[EXO] [KrisYeol] Prisoner of 'LOVE'

ตอนที่ 9 : ❀ 7. ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 มี.ค. 57

 7. ❀❀

 

 
ทำอย่างไร ร่องรอยทั้งหมดจึงจะหายไป




 

 

 

*

 

“คุณครับ” 

คริสสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงทักดังลั่นจนต้องหลุดมาจากภวังค์ลึกของตัวเองในฉับพลัน  คนแก่กว่ายืนมองเขาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อยู่อีกฝั่งของโต๊ะทำงาน  ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเบา และกล่าวขอโทษ    

“โทษที  กำลังคิดอะไรนิดหน่อย  มีอะไรเหรอเลขาลี”

“ฉันรู้ที่อยู่ของหมอนั่นแล้วครับ”

“ใคร”

“ชิน” 

ชื่อนั้นทำให้คริสแทบจะระงับอาการตื่นตะลึงของตัวเองไว้ไม่ไหว    บ่อยครั้งที่เรื่องบางเรื่องรุมเร้าเข้ามาพร้อม ๆ กันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ให้ลากตัวมันมาเลยไหมครับ”

“ยัง”

“เอ๊ะ?

คริสพ่นลมหายใจเบา  พร้อมเอ่ยสิ่งที่คิดใคร่ครวญเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว

“เฝ้าไว้ อย่าให้หนีไปไหนได้  รอดูสถานการณ์ก่อน ถ้าใครติดต่อมันค่อยรายงานผมอีกที”

“แน่ใจเหรอครับ...”

“ฝากคุณลีจัดการด้วยนะครับ... หมอนั่นเหมือนหมาจนตรอก  แต่ชินเป็นหมาป่าที่เขี้ยวเล็บคมกริบจนไม่อยากให้ตายไปง่าย ๆ  หมอนั่นเก่งมาก.... ผมอยากให้มันยอมเป็นฝ่ายเรามากกว่าจะต้องบีบบังคับ”

“แต่การที่คุณจับน้องชายเค้ามาแบบนี้...ไม่เรียกว่าบังคับเหรอครับ”  เลขาลีเอ่ยปนหัวเราะ  หากเจ้าของแววตาคมเข้มกลับโคลงศีรษะแทน

“ในเมื่อหมอนั่นปฏิเสธข้อเสนอของผม....และเลือกที่จะเข้าหาอีกฝั่ง ผมก็จำเป็นจะต้องจัดการให้เขาเลือกได้ง่ายขึ้น”

แผนของการล่อเสือเขี้ยวคมออกจากถ้ำถูกวางไว้อย่างรัดกุม 

ชิน... หรือที่ทุกคนในวงการรู้จักกันดีในนามของ C เป็นเพชฌฆาตมือหนึ่งที่คนทั้งวงการต่างพยายามที่จะเรียกใช้

ทุกงานที่ C รับ ไม่เคยมีข้อผิดพลาด....  ทุกอย่างเงียบเชียบ ไม่มีจุดเริ่มต้น ไม่มีสัญญาณ  หรือแม้กระทั่งคำเตือน       

เขาซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ  และดำรงชีวิตในฐานะพี่ชายของเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้อย่างไม่มีใครสงสัย   กว่าเขาจะตามหา และรู้ตัวตนที่แท้จริงของ ก็จนกระทั่งพบว่า  ชินคือพี่ชายของชานยอล

ปาร์ค  ชานยอล...

ดอกไม้ล้ำค่าในความทรงจำที่เขาพยายามเด็ดทิ้งไปจากชีวิตมาเนิ่นนาน

 

เลขาวัยกลางคนดูสีหน้าเรียบเฉย และแววตาหนักแน่นของ ลูกชายของนายด้วยความชื่นชม สมแล้วที่ท่านประธานไว้วางใจตั้งแต่อายุยังน้อย  ควบคุม จัดการทุกอย่างราวกับเป็นเรื่องง่ายดาย  เรื่องวางแผนต่าง ๆ แทบไม่ต้องสอน   ชายวัยกลางคนอย่างเขาผ่านโลกมามากพอที่จะมองคนออก  หนุ่มคนนี้ฉลาด อนาคตไกล  อย่างไรก็คงพาองค์กรไปตลอดรอดฝั่งได้  แถมจะไปได้ไกลกว่าตอนนี้ด้วยซ้ำ

สายตาคู่นั้นทั้งคม และเฉียบขาดไม่ต่างจากพ่อเลย    การตัดสินใจแต่ละครั้งทำให้เขาทึ่งได้เสมอ 

เลขาลีรู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มเป็นเหมือนลูกหลานที่เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก  แถมคริสก็ดูแลกิจการทุกอย่างแทนนายของเขาได้เป็นอย่างดีมาตลอด    ดังนั้นถึงจะมีเรื่องเถลไถลบ้าง  เขาก็พร้อมที่จะช่วยดูแลควบคุมให้อย่างเต็มอกเต็มใจ  อย่างเรื่องเด็กหนุ่มหน้าสวยที่ถูกจับมาเพื่อเป็นเครื่องต่อรองให้นักฆ่าฝีมือหนึ่งอย่างชินมาอยู่ฝ่ายเขา... แม้ว่าแผนการตอนแรกจะเป็นเพียงการจับเพื่อเป็นตัวประกัน  แต่สุดท้าย หนุ่มวัยฉกรรจ์อย่างคริสกลับพ่ายแพ้ให้กับหัวใจตัวเองด้วยการเกินเลยไปถึงไหนต่อไหนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”

“ขอบคุณนะคุณลี  ถ้าไม่ได้คุณผมคงแย่ ไหนจะเรื่องบริษัท ไหนจะเรื่องจัดการพวกที่แข็งข้ออีก ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมกับครอบครัวอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะนาย เรื่องอะไรที่ผมช่วยได้ผมยินดีช่วยครับ ”

คริสยิ้ม

“ขอบคุณครับ อ้อ  อีกเรื่อง”  ชายหนุ่มพูดทันทีที่นึกขึ้นได้ “คุณหมออี้เพื่อนผมที่อยู่ซอยสามยังอยู่ใช่ไหมครับ? ผมอยากเชิญมาดูอาการ.... เอ่อ ชานยอลหน่อย   เผื่อมีพวกยาระงับประสาท หรือแก้เครียดอะไรให้เขาบ้าง ”

“ครับ ได้ครับ”

“ยังไง ก็อย่าพูดเรื่องนี้กับใคร  โดยเฉพาะคุณพ่อ” เสียงทุ้มบอกด้วยระดับที่เบากว่าเดิม

“คุณคริสนี่ยังกลัวคุณท่านอยู่เหมือนเดิมเลยนะครับ”

คริสหัวเราะ  ไม่ปฏิเสธ   เขายอมรับว่าฝีมือของเขายังห่างชั้นกับผู้ให้กำเนิดอยู่โข   คงต้องเรียนรู้ และอาศัยประสบการณ์กันไป   ตราบใดที่ยังไม่มั่นใจว่าเก่งพอ เขาจะไม่มีวันวัดรอยเท้ากับบิดาเป็นอันขาด 

“ก็คุณพ่อน่ากลัวนี่ครับ  ”

“ดีแล้วครับ  ผมดีใจจริง ๆ ครับที่คุณไม่เหมือนเด็กสมัยนี้  เด็กเดี๋ยวนี้คอยแต่จะเดินทางลัด ไม่เคยจะเห็นหัวคนแก่ประสบการณ์อย่างพวกผม  บางเรื่องฉันก็อยากจะเตือน ก็หาว่าฉันเป็นคนแก่ขี้บ่นไปซะอย่างนั้น”

คริสโบกมือ

“โอ๊ย   เชิญเลยครับคุณลี  ผมอยากให้คนเตือนจะตาย ผมว่ามันไม่มีใครเก่งตั้งแต่เกิดหรอกครับ  ถ้าไม่มีใครดุว่าเลย ก็จะหลงระเริงกันไปเสียมากกว่า ”

“จริงครับ ผมก็เลยอยากจะพูดเรื่องนึง....คุณคริสจะรับฟังได้หรือเปล่าครับ”

“เรื่อง?

“เรื่องเด็กคนนั้น”

สีหน้าสดใสของคริสคลายลง  เมื่อหวนคิดไปถึงร่างเล็กที่ผู้สูงวัยกว่ากำลังพูดถึง  

ตลอดทางจากภัตตาคารหรูจนมาถึงบ้านพักส่วนตัวหลังใหม่ไม่มีคำพูดใด ๆ ดังขึ้นมาจากชานยอลเลย  ร่างบอบบางแน่นิ่งแทบจมกับเบาะนั่งในรถ  สีหน้าว่างเปล่าแทบไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เขาเข้าไปพบตอนแรก   คริสใช้เสื้อคลุมของตัวเองปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าเอาไว้แทนชุดที่ขาดวิ่นนั้น   หากทุกครั้งที่รถสะเทือน เสื้อคลุมก็คอยจะร่นลงมาจากผิวขาวกระจ่างตา   แต่ชานยอลกลับไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย  จนต้องเป็นหน้าที่ของเขาที่โอบกระชับทั้งเสื้อคลุมและร่างเล็กเอาไว้อย่างแน่นหนา

ชานยอลพูดอะไรหน่อยสิ .

ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ร่องรอยความรู้สึกใด ๆ   ไม่มีแม้กระทั่งความเจ็บปวด

ว่างเปล่าเหมือนแก้วที่แตกร้าว จนไม่สามารถกักเก็บอะไรไว้ภายในนั้นได้เลย

 “ชานยอลเหรอมีอะไรหรือเปล่าครับ  ”

 “อย่าส่งไปให้ใครอีกเลยนะครับ”

ประโยคนั้นทำให้เขาชาวูบไปทั้งตัว   ชายหนุ่มเงยหน้ามองเลขาเก่าแก่ของพ่อด้วยความรู้สึกประหลาด  ก่อนจะเบือนหลบสายตามาที่กองเอกสารตรงหน้าแทน

“กลายเป็นคนขี้ใจอ่อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เลขาลี”

 “ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนดีนักหรอกครับคุณคริส” เลขาลีหัวเราะเบา  “แต่ถ้าคุณมองแววตาแบบนั้นเหมือนผม คุณก็จะรู้สึกเหมือนผม  ผมเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนหรอกนะครับ  แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันคงใช่”

คริสถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่แน่ใจ  ชายหนุ่มเก็บเอกสารเข้าแฟ้มและเก็บเข้าที่ด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน  ขณะเอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวโต

“ผม รู้แล้วล่ะครับ  ผมเองก็ไม่อยากเห็นมันเหมือนกัน”

“ผมไม่ได้หมายถึงเด็กคนนั้นนะครับ”

“หือ?

“ผมหมายถึงคุณต่างหาก”

คริสหรี่ตาเล็กน้อย   คำตอบของคนตรงหน้าไม่ให้ความกระจ่างกับเขาเลย 

 “คำขอโทษมันพูดไม่ยากหรอก  ถ้าไม่อยากเสียใจ  ก็รีบ ๆ รู้ใจตัวเองซะทีนะครับ”

“อะไรนะ  เสียใจ   ผมนี่นะจะเสียใจเพราะ....  เพราะเด็กคนนั้น”

“แต่ตอนนี้คุณก็เสียใจอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?

ชายหนุ่มชะงัก  รู้สึกเหมือนคนอาวุโสกว่ากำลังจี้ตรงจุดจนเกินไป     เลขาวัยกลางคนมองเขาด้วยสายตาของคนผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างลึกซึ้ง 

“ผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับท่าน ตอนคุณแม่ของคุณคริสเสีย  เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคุณท่านเป็นแบบนั้น”

“คุณพ่อน่ะเหรอ”

“ครับ ตอนนั้นคุณคริสยังเด็ก  คงจำอะไรไม่ได้ แต่ผมจำมันได้ดี คุณท่านที่ไม่กลัวอะไร  เคยกล้าไปซะทุกอย่าง  กลับนั่งตัวงอกอดเสื้อของคุณแม่ของคุณเอาไว้   แล้วก็พูดแค่ว่า เพราะผมเพราะผมคนเดียว

 “ผมไม่รู้เลย”

“คุณพ่อของคุณรู้ยังไงล่ะครับ ว่าการสูญเสียเป็นยังไง ท่านก็เลยไม่อยากให้คุณได้รับประสบการณ์แบบนั้นด้วย” ชายสูงวัยแต่ยังคงแข็งแรงยิ้มบาง

“ผมไม่เห็นคุณเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว.. นับตั้งแต่วันนั้น”

ดวงตาคมสะท้อนประกายลึกซึ้งเมื่อนึกถึง วันนั้นที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น   

แทบไม่อยากนึกถึง   แต่ก็ยังคงจดจำได้ทุกรายละเอียด

“วันที่คุณทิ้งชื่ออี้ฟานไป” 

“พอเถอะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขอ... ก่อนเบือนหน้าหนีสายตาของผู้อาวุโสกว่า

 “อ้อ พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็นึกได้  เจ้านั่นมันคงรอคุณอยู่นะครับ”

คริสค่อยคลายสีหน้าเคร่งขรึมลงเมื่อได้ยินคำบอกเล่า 

“หายป่วยแล้วเหรอ  หมอว่าไง”

“หายดีแล้วครับ  แต่ดูจะอาการแย่นิดหน่อย  ก็ถูกสั่งขังเดี่ยวเป็นอาทิตย์นี่ครับ  หมอบอกว่าถ้าหนึ่งอาทิตย์นี้ไม่ติดเชื้อเพิ่มอาการก็จะดีขึ้น ”

“โอเค เดี๋ยวผมไปหามันเอง จะเอาของที่มันชอบไปด้วย” ชายหนุ่มคิดอย่างสนุก   นึกภาพเจ้านั่นดีอกดีใจที่เขาไปหาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

ไปหาเหรอ?   

“ไม่สิอีกซักสองสามวัน  พามันมาที่นี่ก็ได้นะ”

“ครับ?

“ผมหมายถึง.. ช่วยพามาที่นี่หน่อยได้ไหมครับ  ช่วงนี้งานยุ่ง ๆ อยากเคลียร์ให้เสร็จไม่อยากออกไปไหน”

เลขาผู้เคร่งขรึมพยักหน้ารับคำ

“ได้ครับ  มันคงอยากเจอเจ้าของของมันจะแย่แล้ว”

“เจ้าของเหรอ อื้อ นั่นสิ ”

มันจะรู้สึกยังไงนะ ถ้าเจอเจ้าของของมัน.....เจ้าของที่แท้จริง

“เจ้าของคือคนที่ต้องปกป้อง คือคนที่จะคอยดูแลของ ๆ ตัวเองเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครมาทำร้ายได้  แล้วตัวเองก็จะไม่ทำร้ายมันด้วย”

คนอย่างเขา แค่ชีวิตตัวเองยังเป็นเจ้าของไม่ได้เลย






 

 

ชานยอลลืมตามองห้องสีขาว    ไม่ใช่ห้องที่เคยอยู่ . เป็นห้องที่กว้างขวางกว่าเก่า  มีประตู และหน้าต่างที่กว้างกว่าเดิม

ทุกอย่างแปลกไป กระทั่งโซ่ที่เคยผูกรัดข้อเท้าตลอดเวลาก็ไม่มีอีกแล้ว  หากชานยอลกลับรู้สึกหนักยิ่งกว่าเดิม   ยิ่งกว่าที่เคยเป็นอยู่   เหมือนมีอะไรบางอย่างมาผูกรัดทั้งร่างกายของเขาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ 

ชานยอลจำไม่ได้ว่าถูกพามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร  . ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นภาพขาวดำ  เหมือนเดินอยู่ในห้องมืด ๆ  นับตั้งแต่พบว่าตัวเองไร้ค่ามากแค่ไหน

เงินล้านดอลลาร์.....ที่ถูกเสนอขายให้กับชายอีกคน  เพื่อแลกกับ....

             ร่างกายของเขา

ร่างกายที่มีมูลค่า แต่ไร้ค่าในสายตาของคน ๆ นั้นโดยสิ้นเชิง .

ไม่มีค่าอะไรเลย ไม่มีแม้แต่จะทำให้อีกฝ่ายหันกลับมาหา   

 

ความรักที่เขามีมันช่างไร้ค่า เกือบสิบปีที่ความรักครั้งนั้นยังคงฝังลึกเป็นเงาตามตัวอยู่ตลอดเวลา  ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตล้วนแต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนกับรักครั้งแรก  .เจ้าของจูบแรก  และทุกอย่างที่เขามอบให้ครั้งแรก

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชานยอลยังคงจดจำกลับไม่มีค่าสำหรับคน ๆ นั้นเลยแม้แต่น้อย 

 

“ฮารุ ฮารุ   อยู่ไหน  มารับชานยอลไปที”

ชานยอลปะป่ายลงจากเตียงไปพร้อมกับแรงสะอื้น   หนทางข้างหน้าพร่าเลือนจนไม่รู้ว่ากำลังไปยังทิศทางไหน

 

ทำอย่างไรถึงจะหายไปได้ ทำอย่างไรจึงจะหนีไปจากสิ่งเหล่านี้ได้

ทำอย่างไร ร่องรอยทั้งหมดจึงจะหายไป

ในเมื่อเขาไม่มีค่า   แม้แต่จะจดจำ   ก็ควรจะทำอย่างอื่นที่ง่ายกว่า

ไม่ใช่เหรอ??

ปืนกระบอกที่หันมาที่เขา  ทำไมกระสุนจึงไม่เข้ามาทำลายเขา 

ถ้าชานยอลตายตั้งแต่นั้นก็คงดี. ทุกอย่างจะได้จบอย่างง่ายดาย

ปากกระบอกปืนที่หันไปทางฮารุ..... เลือดที่ไหลออกมาจากร่างของฮารุ  ควรจะเป็นของเขา

ในเมื่อไม่มีประโยชน์ ในเมื่อไม่รักแล้ว 

ทำไมถึงไม่ฆ่าเลย

 

เป็นคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ  เป็นคำถามที่ชานยอลยังคงรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง

คงง่ายกว่านี้. ถ้าหายไป

หนทางเดียว ที่จะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดพวกนี้ได้

หายไปจากโลกนี้   หนทางเดียว.

แค่หัวใจหยุดเต้น..

หายไปให้หมด

หายไป.

“เพล้ง!!!

 

“หายไป หายไป”

ความทรงจำทุกอย่างได้โปรดหายไป

 

 

 TBC.




ฝากแท็ก #นักโทษของคริส ด้วยนะคะ  
ตอนต่อไปถ้ามีการตอบรับดี ทั้งคอมเม้นท์และแท็กจะมาอัพให้เร็ววันนี้นะคะ

แล้วก็แอบโฆษณาบูธฟิคที่งานตลาดฟิค วันที่ 22 มีนาคมนี้

วป. y_prand อยู่กับคุณ 0ctogus เจ้าของฟิคสุดฮอต "Dark Ocean " หรือ ทะเลดำ  
แล้วก็มีคุณ Nararis นะคะ  อยู่ที่บูธ F12 ใครว่าง ๆ หรือจะไปงานอยู่แล้วแวะมาดูได้น้า 
ใครที่แสดงตัวเป็นแม่ยกคริสยอล  วป.มีการ์ดชานยอลน่ารัก ๆ แจก  
และสำหรับช่วงนาทีทอง  วป.จะแจกโปสเตอร์คริสยอลขนาด A3- A4 ให้กับคนที่เป็นแม่ยกคริสยอลนะคะ

ไปเจอกันได้นะคะ >////<  วป.จะนั่งอ้วนแว่นรออยู่ที่บูธค่าาาา 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

675 ความคิดเห็น

  1. #657 ❥ Palmmiiz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:50
    แอร๊ยยยย น่ารักกกก
    #657
    0
  2. #640 mojikoto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 16:48
    น่ารักอ่าฮารุน่าหยิกมากเรยยย
    #640
    0
  3. #593 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 01:47
    ฮารุ ฮารุ หมาน้อย สินะ ยังไม่ตาย สินะ 

    แล้วรอเวลาที่จะเจอ ยอล อีกครั้งแน่ๆ

    พี่คริส ฟังที่ คุนเลขา เค้าบอกด้วยนะ 

    แค่ ขอโทษ  ล่ะนะ ดูแลยอลหน่อย  

    อย่าทำร้ายยอล แบบนี้ อีกเลย 
    #593
    0
  4. #586 KeyLuhan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 23:05
    สมัยนั้นทำไมหวานจัง
    #586
    0
  5. #550 wineVG (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 15:59
    อ่า ฮารุ  หมาน้อย
    #550
    0
  6. #496 may (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 14:17
    เอิ่ม......

    สนุกนะแต่งงอ่ะ
    #496
    0
  7. #429 wanirpc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:32
    ฮารุฮารุหมาน้อยแน่ๆๆๆแต่อย่าเพิ่งมารับชานยอลไปน่ะ..ฮารุยังไม่ตายใช่มั้ย????
    #429
    0
  8. #422 Aofapp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 20:05
    คุณเลขาลีพูดได้โดนใจมากกก ปรบมือๆๆๆ

    พี่คริสอย่าส้งชานยอลไปให้ใครอีกนะ ไหนสัญญาแล้วไง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะอยู่ข้างๆกัน

    ทำร้ายชานยอล ก็เท่ากับทำร้ายหัวใจตัวเองด้วย แต่ที่ต้องทำเป็นแข็งใจเพราะกลัวชานยอลจะมีอันตรายสินะ

    แล้วที่บอก เจ้านั่น หมายถึงน้องหมาใช่ไหม มันยังไม่ตายหรอ????? อึ้ยยย สบสน

    ชานยอลยังจะทนไหวหรือเปล่า เพราะคิดว่าตัวเองไม่มีค่าขนาดนั้น งือๆๆๆ อยากอ่านต่อๆ
    #422
    0
  9. #312 เมียเก็บปาร์คชานยอล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:03
    พี่คริสรีบมาหาน้องด่วนนนนนนนนนนนนนน TT
    #312
    0
  10. #292 RENMA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 17:53
    ชาลยอลจะทำอะไรหน่ะ
    #292
    0
  11. #283 karnicha_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 13:53
    เห้ยยยยยยย ใจเย็นนะพี่ยอล
    #283
    0
  12. #255 ติ่งคริสยอล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 22:55
    อย่านะชาน!!!!! โอ้มายกอต อ่านเสร็จปุ๊บ งานน้ำตามาเต็มฮือๆๆๆๆ เอาใจช่วยความรักที่หาทางไม่ออกของฟานกับยอล

    ปล. ฮารุคือน้องหมาแน่เลย

    ไรเตอร์ไฟติ้ง อยากไปงานจัง สังขารไม่เอื้อ ~^~
    #255
    0
  13. #252 exokrisyeol (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 21:21
    :'(  YOUR FIC MAKE ME CRY )':  
    WRITER  FIGHTING *^*
    ชานๆลูกนั่นไม่ได้จะฆ่าตัวตายใช่มั้ย
    อย่า!!!!! นร้าาาาได้โปรด
    #252
    0
  14. #248 apple (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 18:51
    ยิ่งอ่านยิ่งรักพี่คริส ไม่รู้ทำไมTT

    แล้วนี่ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนตอนพ่อพี่คริสกับแม่พี่คริสอีกไหม แงงงงงงง

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #248
    0
  15. #247 mmukpp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 17:26
    อีพี่คริส ฟังที่เลขาลีพูดแล้วก็คิดตามเยอะๆ
    คิดแล้วก็ทำด้วยได้ัมั้ย ของสำคัญต้องดูแลดีๆสิ!
    #247
    0
  16. #245 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 15:51
    ไรท์มาอย่างไวมากอ่ะ อรั้ยๆๆๆๆ พี่คริสอ่าเสียเค้าไปแล้วจะรู้สึก ของมีค่าอยู่กับตัวไม่ยอมรักษาเอาไว้ให้ดี -3- เลขาลีพูดแทงใจดำเป็นอย่างมากอ่ะ 5555555555555555
    #245
    0
  17. #244 Cheyeon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 15:23
    โห อัพเร็วได้ใจเลยค่ะ ไรท์เอาใจเราไปเต็มๆ 555555 พี่คริสเริ่มจะอ่อนโยนแล้วอ่ะ ชานยอลจะรู้บ้างมั้ย ว่าจริงๆแล้วพี่คริต้องเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกแค่ไหน ต่างคนต่างน่าสงสารไม่แพ้กัน ㅠㅠ มาต่อไวๆนะคะไรท์ อยากรู้ความหลังของสองคนมากๆ



    ปล. เราจะไปหาไรท์ที่บูธ และรอเวลาทองนะคะ 5555555 >
    #244
    0
  18. #243 EXO-FAN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 10:48
    สงสารน้องชยอลลล . T.T รออัพอยุ่น้ะค้าาาาาาา. ติดตามอยุ่ค้าาาา. ^^
    #243
    0
  19. #239 pero (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 08:52
    กรี๊ดด มาต่อเร็วมากเลยอ่ะค่ะ

    คือจริงๆแล้วพี่คริสเป็นคนมีเหตุผลนี่นา ทุกอย่างที่ทำนี่คือเป็นแผนการณ์ทั้งนั้นเลย

    โอ้ว เรื่องนี้มีปริศนามากกว่าที่เราคิดนะเนี่ย สุดยอด

    แล้วก็จริงๆแล้วคงยังไม่ลืมชยอลแน่ๆเลย T T แต่คุณพี่ทำร้ายชานยอลไปแล้ว แง้

    อย่างนี้เราก้แอบเห็นใจทั้งคู่เลยนะคะ คือพี่คริสก็ทำร้ายหัวใจตัวเองแบบไม่ทันรู้ใจตัวเอง

    ส่วนชานยอลก้คิดว่าพี่คริสลืมตัวเองไปแล้วน่ะสิ ดราม่าหนักเลยนะ

    โอ๊ยย ชอบอ่ะเรื่องนี้ มาต่อไวไวนะค้าไรต์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ คือแบบ ติด ฮ่าๆๆ :)

    #239
    0
  20. #238 Achi.iD (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 06:49
    ฮารุคือใครอ่าา าา
    พอคริสเลวที่ทำแบบนั้นกับยอลขายไปได้ยังไงไม่นึกถึงจิตใจกันบ้าง
    เสดแล้วก้อมานั่งเสียใจที่หลัง
    ตกลงคริสนี่คือรุ่นพี่ใช่ป่าว เพราะทิ้งชื่อ อี้ฟานไปแล้ว 
    ยอลจะฆ่าตัวตายอยุ่แล้วน้ะ พี่คริสอยุ่ไหนน
    คงเป็นจุดเปลี่ยนรึเปล่า ถ้ารุ้ว่าทำให้ยอลเป็นแบบนี้คงต้องรักษาความรุ้สึกที่เสียไปอิกนาน
    เพราะรักซะแล้ว TT
    #238
    0
  21. #237 house of love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 04:09
    ฮารุคือใครอะ เสียงเพล้งนี้ชานยอลคิดจะทำอะไร คริสจะทำอะไรก็รีบทำถ้าสายเกิน ไปอย่ามานั่งเสียใจภายหลังนะ
    #237
    0
  22. #236 KrisYeol<3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 02:49
    เฮัอ...สิ่งที่หล่อหลอมคริสมาตั้งแต่เด็กมันทำให้เขาอดทนต่อความเจ็บปวดไม่ได้หรอก ถึงได้ต้องชิงทำลายทุกสิ่งก่อนที่จะสูญเสีย ...



    ได้แต่หวังว่าคริสจะหาทางออกให้ได้เร็วที่สุดนะ
    #236
    0
  23. #235 pluemss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 01:13
    พี่คริสยังเลี้ยงน้องหมาตัวนั้นอยู่แน่เลย ..
    ชานยอลจะจำได้หรือเปล่า ตอนนี้อาการแย่ซะด้วย
    #235
    0
  24. #234 adora_ck (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 01:00
    หวั่นใจกับชานยอลมาก Orz อาการน่าเป็นห่วงที่สุดแล้ว
    พี่คริสรีบไปคุยรีบปรับความเข้าใจเถอะ ได้โปรด TAT คงไม่อยากเสียน้องไปแบบที่คุณพ่อเสียคุณแม่ไปใช่มั้ยคะ
    หวังว่าจะคิดได้จากที่เลขาพูดเตือนนะ ;w; เครียดดดดด
    ชานยอลอ่า คิดดีๆนะหนู แง้ TTTT อิพี่คริส แกไปหาน้องเดี๋ยวนี้เลยนะ 
    #234
    0
  25. #233 AMinH Choi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:59
    งืมมมม ฮารุคือคัยง่าาา อพค.รีบๆ รู้ใจตัวเองหน่อยได้มั้ยยย พี่กำลังทำร้ายหัวใจของตัวเองยุนะ  แล้วก้อย่าเอาชานยอลไปขายให้คัยเค้าอีกนะ  ยอลก้มีหัวใจ  ความรู้สึกเหมือนกันนะ..อพค.บ้าาาา!!!!
    #233
    0