Lovey Dovey [[Bigbang 2NE1]]

ตอนที่ 2 : Lovey Dovey : chapter2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 56






Lovey Dovey Chapter2  (Sep 16th 2013)







'กิ๊ง'     ดึกมากแล้ว ชั้นไม่คิดว่าจะมีใครมาหานอกจาก.... อา!! ใช่เค้าจริงๆด้วย
"ทำไมเมาขนาดนี้หล่ะ" 

"ทะเลาะกับดาร่ามา"      เอาจริงๆ ก็อยากจะถามว่าเรื่องเป็นยังไง เพราะอีกคนที่ยังเป็นห่วงก็คือดาร่า แต่ถ้ามันจะแลกกับความเจ็บปวดก็ขอเลีี่ยงที่จะไม่ถามดีกว่า

"อาบน้ำมั้ย จะได้สดชื่นหน่อย"

"อย่าเซ้าซี้น่า อยากให้มาหา ก็มาให้แล้วไง"   สภาพเงี้ยเนี้ยนะ ชั้นได้แต่เบือนหน้าหนีเก็บอาการไว้ภายในใจ และเดินไปหาเครื่องดื่มแก้แฮงค์ให้เค้า

"ดื่มนี่ก่อนนะ"     เค้ารับมันไปดื่มมันเพียงเล็กน้อยและวางไว้หัวเตียง มือหนาดึงตัวชั้นไว้บนตักริมฝีปากค่อยๆเล้าอยู่ที่ต้นคอ     "ขอโทษนะที่ต้องมาลงที่เธอ ชั้นทะนุถนอมดาร่าเกินกว่าจะทำแบบนี้กับเค้า"

ถึงน้ำตาจะไหล แต่ชั้นก็หันไปจูบกับเค้า ความรู้สึกผิดก็มีอยู่เต็มไปหมด แต่ความรู้สึกที่ว่ารักมันมีมากกว่า ขอโทษนะดาร่า คนเลวคนนี้ทำร้ายเธออีกแล้ว

เช้าแล้วงั้นหรอ  ชั้นพลิกตัวไปหาคนรัก ยอมรับนะว่าตกใจนิดนึงที่เค้ายังอยู่ ชั้นเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าของเค้าอย่างกล้าๆกลัวๆ กลัวอะไรนะ.... กลัวว่าเค้าจะตื่นและเดินจากไป กลัวว่าจะไม่ได้สัมผัส ไม่ได้มองหน้าของเค้าอีกต่อไปแล้ว      "อืม...เช้าแล้วหรอ ขอนอนต่ออีกนิดนะที่รัก"     ควรจะดีใจซินะที่ได้ยินคำนั้น แต่ก็รู้อยู่แก่ใจดี คำนั้นมีไว้ให้แค่เพื่อนที่เธอรักเท่านั้น

"ตื่นเถอะ จียง ชั้นต้องไปทำงานแล้ว"     เค้าลืมตาตื่นมองหน้าชั้นเพียงครู่ ก่อนจะลุกออกจากเตียงใส่เสื้อผ้าที่กองอยู่กับพื้น และนั่งลงที่ขอบเตียง

"บม ชั้นอยากจบ".     เดี๋ยว อะไรนะ

"จี นายว่าอะไรนะ"

"ทั้งเธอและชั้น เราทำร้ายดาร่ามามากเกินไปแล้ว ชั้นเองก็เจ็บทุกครั้งที่ดาร่าเอ่ยถึงเธอ แล้วเธอไม่คิดถึงเพื่อนของเธอบ้างรึไง ปาร์คบม"

"ไม่นะ จี ชั้นรู้นายไม่ได้รักชั้น แต่ชั้นรักนายต่อไปไม่ได้หรอ อย่าไปจากชั้นนะ ชะ..ชั้นสัญญาจะไม่เรียกร้องอะไรจากนายเลย นายอยากมาหาเมื่อไหร่ก็ตามใจ อยากมาแค่ระบายอารมณ์แค่นั้นก็ได้ ขอแค่อย่าหายไปจากชั้นนะจียง ชั้นขอร้อง".       ชั้นต้องทำอะไรอีกมั้ย นอกจากร้องไห้ โวยวาย กอดรั้งเค้าไว้ มีอะไรอีกมั้ยที่ทำได้แล้วเค้าจะไม่จากชั้นไป

"ขอโทษที่คอยทำร้ายเธอบม อย่าร้องไห้ให้คนอย่างชั้น ถึงน้ำตาเธอจะต้องไหลมาเป็นสายน้ำ ชั้นก็ตัดสินใจแล้ว ดีไม่ใช่หรือไง เธอกำลังจะเป็นอิสระ ชั้นจะปล่อยเธอไป ชั้นเองที่กักขังเธอไว้เสียนาน"

"แต่ชั้นยอม ต่อให้ต้องเจ็บจนตายก็ได้ แต่นายคือคนที่ชั้นรักเท่านั้น จียง ขอร้องเถอะนะ ได้โปรด".     เค้าดึงแขนที่ชั้นใช้เหนียวรั้งไว้ออก จูบเบาๆที่หน้าผาก     "บอกซิจียง บอกว่านายจะยังอยู่กับชั้น"

รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยได้รับจากเค้า แต่มันกำลังทำให้ชั้นกลัว.     "ลาก่อนบม".      เค้าไปจากชั้นแล้วจริงๆ ใช่มั้ย จียงนายไปแล้วหรอ ใครก็ได้ปลุกชั้นซิ ชั้นฝันร้ายมามากเกินไปแล้ว

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"คุณคะ ดอกไม้ที่สั่งเสร็จแล้วคะ"

"ขอบคุณครับ หอมจัง.... อวยพรให้ผมด้วยนะครับ".       ประธานจากบริษัทยักษ์ใหญ่ แวะสั่งดอกไม้ระหว่างทาง เพื่อเอาไว้จูงใจหญิงสาวที่เค้ากำลังจะไปหา

ไม่กี่อึดใจ รถสปอร์ตคันหรูก็จอดที่หน้าคอนโด โดยไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตรงนั้นเป็นที่ห้ามจอด
"คุณครับ ห้ามจอดนะครับ"

"งั้นก็ฝากย้ายให้ด้วยแล้วกัน".     ผมโยนกุญแจรถให้กับ รปภ.มาดเข้ม ก่อนจะเดินตัวลอย แบบไม่ทันระวัง จนต้องชนเข้ากับชายที่ตัวเล็กกว่านิดนิด มองหน้ากันเล็กน้อยแต่ผมไม่ได้จะหาเรื่องหรอกนะครับ

"โทษที".     ไอนั่นก้มหัวเล็กๆ ก่อนจะเดินจากไป หน้าตาก็ดี แต่ทำตัวโทรมเหมือนเพิ่งเลิกกับแฟนอย่างนั้นแหละ แต่ก็!! ช่างมันไม่ใช่ธุระผม

12/21 ขึ้นไปอยู่ซะสูงเชียว ผมกดออดหน้าห้อง และรอให้ประตูเปิดอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าจะไม่ผิดห้องหรอกนะ ผมตั้งใจยืนหันหลังยัยนั้นจะได้ไม่รู้ว่าผมเป็นใคร และทันทีที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมก็โดนสวมกอดเข้าอย่างเร็ว -///- เอิ่ม!!

"จี นายเปลี่ยนใจใช่มั้ย นายกลับมาหาชั้นใช่มั้ยจี".     ผมหันหลังไปเผชิญหน้ากับคนที่กอดผมอยู่ ครับผมมาถูกห้อง แต่ท่าจะผิดเวลา

"เดี๋ยวซิคุณ หยุดร้องไห้เถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณตกใจขนาดนี้".     บมเงยหน้าและทันทีที่เห็นว่าผมไม่ใช่คนที่เธอตั่งใจจะกอด เธอก็ผลักผมออก และ 'เพี๊ยะ' แรงดีจนผมหน้าหันเหมือนเดิม 

"นายมาที่นี้ได้ไง ไปให้พ้นนะ".      นี่คงไม่คิดจะฟังอะไรเลยซินะ ถึงได้ไล่ผมเป็นหมูเป็นหมาและหายลับเข้าห้องไปอย่างนี้

"เห้ย คุณ ออกมาคุยกันก่อนได้มั้ย"

"ไปให้พ้นนะ ชั้นจะเรียก รปภ."      นี่ผมน่ากลัวขนาดนั่นเลยไง 

"คุณๆๆ".    เคาะประตูจนมือจะพังไป 2-3 ที ก็มาเลย ไม่ใช่เจ้าของห้อง รปภ. มาจริง มาถึงก็รวบตัวผมลากและโยนออกไปนอกคอนโดพร้อมกับกุญแจรถ นับถือความปลอดภัยของที่นี่เลย

ยั๊วะนะ บ่องตง!! ยั๊วะจนปาช่อดอกไม้มูลค่าสามหมื่นวอนลงถังขยะแม่งเลย นี่กูทำอะไรพลาดตรงไหนวะเนี้ย

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"โอปป้า โดนตบมาอีกแล้วหรอคะ รู้สึกว่ารอยแดงมันจะชัดกว่าเมื่อวานอีก".      ขอร้องอย่ามาจี้ใจ มินจี

"มินจีชิ ไปเอากาแฟมา ไป อะไรที่จะเซ็นก็รีบเอามา ชั้นไม่มีอารมณ์มาเล่นนะวันนี้"

"คะ คะ".     สีหน้าเลขาถึงกลับเปลี่ยนเมื่อเจ้านายไม่เหมือนเดิม

"แล้วไปเรียกยัยพีอาร์นั้นมาด้วย".     ทีนี้จะได้รู้สักทีว่าผมเป็นใคร ดูซิยังจะเก่งอีกมั้ย

"คะ คน....."

"ยังไม่ไปหรอ ผมบอกให้รีบไม่ใช่หรอ".     ไม่ได้พาลใส่นะ แค่หงุดหงิดเอง แต่อาจจะมากไปจนทำให้เลขาคนเก่งพูดอะไรติดๆ ขัดๆ

รีบขนาดไหนก็ไม่ได้ดั่งใจ งานเงอนไม่เซ็นและไม่มีรมณ์ 10 นาทีก็แล้ว ยัยนั้นยังไม่มาอีก

"ขออนุญาตคะ".     หึหึ ตายยากจริงยัยพีอาร์
"ท่านประธารเรียกพบมีอะไรรึเปล่าคะ".     เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะ ถ้ารู้ว่าเป็นผมจะยังเสียงหวานอยู่มั้ย

ผมหันเก้าอี้เพื่อมองเธอให้เต็มตา....เอ่อ!!
"เธอเป็นใครเนี้ย".      หญิงสาวทำหน้างุนงงใส่ผมที่งงอยู่ก่อนแล้ว

"ชั้น ลี แชรินคะ ท่านประธานเรียกพบพีอาร์ไม่ใช่หรอคะ"

"ไม่ใช่ เอ้ย! ใช่ แล้วอีกคนหล่ะ".     ลืมบอกให้มินจีเรียกปาร์คบม

"บมมี่หรอคะ วันนี้ลาคะ ท่านประธานมีอะไรป่าวคะ"

"ไม่มี".     หน้าแตกยังไงไม่รู้

"งั้น ลานะคะ"

"เดี๋ยว ไหนๆก็มาแล้ว เธอเป็นพีอาร์ใช่มั้ย ไปประกาศให้ทุกคนในบริษัทรู้ว่าให้ยกเลิกการเรียกชั้นว่าท่านประธาน ผู้ชายให้เรียกฮยอน ผู้หญิงให้เรียกโอปป้า คนที่อายุเยอะกว่าให้เรียกชื่อเฉยๆ ตามนั้น...ไปได้และ".      ไร้สาระหว่ะ แต่ก็ดีกว่าเรียกแชรินมาเสียงานเฉยๆ จริงมั้ย 

เห้อ!! ยัยนี้เป็นใครกันแน่วะ ขนาดประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างผม จะเจอเธอสักทีนึง มันยากเย็นอะไรขนาดนี้

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

'ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย ไม่อยากจะอยู่แล้ว ด้วยซ้ำ'
ปาร์คบม หญิงสาวที่เคยสวยสดงดงาม เพียงไม่ทันจะข้ามวัน กับโทรมลงไปถนัดตา เธอเดินเข้าครัวและหยิบมีดมาเล่มนึง และกลับมานั่งที่โซฟา หยิบรีโมทขึ้นเปิดสเตอริโอ เปิดมันให้ดังกระหึ่ม เปิดให้มันตอกย้ำความเจ็บในใจ ข้างห้องด่าก็ช่างแม่ง บมเหมือนเสียสติไปแล้วชั่วขณะ เธอใช้ปลายมีดกรีดเบาๆ ที่ข้อมือ 2-3 เส้น บมไม่ได้จะฆ่าตัวตาย แค่อยากให้ความเจ็บไปอยู่ที่ข้อมือ เพราะความเจ็บที่หัวใจมันทรมานมากเกินไป เกินที่เธอจะรับได้จริงๆ

"ยอมรับมันซะ ปาร์คบม แกทำเพื่อนรักของแกตายทั้งเป็น เจ็บเจียนตายแค่นี้ แกสมควรได้รับมันแล้ว".     คำพูดที่ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง เพื่อตอกย้ำตัวเอง ให้จำๆๆๆ

ชั้นหยิบมือถือขึ้นทั้งๆที่มือยังเปื้อนเลือด ค่อยๆ พิมพ์ข้อความที่กลั่นออกมาจากความรู้สึก

'ขอบคุณที่ปลดปล่อยชั้น ต่อไปนี้ดูแลดาร่าเพื่อนที่ชั้นรักให้ดีนะ ชั้นจะจดจำคุณไว้เสมอ จียง'

'ขอโทษดาร่า ถึงจะบอกคำนี้สักล้านล้านครั้ง มันก็ไม่ทำให้ชั้นรู้สึกผิดน้อยลงเลย ชั้นยังรักเธอมากที่สุดนะดาร่า'

มันรู้สึกโล่งใจไปเปราะนึง อย่างน้อยชั้นจะไม่ทำผิดกับเพื่อนอีกแล้ว แต่ตอนนี้รู้สึกโลกมันเคว้งอะไรอย่างนี้ ทุกอย่างมืดลงอย่างรวดเร็ว ชั้นกำลังจะตายงั้นหรอ ไม่ได้นะ ชั้นต้องอยู่ใช้กรรมก่อนซิ.....

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•





อะไรมันจะสั้นขนาดนี้ 55
คือมันไม่รู้จริงๆ ว่าพิมพ์ในมือถือแล้วมันเนื้อเรื่องยาวประมาณไหน
เอาเป็นว่า อ่านสั้นๆ ไปก่อนแล้วกันนะ

พีเอส....
ขอบคุณสำหรับการติดตามอย่างเหนียวแน่นนะคะ 
ประทับใจฝุดๆ 
แล้วอย่าลืมเม้นต์กันเยอะๆ นะคะ ได้รู้ว่าฟิคนี้ยังน่าสนใจอยู่








นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #35 123n (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 11:38
    ตอนแรกนึกว่าท้อปเป็นคนทำร้ายป้าบม 555555555

    ป้าบอมอย่าเป็นอะไรไปนะ !!!!
    #35
    0
  2. #15 DevilNat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 21:56
    ตามอ่านอยู่นะคะ สู้ๆ
    #15
    0
  3. #14 knock out (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 14:37
    ป้า อย่าตายนะ ใครก็ได้ช่วยที 
    ม่ายน้า.........!!
    (อินไปปะ)

    อัพต่อไรท์ รีบมา อย่าให้ป้าตายนะ
    #14
    0
  4. #13 Aliener (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 04:27
    จียงชี่ทำร้ายป้าบอม T T ติดตามเรื่อยๆจ้า สู้ๆนะจ่ะ
    #13
    0
  5. #12 aum5120 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 23:41
    บมมี่เข้มแข็งไว้นะๆๆๆ
    เปิดใจ และเริ่มต้นใหม่นะ
    #12
    0
  6. #11 sai.xxxgd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 23:21
    ต้องมีคนมาช่วยป้าทันสิ



    มาอัพต่อนะค่ะไรเตอร์สนุกมากๆๆเลย สู้ๆ
    #11
    0
  7. #10 saozaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 20:17
    ติดตามค่ะ...อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะบม...

    ดาร่าต้องเข้าใจทั้งจี และทั้งบมนะ ^^

    ไร้เตอร์ fighting !!!
    #10
    0
  8. #9 ll-Preiw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 17:27
    เฮ้ยยยยย ใครก็ได้ช่วยป้าบอมที !!!!!!!!
    อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะ TT
    จียง แกอีกแล้วนะ .. ฉันจะเลิกเพิ่ม view ใน youtube ให้แก
    555555555 #พาลๆ
    #9
    0
  9. #8 jmfilm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 14:10
    สงสารทั้งบม ทั้งดาร่า เลย ToT

    ต้องมาคนมาช่วยบมไว้ทันสิน่า เนาะ เนาะ 

    สู้ๆนะคะไรต์เตอร์ เป็นกำลังใจให้ ^^
    #8
    0