[EXO][SF] Caffè latte [Kai x Baek]

ตอนที่ 10 : Midnight Fire [Part V]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 เม.ย. 56

 Midnight fire

 

Fiction by y_prand

PART IV

 

 

 

เขาเกลียดกลิ่นของโรงพยาบาล  กลิ่นสะอาดอนามัยทำให้อยากอาเจียน  ภาพหมอและพยาบาลเดินขวักไขว่บนพื้นกระเบื้องสีขาวเงาวับทำให้รู้สึกเวียนหัวจนอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ทว่า... แผลที่ร้าวระบบอยู่ทั่วร่างกลับไม่ยอมให้เขาทำตามใจตัวเอง  คงปล่อยให้ตัวเองนั่งมองภาพในห้องฉุกเฉินต่อไปอย่างเงียบเชียบ

เจ็บ..

“จงอิน... ”

ประตูห้องสีขาวที่เขาทำได้เพียงจ้องมองอยู่นานเปิดออกเป็นครั้งแรก  แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากมองตามแผ่นหลังสูงใหญ่ที่ก้าวเข้าไปหาแพทย์หนุ่มที่เดินออกมา  เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นครือ

            เขา..เป็นอะไรหรือเปล่า

            เสียงนุ่ม ๆ ของหมอที่เอ่ยออกมาทำให้เขายิ้มออกมาอย่างโล่งอก  แพคฮยอนเห็นดวงตาแดงก่ำของจงอินยามที่หันกลับมา

            แพคฮยอน..

            เดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าว  แพคฮยอนก็พบว่าเขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของจงอินแล้ว คราวนี้ไม่ใช่จงอินที่เป็นฝ่ายปลอบ  หากคือเขาที่เฝ้าลูบหลังอีกฝ่ายให้หยุดความรู้สึกผิดของตนเอง

            “เจ็บไหม.... เจ็บมากหรือเปล่า” เสียงสั่นครือของคนตัวสูงทำให้เขาอยากร้องไห้ตามไปด้วย ...

            “ไม่เจ็บซักหน่อย...”

            “บ้าที่สุด.. ทำไปเพื่ออะไร เอาตัวไปขวางรถไว้ทำไม ” จงอินซบหน้าลงบนบ่าลาด  สั่นสะท้านไปทั้งตัว “ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมา...  ฉัน  ..ฉันจะเป็นยังไง”

            ลมหายใจของแพคฮยอนสะท้านลึก  น้ำตาร้อนผ่าวไหลซึมลงมาอาบแก้ม  ขณะรับรู้ความทรมานที่มากกว่าของใครอีกคน

            ตอนที่รถสีดำคันนั้นกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างบอบบางของคยองซูที่พยายามทรงตัวลุกขึ้นอยู่นั้น  แพคฮยอนแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ  ยามที่ถลาเข้าไปผลักคยองซูสุดแรงเพื่อให้ออกจากวิถีการพุ่งชนของรถ  

            โชคดีที่คนขับหมุนพวงมาลัยหลบได้ทัน มิฉะนั้น...เขาคงเป็นฝ่ายที่ถูกชน  ไม่ใช่ถูกเฉี่ยวแค่นี้   แต่ถ้าเทียบกับคยองซูที่แขนหัก และยังไม่ได้สติอยู่ในขณะนี้ ความเจ็บปวดของเขามันเล็กน้อยนัก

            โดยเฉพาะ ในหัวใจของเด็กหนุ่มคนนั้น

            คงไม่ใช่แค่หัก... หากพร้อมที่จะแตกสลายได้

            “แต่ถ้าคยองซูตาย...ฉันก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน”  เสียงหวานแย้งเบา ...  ขณะที่มือเล็กเรียวลูบแผ่นหลังกว้างเพื่อปลอบโยน

            “นายไม่ผิดนะจงอิน...นายไม่ผิด

            เขาไม่ได้ต้องการทำให้ใครเจ็บปวด  ไม่ได้ต้องการทำให้คยองซูต้องเจ็บ ไม่ได้ต้องการให้เรื่องทุกอย่างมันรุนแรงถึงขนาดนี้ ถ้าถนนที่คยองซูยืนไม่ใช่แค่ถนนทางเข้าลานจอดรถ  หากเป็นถนนหน้าคอนโดที่รถวิ่งอย่างอิสระไม่จำกัดความเร็ว 

หากทุกอย่างเลวร้ายกว่านี้ ....

            “หยุดพูด...หยุด”  จงอินเลื่อนมือลงมาประคองโครงหน้าของเขา  “อย่า..พูดแบบนี้”

            แม้ภาพตรงหน้าจะพร่ามัว... หากความใกล้ชิดกลับทำให้แพคฮยอนเห็นได้ชัดว่าดวงตาของจงอินกำลังอาบชุ่ม

            “นายต่างหาก  อย่าร้องไห้สิ....ไม่เอา”

            คนที่ควรร้อง ไม่ใช่จงอิน...แต่เป็นเขา

            แพคฮยอนไม่แคร์สายตาของแพทย์หรือพยาบาลที่เดินขวักไขว่อยู่ในห้องฉุกเฉิน... ขณะประทับจูบลงบนริมฝีปากที่แห้งผากของจงอิน

 

            จูบที่ขมขื่น.. เจือจางไปด้วยความรู้สึกผิด

 

            “ฉันรักนาย...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าฉันรักนาย  แพคฮยอน”

 

            คนที่ต้องเจ็บ...ก็ควรเป็นเขา  ไม่ใช่คยองซู

 

            เพราะคนที่ผิด...มีเพียงเขา แพคฮยอนเท่านั้น

            ถ้าเขาไม่กลับมา หากเขาไม่เห็นแก่ตัว 

 

หาก...เขาจะไม่รักจงอิน

 

เรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

 

           

 

 

 

 

 

 

 

            ผมชื่อคยองซูครับ...โด  คยองซู เป็นรุ่นน้องของพี่ไงครับ จำได้ไหมครับ

 

                ‘ถ้าพี่จงอินไม่รังเกียจ...คบกับผม ได้ไหมครับ

 

                ‘ถ้าพี่จงอินไม่สบายใจ ผมก็รอได้ครับ...ไม่ต้องห่วงครับ คยองซูทำได้

 

                ‘ทำไมพี่จงอินชอบเหม่อจังล่ะครับ คยองซูอยู่ตรงนี้ไง มองอะไรอยู่

 

                ‘คยองซูรักพี่จงอิน...แล้วพี่ล่ะครับ

 

               

 

 

 

                1st Anniversary.

                Day of Us.

            การ์ดใบเล็กในมือถูกเปิดอ่านเป็นครั้งที่เท่าไรเขาเองก็ไม่แน่ใจ  แต่สมาธิ และสติที่มีอยู่น้อยนิด กลับทำให้ตัวอักษรแค่นั้น เขาไม่สามารถอ่านมันรู้เรื่องได้เลยแม้แต่นิดเดียว  

            ลืม...เขาลืมวันของตัวเองกับคยองซูไปได้อย่างไม่น่าให้อภัย

 

                ‘วันนี้เป็นวันของพวกนาย...อยู่กับเค้านะ

                ‘เดี๋ยวฉันโทรหานะ

 

            แผลของแพคฮยอนมีมากก็จริง แต่ไม่ได้หนักหนาจนต้องอยู่โรงพยาบาล   ร่างบอบบางปฏิเสธไม่ให้เขาไปส่งที่คอนโด... เพราะที่โรงพยาบาลยังมีคยองซูที่ยังไม่ได้สติอยู่ด้วย

            ดวงตาของแพคฮยอนยามที่เอ่ยลากลับก่อนเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก  แต่จงอินรู้ในขณะที่สายตาเศร้าสร้อยนั้นมองไปที่คยองซูว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม แพคฮยอนไม่ตอบรับประโยคบอกเล่าของเขา จนกระทั่งครั้งสุดท้ายที่เขาตั้งใจคว้าตัวแพคฮยอนเข้ามากอด  หากร่างเล็กบางกลับต้านมันออกมา

                อยู่ที่ห้องนะ...ฉันจะโทรหา

            ร่างกายของเขายังจดจำรอยอุ่นจากริมฝีปากบางเฉียบที่ประกบบนริมฝีปากของเขาได้  เสียงกระซิบเบาหวิวดังลั่นอยู่ในอก

                ฉันรักนาย  จงอิน

                เขาจูบตอบแพคฮยอนอย่างบ้าคลั่ง... แม้ในห้องนั้นจะมีคยองซูที่หลับไม่ได้สติอยู่ก็ตาม จูบราวกับต้องการเก็บทุกรอยอุ่นหวาน และเสียงลมหายใจผ่าวร้อนนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

            “ต้องรอฉันนะ.... รอฉันนะแพคฮยอน”

            เสียงแผ่วหวิว เศร้าสร้อยเอ่ยก่อนผละจากเขาไป...

            “กองไฟเอย...ข้ารักเจ้า

 

                หรือนี่...จะเป็นตอนจบของนิทานกองไฟ....

 

 

จงอินเคยมั่นใจในทุก ๆ การตัดสินใจของตนเอง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกเหมือนครั้งนี้ 

            เขารักแพคฮยอน...รักหมดใจ รักแบบที่ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว

            แต่คยองซูล่ะ  คยองซูเอง...ก็รักเขาหมดใจเช่นเดียวกัน

                คยองซูก็เจ็บนะ เจ็บมากกว่าเขาด้วย  คยองซูเจ็บตรงนี้นะพี่จงอิน...

            ในถนนสายความรักที่เขาเป็นคนดึงคยองซูให้เข้ามาเดินเป็นเพื่อนเขา  แต่เมื่อเขาพบแพคฮยอน...ในวันนี้เขากลับผลักไสไล่คยองซูออกไปให้พ้นทางอย่างไม่มีเยื่อใย

            พี่จงอิน...

            เสียงอ่อนระโหยดังขึ้นท่ามกลางความมืด  จงอินเงยหน้าขึ้นพร้อมกับกระชับมือที่กุมมือเล็กเอาไว้  มองเจ้าของเสียงแผ่วเบาราวกระซิบและใบหน้ากระสับกระส่ายที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต  ก่อนยกมือน้อยแนบริมฝีปากของตน  สะท้านอยู่ในใจเมื่อเหลือบไปเห็นแขนอีกข้างที่มีเฝือกสีขาวแข็งแกร่งติดอยู่

            พี่ขอโทษ  ขอโทษจริง ๆ คยองซู

            เขาทำร้ายคยองซู...

            อย่าไป...พี่จงอิน อย่าไป

            ขอโทษที่เห็นแก่ตัวเกินไป

 

 

 

 

                                ร่างกายอ่อนแอ   ปีกบางเบาหวิว

                                เหตุใดจึงไม่รู้

                                ว่าชีวิตนี้สั้นนัก

 

 

 

           

                แพคฮยอนเดินไม่ค่อยตรงนักเพราะกล้ามเนื้อที่ถูกกระทบกระเทือนจากเหตุการณ์เมื่อหลายชั่วโมงก่อน  เขาก้าวเข้าไปในห้องที่ใช้ชีวิตมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา  แม้จะไม่ได้เปิดไฟ แต่สายตาที่ชินกับการปรับตัวในความมืดก็ทำให้เขาเดินเข้าไปโดยไม่ชนอะไร  ดวงตาเรียวกวาดตาไปยังทุกส่วนของห้องกว้างขวางช้า ๆ  หวังเพียงเก็บภาพทุกซอกมุมไว้ในความทรงจำ  เขาเคยคิดที่จะจัดการห้องที่แสนเป็นระเบียบตามนิสัยของเจ้าของให้กลายเป็นห้องที่รกบ้าง ระเบียบบ้างอย่างที่ใจต้องการ ผนังสีอ่อนสบายตานั่นก็เคยคิดว่าจะลงมือวาดผลงานศิลปะลงไปให้ทั่วห้อง  พรมเรียบ ๆ  ก็ตั้งใจจะหาสีสันแสบตามาวางบ้าง โต๊ะ  เก้าอี้...  หรือแม้กระทั่งชีวิตเจ้าระเบียบของจงอินเอง...เขาก็เคยคิดว่าจะมาป่วนให้มันวุ่นวาย

            ช่วงเวลาที่ขาดหายไปยาวนานจนเขาไม่อยากนึกถึง  แพคฮยอนจึงอยากใช้เวลาที่มีอยู่กลับมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างเหล่านั้น  ช่องว่างในชีวิตของเขา  และจงอิน

            แต่เวลาของเขาที่น้อยอยู่แล้ว...กลับน้อยลงไปมากกว่าเดิม

            “ฮ...ฮึก

            เหมือนถูกหมัดลมฮุกเข้าที่ท้อง  อยู่ ๆ อาการเจ็บจากภายในช่องท้องที่แผ่ซ่านมาตลอดทั้งวันก็หนักขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว แพคฮยอนทรุดจนตัวงอ  แม้จะห่างเหินจากมันมาไม่นานนัก แต่อาจเป็นเพราะความเครียด และความกดดันจากเรื่องราวต่าง ๆ  ครั้งนี้สำหรับแพคฮยอน จึงราวกับว่าความเจ็บปวดจะมีมากกว่าเดิมนัก  สติรางเลือน...แต่คำสั่งของพี่ชายที่แสนดียังคงติดอยู่ในห้วงคิด

                ถ้าเกิดอะไรขึ้น...รีบกลับไปหาพี่นะแพคฮยอน

                มันกลับมาอีกครั้ง....

            ความทรมาน...ที่กำลังไล่ล่าชีวิตเขาราวปีศาจร้าย

            เจ็บปวดยิ่งกว่าแผลที่อยู่ภายนอกหลายเท่า

            แพคฮยอนยิ้มให้กับตัวเอง  ความเจ็บปวดที่กระจายอยู่ทั่วทั้งร่างในขณะนี้ไม่สามารถทำให้เขาหยุดที่จะขยับไปยังโต๊ะตัวเล็กที่ตั้งอยู่หน้าโซฟาได้  ผลงานที่เขาตั้งใจทำเอาไว้ถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบไว้บนนั้น...สมุดเล่มเล็กที่เขาทำกับมือ

 

            ความรักของเขา

            ปลายนิ้วสั่นระริกหยิบดินสอที่เหลาไว้จนแหลมขึ้นมา และจรดมันลงบนหน้ากระดาษสีขาว

            เจ็บมากมายเพียงไร... แต่ก็ยังหายใจ

            ลมหายใจของเขายังอยู่  ลมหายใจที่เฝ้าถนอมมันเพื่อให้ถึงวันที่กลับมาพบกันอีกครั้ง

                ฉันมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร... กำลังหายใจอยู่ เพื่อใคร….’

            เป็นคำถาม...ที่เขาพยายามหาคำตอบให้มันมาตลอด

                แต่เมื่อกลับมาอีกครั้ง  แพคฮยอนถึงรู้ว่าคำตอบมันง่ายนิดเดียว

 

คำตอบที่จงอินบอกกับเขา...

           

            ลมหายใจของเขา...

 

เพื่อเรา  เพื่อเราสองคน

 

 

 

 

                                ใครเลยจะรู้ว่า

                                ในอีกหนึ่งวินาทีข้างหน้า 

                                ความตายอาจจะมาเยือนก็เป็นไปได้

 

           

 

            จงอินหยุดอยู่ที่ประตูห้อง มือที่ไขกุญแจเพื่อปลดล็อคสั่นระริก  คำอ้อนวอนขอร้องพระเจ้าถูกเอ่ยขึ้นในใจเป็นครั้งสุดท้าย

            แพคฮยอน....ปิดไฟทำไม

            แสงเงาสลัวของเฟอร์นิเจอร์ในตำแหน่งที่เดิม ทำให้จงอินค่อยก้าวเข้าไปภายในห้องอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มสว่างไสวคลี่กว้างต้อนรับเขา

            แพคฮยอน...

            เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมาในหู ร่างเล็กที่พุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของเขา อุ่นไอหอมกรุ่นนุ่มนิ่มแทรกซึมอยู่ทั่วทุกสัมผัสคุ้นเคย

            รอยจูบนุ่มลึก...

            สัมผัสโหยหา... และหัวใจที่เต้นถี่ยามกอดร่างน้อย

            บอกแล้วไงว่าจะโทรหา บอกแล้วไงแพคฮยอน...

 

            ทว่า...ทุกอย่างกลับว่างเปล่า

 

            ไม่มีแม้เงา...ของคนที่รักมากที่สุด

 

                ‘ฉันรักนาย  จงอิน

            มือที่วางอยู่ข้างตัวคลายลงจนกระทั่งอุปกรณ์สื่อสารในมือตกกระทบพื้น  

ประตูห้องนอนเปิดกว้างไร้เงาผู้ใด ประโยคสุดท้ายที่ได้ยินจากปลายสายโทรศัพท์เมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมายังคงดังก้องตอกย้ำรอยแผลในใจให้เปิดกว้างมากกว่าเดิม

            เสียงสั่นครือ... ไม่รอให้เขาพูดคำใด ๆ

                มีเพียงคำอวยพร จากคนที่จากไปแล้วเท่านั้น

 

                ...มีความสุขมาก ๆ นะจงอิน

 

            ร่างกายใหญ่โตทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น  ปล่อยเสียงสะอื้นในอกออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตา

            แล้วฉันล่ะแพคฮยอน... ฉันจะมีความสุขได้ยังไง ถ้าไม่มีนาย...  ฉันจะอยู่ต่อไปได้ยังไง

 

 

 

แด่   กองไฟของฉัน

 

 

ฉันรักนาย....

พูดกี่ครั้ง

ฉันก็รักนาย

 

เมื่อวาน

ฉันรักนาย

 

วันนี้

ฉันรักนาย

 

พรุ่งนี้

ฉันก็รักนาย

 

ผ่านไปอีกกี่วัน...

ฉันก็ยังจะรักนาย

 

ฉันสัญญาว่าแม้ในวันสุดท้ายของชีวิต

ลมหายใจของฉัน...

แพคฮยอน

 

 

...จะพูดแต่คำว่า

ฉันรักนาย จงอิน

 

 

 

แพคฮยอน

 

จงอินกอดสมุดเล่มเล็กแนบอก... เฝ้าแต่กรีดร้องไร้เสียงอย่างเดียวดาย

 

                “รักกันแล้วทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกัน...รักกันแล้วทำไมปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว

 

ลมหายใจของเขา.... หายไปแล้ว

 

 

 xxxxxxx

 

 

            คยองซูเคยคิด  ว่าความสุขที่สุดในชีวิต คือการได้อยู่เคียงข้างกับคนที่รัก  แต่เขาคงเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาเกินไป  จึงไม่อาจรู้ว่า จินตนาการกับชีวิตจริงมันต่างกันเพียงไร

            การใส่ใจ ห่วงหา ดูแล ไม่เคยหนีหาย  นั่นเป็นสิ่งที่เขาควรดีใจไม่ใช่หรือไง

            พี่จงอิน

            แผ่นหลังกว้างใหญ่ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ไหวติง สายตาที่เหม่อมองออกไปภายนอกหน้าต่างดูว่างเปล่าเสียจนไม่สามารถเดาได้ว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกำลังจับจ้องสิ่งใดอยู่  คยองซูจบการเรียกชื่อคนรักครั้งที่ห้าด้วยการส่งแขนเรียวข้างที่ปราศจากเฝือกสีขาวไปโอบรัดร่างกายอุ่นหนานั้นแผ่วเบา

            อ๊ะ

            เหม่ออะไรอยู่ครับ

            เอ่อ... ปะ เปล่านี่ครับ แค่ดูสวนตรงนั้นน่ะครับ...มันสวยดี แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ  หายเจ็บแผลหรือยัง

            พี่จงอินหันกลับมาหาเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคย  สายตาที่มองมาบนร่างกายของเขามีรอยกังวล  ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วหลังจากเหตุการณ์นั้น  บาดแผลต่าง ๆ ที่เกิดอยู่ทั่วร่างกายค่อย ๆ หายไป ที่สังเกตได้ตอนนี้ก็มีเพียงเฝือกใหญ่ที่อยู่บนแขนที่กระดูกร้าวเท่านั้น คยองซูเงยหน้ามองผู้ที่สูงกว่าและยิ้มตอบ ใช่ว่าเขาจะตาบอดจนมองไม่เห็นอะไรเลย  แต่เมื่อพี่จงอินเลือกที่จะไม่พูด  เขาเองก็จะไม่ตอกย้ำว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น

            ทำไมตาช้ำจังเลยล่ะครับ...ได้นอนบ้างหรือเปล่า  คยองซูไม่ได้เป็นอะไรแล้วนะครับ พักผ่อนมาก ๆ ก็ได้

            “พี่ไม่เป็นอะไรหรอก...ไม่ต้องเป็นห่วง

            มือเล็กวางลงบนข้อมือใหญ่และบีบกระชับเบา ๆ   ก่อนทิ้งร่างเล็กขยับไปอยู่ในอกอุ่นกว้างราวหาที่พักพิง

            คยองซูรักพี่... อย่าไปไหนนะครับ

            จงอินกอดตอบคนรัก... 

 

            ดูแลเขา...ให้สมกับที่เขารักนายขนาดนี้

 

 

            แม้จะรู้ว่ามันเป็นอ้อมกอดที่ว่างเปล่าเพียงใดก็ตาม

           

 

 

 

 

                ฉันคิดถึงนายนะ...จงอิน

 

                ฉันกำลังคิดถึงตอนที่เจอนายครั้งแรก... ตอนที่ฉันเข้าไปพูดกับนาย  ตอนที่นายทำหน้าเย็นชาใส่ฉัน  ตอนที่ฉันบังคับให้นายยิ้ม  ตอนที่เราซ้อมละครด้วยกัน  ตอนที่เราจูบกัน  แล้วก็ตอนที่เรา...

 

           

                กองไฟเอ๋ย...ทำไมอุ่นจังเลยเนี่ย

 

 

                จงอิน...

 

                หือ

                เป็นกองไฟให้ฉันคนเดียวนะ

 

 

 

ฉันรักนาย  จงอิน แต่.... ฉันต้องการแค่นี้... แค่ได้รักนายฉันก็พอใจแล้ว   ไถ่โทษให้ฉันด้วย...ดูแลเค้าให้ดีๆ มีความสุขมาก ๆ นะจงอิน

 

 

 

                        มีชีวิตยู่โดยไร้รัก

                        ฤา จากไปโดยมีรักโอบล้อมหัวใจ

                        เจ้าแมลงผู้โง่เขลาได้เลือกแล้ว

 

 

TBC.




 




ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์...ขอบคุณนะคะ 

เหลือตอนสุดท้าย...ตอนจบ  

อีกไม่นานนี้ล่ะค่ะ...นิทานเรื่องนี้จะจบลง

รอด้วยนะคะ ;) 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น

  1. #414 ppp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 22:47
    โอย จะตาย สงสารแบคฮยอนมาก

    ทำไมแกนางเอกได้ขนาดนี้ละลูกแม่ ฮืออออออ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    แล้วแบบ ป่วยใช่มั๊ย ฮือออออออออออออออออ ㅠㅠㅠㅠ

    น้องโด้คือรู้ทั้งรู้ก็ยังไม่ยอมที่จะปล่อยจุงงิน

    กลับทำเหมือนไม่เคยรับรู้ว่าแท้จริงแล้วจุงงินรักใคร

    แบบนี้มันก็เหมือนได้ตัวเท่านั้นแหล่ะคยองซู หัวใจไม่มีวันได้

    จงอินคือทรมานพี่เข้าใจ แต่นายเป็นคนตอบรับน้องมันเข้ามา

    เฮ้อ ออ ออ. อ อ อ อออ. ออออออ อออ ฮือออ. อ ออ ออ ออ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

    แบคฮยอนของแม่ห้ามเป็นอะไรนะ ต้องเข้มแข็งนะ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #414
    0
  2. #397 BACON_BAEK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 17:12
    แบคมันเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมมันพูดแปลกๆ
    #397
    0
  3. #328 !!~...kihae...~!! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 05:08
    อ๊ากกกกกกกกกกกก...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ?!!
    ไม่ไหวจริงๆนะกับตอนนี้ อ่านไปร้องไห้ไป T____T
    แล้วเพลย์ลิสเพลงก็แรนดอมมาแต่เพลงเศร้าๆ แม่ม รู้ใจไงวะ
    ตอนนี่เป็นตอนที่อ่านยังไม่ทันจบประโยคก็ร้องไห้แล้วอ่ะ
    กะไว้แล้วว่าพยอนต้องป่วยเป็นอะไรแน่ๆ สงสัยตั้งแต่คำพูดอาลู่ล่ะ TT
    ว่าพี่รอได้ แต่อย่างอื่นอาจจะไม่รอ แล้วพยอนเป็นอะไรอ่ะ??
    ทำไมถึงทิ้งจงอินไปแบบนี้ แล้วทำไมต้องทิ้งหนังสือไว้แบบนี้ด้วย!!
    ทำไมอ่ะอิแบค ชั้นโกรธแกแล้วนะ อย่าทำแบบนี้สิ ฮือออออ TT
    แกยังไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย แกแค่กลับไปหาพี่ชายแกใช่มั้ยพยอน? ตอบ!!
    มันต้องไม่เป็นแบบนี้ดิ ม่ายยยยยยยยยยยย...TT

    ไรเตอร์ ไรท์ทำเค้าร้องไห้หนักมากนะรู้มั้ย ขนาดตอนเม้นท์น้ำตายังไหลอยู่เลย
    แล้วดันฟังเพลง I love you ของแทยอนพอดีอีก ท่อนฮุคมาแค่นั้นแหละ
    น้ำตาไหลพรากเลยอ่ะ TT มันเข้ากับหนังสือของอิแบคไปอ่ะ
    แด่...กองไฟของฉัน... พอแล้ว ไม่รู้จะเม้นท์อะไรแล้ว มันเศร้าไป TT
    #328
    0
  4. #182 my angle_teuk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 12:36
    เศร้ามากสงสารทุกคน :(
    #182
    0
  5. #160 cookielullaby (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 17:26
    ความรักมันช่างใจร้ายจัง,,,

    ต่างฝ่ายต่างรักกันผูกพันกันหมดเลย แต่ก็เสียใจกันทุกคนเลยㅠㅠ

    บยอนน้อยป่วยหรอ เป็นอย่างนี้ใช่ไหม

    ถึงตัดสินใจยกกองไฟให้กับคยองอ่ะ

    ทำไมอ่านฟิคเรื่องนี้แล้วน้ำตาซึมตลอดเลย

    กองไฟของเราต้องเข้มแข็งให้มากๆๆนะ
    #160
    0
  6. #157 miikii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:00
    T^Tเศร้ามาก ไม่ไหว แต่งดีมากกกกกกกกก เวลาจะเยียวยาหัวใจจงอินและคยองซู
    #157
    0
  7. #154 .: bowlingz :. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 14:45
    เดี๋ยวนะ..แพคฮยอนเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย ไม่นะ..ไม่สิ.. ฮืออออออออ T_______T
    ปวดใจมากๆ เลยอ่ะ คยองซูทำไมอ่อนแอแบบนี้ แต่เอาจริงๆ น้องก็น่าสงสาร
    แต่แพคฮยอนน่าสงสารกว่า โอยย..ไม่รู้จะเม้นท์อะไรยังไงแล้วค่ะไรท์เตอร์
    มันบอกไม่ถูกอ่ะ ความรู้สึกมันจุกอก เหมือนว่าจงอินก็พยายามจนถึงที่สุดแล้ว
    แต่แพคฮยอนเลือกที่จะไป ก็คงทำอะไรไม่ได้ เพราะคยองซูก็ยังอยู่ข้างๆ
    ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเราเอง เราก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี ฮรึกก.. เจ็บมากเลยค่ะ TT
    อินมากนะบอกเลย TvT เจ้าแมลงน้อยผู้น่าสงสาร กำลังจะบินจากกองไฟไปอีกงั้นหรอ
    ไม่อยากจะคิดถึงตอนหน้าเลยค่ะ ฮืออออออ กินมาม่ารัวๆ TT
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ไม่ว่าจุดจบมันก็เป็นยังไง เรื่องนี้ก็เป็นฟิคที่เราชอบมากๆ เลย สู้ๆ ค่าา
    #154
    0
  8. #153 embyunbaek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 00:17
    ทำไมไรเตอร์ทำแบบนี้

    แบคแกเป็นไร แกไม่ตายใช่ไหม

    อย่าทิ้งจงอินไป T^T
    #153
    0
  9. #152  '키' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 22:37
    และทันนนั้นก้มีบอมจากเกาหลีเหนือมาลง
    ตู้มมมมม! โนดราม่า เยยยยยย่ T.T
    #152
    0
  10. #151 ป๋ายคือของข้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 21:49
    โอ้ยยยยยยยยยยยยย!! อิแบค แกเป็นอัลไล๊!!!!!!!!! แกเป็นโรคอะไรรึเปล่า ไรท์เค้ากลัวนะ *กัดผ้าห่มรัวๆ*



    แบคแม่มเอาไปเลย นางวัลนางเอกดีเด่นแห่งปี อิอินนี่จะทิ้งคยองซูมาอยู่กับตัวเองแล้วไม่ชอบ



    กลับให้อินนี่ไปดูแลคยอง ฮรืออออออออ... แกแม่ม... อร๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!! *เอาหัวโขกตู้เสื้อผ้ารัวๆ*



    (เอ่อ แอบกระซิบแพพ หยอยจะได้ออกมั้ยคะไรท์ กร๊ากกกกกกก!! รุสึกออกได้ไม่กี่ตอน ตอนนี้มันหายไปแล้ว //เมิงยังจะมาฮานะ)



    ฮรืออออ.. จะจบแล้วจริงๆ เหรอคะไรท์ ม้ายน้าาาาาาาาาาาาาาาา!!



    จงอิน ชั้นขอสั่งแก ไปตามแมลงน้อยของแกมาเด่วเนรรรรรรรรรรรรรรรรรรร้!!!!



    ฮอลลลลล พาร์ทนี้หน่วงเวอร์อ่ะไรท์ งือออ...



    รอตอนต่อไปค่ะ รอ ไรท์อย่ามาเศร้านะ ข้อร้อง พลีสสสสสสส!! //มาเศร้าเราจะเอาระเบิดตดไปปาห้องไรท์ หึหึ





    ปล. สุดท้าย รักไรท์จะ จุ๊ฟๆ //แอร๊กกกกกก!! บอกรักทุกเม้นเลยตรูว ไรท์อย่าเพิ่งถีบเรานะ กร๊ากกกกกกกกก!!!
    #151
    0
  11. #147 Mprang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 19:42
    TOTเศร้ามากเหอะ ทำไมเป็นแบบนี้นะ:(

    แล้วมันจะจบลงยังไง ใครจะเจ็บTOT แล้วจะต้องศูนย์เสียอะไรอีกมั้ย

    ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เศร้าอะไรท์ อย่าทำร้ายเราเลยนะแงงงง
    #147
    0
  12. #146 ByunAmateurMom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 19:08
    อา...จะบรรยายความรู้สึกยังไงดีนะ
    จะบรรยายยังไงกับความรู้สึกที่อัดแน่นจนเจ็บลึกเข้าไปในซอกหลืบที่ซ่อนเร้นนั้น
    ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ แต่ทุกอย่างก็ต้องมีจุดจบใช่ไหม

    บทนี้อ่านแล้วไม่ได้ร้องไห้น้ำตาไหลพรากออกมา
    แต่น้ำตามันกลับไหลย้อนเข้าไปข้างในหัวใจ เข้าใจเลยว่าร้องไห้ในใจมันเป็นยังไง
    ถ้าเราเป็นคยองซู เราจะยอมถอยออกมาจากสองคนนั้้น สองคนที่รักกันมากเหลือเกิน
    รักจนไม่เหลือที่ว่างสำหรับใครอีกแล้ว แต่ในแง่มุมของคยองซูมันก็เจ็บปวดมากเช่นกัน

    เราสงสารคยองซูมาก แพคฮยอนก็น่าสงสารแต่แพคฮยอนเป็นคนที่เข้มแข็งมาก
    ถ้าไม่เข้มแข็งคงไม่สามารถเสียสละความรักให้กับคนอื่นได้อย่างนี้
    ทั้งที่แพคฮยอนรู้ดีว่าจงอินรักตัวเองมากแค่ไหน
    ได้แต่หวังว่า คยองซูจะเข้มแข็งพอที่จะยอมรับความจริงอย่างแพคฮยอนได้บ้าง

    อิ่ม เต็ม กับสำนวนการเขียนและการสื่ออารมณ์ความรู้สึกตัวละครออกมาทุกครั้งที่อ่าน
    มันเป็นฟิคในรอบหลายปีที่เราอ่านแล้วรู้สึกพีคมากขนาดนี้ เราพีคกับฟิคยากมากเลยนะคะ
    อยากขอบคุณคนแต่งที่ทำให้เราดื่มด่ำและหวนรำลึกความหลังไปพร้อมกับฟิคเรื่องนี้

    ตอนหน้าจบแล้วเหรอคะ ไม่อยากให้จบเลย แต่เราก็ไม่อยากให้คยองซูต้องทรมานไปมากกว่านี้
    คยองซู เข้มแข็งเถอะนะ ความรักที่ไม่ใช่ของเรา ยังไงมันก็ไม่ใช่ อยากคว้าคยองซูมากอดเหลือเกินT_T

    เป็นกำลังใจให้คนแต่งเสมอนะคะ สู้ๆ ค่ะ แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ไม่มีพลังอะไรเลยสักนิด
    แต่อยากให้คนแต่งมีกำลังใจในการเขียนฟิคงดงามเช่นนี้ต่อไปนะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 เมษายน 2556 / 19:09
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 6 เมษายน 2556 / 19:14
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 6 เมษายน 2556 / 19:25
    แก้ไขครั้งที่ 4 เมื่อ 6 เมษายน 2556 / 21:53
    #146
    0
  13. #145 MySummer (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 18:56
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ทำไมเป็นงี้อ่ะ
    ทำมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    เหยยยยยยยย คือเราจะร้องไห้นะ แต่เราเจ็บตาเจ็บปากเลยร้องไม่ออก
    แบบบเกร้ดดดดดดดดดดด แบคคคคคคกลับมาาาาาาา
    แต่ใจหนึ่งก็สงสารน้องคยอง
    โอยยยยยยยย เลือกไม่ถูก เฮียไก่ ทำม้ายยยย
    รักกันทำไมไม่ได้อยู่ด้วยกันนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!
    #145
    0