเธอ เพื่อขอคำสัญญาจากเพื่อนที่ทรยศหักหลังอย่างชั้น

"เธอยังเชื่อใจชั้นหรอ".      ชั้นหลุบหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเพื่อน ความผิดที่มี ไม่น่าจะมีใครให้อภัย แต่ดาร่า เธอคือนางฟ้า และนั่นทำให้ความรู้สึกผิดของชั้นเพื่อนขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า

"แค่เธอเท่านั้นบมมี่ ชั้นไม่เคยเชื่อใจใครมากเท่าเธอ ทุกอย่างที่เธอทำมีเหตุผลเสมอ เรากลับมาเป็นเพื่อนรักกันเถอะนะ".      แค่นั่นก็พอแล้ว ชั้นดึงดาร่าเข้ามาสวมกอด คิดถึงเหลือเกิน วันคืนที่เคยมีกัน ชั้นรักเธอดาร่า เพื่อนรักของชั้น

ดาร่ากลับไปแล้ว เราไม่ได้พูดถึงจียง ไม่รู้ว่าเค้ากับดาร่ามีปัญหากันมั้ย แต่ถ้าดาร่าไม่พูด ชั้นก็ไม่อยากถาม มันเหมือนเป็นการบั่นทอนจิตใจของเราทั้งคู่ และไม่นาน คนๆนั้นก็เดินมาหาชั้นถึงห้องพักฟื้น
"ทำไมทำอย่างนี้หล่ะ ชั้นตกใจมากนะ"

"ชั้นแค่....ช่างมันเถอะ".        และทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
"นายกับดาร่า อืม..โอเคมั้ย".       ชั้นเป็นห่วงดาร่านะ

"ไม่โอเค เหมือนกรรมตามทัน ดาร่าขอเลิกกับชั้น"

"อะไรนะ แล้วนายก็ยอมงั้นหรอ ทั้งๆที่รักกันแทบตายเนี้ยนะ"

"ก็ถึงบอกว่ากรรมตามทันไง"

"แล้วจะเอาไงต่อ ถ้าชั้นต้องเฉียดความตาย เพื่อให้พวกนายเลิกกัน ชั้นไม่ยอมหรอกนะ จียง"

"อะไรของเธอเนี้ย จริงๆเธอน่าจะดีใจไม่ใช่หรือไง"

"ย่าห์ อย่ามาบ้านะจียง นั่นหน่ะดาร่า เพื่อนที่ฉันรักที่สุด เผื่อนายจะยังไม่รู้ และอีกอย่างรู้ไว้ด้วย ดาร่ารักนายมาก ถึงเจ็บอย่างนี้ แต่ถ้านายไม่ได้รักเธอจริง ก็ไปซะ ไปให้ไกลจากชีวิตดาร่าซะ".     เค้านั่งกุมขมับอยู่ที่โซฟาภายในห้อง

"เอาเถอะ ดูเธอจะเข้มแข็งดีแล้ว งั้นชั้นไปนะ"     นี่เค้าจะไม่คืนดีกับดาร่าจิงๆหรือไง.      "ขอโทษนะที่เธอต้องมาเป็นอย่างนี้ และก็ขอบใจที่ย้ำให้ชั้นรู้ว่าดาร่าสำคัญแค่ไหน นาทีเฉียดตายของเธอจะไม่เสียเปล่า ชั้นจะต้องกลับไปรักกับดาร่าเหมือนเดิมแน่นอน ไปหล่ะ".     บ้าจริง ไม่เสียแรงที่ชั้นเคยรักเค้า คำพูดแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว จียง

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

นี่มัน3 วันแล้วนะ ไหนบอกว่าลาแค่วันเดียว คิดจะให้ผมไปหาที่คอนโดอีกรึไง (ความจริงก็ไปมาแล้ว แต่ รปภ.ไม่ให้เข้า)

"มินจี พีอาร์ที่ชื่อปาร์คบมทำไมยังไม่มาทำงานอีก"

"โอปป้ามีอะไรกับเธอรึเปล่าคะ เห็นถามชั้นมา 2-3 วันติดแล้ว"

"ตกลงว่าชั้นจ้างเธอมาต่อล้อต่อเถียงรึเปล่า มินจีชิ"       โทษทีเผอิญผม เป็นคนเอาแต่ใจอะ

'เห้อ!'
"บมชิ โทรมาขอลางานเพิ่มคะ เธอให้เหตุผลว่าป่วย นอนโรงพยาบาล และจะมาทำงานในอาทิตย์หน้าคะ".      หะ!! ยัยนั้นเป็นไรอะ 

"มินจีไปสืบมาว่าอยู่ รพ. ไหน"

"ออกจาก รพ. แล้วคะ พักฟื้นอยู่ที่บ้าน".      บ้าน.... คอนโดที่ผมถูกห้ามเข้าไปอะนะ เดี๋ยวก่อนๆ จะซื้อเก็บไว้ทั้งโครงการเลย ดูดิใครหน้าไหนมันจะห้ามเข้าอีกรึเปล่า.     "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ชั้นไปทำงานต่อนะคะ ท่่านประธาน".      โธ่เอ้ย! ก็บอกอย่าเรียกท่านประธานไง ((นี่ชั้นแต่งให้แกเอาแต่ใจมากไปปะเนี้ย))

"เดี๋ยว ยกเลิกงานของเธอทั้งหมดมินจี ชั้นมีอย่างอื่นให้เธอทำ"

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

'กิ๊ง!!'
ใครกันนะ ... ชั้นเดินสะโหล่สะเหล ลงจากเตียงมายังหน้าห้องเพื่อสำรวจว่าใครกันที่มาหาชั้นในเวลานี้

"แชริน เอ๋!! เลขามินจี อันยองคะ เชิญด้านในก่อนคะ มาได้ไงกันคะเนี้ย"

"บมชิ ไม่ต้องใช้คำสุภาพกับชั่นหรอ เราก็รุ่นๆเดียวกัน".     เลขามินจี พูดพร้อมยื่นกระเช้าผลไม้ และช่อดอกไม้ช่อโตให้

"บมมี่ เป็นอะไรมากมั้ย เป็นห่วงนะ ไม่เห็นติดต่อมาเลย โทรไปก็ไม่รับ ชั้นเพิ่งรู้จากเลขามิน เลยขอมาเยี่ยมเธอด้วยหน่ะ"

"ขอโทษนะแชรินที่ต้องปล่อยให้เธอทำงานคนเดียว คงยุ่งแย่เลย และก็ขอบคุณเธอกับเลขามินด้วยนะ ที่มาเยี่ยม ทั้งที่งานที่บริษัทน่าจะยุ่งแท้ๆ"

"ก็ยุ่งจริงแหละ แต่เราสองคนไม่รบกวนเธอหรอกนะ พักผ่อนเยอะๆหล่ะ อะนี่! ข้าวต้มชั้นซื้อมาฝากเธอ บมมี่... เรากลับกันเถอะเลขามิน".      แชรินโบกมือบ๊ายบายและเดินออกไปก่อน โชคดีจังที่มีเพื่อนดีๆ เพิ่มอีกคน

"ชั้นไปก่อนนะบมชิ รีบหายนะ มีคนนึง เค้าอยากเจอเธอจะแย่แล้ว"

"เอ๋!! ใครหรอ"

"ก็เจ้าของดอกไม้ช่อนั้นแหละ ไปหล่ะ บมชิ".     

ชั้นเดินไปส่งทั้งคู่หน้าห้อง ก่อนจะกลับมาพลิกดูไอเจ้าช่อดอกไม้ปริศนา... พร้อมแกะผลส้มในกระเช้ากินไปด้วย
"สวยดีแหะ ดอกทานตะวัน** ช่อใหญ่เชียว ท่าจะแพง"
'หายไวๆนะครับ /ประธาน'
ท่านประธานช่างมีจิตเมตตาจริงๆ เดี๋ยวซิไม่ใช่แล้ว ประเด็นคือท่านประธานอยากเจอชั้นงั้นหรอ ตายๆๆ ตายแน่ปาร์คบม ต้องเป็นเพราะทำงานไม่ทันไร ก็ต้องใช้วันลาซะแล้ว แน่ๆ เลย

((**ดอกทานตะวัน ดอกไม้ที่แทนสัญญลักษณ์ของความเชื่อมั่น ความมั่นคง รักเดียวใจเดียว และมีนัยถึงศิลปะที่งดงาม ถ้าได้รับดอกทานตะวันเหมือนได้รับสารว่า “แม้เธอจะเย่อหยิ่งเพียงไร แต่สักวันฉันจะชนะใจเธอ” และยังหมายถึง “รักของฉันมั่นคงและภักดีต่อเธอเสมอ ดุจดั่งทานตะวันที่ไม่เคยหันมองผู้ใดนอกจากดวงอาทิตย์”))

'ครืด~.....'
ชั้นหยิบสมาทโฟนเครื่องเก่งที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่บ้าง ดูสยองชอบกลแหะ และพบว่าดาร่าโทรมา

(บมมี่ เป็นไงบ้าง เจ็บแผลอยู่มั้ย).     ดาร่าเป็นอย่างนี้เสมอ ไม่เคยเปลี่ยนเลยซินะ ดีจัง

"ก็คันๆ นิดหน่อยหน่ะ คงเป็นเพราะมันตกสะเก็ดแล้ว"

(อยากกินอะไรมั้ย ชั้นว่าจะเข้าไปหา).     ซึ้งอะ ไม่อยากกินอะไรเลย 

"เธอรู้อยู่แล้วหล่ะ ดาร่า ว่าชั้นอยากกินอะไร"

(จริงด้วย ถ้าเธอยังไม่เบื่อมัน ชั้นจะซื้อเข้าไปให้นะบมมี่).     ดาร่าดูเธอจะร่าเริงจังนะ ไม่เสียใจเรื่องจียงแล้วไงกัน

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

(โอปป้าคะ)

"ว่าไงมินจี โทรมาปลุกแต่เช้า มีงานด่วนงั้นหรอ"

(เปล่าคะ แค่จะถามว่าวันนี้จะเข้าบริษัทรึเปล่าหน่ะคะ)

"ไม่อะ เบื่อแล้ว"

(งั้นชั้นจะได้ไม่ต้องไปตาม ปาร์ค บมชิ ให้มาพบท่านประธานใช่มั้ยคะ).     ปาร์ค บม!!

"เดี๋ยวๆๆ เอ่อ ลืมไปว่ามีธุระต้องเคลีย์ สายๆ จะเข้าไป".       ผมกดตัดสายโทรศัพท์โดยไม่รีรอ มาแล้วซินะยัยพีอาร์ตัวแสบ หวังว่าคงจะหายดีแล้วนะ ชั้นจะได้เล่นงานอย่างสบายใจ หึหึ

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"บมมี่ เป็นไงบ้าง หายดีแล้วใช่มั้ย".     ชั้นชู2นิ้ว ไฟว์ติ้งให้กับเพื่อนร่วมงาน แชริน

"ขอโทษนะแชริน ทิ้งงานไว้ให้เธอทำคนเดียวเลย"

"ชิส์ งานพวกนี้อะหรอ แค่ขยิบตาก็เสร็จแล้วหล่ะ".       ชั้นหล่ะชื่นชมในความอัฉริยะขอเธอจริงๆ.     "อา!! ลืมไป ท่านประธานบอกว่าถ้าเธอมาแล้ว ให้ไปพบท่านด้วย"

"เห้อ~ รู้แล้วหล่ะ เธอว่าฉันจะโดนอะไรมั้ยเนี้ย"

"ก็ไม่รู้ซินะ เดาไม่ออกเหมืิอนกัน แต่โอปป้าใจดี เค้าไม่ว่าอะไรหรอ อีกอย่างนะ โอปป้าของเราอะหล่อมากด้วย อิอิ".       แชรินนี่ ทำหน้าเคลิ้มใหญ่แล้ว แต่โอปป้า..? 

"โอปป้าไหนอะ แชริน"

"ออ ก็ท่านประธานเรานั่นแหละ เค้าอยากให้พนักงานเรียกว่าโอปป้าหน่ะ".       ลักษณะจะเฒ่าหัวงู

'กรี๊ง....ง'
"สวัสดีคะ"

(....)

"ออคะ มาแล้วคะ"

(....)

"ได้คะ คุณมินจี.........ปาร์ค บมมี่ โชคดีนะจ๊ะ มินจีบอกว่าพอท่านประธานมาถึงก็เรียกเธอพบคนแรกเลย น่าอิจฉาจังเลย วันนี้ฉันก็อยากเจอโอปป้าเหมือนกันน้า"

"งั้นไปกับชั้นนะแชริน".     ชั้นฉุดกระชากลากถูมิสแชรินไปด้วยกัน ก็มันน่ากลัวนี่ เหมือนโดนอาจาร์ยปกครองเรียกพบเลยอะ T____T

"ไม่เอา ไปได้แล้วบมมี่ ชั้นต้องทำงาน ถ้าไปช้าเดี๋ยวก็โดนเล่นงานจริงๆหรอก".     แชรินหมุนตัวชั้นและออกแรกดันให้เดินไป ชั้นหันมาทำหน้างอใส่เธอนิดหน่อย ก่อนจะเดินเอื่อยๆ ไปห้องท่านประธาน

"มินจี ช่วยดูหน่อยซิ ว่าชั้นผิดปกติอะไรเปล่า"
ชั้นเรียกเลขาท่านประธานให้ช่วยสำรวจความเรียบร้อย

"ไม่มีอะไรนี่ สวยเหมือนเดิม".    จ่ะ ขอบใจ

"ถ้าชั้นไม่ผิดปกติอะไร แล้วท่านประธานเรียกชั้นทำไมอะ".      ชั้นยังงอแงไม่กล้าเข้าพบท่านประธานอยู่หน้าห้อง

มินจีเดินผ่านไป ไม่สนใจชั้นสักนิด     " โอปป้าคะ ปาร์คบมมาพบแล้วคะ".     >_< มินจีไม่ให้เวลาชั้นทำใจเลยอ๊า.       "ไปได้แล้วบมมี่".     ชั้นหยิบกระจกที่โต๊ะคุณเลขามาเช็คความเรียบร้อย ก่อนจะทำตัวให้สมกับพีอาร์ เดินไปพบท่านประธาน ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนจะหลุดออกมานอกตัวแล้ว

"ขออนุญาติคะ ปาร์ค บม คะ ท่านประธาน"












---------------------------------------------------

รออยู่ป่าวเอ่ย
คิดถึงเค้าหล่ะจิ (ใครบอก)
เป็นไงบ้างจ๊ะ.......
สมการรอคอยปะ (ไม่) ------> #ร้องไห้อะ Y_____Y





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #44 piktai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 00:59
    เจอกันจริงๆ จะงๆ ซักทีนะ กว่าจะเจอกันได้ อิปู่แทบขาดใจแระ 555
    #44
    0
  2. #20 blackjack (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 17:38
    ไรเตอร์มาอัพไวๆน้าาาา

    ท่านประธานน่ารักกก ^^
    #20
    0
  3. #19 jmfilm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 18:19
    ท่านประธานน่ารักเวอร์ มีการส่งเลขาไปเป็นแม่สื่อ ฮ่าๆๆๆ

    อัพอีกนะคะไรท์ รออยุ่ๆ ^^
    #19
    0
  4. #18 viewmamba (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 00:41
    อ้ากกก ตื่นเต้นจังงงง >< 
    มาอัพต่อไวๆน้าไรท์เตอร์ ไฟท์ติ้งงงง
    #18
    0
  5. #17 Black girl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 22:54
    ป้าดูแล้วจะแสบไม่ใช่เล่นนะะเนี้ย สมเป็นสาว8 มิติจริง
    #17
    0
  6. #16 knock out (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 12:48
    เย้ๆ เจอกันแล้ว
    ไรท์มาอัพต่อนะ อยากรู้อะว่าบอมมี่จะเจอกับใคร
    #16
    0