[EXO][SF] Caffè latte [Kai x Baek]

ตอนที่ 11 : Midnight Fire [Once opon a time] The Last message

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 เม.ย. 56

 


 Midnight fire

Fiction by y_prand
fanart  by KTGW_K3 






once upon a time

 

 

เปลวไฟผู้เดียวดาย

หอบอุ่นไอแห่งรักรอบตัว

'แมลงน้อย... ข้ารักเจ้า'

 

 

 

            “สุดท้ายแล้วสินะ  คยองซู....”

            แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลง   ขณะที่ดวงตาคมปิดลงช้า รับรู้ความรู้สึกขณะลมหายใจเข้าและผ่อนออกอย่างใจเย็น  ก่อนที่อุปกรณ์สื่อสารในมือจะถูกลดลง  เมื่อได้ยินเสียงตอบรับที่สั่นครือจากอีกฝ่าย  

            รอยยิ้มคลี่บางผุดขึ้นเหนือริมฝีปากหนา      

            รอยยิ้ม... ที่หายไปนานแล้วนับตั้งแต่วันนั้น

            ร่างสูงใหญ่เคลื่อนกายอย่างเงียบเชียบตรงไปที่กล่องไปรษณีย์ที่วางอยู่เหนือกำแพงหิน  มือแกร่งอันสั่นเทาเอื้อมเปิดเพียงเพื่อจะพบกับไปรษณียบัตรสีขาว  วาดลวดลายด้วยดินสอ  และลายมือที่แสนคุ้นตา  

            ดวงตาคมสะท้อนร่องรอยวูบไหว.... ขณะหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา   แม้ว่าเขาตั้งใจจะอ่านให้ช้าเพียงใด   หากประโยคสั้น ๆ ที่ปรากฏอยู่ในนั้นกลับทำให้เจตนานั้นจบลงในทันที

           


ความรัก...มหัศจรรย์เช่นนี้



            “แพคฮยอน.... ”

            ลมหายใจของจงอินผ่อนออกเชื่องช้า   พร้อม ๆ กับไปรษณียบัตรในมือที่ถูกวางลงบนอกกว้าง   ในตำแหน่งที่ใกล้หัวใจที่สุด

            น่าแปลก   ที่อวัยวะส่วนนี้ยังคงทำงานอย่างสม่ำเสมอ

            ยังคงเต้น... เป็นจังหวะ 

            สูบฉีด  และหล่อเลี้ยงลมหายใจให้ดำเนินต่อไป

                “จบลงแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”

           

            แม้ว่าในความรู้สึกของเขามันจะไม่มีอยู่แล้วก็ตาม 

 

            “อนุญาตให้ฉัน...อยู่กับนายได้แล้วใช่ไหม”

                หัวใจของเขา....

                สูญสลายไปนานแล้ว


 




 

 

 

 




 

 
















 

            “เป็นอย่างนี้   คนที่เจ็บที่สุดก็คือทั้งสามคน

            อี้ชิงเอ่ยเสียงเรียบ  ความเงียบโรยตัวลงรอบวงสนทนา  จนผู้ที่เป็นคนเล่าเอง ก็ไม่กล้าแม้แต่จะตอบ

            เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นจากกล่องไปรษณียบัตรเก่า ๆ อายุหลายสิบปีที่เพื่อนสนิทวางทิ้งไว้ในห้องชมรมการละครที่เขาไปเปิดเจอ  

            กระดาษหลายสิบแผ่นที่เต็มไปด้วยความทรงจำ และเรื่องราวความรักที่รับฟังแล้วรู้สึกสะเทือนใจ

                นิทานกองไฟ....    เรื่องราวของผู้ที่มีความรัก

               

                และต้องเจ็บปวดเพราะความรัก

               

                อี้ชิงและเพื่อน ๆ เพิ่งเข้าใจกันตอนนี้  ว่าเพราะเหตุใดคนเขียนบทของพวกเขา  จึงเลือกบทละครที่ไร้ชื่อเสียงเรื่องนี้มาทำละครประจำปี   มากกว่าจะใช้บทละครคลาสสิคที่เป็นที่รู้จักเหมือนรุ่นพี่ทุกปีเคยทำ

 

                โปสการ์ดเก่าเก็บที่วางอยู่กลางวง....ล้วนแต่เป็นคำตอบ และเหตุผลของการเลือกครั้งนี้

 

แล้วคุณทวดของนายได้คบกับจงอินต่อไหมวะ

หนุ่มร่างสูงเอ่ยถาม   ดวงตาที่เคยสดใสพลันหมองลงอย่างเห็นได้ชัด  

 “คุณทวดบอกว่า คบต่อได้ไม่นาน ต่างฝ่ายก็เริ่มทนไม่ไหว พอจุด ๆ หนึ่ง มันก็เลยไม่สามารถไปต่อได้ คุณทวดคยองซูบอกฝ่ายนั้นโทรมาบอกตรง ๆ เลย ว่ายังรักคนชื่อแพคฮยอนอยู่

คนที่รู้เรื่องดีที่สุดตอบชานยอล

น่าสงสารคุณทวดของแกนะ..  ท่านเองก็ไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ  แต่ยังต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวด ”

อี้ชิงถามและจ้องมองไปยังกล่องกระดาษอย่างพิจารณา

หากเรื่องนี้เป็นนิทาน... ก็คงเป็นโศกนาฎกรรมที่เลวร้ายที่สุด

ความรักที่ไม่อาจสมหวัง 

เพราะแม้กระทั่งคนสองคนที่รักกันมากที่สุด ....ก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้

            หากจะโทษ...

            ก็คงโทษโชคชะตาที่เล่นตลกกับความรักของคนทั้งสามคน

 

ไม่หรอกอี้ชิง ลึก ๆ แล้ว ท่านเองก็รู้ตัวเองอยู่ตลอด ว่าคุณจงอินไม่เคยรักท่าน แต่ที่ท่านดื้อดึงก็คงเพราะอารมณ์อยากเอาชนะ  อารมณ์ของคนถูกหักหลัง เลยอยากทำให้คนที่ทำให้ท่านเจ็บ รู้สึกเจ็บบ้างอาจจะเป็นการแก้ตัวนะ  แต่ท่านเองก็รู้สึกผิดมาจนถึงบัดนี้ที่ทำให้คนสองคนที่รักกันมาก ๆ ต้องเจ็บปวดจนกระทั่งวาระสุดท้าย ท่านบอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คงจะไม่ทำแบบนั้น

..โห ขนาดนั้นเลยเหรอวะ

ใช่  ท่านคงจะไม่รู้สึกผิดขนาดนั้น ถ้าท่านไม่บังเอิญไปเจอกับคุณแพคฮยอนหลังจากที่คุณแพคฮยอนเลิกติดต่อกับคุณจงอินแล้ว

แล้วไง อีกคนเร่งเร้า

คุณแพคฮยอนขอโทษคุณทวด แล้วก็ให้คำสัญญาว่าจะไม่พบเจอกับคุณจงอินอีก  สัญญาด้วยชีวิต..  เพียงเพื่อให้คุณจงอินกับคุณคยองซูรักกันต่อไป”  

“สัญญาด้วยชีวิตหมายความว่ายังไง”

คำถามนั้น  ทำให้คนเดียวที่รับรู้เรื่องราวทั้งหมดก้มหน้านิ่ง

ดวงตาเรียวสวยสะท้อนความรู้สึกที่ไหววูบ และสะเทือนใจ

 

 

 

 

 

 

แด่  กองไฟของฉัน

ไม่ได้เจอกันสามปีแล้ว   นายเป็นยังไงบ้าง   สบายดีไหม...ตอนนี้ฉันสบายดีสุด ๆ  ตอนนี้ตากแดดจนตัวดำเลย  ช่วงนี้อากาศร้อน  นายอย่าลืมทาครีมกันแดดก่อนออกจากบ้านล่ะ ...  ไม่สิ  ระดับนายคงไม่มีทางลืมหรอกเนอะ

 

...

แล้วเรื่องของเราล่ะ....

นายจะลืมหรือยังนะ

 

ป.ล.  เลิกพยายามเขียนตอบฉันได้แล้ว นายหาฉันไม่เจอหรอก  ;p

 

แพคฮยอนผู้กำลังอาบแดดจนตัวเกรียม

 

 

 

“คุณแพคฮยอนมีชีวิตหลังจากนั้นได้ไม่ถึงสี่เดือนน่ะ.. ”

คำตอบนั้นทำให้เพื่อนทั้งสี่คนตกใจไม่น้อย ลมหายใจของพวกเขากระตุก  พร้อม ๆ กับสายตาที่มองตรงยังกล่องเก็บโปสการ์ดนับร้อยฉบับนั้น

“อันที่จริง.... เขารู้อยู่แล้วล่ะว่าตัวเองกำลังจะตาย  ถึงได้กลับมาหาคุณจงอิน”

 

 

 

                                ร่างกายอ่อนแอ   ปีกบางเบาหวิว

                                เหตุใดจึงไม่รู้

                                ว่าชีวิตนี้สั้นนัก

 

 

                “คงอยากจะใช้เวลาที่เหลือเพื่ออยู่กับคนที่รักที่สุด”

เขาสรุปท่ามกลางความเงียบ  คงมีเพียงจงแดที่มีสติพอที่จะชี้กระดาษพวกนั้น  และเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก คล้ายกับไม่เชื่อ  

“แล้ว...โปสการ์ดพวกนี้  จะบ้าเหรอ...แล้วใครจะส่ง!!

รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างเรียบง่าย  

“คุณแพคฮยอนเขียนเอาไว้สำหรับฝากให้คนส่งถึงคุณจงอินเดือนละฉบับ”

“ว่าไงนะ”

“ถ้าดูดี ๆ จะเห็นว่าฉบับท้าย ๆ เป็นลายมือของคนอื่นนะ”

            “คุณทวดคยองซูช่วยส่งให้เหรอ... ”

            อี้ชิงถามอย่างใจเย็น ส่งผลให้เจ้าของใบหน้าขาวซีดพยักหน้ารับ

“คุณทวดรู้ว่าทั้งสองรักกัน  แต่มันสายเกินไปแล้ว ”

“แล้ว.... คุณจงอินจะไม่รู้หรือไง!” 

เทาถามขึ้นเป็นครั้งแรก  หลังจากเงียบฟังมาตลอด  ส่งผลให้คนรู้คำตอบนิ่งไป ....  เพราะคำถามนี้  เคยเป็นคำถามที่เขาถามมาแล้ว

 


 

 

“เค้า...เหมือนคนบ้า   ตามหาคุณคนนั้นเหมือนคนบ้า”

น้ำเสียงสั่นครือนั้นทำให้เขาสะเทือนใจทุกครั้งที่ได้ยิน และอดที่จะตั้งคำถามบ้างไม่ได้ว่า

ถ้าเป็นเขา...จะเป็นอย่างไรนะ  ถ้าคนที่รักที่สุดหายไปจากชีวิตโดยไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

 “ตามหาอยู่สองปีเต็ม ๆ ตามหาเหมือนคนที่กำลังจะขาดใจตาย  ทำเหมือนกับว่า....  ไม่มีคุณแพคฮยอนแล้วเค้าจะอยู่ไม่ได้  ปล่อยตัวเอง  ไม่เรียน...ไม่มีระเบียบ  แทบไม่ดิ้นรนที่จะทำอะไรอย่างที่เคย”

เขาฟังเรื่องนี้หลายครั้ง... หากรายละเอียดของเรื่องราวพวกนั้นกลับชัดเจนขึ้นทุกครั้ง

จนถึงตอนนี้  เขาเห็นแม้กระทั่งภาพที่ชายผู้นั้นออกตามหาคนรักกับทุกคนที่รู้จัก  และไม่เคยได้รับคำตอบ

จนกระทั่ง.... วันที่ทุกอย่างถูกเปิดเผย

“เขารู้เรื่องทั้งหมดในงานเลี้ยงรุ่น จดหมายเชิญถึงทุกคนมีคำขอร้องให้แต่งดำ  แล้วเพื่อนสนิทของคุณจงอินคนหนึ่งขอโทษทุกคนที่ปิดเรื่องเอาไว้  และกล่าวไว้อาลัยให้กับคุณแพคฮยอน”    

ถ้าเป็นเขา... ถ้าเป็นเขาบ้าง

แต่แปลกนะ... พอเค้ารู้เรื่องทั้งหมด   พี่จงอินกลับไปทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” 

เขาจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรนะ

“เขาไม่พูดอะไรเลย... แล้วก็  ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้กับเขาด้วย”

 

 

 

           

 “คุณทวดบอกว่า คุณจงอินนั่งรอโปสการ์ดมาส่งทุกเดือน    แล้วก็ทำเหมือนกับคุณแพคฮยอนยังไม่ตาย  เผลอ ๆ  คุณจงอินอาจจะแค่มีชีวิตไปตามที่คุณแพคฮยอนต้องการก็ได้

หมายความว่ายังไงวะ  ไม่เข้าใจ  หนุ่มร่างสูงถามพร้อมส่ายหน้าแรง

คนเล่ายิ้มเศร้า... น้ำเสียงสั่นครือถ่ายทอดทุกคำพูดมาจากความทรงจำอันแจ่มชัดได้อย่างครบถ้วน     

คุณจงอินเสียชีวิตหลังจากได้รับโปสการ์ดฉบับสุดท้าย”

หา.... ฆ่าตัวตาย?”

ไม่รู้ มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุทั่วไป...หรือจงใจก็ไม่มีใครรู้ นอกจากเจ้าตัวเค้า...  เพราะคุณจงอินเสียชีวิตจากการถูกรถชน...คุณทวดท่านก็บอกว่า ไม่อยากจะคิดว่าคุณจงอินจงใจเดินไปให้รถชนหรอก... แต่มันก็อดคิดไม่ได้  เหมือนกับว่าที่ผ่านมาคุณจงอินใช้ชีวิตเผื่อคุณแพคฮยอนจนหมดแล้ว พออ่านข้อความสุดท้าย...  คุณจงอินก็เลยไม่รู้จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร...

 

 

 

 

                มันมากกว่าคำว่าเหงา มากกว่าคำว่าไม่มีใคร... นายรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน  ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันเอาแต่ถามตัวเองว่า ทำไม  มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา นาย... กองไฟของฉัน หายไปไหน

                ฉันมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร... กำลังหายใจอยู่ เพื่อใคร….”

            เพื่อเรา  เพื่อเราสองคน

 

 

 

 

 

 

 

กระซิบแผ่วเบากับอ้อมกอดของความรัก

'อีกไม่นาน ข้าจะไปหาเจ้า

ลมหายใจของข้า จะดำเนินไปเพื่อเจ้า'

 

 

 

 

 

            “ป่านนี้เค้าสองคนก็อาจจะไปอยู่ด้วยกันที่ไหนซักแห่งก็ได้

แพคฮยอนเอ่ยสรุป ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ ให้เพื่อนทุกคน อยู่ ๆ สายลมแผ่วบางก็พัดมากระทบผิวกายจนเทาที่ลูบแขนไม่หยุดหน้าตาซีดเซียว

ขนลุกจริง ๆ ว่ะแพคฮยอน

นี่...อย่าบอกนะว่าชื่อของนายก็มาจาก...

อี้ชิงตั้งข้อสังเกต  จนเจ้าของชื่อต้องยกนิ้วให้อย่างทึ่ง ๆ

ถูกต้อง ฉันถึงรู้เรื่องพวกนี้อย่างดีไง คุณทวดท่านบอกว่าอยากชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้...ก็เลยตั้งชื่อนี้ให้ฉัน  ถ้าอยากรู้เรื่องมากกว่านี้ ฉันจะพาไปหาคุณทวดเอาไหม  ท่านยังแข็งแรง ความจำดีอยู่เลยนะ รับรอง ละเอียดแน่!! ”

แพคฮยอนมองเพื่อนด้วยสายตาสนุก  แม้จะมีน้ำใส ๆ เอ่อคลออยู่ภายในนั้นก็ตาม  ส่งผลให้เทา ชานยอล จงแดพร้อมใจกันส่ายหน้าพรืด 

แค่นี้ก็ขนลุกพออยู่แล้วเหอะ  เกิดวิญญาณคุณจงอินกับคุณแพคฮยอนยังอยู่ ก็อึ๊ยย

แกจะพูดทำไมวะจงแด  เดี๋ยวก็ซวยกันหมดหรอก

นี่แกไม่รู้สึกขนลุกบ้างเหรอเวลาดูของพวกนี้ เป็นชั้นนะ...บรื้ออ

ตอนแรกก็ใช่...แต่พักหลัง ๆ มันก็ชินแล้วว่ะ  เวลาอ่านโปสการ์ด แล้วก็พวกสมุดทำมือพวกนี้...มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก 

มือเรียวสวยหยิบโปสการ์ดหลายฉบับลงในกล่องที่เรียงวันที่ไว้อย่างเป็นระเบียบตามเดิม  พร้อมหนังสือทำมือเล่มเล็กที่ถูกวางลงเป็นชิ้นสุดท้าย แพคฮยอนปิดฝากล่องความทรงจำครั้งอดีตลงพร้อม ๆ กับยิ้มให้เพื่อน   เขายังรู้สึกถึงรอยยิ้มและน้ำเสียงนุ่มนวล ยามที่ทวดผู้สูงวัยของตนบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยเบื่อ  น่าแปลก....ที่เขากลับไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าเรื่องเล่านี้เป็นนิทานหลอกเด็ก 

 

เชื่อไหมแพคฮยอน...ว่าคนเราถูกสร้างมา เพื่อใครบางคน

 

แต่บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ความรัก..มันมีอิทธิพลต่อชีวิตของเราขนาดนั้นเลยเหรอ...  จริงหรือเปล่า  ที่คนเราเกิดมาเพื่อใครซักคน  ลมหายใจที่ฉันกำลังมีอยู่...มันถูกดำเนินไป...เพื่อใครซักคน

 

 

 

 

 

 

ทุกข์ทรมานกับความสูญเสีย

ฤา ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อความรัก

กองไฟได้เลือกแล้วเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

จริงหรือไม่...ลมหายใจของนายมีเพื่อใคร  ไม่มีใครรู้...นอกจากนายจะเป็นคนค้นพบมันเอง

คำพูดของอี้ชิงดังก้องอยู่ในหัว เพื่อนคนนี้มักพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้คิดอยู่เสมอ   แพคฮยอนยิ้มมองกล่องขนาดใหญ่ที่ลงทุนขนมาจากบ้านก่อนละสายตามายังกระดาษแผ่นเล็กในมือ  โปสการ์ดแผ่นสุดท้ายที่ไม่เคยกล้าเปิดอ่านเลยแม้แต่ครั้งเดียวทั้ง ๆ ที่อีกสามร้อยกว่าแผ่นนั้น เขาอ่านจนแทบจะจำได้ทุกตัวอักษรแล้ว

บางที...มันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้

แพคฮยอนหยิบโปสการ์ดที่วางอยู่ท้ายแถว และยกขึ้นมาในระดับสายตา   กระดาษสีขาวผ่านระยะเวลาเนิ่นนานจนกระทั่งเปลี่ยนจากกระดาษสีขาวสะอาด กลายเป็นกระดาษสีเหลืองซีด  มือสัมผัสได้ถึงความบอบบางและกรอบจนอดคิดไม่ได้ว่าหากจับแรงกว่านี้อาจจะฉีกขาดคามือก็เป็นได้ ลายมือโย้เย้ ไม่เป็นระเบียบผิดกับฉบับแรก ๆ ทำให้เขารู้สึกคล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นตรงเข้ามาบีบในหัวใจ

แค่คิดว่าคนเขียนใช้พลังสุดท้ายในชีวิตเพื่อเขียนมันขึ้นมาให้กับคนที่รักที่สุด   เขาก็แทบหายใจไม่ออก

 

  คำขึ้นต้นที่จำได้ขึ้นใจทำให้แพคฮยอนวางมืออีกมือลงบนหนังสือทำมือเรื่องนิทานกองไฟเบา ๆ ด้วยความคิดคำนึง

แด่ กองไฟของฉัน

สายลมหวิวพัดโบกจนเรือนผมสีดำสนิทไหวไปตามแรงลม  สายตาที่กวาดทั่วหน้ากระดาษเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่ออยู่ ๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูห้องเก่าคร่ำคร่าก็ดังขึ้น ตามด้วยลมแรง ๆ ที่พัดมาอีกระรอก พร้อม ๆ กับทำให้กระดาษที่อยู่ในมือถูกลมหอบจากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

เฮ้ย!”

อ๊ะ

แพคฮยอนหรี่ตาลงเพื่อป้องกันฝุ่นผงจากลมที่พัดเข้ามา  ปากเกือบจะเอ่ยไปต่อว่าใครบางคนที่เข้ามาโดยไม่เคาะประตู หากถ้อยคำขอโทษอย่างสุภาพกลับทำให้แพคฮยอนกลืนคำสบถที่ยกมาทั้งสวนสัตว์ลงคอ

ขอโทษครับ...ผมคิดว่าไม่มีคนอยู่ เห็นเคาะแล้วไม่มีใครตอบ

อะ อ้อ แล้วมาทำอะไรล่ะ...นี่ ปิดประตูด้วยสิ

แสงสว่างจ้าที่ส่องเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้สายตาของแพคฮยอนพร่ามัวไปชั่วขณะ  ประโยคคำสั่งของแพคฮยอนถูกตอบรับด้วยเสียงดังลั่นของน็อตสนิมเขรอะเก่า ๆ และแรงกระแทกของขอบประตู  แพคฮยอนกระพริบตาถี่ ๆ  และเงยหน้ามองผู้มาใหม่ รับรู้เพียงเรือนร่างสูงใหญ่ และใบหน้าคมเข้ม  หากแต่ยังไม่ทันได้ปรับสายตาจนพิจารณาคนตรงหน้าได้ทั้งหมด  เสียงทุ้มนุ่มก็เอ่ยตอบมา

ผมมายื่นใบสมัครชมรมครับ...

อ้อได้ ๆ   .... แต่เดี๋ยวนะ ฉันหาของก่อน  เมื่อกี้มันปลิวไป...นายเห็นโปสการ์ดเก่า ๆ แผ่นนึงไหม

นี่หรือเปล่าครับ

ฝ่ามือหนายื่นมาให้ก่อนที่เขาจะทันได้ก้มหน้าก้มตาไปมองที่พื้น  กระดาษเก่าเก็บสีซีดที่ยื่นเข้ามาในสายตา  แพคฮยอนยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนยื่นมือไปรับมันมา แต่ข้อความสั้น ๆ ที่ปรากฏอยู่กลางหน้ากระดาษกลับทำให้แพคฮยอนขมวดคิ้วอย่างสะเทือนใจ

ป่านนี้เค้าสองคนก็อาจจะไปอยู่ด้วยกันที่ไหนซักแห่งก็ได้

ร่างเล็กรีบกลืนก้อนสะอื้นเข้าไปจนหมด ก่อนรีบเก็บกระดาษแผ่นนั้นใส่ลงไปในกล่องใบเดิม  พยายามเก็บหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลออยู่ไม่ให้ไหลลงมา  และควบคุมเสียงหัวใจให้เต้นในระดับปกติ ก่อนที่เสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างห่วงใยจะดังขึ้นมาจากข้างหลัง

เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

แพคฮยอนส่ายหน้าไปมา ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ ๆ ก็จุกแน่นในอกขึ้นมากะทันหัน แต่ภาระรับผิดชอบก็ทำให้เขาเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มโตและปากกาขึ้นมาเตรียมพร้อม  เขาถอนหายใจแรง และเอ่ยปฏิเสธผู้อยู่เบื้องหลัง 

ปะ เปล่า... จะมาสมัครชมรมเหรอ...ชื่ออะไรล่ะ

 

 

 

 

 

กาลครั้งหนึ่ง

ความรัก...

อาจไม่จบลงด้วยความสุขเสมอไป

สุข  เศร้า  เจ็บปวด  สมหวัง ผิดหวัง

 

 

 

                อะไรนะ.. บอกดัง ๆ สิ ไม่ได้ยิน

            ร่างเล็กหมุนตัวกลับไปมองคนตัวสูงใหญ่เมื่อฟังชื่อที่อีกฝ่ายบอกไม่รู้เรื่อง  ดวงตาเรียวสวยกวาดสายตาไปยังเรือนกายสูงใหญ่และพิจารณา....อดส่งสายตาหาเรื่องไปให้ไม่ได้ เมื่อเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฎอยู่ที่มุมปากของอีกฝ่าย 

            ....ยิ้มอะไรนักหนา มีความสุขมากหรือไงนะ

                งั้นฟังใหม่นะครับ...

            เสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ   ทว่าแผ่วเบาราวกับกำลังกระซิบอยู่ข้างหู  มือที่จรดปากกาชะงักนิ่ง  หัวใจของแพคฮยอนเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน....ลมหายใจติดขัด  สายตาพร่ามัว

 

ผม คิม จงอิน  .

 

 




 

                                แด่  กองไฟของฉัน

 

...แล้วเราจะพบกัน จงอิน

                     แพคฮยอน

 

 

 

 

 

กาลครั้งนั้น

หัวใจทุกดวงของผู้ที่มีความรัก

จะดำเนินเรื่องราวมหัศจรรย์บนโลกใบนี้ไป

ตลอดกาล....

 

 









 

 

 

                ยินดี....ที่พบกัน  

  

 




ลมหายใจของคุณ

มีอยู่เพื่อใคร  
ไม่มีใครรู้

นอกจากคุณจะเป็นคนค้นพบมันด้วยตัวของคุณเอง

 

 The End.









 

ข้อความสุดท้ายที่อยากบอกทุกคนที่อ่านฟิคเรื่องนี้จบ
ขอบคุณทุกเสียงสะท้อน
ขอบคุณทุกคอมเมนท์   
ขอบคุณทุกยอดวิว
ขอบคุณ... ทุกความรักที่มอบให้ไคแพคนะคะ

 ขอบคุณความรัก

ป.ล. เค้าเขียนทวิตเตอร์อยู่นะคะ  ถ้าชอบฟิคเรื่องนี้ติดแท็ก ตอนอ่านก็ได้
  เค้าจะแอบแวะเข้าไปอ่าน
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น

  1. #458 amon_saynuy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:00
    เรื่องนี้สุดยอดไปเลย
    คือครบรสอะ เขียนได้กินใจมากกกก
    เเรกเจ็บปวด ต่อมามีความสูข เศร้า เเละน้ำตา
    สุดยอดดดด
    #458
    0
  2. #449 kuychai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 11:52
    TT ซึ้งมากๆ
    #449
    0
  3. #432 ลูกแพร์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 17:08
    ปรบมือค่ะะะะ เป็นเรื่องที่ดีงามมากเลย โปสการ์ดแผ่นสุดท้ายทำให้ร้องไห้ ฮือออออ
    #432
    0
  4. #429 fangwy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 15:22
    เป็นฟิคที่ดีที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยค่ะ
    ภาษาสวย ดำเนินเรื่องได้ดี รู้สึกขนลุกจริงๆค่ะตอนสุดท้าย
    ยิ่งตอนกลัลมาเจอกันยิ่งครั้งมันให้ความรู้สึกแบบกลับชาติมาเกิด
    รู้สึกได้ถึงรักแท้เลยค่ะ คือน้ำตาไหลจริงๆ บรรยายไม่ถูก
    อยากได้เก็บไว้เป็นเล่มจัง ชอบมากกกก TOT
    #429
    0
  5. #420 Kimbyundo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 01:20
    ''อนุญาตให้ฉัน...อยู่กับนายได้แล้วใช่ไหม''
    ประโยคนี้น้ำตาไหลพรากเลยค่ะ 
    คือแบบมันบีบหัวใจมาก 
    ชอบทุกอย่างสำหรับเรื่องนี้เลยค่ะ ขอบคุณจริงๆที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา 
    เราอ่านแตะละตัวอักษรแล้วมันบีบหัวใจมากเลย


    ชอบตอนจบมากเลยค่ะ มันดูสวยงามมากเลยในความคิดเรา
    ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆเลย

    รักไรท์เตอร์นะคะะ 
    #420
    0
  6. #415 ppp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:18
    เหยยยยย แกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฉันจิบ้าตาย

    เหมือนฉันไปนั่งอยู่ในวงเดียวกะพวกมันเลย

    ขนลุกซู่ น้ำตาไหลพราก ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    จุงงินแม่งจงใจตายตามแบคคแน่เลย ฮืออออออออออออ

    เพราะทุกวันที่อยู่ก็เหมือนมีแต่ตัว ลมหายใจจากไปแล้วพร้อมแบคฮยอน

    คือจุงงินโคต รทรมานอ่ะ หาคนรักไม่เจอ แล้วต้องมารู้ว่าตายไปอีก

    แทนที่จะได้ใช้เวลาที่เหลืออยุ่ร่วมกันทั้งที่เหลือไม่มากให้ดีที่สุด

    คือถ้าฉันเป็นน้องโด้นี่ก็โคต รจะรู้สึกผิดเลยนะ รู้สึกตัวเมื่อสายไปแล้วจริงๆ

    แต่ก็นะ มันไม่มีใครถูกหรือผิดทั้งหมดจริงๆ ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง

    บางทีถ้าได้อยุ่ด้วยกันจริงๆ พอถึงเวลานั้นจุงงินอาจจะทรมานกว่าเดิมก็ได้

    แล้วแบคหลานทวดโด้นี่หน้าเหมือนแบคในอดีตด้วยปะเนี่ย

    นี่ออกแนวกลับชาติมาเกิดกันปะเฮ้ยยยย มีชานยอลด้วยอ่ะ -0-

    โอ้โหหหหหหหหห จุงงินปัจจุบันมาละเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    นี่ลุ้นมาก มีแบคแล้ว จะมีจุงงินโผล่มาด้วยมั๊ย แล้วนางก็มา ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    กลับมาหากันแล้ว กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วใช่มั๊ย? ไม่ต้องจากกันอีกแล้วนะ

    ขอบคุณสำหรับฟิกดีๆ อีกเรื่องนะคะ จะรอติดตามนะคะ แต่งมาอีกเยอะๆ น้าาาาาา

    #415
    0
  7. #398 BACON_BAEK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 17:22
    สุดยอดอ่ะไรท์ อ่านแล้วขนลุกเลยนะในที่สุดก้อได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนึงสินะ
    #398
    0
  8. #329 !!~...kihae...~!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 05:24
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...
    เม้นท์ไม่ออกอ่ะไรท์ เดี๋ยวจะมาเ้ม้นท์ให้ใหม่พรุ่งนี้นะ
    ตอนนี้มันมึนไปหมด ไม่เคยอ่านฟิคแล้วร้องไห้จนปากสั่นเลย งงตัวเองมาก ณ ตอนนี้ TT
    #329
    0
  9. #320 miiinthg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 17:51
    กรี้ดดดด ตอนจบขนลุกเลยอ่ะ T_______T น้ำตาจะไหลด้วยยยยยยย 

    ฮรื่ออออออออ เศร้า ละมุน ขอบคุณไรต์เตอร์มากจริงๆ แต่งได้อิ่มมากกกกกกกก



    #320
    0
  10. #272 ชานแบค (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 22:48
    แอบเชียร์คู่นี้อยู่ในใจ



    อ่านไปร้องไห้ไป ซึ้งมากค่ะ T^T
    #272
    0
  11. #260 nooaom_BBaek (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 01:12
    เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยค่ะ ประทับใจมาก ร้องไห้ตลอดเลยค่ะ


    สวยงามจริงๆค่ะ ขอบคุณนะค่ะ สำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้

    เราชอบ ไคแบค มาก ดีใจที่มี ฟิคไคแบค โรแมนติกๆ แบบนี้ค่ะ

    ขอบคุณจริงๆค่ะ ไรเตอร์คนเก่ง^^
    #260
    0
  12. #210 Chefee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 01:45
    ชอบบบบบบ! ซึ้งมากอ้ะ T^T ร้องไห้น้ำตายแตกเป็นเขื่อนเลย

    #210
    0
  13. #205 netnapa"bhy. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 15:37
    ไรท์อ่ะ ไรท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แงงงงงงง -งอแง-
    ภาษาสวยมากกกกก ว่าจะอ่านอีก ไรท์คะไรท์เก่งจัง TTT
    เรานั่งอ่านที่ทำงาน แล้วคืออยากร้องไห้มากกกกกกก ไม่รุทำไงน้ำตามันขึ้นมาคลอแล้ว
    วิ่งไปห้องน้ำ ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ร้องหนักมากกกกกก TTTTTT
    ไรท์กล้าทำกะรีดแบบนี้ได้ไงง อันดเววววว TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT

    รักกันแล้วทำไมต้องจากกัน
    มันเห็นความแตกต่างชัดเจนอ่ะ
    จงอินคนที่เฉยชาหายไป เมื่ออยู่กับบยอนแพคฮยอน
    ความรักเป็นแบบนี้นี่เอง

    จงอินคนที่บ้าคลั่งหาแพคฮยอนสองปี หาทุกวัน
    แล้วมันจะเจอได้ยังไงอ่ะ ฮืออออ

    ก้แค่อยากรักคนที่อยากรัก
    ที่กลับมาก็แค่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ใกล้ๆกันเท่านั้นเอง
    แต่เวลาที่น้อยอยู่แล้วก็ต้องน้อยลงอีก

    พูดไปก็ร้องไป
    เราไม่รุจะบอกว่ายังไง แต่ไรท์เก่งจริงๆนะ
    คำว่าเก่งมันคงรวมทุกอย่างแล้ว ><
    ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ ดีใจที่เจอ ดีใจที่ได้อ่าน
    จะคอยติดตามผลงานเรื่อยๆ
    รักไรท์นะ เลิฟๆ -ส่งจูบ-
    #205
    0
  14. #204 mink (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:25
    ขอบอเลยนะคะว่าไรเตอร์แต่งเรื่องนี้ได้ดีมาก ทุกตัวอักษรที่ไรเตอร์บรรจงเขียนและบรรจงพิมพ์ มันมีความหมายมาก ความรู้สึกตอนอ่านมันไม่สามารถจะพูดได้หมด แบบวา่ามันเกิดบรรยายจริงๆๆ มีีทั้ง สุข ทุกข์ เศร้า เสียใจ ผิดหวัง และสมหวัง มันรวมหมดอยู่ในเรื่องนี้ และยังได้รู้จักในมุมมองของความรักในรูปแบบต่างๆๆ สุดท้ายนี้ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นอกจากคำว่าขอบคุณไรเตอร์มากที่แต่งเรื่องนี้มาให้ลีดเดอร์อ่านกัน จะคอยอยู่ให้กำลังใจไรเตอร์ตลอดไปนะคะ สู้ๆๆๆ ค่ะ
    #204
    0
  15. #201 Kurousa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 00:39
    ขอโทษนะคะ ขอเม้นรวบยอดเลยน้า



    น้ำตาไหลพราก คือ แต่งได้ดี ได้อารมณ์มาก

    เนื้อเรื่องดำเนินไป เรื่อยๆ ให้ได้ซึมซับความร็ุสึกของทุกตัวละคร

    ว่าเมื่อก่อนรู้สึกอย่างไร ตอนนี้รู้สึกยังไง

    มันกินใจมาก ๆ

    ยิ่งพาร์ทสุดท้ายที่เฉลยนิทานนี่

    น้ำตาไหลไม่หยุดเลย



    เราชอบคู่นี้อยู่แล้ว

    ยิ่งมาเจอคาแรกเตอร์ของจงอินที่แข็งนอกอ่อนในแบบนี้

    ส่วนแบคฮยอน ผู้ไม่เคยยอมแพ้ในความรักที่แท้จริง

    มันทำให้เราอินมาก ร้องตาบวมเลย



    บอกคตรงๆเลยว่า เป็นฟิคที่เรายกให้เป็นอันดับต้นๆที่เราประทับใจเลยค่ะ



    เขียนฟิคดีๆมาให้เราได้อ่านกันอีกนะคะ

    ปล ส่วนตัว ชิป ไคแบค มากกว่ายอลแบคอีกนะ 555+ ติ่งมาก

    #201
    0
  16. #192 baconie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 23:35
    อ่านแล้ว น้ำตาคลอ ไรท์ค่ะแต่งได้แบบครบทุกอารมณ์มาก T^T
    สุดท้ายไคแบคก็กลับมาพบกัน 
    #192
    0
  17. #191 cookielullaby (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 23:05
    กราบขอบคุณงามๆถึงคนที่แต่งเรื่องนี้ออกมาได้อย้างพอเหมาะพอเจาะ

    เรารักคู้นี้ เราชิปคู่นี้มากๆ และเราอ่านแล้วไม่ผิดหวังเลย

    จงอินในมุมมองเรื่องดีดูอบอุ่นกว่าในเรื่องอื่นนะ เราชอบจงอินในมุมแบบนี้มากๆ

    ส่วนแบคไม่ต้องมีคำบรรยายเค้าเป็นตัวละครที่น่าสงสารมากๆเลย

    ส่วนพี่คยองซู,,,ก็น่าสงสารไม่ต่างกัน

    ขอบคุณนะค่ะฟิคกองไฟเรื่องนี้เราประทับใจมากๆเลยค่ะ
    #191
    0
  18. #181 my angle_teuk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 12:35
    สนุกมาก ไม่รู้จะพูดอะไรดีTvvvvT
    #181
    0
  19. #179  '키' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 01:09
    โอ้ยบร๊ะ...มันเปนการจบฟิคที่สวยงามมากจริงๆ
    /ซับน้ำตา เหมือนโดนฉุดขึ้นจากเหว
    โอ้ย ทุกอย่างช่างสวยงามอะไรอย่างนี้
    #179
    0
  20. #178 ป๋ายคือของข้า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 00:37
    โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!! โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

    TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTOTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT



    ไรท์มาอัพแล้ว ปริ่ม



    อยากบอกว่าพาร์ทนี้อ่านแล้วขนลุกมาก ซึ้งในพลังความรักของแบคกับอินนี่มาก แง้ๆๆ เศร้ามากอ่ะ



    แบคตายจริงๆ อร่อกกกกกกกกก... โคตรเศ้รา



    อย่างที่เคยบอกไว้ ขอบคุณไรท์มากนะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ขอบคุณที่เลือกไคแบค TTOTT *ปาดน้ำตา*



    ถึงมันจะเป็นคู่ที่ไม่ได้มีโมเม้นเรี่ยราดเหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้า



    แต่แบบ คือ ชอบอ่ะ ชอบไคแบค เวลาจงอินมองแบคฮยอนแต่ล่ะครั้ง มัน.. มัน... แอร้!! อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้



    แต่ยังไงเรื่องนี้ก็จบแล้ว ฮรืออออออออ... แต่ตอนอ่านประโยค 'เชื่อไหมว่าคนเราถูกสร้างมาเพื่อใครบ้างคน' อื้อหือ ขนลุกอ่ะ คำนี้มันมีมวล *ขอเชิญคุณริวจิตสัมผัสค่ะ* //อุว๊ากไม่ใช่ละ //มันยังมาฮา - -* //เจอไรท์เตะกระเด็น



    ถึงแม่ว่าจงอิน กับแพคฮยอนจะตายไป แต่ก็กลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง โฮรกกก!! นี่มันด้ายแดง ด้ายแดงแห่งโชคชะตา กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!



    ไรท์แต่งไคแบคต่อไปนะคะ เราจะขอติดตามไรท์ ชอบทุกเรื่องเลยที่ไรท์แต่ง ชอบมากกกกกกกกก!! ><



    สุดท้าย รักเธอนะไรท์ *ปาไคแบคใส่รัวๆ* แอร้!!!
    #178
    0
  21. #177 เมนคริส ฟินชานแบค (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 22:16
    ไรท์เรามาคอมเม้นใหม่ ขอสารภาพผิด คือแบบตอนแรกอ่านแค่ตอนสุดท้ายไง ด้วยความที่ไม่ได้ดูว่ามันมีตอนอื่นด้วย

    เราขอโทษ TT เราก็ว่าทำไมมันแปลกๆกลับไปดูหน้าหลักอ้าวซวยละ เลยอ่านตั้งเเต่ตอนแรกใหม่หมด คึคึ

    แบบว่า เราชอบสำนวนของไรท์มากเลยค่ะ บรรยายได้เจ็บปวดมว้ากกกกกก อ่านเเล้วสะเทือนใจมาก

    สงสารคุณจงอิน กับ คุณแบคฮยอน แบบ น้ำตาซึมเลยค่ะ ชอบประโยค " แด่ กองไฟของฉัน " มากก

    เราคิดว่า ถ้าวิญญาณของคุณจงอินกะเเพคฮยอนยังอยู่นี่ เข้าขั้นรักกันชั่วฟ้าดินสลายมากเลยอะ

    ถึงเเม้ชาติที่แล้วจะไม่ได้คู่กัน ชาตินี้ก็มาถึงเเล้วนะ รุ่นเหลนเลย โหยยย เธอ2คนมาเจอกันเเล้วนะ มาคู่กลับมาเจอกันเเล้ว

    รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ TT
    #177
    0
  22. #176 MySummer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 22:03
    ไม่รู้จะพูดอะไรดี
    แต่เราประทับใจมากกกกกกกกก แบบมาสมหวังกับรุ่นหลานเหลนอ่ะ ดูแบบ
    ต่อจากความรู้สึกที่ขาดหายในช่วงนั้นอะไรงี้
    โอย เจ็บมาก.
    คือแบบบ เราหน่วงมากกกกกกกกกกก
    โอ๊ยยยยยยยย ไม่ไหวแล้ววววววววววววว
    มันเจ็บมากอ่ะจริงๆ คือเรื่องไคแบคนี้เป็นอะไรที่เราชอบมากกกกกกกกกกก แบบบ เห้ย ภาษานี่อื้อหืมกินใจเรามาก
    แบบบ โอ๊ยยยยยยยยยยยยย อยากจะบ้า
    ติดตามต่อไปทุกเรื่องค่าาาาา
    #176
    0
  23. #175 LAYLA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 20:38
    เพิ่งเห็นว่าพิมพ์ชื่อฟิคตก 5555 เรื่องทูไนท์ ก้ะ~
    #175
    0
  24. #174 LAYLA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 20:36
    สารภาพเลย ตอนแรกที่อ่าน ก็หวังว่าจงอินกับแบคจะได้รักกันอย่างมีความสุข

    แต่มันก็มีบางอารมณ์ที่ทำให้รู้สึกว่า หรือเรื่องนิทานเรื่องนี้ อาจจะไม่ได้จบสวยๆแบบนั้น

    เพราะยังไงซะ ความรักที่ไม่ลงตัว ก็ต้องมีคนที่เจ็บปวดอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าจะเจ็บมาก หรือน้อย

    แต่พออ่านตอนจบจริงๆก็ยิ่งรู้ว่าคิดผิดไปเกือบทั้งหมด..



    นิทานกองไฟ..เป็นเรื่องที่ประทับใจตอนจบมาก จากตอนแรกเค้าชอบตอนจบเรื่องไนท์ที่สุดในฟิคไคแบคของพี่

    ชอบฟิคที่จบอย่างนี้ แบบให้ไปคิดต่อได้อีก แต่ตอนนี้.. ขอยกตอนจบเรื่องนี้ให้เป็นอันดับ1เลยค่ะ

    ชอบตั้งแต่ที่ทุกอย่างเป็นการเล่าเรื่องราวในอดีตย้อนกลับไป

    ตอนแรกก็คิดว่าแบคฮยอนจะเป็นหลานของแบคนั่นแหละ แต่ อ่าวววว ผิดแฮะ เป็นหลานของคยองซู



    ตอนแรกของพาร์ทนี้ อ่านไปก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่า อะไรคือคยองซูส่งไปรษณีย์บัตรมาให้ อะไร ทำไม ยังไง

    แต่พออ่านมาเรื่อย ก็เริ่มจะเข้าใจอะไรๆมากขึ้น ยิ่งพอถึงตอนที่เทาถามถึงเรื่องคนช่วยส่งโปสการ์ด ว่าจงอินไม่รู้หรอ..

    ภาพมาในหัวเลยค่ะ..จงอินรู้..รับรู้ทุกอย่าง T T บีบมากกกกก โอยยยยยย พี่นิ่ม เค้าอึดอัดมาก T T

    เรื่องที่คยองซูไม่อยากคิดว่าจงอินฆ่าตัวตาย แต่อดคิดไม่ได้ เพราะคิดว่าจงอินคงไม่รู้จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

    แต่ใจเค้านี่คิดไปแล้วนะว่าจงอินฆ่าตัวตาย..เพราะคำว่า อนุญาตให้ฉันอยู่กับนายได้แล้วใช่ไหม < คำนี้คำเดียวเลยจริงๆ T T



    เพื่อนสนิทของคุณจงอินคนหนึ่งที่กล่าวไว้อาลัยให้กับคุณแบคฮยอน < ไม่รู้ทำไม แต่หนูคิดเอาเองไปละว่าเป็นชานยอล ฮ่าๆ



    เรื่องราวรัก3เศร้ามันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากพออยู่แล้วด้วยตัวของมันเอง

    ถ้าโชคดี เคลียร์ได้ ก็จะมีคนเจ็บปวดที่สุดเพียงแค่คนเดียว แต่ถ้าไม่ ก็เจ็บด้วยกันทั้ง3คน

    มันเจ็บนะ..แต่ถ้าเวลาผ่านไป มันก็ช่วยเยียวยาทุกอย่างเอง

    บาดแผลอาจจะไม่หายดี แต่ก็ไม่ได้เจ็บปวดเท่าตอนแรกๆ

    แต่การที่คยองซูเป็นคนช่วยส่งจดหมายให้แบคฮยอน มันเหมือนกับว่าแผลนั้นไม่เคยจางหายเลย

    ยิ่งช่วยแบคฮยอน ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าแบคฮยอน กับจงอินรักกันมากแค่ไหน..ความรักของ2คนนั้นสวยงามมากแค่ไหน..

    ทุกอย่างถึงได้ชัดเจนในความทรงจำ เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง



    คยองซูก็เป็นอีกคนนี่หนูประทับใจนะ..รองจากจงอิน และแบคฮยอน

    คือเรื่องที่คยองซูจะเห็นแก่ตัวบ้าง มันเป็นปกติ เป็นธรรมชาติของมนุษย์มาก

    มันก็จริงอย่างที่อี้ชิงพูด ว่าคุณทวดไม่ได้ทำอะไรผิด กลับต้องมาเป็นคนเจ็บ

    จริงๆในเรื่องนี้ก็ไม่มีใครทำอะไรผิด เพราะเรื่องของความรู้สึก มันก็บังคับใครไม่ได้จริงๆ

    แต่สิ่งที่ทำให้ประทับใจคยองซูคือการที่เค้าคิดได้ และคอยช่วยแบคเนี่ยแหละค่ะ

    แล้วยิ่งเอาชื่อของแบคฮยอนมาตั้งให้เหลนอีก ยิ่งแบบ โอ้ยยยยยยย ประทับใจนะ!



    ประโยคที่บอกว่า..

    "บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า ความรัก มันมีอิทธิพลต่อชีวิตของเราขนาดนั้นเลยเหรอ

    จริงหรือเปล่า ที่คนเราเกิดมาเพื่อใครสักคน ลมหายใจที่ฉันกำลังมีอยู่ มันถูกดำเนินไป เพื่อใครสักคน"

    ประโยคนี้อ่านแล้วสะดุ้งเลยนะคะ เพราะมันเหมือนความรู้สึก ความคิดที่หนู คิดระหว่างอ่านฟิคเรื่องนี้

    และคิดว่าคงเป็นคำถามสำหรับใครหลายๆคนอยู่เหมือนกัน



    แล้วตอนจบของจริงนี่แบบ พออ่านถึง ร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม ก็ใจเต้นตึกๆๆๆ แล้วค่ะ T T

    คือแบบ ใช่ไหม ใช่ไหม จงอินใช่ไหม แล้วก็ใช่ๆจริงๆด้วย โฮ่วววววววววว~

    จุดๆนั้นถ้าหนูเป็นแบค คงช๊อคมากกกก ตอนที่จงอินบอกชื่อตัวเอง คือแบบ มันเป็นโชคชะตามากๆ

    ที่จะแบคฮยอนคนนี้ จะรู้จักกับผู้ชายที่ชื่อ คิมจงอิน มันเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์จริงๆค่ะ

    ถูกสร้างมาเพื่อใครบางคน แล้วก็ได้พบกันแล้ว ฮื่ออออออออ ปริ่มมากกับนิทานเรื่องนี้

    เป็นนิทานที่สะเทือนอารมณ์และความรู้สึกจริงๆค่ะ ตอนที่อ่าน

    ยิ่งพอรู้ว่าเป็นการเล่าเรื่องราวย้อนอดีตไป ไม่รู้ว่าแปลกรึเปล่าที่หนูไม่ได้รู้สึกเศร้า

    แต่หนูกลับรู้สึกเหงา..มันเหงามากอ่ะพี่นิ่ม T T มันเหมือนแบบ ใจหาย.. อะไรประมาณนั้น



    อ่านแล้วก็รู้สึกว่าอยากจะทำรูปให้สวยกว่านี้ ให้สวยงามสมกับฟิคเรื่องนี้ :)

    แล้วก็แอบสงสัยเหมือนกันว่า เราถูกสร้างมาเพื่อใครกัน..

    ขอบคุณคยองซูสำหรับเรื่องเล่าในอดีต ค่ะ ขอบคุณที่เล่านิทานกองไฟให้หลานฟัง

    #ผิดนะ 555555 ต้องขอบคุณพี่นิ่มต่างหาก~

    ขอบคุณสำหรับความรักที่สวยงามค่ะพี่นิ่ม ถึงเรื่องนี้จะไม่ใช่ความรักที่สุข สมหวัง อะไรมาก แต่มันงดงามในใจคนอ่านมากค่ะ

    #174
    0
  25. #173 .: bowlingz :. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 20:27
    TT________________________________TT
    จุก.. พูดไม่ออกเลย *น้ำตานอง* คือแบบ..เราร้องไห้อ่ะ 
    คือไม่ได้ร้องไห้เพราะอ่านฟิคแบบนี้มานานแล้วจริงๆ เศร้า..เสียใจกับความรักของทั้งสามคน
    พอเดาทางได้ว่าแพคฮยอนต้องตายแน่ๆ ในตอนจบ แต่ไม่คิดว่าจงอินจะตายเหมือนกัน
    ฮรึกก..เม้นท์ไปแล้วน้ำตาจะไหลอีกรอบ #เพลงมันบิวท์ TvT
    รู้สึกเจ็บแทนทุกคนไปหมดเลย จงอินที่ตามหาแพคฮยอนมาตลอดสองปีโดยไม่ทำอะไรเลย
    โอย..ความรักมันสวยงาม แต่มันก็พร้อมจะทำร้ายทุกคนได้เหมือนกัน
    คนสองคนที่รักกันมากที่สุด สุดท้ายกลับไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทำไมมันเศร้าอย่างนี้ T.T
    ปิดท้ายด้วยการพบกันอีกครั้งของจงอินและแพคฮยอน น่ารักจังเลยค่ะ เป็นรุ่นเหลนแล้วใช่มั้ย
    ขอให้รุ่นนี้สมหวังในความรักและอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ ^^

    ขอปรบมือให้ไรท์เตอร์รัวๆ ค่ะ ดีใจที่ได้อ่านฟิคดีๆ แบบนี้นะคะ
    ยิ่งเป็นไคแพคแล้วด้วย เราอินมาก ชอบมากๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    จะติดตามผลงานเรื่องต่อไปแน่นอน สู้ๆ ค่าา *ปาหัวใจรัวๆ* ><

    ปล.เชื่อว่าเดี๋ยวเราต้องกลับมาอ่านเรื่องนี้อีกรอบแน่ๆ อินมากจริงๆ 555
    #173
    0