[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 8 : ดอกไม้ในวันวาน ❀ 1. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 มี.ค. 57

ดอกไม้ในวันวาน

 1.❀


 



 

ความรัก

 

เปลี่ยนหัวใจให้เต้นผิดจังหวะ

เปลี่ยนแก้มขาวให้แดงจัด

เปลี่ยนความเงียบงัน ให้เป็นเสียงดนตรีก้องกังวาน

เปลี่ยนคนไม่มีรัก

ให้พบความรัก

 

 

            เด็กหนุ่มร่างสูงเก้งก้างสาวเท้าอย่างรีบเร่งพลางหันหน้ามองซ้ายที ขวาทีด้วยความหวาดระแวง  ใบหน้าคมเข้ม และดวงตากลมโตปรากฏร่องรอยแห่งความเคร่งเครียด  มือทั้งสองข้างกอดถุงพลาสติกสีดำเอาไว้แน่น ลมเย็น ๆ ตีวูบมาที่ใบหน้า  อากาศเย็นสบายริมแม่น้ำทำให้เขาเบาใจว่า ของ ๆ เขาคงจะสบายดี   เป้าหมายที่เด็กหนุ่มต้องการไปให้ถึงอยู่ไม่ห่าง . ใต้สะพานข้ามแม่น้ำ มีพื้นที่กว้าง ๆ ปูด้วยหญ้าอ่อน ๆ คลุมแดดคลุมฝนได้เป็นอย่างดี   เหมาะกับการซุกซ่อนอะไรบางอย่างไว้ได้อย่างปลอดภัย

            ร่างสูงยาวเบี่ยงตัวหลบริมเสาคอนกรีต   ดวงตาคมกริบเหลียวมองหลังเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครตามมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะก้าวเข้าไปหาสิ่งที่เขาตั้งใจไว้   หากเด็กหนุ่มสัญชาติจีนกลับต้องชะงักเท้าลง  เมื่อได้ยินเสียงใสดังแว่วผ่านสายลมมาเข้าหู 

            ชื่ออะไรดีน้า   ” 

            ภาพตรงหน้าคือเจ้าของแก้มยุ้ยฟู  ใบหน้ารูปไข่  ประกอบด้วยเครื่องหน้ากลมกลึง ดูสวยหวานราวกับเด็กผู้หญิง  แต่ผมสั้น ๆ และท่าทางทะมัดทะแมงกลับทำให้เขามั่นใจว่านี่คือเด็กผู้ชาย  เด็กชายที่ไม่เคยเห็นหน้ากำลังคลี่ยิ้มมองสิ่งที่ประคองอยู่อย่างเปี่ยมสุข ร่างบอบบางนั่งอยู่บนกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ปูเอาไว้เหนือพรมหญ้า  บนตักมีสุนัขขนฟูตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มราวกับอยู่ในอ้อมกอดของแม่   มือเล็กลูบขนสีขาวอย่างเบามือ 

            อู๋ อี้ฟานกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด   เด็กหนุ่มทิ้งของในมือลงอย่างไม่ไยดี ขณะก้าวเท้าไปตรงหน้าเด็กตัวเล็กด้วยสีหน้าบึ้งตึง  ก่อนบอกด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจอย่างที่คุ้นเคย

            นายเป็นใคร  มายุ่งอะไรกับหมาฉัน

          ของ ๆ เขา ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิมายุ่ง!

            ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงของเขา  รอยยิ้มสดใสของเด็กชายคลายลงทันที  ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มมองเขาอย่างตกใจ  พร้อม ๆ กับริมฝีปากสีชมพูสดได้รูปที่เม้มแน่น  เสียงใสบอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

            เอ๊ะ  หมาใคร อย่ามาขี้ตู่นะ  ฉันเจอมันก่อน ตอนที่ฉันเจอมันก็นอนอยู่ตรงนี้อยู่แล้ว

            ฉันเป็นคนเอามันมาไว้ที่นี่เอง  นายนั่นแหละอย่ามาขี้โกง

            อี้ฟานจ้องคนตัวเล็กเขม็ง  แววตาแข็งกร้าวเหลือบมองสุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย  ขณะที่เด็กชายก็ดูเหมือนจะไม่ครั่นคร้ามกับสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย  หน้าหวานเชิดขึ้นพร้อมกับมองเขาอย่างเคือง ๆ

            ฉันไม่ได้ขี้โกง  อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นนะ หมานี่ฉันเจอก่อนแท้ ๆ   แล้วเรื่องอะไรมาเรียกคนอื่นว่านาย

            ทำไมจะเรียกไม่ได้  ฉันอยากเรียกฉันก็เรียก  มีปัญหาอะไรเหรอไง

            เสียมารยาท

            นายนั่นแหละเสียมารยาท  มายุ่งกับของ ๆ คนอื่นนี่ขออนุญาตหรือยัง.

            เด็กชายแก้มใสกัดปากตัวเองเมื่อได้ยินคำตำหนิ  พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าอย่างแรงราวกับจะให้เขาได้ยิน  หลังตั้งตรงและใบหน้าที่เชิดไม่คลายทำให้อี้ฟานรู้ว่าเจ้าตัวยังไม่รู้ถึงความผิดของตน

            พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม บอกแล้วไงว่าฉันเป็นเจ้าของมัน ไม่เชื่อเอามานี่” 

            เขาบอกเสียงห้วน  พลางทิ้งเข่าทั้งสองลงบนพื้นหญ้าหนานุ่ม  มือเรียวยาวเอื้อมไปจับสุนัขตัวน้อยที่ตื่นมามองเขาตาแป๋วอย่างอ่อนโยน  ดวงตาใสแจ๋วของมันมองเขาอย่างดีอกดีใจ หางและหูกระดิกถี่รัว   พร้อมกับส่งเสียงครางหงิง ๆ ราวกับตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเจ้านายที่แท้จริง ขาทั้งสี่เคลื่อนไหวปรี่มาหาเขาอย่างรวดเร็ว  แม้ว่าจะเชื่องช้า เนื่องจากขาข้างหนึ่งมีร่องรอยการบาดเจ็บ จนต้องวิ่งแบบกะเผลก ๆ ดูน่าขัน  เขาจึงยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูเมื่อมันวิ่งเข้ามาในอ้อมแขนเขาในที่สุด เด็กหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับยักคิ้วอย่างคนเหนือกว่า

            เห็นไหมว่ามันเชื่องกับฉันจะตาย

            เจ้าตัวเล็กก็เชื่องกับฉันเหมือนกัน  จะแน่ใจได้ยังไงว่านายเป็นเจ้าของจริง

            น้ำเสียงไม่ยอมแพ้ของคนตัวเล็กกว่าทำให้อี้ฟานหัวเราะ   เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกุญแจดอกเล็กขึ้นมา  

            เขาได้ยินเสียงเดาะลิ้นของอีกฝ่ายขณะที่ไขลูกกุญแจกับปลายสายจูงที่ผูกอย่างแน่นหนาไว้กับขอเหล็กที่ติดอยู่บนกำแพงคอนกรีต  

            เชื่อหรือยังว่าฉันเป็นเจ้าของมัน

            กะ....ก็

            ก็อะไรล่ะ

            ฉันไม่รู้นี่

            เด็กหนุ่มชาวจีนหัวเราะให้กับเสียงอ่อน ๆ ของคนตัวเล็ก แก้มใสป่องกลมอย่างน่าขบขัน 

            ไม่รู้แล้วยังจะเถียง

            แล้วใครจะไปรู้ล่ะ.... นึกว่ามันถูกทิ้งอยู่นี่เด็กชายลุกพรวดขึ้นทันที   ใบหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจและโกรธเคือง   ริมฝีปากสีสดขยับบอกเขาด้วยน้ำเสียงคล้ายจะกล่าวหา  ถ้าเป็นเจ้าของจริง  คงไม่ทิ้งให้มันอยู่คนเดียวแบบนี้หรอก  ตรงนี้หนาวก็หนาว  แล้วเกิดพายุเข้า น้ำหลากขึ้นมา ผูกมันไว้แบบนี้มันก็หนีไปไหนไม่ได้ ตายคาที่อยู่นี่แหละ

            อี้ฟานนิ่งงัน   ปั้นหน้าไม่ถูก  ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามารุมทับบนอกจนเขาอึดอัด

            เขาเจอมันครั้งแรกตอนที่สุนัขที่บ้านคลอดลูก   ใบหน้าและสัญชาตญาณการล่าราวกับหมาป่าของสุนัขพันธุ์นี้ทำให้มันถูกใช้สำหรับการเฝ้าบ้าน หากเจ้าตัวน้อยนี้กลับโชคร้าย  เพราะเพียงแค่เดือนเดียวที่เกิดมาในโรงเลี้ยง  มันก็หลุดเข้ามาในบ้านเขา  ก่อนถูกรถที่อี้ฟานนั่งกลับมาบ้านทับขาข้างหนึ่งจนหักไปอย่างน่าเสียดาย 

            เขารู้ว่ามันจะเติบโตเป็นสุนัขที่สง่างาม และมีสัญชาตญาณที่เยี่ยมยอด  หากไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน

            แววตาใสแจ๋วที่เฝ้ามองเขาไม่ห่างตลอดเวลาที่เขาช่วยประคองมันไปหาสัตวแพทย์ทำให้อี้ฟานไม่สามารถปล่อยมือไปจากมันได้เลย  แม้ในวันที่ถูกยื่นคำขาดให้ตัดสินความเป็นความตายกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลก ตามคำตัดสินของบิดา

            ไม่มีประโยชน์ก็เท่ากับไร้ค่า

            น้ำเสียงเย็นชาและแววตาว่างเปล่าที่ทอดมองมาที่เขาวาบเข้ามาในหัวทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวหา  เด็กหนุ่มกำมือแน่น  และเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วหวิว

            แล้วคิดว่าฉันอยากให้มันอยู่คนเดียวงั้นเหรอ

            ทว่า  อีกฝ่ายกลับดูเหมือนไม่สนใจคำพูดของเขา  เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อพบว่าเด็กแก้มยุ้ยวางกล่องนมและซองขนมเล็กบนพื้น พร้อมกับลุกขึ้นปัดเศษหญ้าที่ติดอยู่บนหน้าขา

            จะไปไหน

            กลับบ้านไง

            ทำไมรีบกลับ  แล้วบ้านอยู่ไหน”   

            เขามองริมฝีปากสีชมพูสดที่เม้มแน่นอีกครั้งด้วยสีหน้าประหลาดใจ   เด็กชายเชิดหน้าใส่เขาครู่หนึ่ง  ก่อนที่จมูกโด่งสวยจะย่นยู่

            ไม่บอก

            เด็กหนุ่มมองร่างบางแทบปลิวลมออกตัววิ่งไปด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจ   สุนัขตัวเล็กบนตักส่งเสียงครางหงิงราวกับอาวรณ์เด็กชายที่มีรอยยิ้มสดใสคนนั้น  

            นานมาแล้วที่เด็กหนุ่มชาวจีนไม่ได้พบกับเด็กวัยใกล้เคียงกัน มองจากลักษณะของเด็กชายแล้วคงห่างไม่ถึงสี่ปีด้วยซ้ำ  เด็กที่ยังคงความใสซื่อบริสุทธิ์ และหัวใจที่งดงามเอาไว้โดยไม่ถูกทำลาย   หัวใจที่ขาวสะอาดเหมือนผ้าสีขาวรอวันแต้มแต่งอย่างช้า ๆ ตามวันเวลาที่ดำเนินไป

            ต่างจากเขา ที่ถูกจับย้อมให้เป็นสีดำมาตั้งแต่จำความได้

            พรุ่งนี้จะมาอีกไหม

            อี้ฟานส่งเสียงตะโกนออกไปโดยไม่ตั้งใจ  รู้ตัวอีกที  คนที่กำลังออกวิ่งก็หยุดชะงัก พร้อมกับหันมามองเขาด้วยใบหน้างุนงง    เด็กหนุ่มลุกยืนขึ้นเต็มความสูง. ยืดอกด้วยท่าทางสง่างามอย่างเคยชิน  หากน้ำเสียงที่บอกอีกฝ่ายกลับเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจและการร้องขอ

            แปลก

            เขาไม่คิดว่าจะเอ่ยประโยคแบบนี้ออกไปกับเด็กแปลกหน้าคนหนึ่ง

            คนที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ

            พรุ่งนี้มาอีกนะ

            ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าในใจของเขากำลังร้องเรียกอะไรขณะที่มองใบหน้าขาวผ่องที่เต็มไปด้วยความงุนงงสงสัย ดวงตาคู่เล็กมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

            “ทำไมล่ะ

            “จะได้มาเป็นเพื่อนเจ้านี่ไง มันจะได้มีเพื่อน

            “ไหนเมื่อกี้หวง ไม่อยากให้ฉันเล่นด้วยไง....

            “พรุ่งนี้เวลานี้นะอี้ฟานตัดบท ไม่รอฟังคำตัดพ้อกึ่งประชดประชันนั้น ฉันจะรอ

            สิ้นประโยคคล้ายคำสั่งนั้น เด็กหนุ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงบนหน้าขาวใสอย่างเห็นได้ชัด  ริมฝีปากบางเฉียบคว่ำลง เสียงใสที่ตอบกลับมาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

            “แล้วใครบอกว่าฉันจะมา.... ถ้าฉันไม่มาใครจะทำไม

            เด็กชายร่างเล็กเชิดหน้าใส่เขา ดวงหน้ารูปไข่บูดบึ้ง  หางเสียงราวกับกำลังท้าทาย จนอี้ฟานรู้สึกถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองขึ้นมาบ้างเช่นกัน

            “ต้องมานะ.... ถ้าไม่มา   ฉันจะฆ่าเจ้านี่ทิ้ง

            ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกำรอบคอของสุนัขตัวเล็กพร้อมกับยกขึ้นสูงด้วยสีหน้าจริงจัง  ขาสีขาวที่ปกคลุมด้วยขนฟูนุ่มดิ้นพล่านกลางอากาศ พร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร 

            “ยะอย่านะ  อย่าฆ่ามันนะ

            กระทั่งอีกฝ่ายวิ่งกลับมาทางเขา  อี้ฟานจึงปล่อยเจ้าตัวเล็กลงสู่พื้นอย่างไม่ใยดี  เด็กชายตรงหน้าส่งเสียงหวีดร้องเมื่อหมาน้อยตกลงสู่พื้น โชคดีที่มันฉลาดพอจะม้วนตัวลงได้อย่างปลอดภัย  เจ้าตัวเล็กส่งเสียงครางหงิง ๆ ก่อนวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของคนตัวเล็กราวกับเด็กน้อยวิ่งหาแม่ผู้ที่จะปกป้องคุ้มครองมันได้

            “ใจร้ายคนใจร้าย  เกิดมาไม่เคยเห็นคนใจร้ายอย่างนี้  เป็นเจ้าของมันไม่ใช่เหรอ!!!

            น้ำเสียงต่อว่าทำให้เด็กหนุ่มชักสีหน้า  

            เด็กคนนี้เป็นใคร ถือดีอย่างไรถึงกล้ามาว่าเขา

            ขนาดที่บ้านนอกจากบิดาแล้ว  แม้แต่ผู้สูงวัยกว่าหลายช่วงอายุยังต้องให้ความเคารพและยอมพินอบพิเทาเขาราวกับเป็นพระราชาตัวน้อย 

            เด็กคนนี้ล่ะ  รูปร่างบอบบาง  ใบหน้าหวาน  ดวงตาใสแจ๋วราวกับไม่เคยพบกับชีวิตที่ยากลำบาก

            หมานี่ก็หมาของเขา  เขามีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้   มีสิทธิ์อะไรมาว่าเขาว่าใจร้าย

          “เจ้าของคือเจ้าชีวิต  ฉันเป็นเจ้าของมัน ฉันก็มีสิทธิที่จะทำอะไรกับมันก็ได้  นายนั่นแหละที่ไม่มีสิทธิแตะต้องมัน

            อี้ฟานเอามือไขว้หลัง  ใบหน้าเชิด ลำคอตั้งตรงอย่างสง่างามสมกับที่เป็น ลูกคนเดียวของนายอย่างที่ใคร ๆ ต่างให้ความเคารพ เขามั่นใจว่ายังไงเขาก็อายุมากกว่าเด็กตัวเล็กเหมือนยังไม่โตคนนี้แน่นอน  

            คนตรงหน้ากัดปากแน่น กอดเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนอย่างปกป้องราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าไปกระชากมันไปทำร้ายต่อหน้า

            “บ้า ถ้าเป็นเจ้าของก็ต้องดูแลปกป้องมันสิ จะฆ่ามันได้ไง

            “ไม่จริง เจ้าของคือคนที่มีสิทธิจะทำอะไรกับมันก็ได้

            “ไม่ใช่!!!เด็กชายแย้ง  เจ้าของคือคนที่ต้องปกป้อง คือคนที่จะคอยดูแลของ ๆ ตัวเองเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครมาทำร้ายได้  แล้วตัวเองก็จะไม่ทำร้ายมันด้วย

            เจ้าของร่างเพรียวบางตะโกนสุดเสียงบอกเขา  สีหน้าจริงจังและดวงตามั่นอกมั่นใจจนอี้ฟานค่อย ๆ คลายความมั่นใจของตัวเองลงอย่างน่าประหลาด   อาจเพราะว่าเขาไม่เคยมีใครมาตะโกนใส่หน้าอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้เลยก็ได้ .  ไม่มีใครเคยกล้า  ไม่ว่าจะเป็นเด็กรุ่นเดียวกัน  หรือผู้ใหญ่กว่า  โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายกล่าวย้ำ

            “ถ้าไม่ดูแล ไม่ปกป้องมัน  ก็ถือว่าไม่ใช่เจ้าของมัน

            “ถ้างั้น  นายมาเป็นเจ้าของมันดีไหม

            “เอ๊ะ

            แววตาของอี้ฟานหม่นลง  . ความมั่นใจที่สั่งสมมาตลอดถูกบั่นทอนลงอย่างไม่น่าเชื่อ 

            “เพราะฉันคง  ดูแลปกป้องมันไม่ได้

            “ทำไมล่ะ

            ‘ถ้าไม่มีประโยชน์ จะเลี้ยงไว้ทำไม

          ‘แต่..พ่อ มัน..

          ‘ฆ่าทิ้งซะ!...ไม่งั้นก็เอาไปปล่อยที่อื่น  ของแบบนี้เลี้ยงไปก็เปล่าประโยชน์ อ่อนแอแบบนี้เดี๋ยวเดียวก็ตาย

             อ่อนแอ

            โลกของเขาไม่เคยต้อนรับความอ่อนแอ 

            ถ้าหากจะอยู่บนโลกใบนี้ได้ ก็ต้องเข้มแข็งและแข็งแกร่งพอที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า

            “เพราะฉันเข้มแข็งเกินไปน่ะสิ

            “อ้าว....ถ้าเข้มแข็ง ถ้าแข็งแรงพอ ทำไมถึงจะปกป้องมันไม่ได้ล่ะ

            อี้ฟานหัวเราะให้กับน้ำเสียงใสซื่อนั้น

            “คนที่เข้มแข็งพอเค้าไม่ปกป้องสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกันหรอก มันเสียเวลา   พวกที่อ่อนแอน่ะ  ไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ

            เด็กชายมองเขาด้วยดวงตาเขียวปัด

            “อย่างนั้นเค้าไม่เรียกว่าเข้มแข็งหรอก  เค้าเรียกคนใจร้าย”   มือเรียวเล็กลูบขนฟูขาวอย่างเบามือ ก่อนส่งเสียงกระซิบบอกเจ้าตัวเล็กอย่างใจดี  มา.... เจ้าตัวเล็ก  อย่าไปอยู่กับคนใจร้ายเลย  เดี๋ยวเราจะหาบ้านใหม่ให้นะ

            “มันคือหมาของฉันนายไม่มีสิทธิ

            “นายนั่นแหละไม่มีสิทธิ  ถ้านายจะฆ่ามัน ก็ถือว่านายไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นเจ้าของมัน!!!

            “แล้วนายจะกลับมาไหม

            “หัดฟังคนอื่นพูดบ้างสิ

            “ถ้านายกลับมาฉันจะไม่ฆ่ามัน

            เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น  

            “นายเองก็เลี้ยงมันไม่ได้ใช่ไหม  งั้นเอาไว้ที่นี่แหละ  แต่นายต้องมาดูแลมันด้วย

            “ทำไมชอบสั่งนักนะ  สั่งคนอื่นเป็นอย่างเดียวหรือไง!!!เด็กชายบ่น หากอี้ฟานไม่สนใจ  เขาถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

          “จะมาไหม

            เด็กหนุ่มชาวจีนจ้องคนตรงหน้าเขม็ง  ตาสองคู่ประสานกันครู่ใหญ่   จนในที่สุดคนตัวเล็กก็ต้องเป็นฝ่ายยอมที่จะปล่อยเจ้าตัวเล็กลงสู่พื้น                                           

            “ถ้าสัญญาว่าจะไม่ฆ่ามัน  ฉันจะกลับมา

            สีหน้าจริงจังทำให้อี้ฟานหลุดยิ้ม  เด็กหนุ่มพยักหน้า

            “สัญญา….”

            “ห้ามผิดสัญญาด้วย

          “ฉันไม่เคยผิดคำพูด....ถ้าสัญญาอะไร ก็จะไม่มีวันผิดสัญญาด้วย”

            “ให้มันจริงเถอะ!

 

 

          คนใจร้ายที่ตั้งใจจะฆ่าหมาตัวน้อย ๆ ได้ลงคอ....จะรักษาสัญญาได้แค่ไหนกันเชียว

          เด็กน้อยปรามาสอยู่ในใจ.... แต่สายตาคมเข้มที่ทอประกายแจ่มชัด บ่งบอกถึงความตั้งใจอันแรงกล้านั้น กลับลบความคิดของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว 

          เชื่อได้หรือ...สายตาคู่นี้

          ชานยอลจะเชื่อดีไหม... เจ้าของสายตาที่คมกริบ และหนักแน่นแบบนี้

 

 

 

 

 

 

          “อยู่ข้าง ๆ ฉันนะอยู่กับฉันนะชานยอล”

          เขาต้องการชานยอล..... ต้องการแค่ชานยอล

          ขอแค่คน ๆ นี้.... เจ้าของแววตาที่มองเพียงเขาเท่านั้น    อี้ฟานก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

          “อยู่กับฉันไปตลอดเลยนะ”

          “ได้สิ.... ถ้าฟ่านต้องการ...ชานยอลก็จะอยู่" 

 

 

TBC.

ฝากแท็ก #นักโทษของคริส ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #656 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:44
    ฮื่ออออ~ งง สับสน เมื่อไหร่ฟ่านจะรู้ใจตัวเอง หรือรู้แล้วแต่ไม่ยอมรับ?
    #656
    0
  2. #639 mojikoto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 16:36
    ฮารุยังไม่ตายใช่มั้ยยยย!!! ชานยอลอย่าทำงี้สิ
    #639
    0
  3. #585 KeyLuhan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 22:59
    ฮารุนี่น้องหมาช้ะ
    #585
    0
  4. #569 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 18:19
    ความหลัง ของ คริสยอล  
    ไหนสัญญากันแล้วนิ แล้วทำไม อาจเปนเพราะ 
    ฟาน ถูกสอนมาแบบนั้นก่ได้ 
    #569
    0
  5. #495 may (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 14:04
    ก็ยังงงยุนะ
    #495
    0
  6. #458 saruta.xxnz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 09:30
    เฮียยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #458
    0
  7. #419 Aofapp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 19:55
    จุดเริ่มต้นของความรักนี่ มีน้องหมาเป็นสื่อรัก หรอเนี่ย น่ารักตัง

    คุณคริสนี่ตอนเด็กๆก็ชอบสั่งๆๆๆๆ อย่างเดียว เป็นเจ้าชีวิตน้องหมาแล้วจะทำอะไรมันก็ได้หรอ มันไม่ใช่นะ แบบนั้นมันผิด

    พี่คริสไม่เคยเจอคน แบบ ชานยอลโหมดสิน่ะ ก็น้องออกจะน่ารัก อิอิ จนคนพี่เถียงไม่ออก

    ท้ายสุดก็อยากให้น้องมาเล่นกับน้องหมาเลย แต่ปากแข็งไปหน่อย เลยพูดแบบล่ะสิ

    สัญญาต้องเป็นสัญญานะ ฟาน ^^
    #419
    0
  8. #417 wanirpc (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 13:47
    อย่าบอกว่าฮารู้ววววววววววววววว!!!!นี่คือเจ้าหมาน้อยตัวนี้น่ะ..

    ถ้าใช่นี่คือพี่เดาเอาว่าเป็นพี่คริสไปแล้วเห่อะะะะ...ช่างเป็นคน

    วางมาดวางอำนาจมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยจริงๆเลยอี้ฟ่านเนียะ

    คงถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่มีอำนาจเหนือใครเพราะจะนั้น

    จะสั่งให้ใครเป็นใครตายก้ได้..แต่ไม่ใช่กับเด็กดื้อรั้นแต่จิตใจดี

    อย่างเด็กดื้อชานยอลหรอกน่ะ...

    **คำสัญญาของผู้ยิ่งใหญ่กับคำสัญญาของคนใจดีคำสัญญาของใครจะมั่นคงกว่ากัน***
    #417
    0
  9. #305 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 21:46
    แต่ก็น่าสงสารนะทั้งๆที่น้องหมาฮารุเป็นจุดเริ้มต้นของคนสองคน
    เเต่คนหนึ่งกลับฆ่าและทำลายความรักของอีกฝ่าย
    #305
    0
  10. #287 RENMA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 16:47
    ฮาๆๆที่จริงเราคิดว่าฮารุคือพี่คริส ที่แท้ก็เป็นตัวแทนของความรักนี่เอง น้องหมาฮารุ
    #287
    0
  11. #282 karnicha_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 13:43
    ถูกสอนแข็งแกร่ง จนไม่เคยอ่อนแอ



    บางอย่างความแข่็งแกร่งก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
    #282
    0
  12. #251 exokrisyeol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 21:12
    โหอิพ่อพี่คริสเลี้ยงลูกได้แบบ :'( เหมือนในเรื่อง city of bones เลยค่ะ พระเอกก็โดนเลี้ยงมาแบบนี้เลยออนโยนไม่ได้นั้นหมายถึงเรานั้นออนแอ อันนี้คือที่มาที่คริสกับชานๆเจอกันใช่มั้ยค้ะ ชานๆน่ารักมากๆอ่ะใสซื่อ บริสุทธ์สุดๆเลยค่ะ <3 WRITER FIGHTING :)
    #251
    0
  13. #246 mmukpp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 17:20
    โอ้ย ชีวิตวัยเด็กอีพี่คริสทำไมมืดมัวงี้วะ
    พ่อนี่ก็โหดจ๊างงงงงงง! น้องหมาน่ารักจะตาย
    แล้วนี่อีพี่ก็หลงรักน้องตั้งแต่เด็กเลยล่ะสิ
    #246
    0
  14. #224 i^ing^i^+^changmin^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 21:31
    พี่คริสนี่โดนเลี้ยงมาแบบนี้ตั้งแต่เด็กซินะ

    ยอลจะบอกว่าคริสใจร้ายก็ไม่ถูกหรอก ก็คนมันไม่เคยรู้

    แต่ถ้ารู้แล้วก็เลิกเห็นผิดเป็นถูกได้แล้วนะจ๊ะ
    #224
    0
  15. #221 apple (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 21:02
    อ่านตอนนี้จบแล้วทำให้เห็นอะไรหลายๆอย่างเลยเกี่ยวกับพี่คริส

    จริงๆพี่คริสไม่ใช่คนโหดร้ายอะไร แล้วยิ่งมาเจอกับนางฟ้าอย่างชานยอลด้วยแล้วยิ่งทำให้เค้าอ่อนโยนมากยิ่งขึ้นTvT

    แต่เพราะสภาพสังคมมันบีบให้เค้าเป็นคนแบบนั้นอ่ะ เราว่าคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องน่าจะเป็นพี่คริส รักมากแต่ก็ต้องเกลียดให้มาก

    คิดดูว่าในใจจะทรมานขนาดไหน ต้องแสร้งทำเป็นเกลียดกับคนที่รักมากที่สุดอ่ะ ชานยอลก็บอบบาง สดใส เป็นดอกไม้ที่สมบูรณ์แบบมากๆ แต่เราชอบที่น้องก็ยังมองโลกในแง่ดีอ่ะ มีทัศนคติเรื่องความรักที่ดี

    เราชอบตอนนี้มากๆเลยTT

    #221
    0
  16. #218 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 18:20
    โอ้โห นี่เป็นคนเจ้ากี้เจ้าการแถมยังชอบออกคำสั่งตั้งแต่เด็กเลยอ่ะอพค. ชานยอลนี่ก็ซ่าไม่ใช่น้อย 555555555555
    #218
    0
  17. #217 kanakao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 13:14
    ว่าแล้วว่าจะต้องมีความหลังกันแน่นอนเพราะตั้งแต่แรกก็เหมือนรู้จักกันอยู่แล้ว

    ตอนนี้มากระจ่างเลยทีเดียว รุ่นพี่ก็คงจะเป็นพี่คริสจริงๆนั่นแหละ

    ส่วนฮารุคือหมารึเปล่าเพราะมีตอนที่ย้อนไปแล้วพี่คริสยิงอะไรสักอย่าง คงเป็นฮารุสินะ T_T

    #217
    0
  18. #216 Armi열 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 10:05
    โถ่วววบ เริ่มสงสารพี่คริสปล้ว ที่จริวเราว่าพี่คริสเป็นมีพื้นฐานจิตใจดีนะ แต่ด้วยอาชีพด้วยการเลี้ยงดูปลูกฝังของครอบครัวเลยทำให้พี่คริสเป็นคนแบบนี้ ที่พี่คริสเลิกกับชานยอล....เพราะเป็นห่วงไม่อยากให้น้องมามีอันตรายด้วนใช่ไหม แต่ความหมายของคำว่า 'เจ้าของ' ขอวคริสและชานยอฝดูจะแตกต่างกันมาก เอาเป็นว่าติดตามต่อไปคะ สนุกมากๆๆๆๆ เราขอยืนยันเลย เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ อย่าท้อนะะะะ
    #216
    0
  19. #213 บีเพื่อนคราย หว่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 09:16
    น่าสงสารฟ่านอ่ะ ชีวิตโดนบังคับเส้นทางเดินมาตั้งแต่เด็กเลยอ่า

    เพราะต้องรับผิดชอบต่อจากพ่อสินะ เลยทำให้เปนคนแบบนี้ เลยต้องใจร้ายกับน้องยอลเลย

    แล้วจะเปนยังไงต่อน้อ อยากรู้ๆๆๆ

    ไรท์มาต่อไวไวน้า สู้ๆๆๆๆๆค่ะ ^^v
    #213
    0
  20. #212 pero (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 08:34
    อี้ฟานตอนเด็กๆดูดื้อแฮะ แต่น่ารักนะแอบซึน

    จริงๆก้อยากเจอชานยอลใช่ป่าว ฮ่าๆ

    กำลังคิดเลยว่าเรื่องในอดีตจะเป็นยังไง เริ่มต้นเหมือนน่ารักๆ

    แต่ท่าทางบ้านของคริสเลี้ยงมาแบบว่าอย่างโหด เป็นเด็กที่น่าสงสารนะ จริงๆคงเหงาอ่ะ

    พอมาเจอชานยอล รุ่นๆเดียวกัน แล้วแบบสดใสร่าเริงมาก เลยอยากมีเพื่อนมั้ง T^T

    ช่วงย่อหน้าสุดท้าย มันซึ้งมากเลย แบบแสดงว่าจริงๆแล้วพี่คริสก็รักชานยอลมากอ่ะ

    อะไรเป็นจุดเปลี่ยนละเนี่ย ฮือออ เศร้า
    #212
    0
  21. #205 KrisYeol<3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:49
    แอร๊ยยยยย....มีความสุข

    อ่านแล้วต้องขมวดคิ้วตอนที่คริสโต้ตอบกับชานยอลตลอด

    ตรรกะความคิดของคนสองคนต่างกันอย่างสิ้นเชิง

    แต่มีจุดเชื่อมอยู่ที่ความรู้สึกที่คนทั้งสองมีให้กัน

    ฮื้ออออ...ชอบตอนนี้จัง

    มีความสุขๆๆๆ แล้วมันก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์ในตัวเอง นี่สินะเสน่ห์ของฟิคเรื่องนี้

    #205
    0
  22. #202 Oom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:18
    อยากให้เจอเค้า อยากให้เค้ามาอีก ก็พูดจาให้มันดีๆสิจ้ะฟ่าน

    ถึงกับต้องขู่จะฆ่าจะแกงนิโหดไปนะ !!

    แต่ขนาดว่าโหด เจอน่ารักแบบชานยอลก็สยบเลย อิอิ



    รอค่ะ ^^
    #202
    0
  23. #200 fchk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:49
    อ้ากกโอ้โหพี่ฟ่านแต่ก่อน
    โหดแต่เด็กคะ เจอความ
    น่ารักของชานยอลเข้าไป
    รู้สึกแปลกๆเลยละซิ อ้ากชานยอล
    สุดสวยช่างงจิตใจดี
    #200
    0
  24. #199 liuyue06 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 22:49
    โฮ นี่เห็นกันมาตั้งเเต่เด็กๆเลยหรือเนี่ย  เเล้วไหงพี่คริสถึงได้เย็นชายิ่งกว่าเดิม ใจร้ายกว่าเดิมอีกล่ะ ตอนนั้นก็ยังดีๆกันอยู่เลยนี่ ดูๆไปตอนนั้นความสัมพันธ์ออกจะดีงาม รักกันหรือป่าวนะ อาจจะผูกพันธ์

    #199
    0