วายร้าย [MarkBam] 2 (ภาคต่อ)

ตอนที่ 7 : อย่าไปงอแงใส่ใคร [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 379 ครั้ง
    2 ก.ย. 60









อย่าไปงอแงใส่ใคร...



BAMBAM' S Part


"พันแบบนี้ไว้ก่อนนะครับ  สามสี่วันก็วิ่งเล่นได้เหมือนเดิมแล้วครับ ตัวเล็ก... ^^"  พี่ฮันบินที่เพิ่งทำการรักษาอาการข้อเท้าบวมเป่งของผม  สาเหตุก็มาจากที่ผมสะดุดขาตัวเองตอนที่วิ่งรอบสนามฟุตบอลนั่นแหละ แต่ต้นเหตุของครั้งนี้ก็คือ ไอ้พี่มาร์ค! หึ ไว้ผมหายเมื่อไหร่จะเอาคืนให้สาสมซะ!



"ขะ ขอบคุณนะครับพี่...ฮันบิน..."



"ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ ^^"



"แล้วแบบนี้ ไอ้แบมมันจะมาเรียนได้ปกติป่ะครับ?"  ไอ้แจที่เอ่ยถามแทนผม 



"มาเรียนได้แน่นอนครับ แต่...พยายามอย่าขยับขามากนัก ไม่งั้นจะยิ่งบวมแล้วก็อักเสบแถมหายช้าด้วยนะ แต่เดี๋ยวพี่จะจัดยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบให้  น้องแบมก็อย่าลืมทานหลังอาหาร เช้า เย็นด้วยนะครับ จะได้หายไวไว ^^"



"อ่าา ครับ..."



ทำไมใจดีจัง....



"แล้วแบบนี้ น้องแบมต้องใช้ไม้ค้ำยันด้วยน่ะสิครับ"  จินนี่



"ใช่ครับ  ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้"



"............"



"นี่ครับกล่องยา  พี่จัดให้ครบแล้ว อย่าลืมล่ะตัวเล็ก"



พี่ฮันบินนั่งย่องๆ ลงตรงหน้าผมที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้  พร้อมยื่นกล่องยามาให้ผม....เอาจริงๆ นะครับ เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเข้ามาที่คณะแพทย์  ถ้าไม่บอกว่าเป็นตึกแพทย์ในมหา'ลัย ผมคิดว่านี่คือโรงบาลขนานแท้เลยล่ะครับ คือมีทุกอย่างเหมือนโรงบาลเป๊ะเลย...



"ถ้าตัวเล็กดื้อไม่กินยา  บอกพี่ด้วยนะครับ"  พี่ฮันบินหันไปหาไอ้แจกับจินฮยอง  สองคนนั้นทำเพียงยิ้มแห้งๆ พร้อมพยักหน้าให้พี่ฮันบิน



จะว่าไป...พี่ฮันบินก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเลยนะครับ  ดูสุภาพและใจดีเหมาะกับลุคคุณหมอสุดๆ



แต่ที่ผมแอบขัดใจ และไม่ชอบใจตรงที่...พี่แกเรียกผมว่า...ตัวเล็ก...นั่นแหละ!




"ผมไม่ดื้อขนาดนั้นซะหน่อย =. =!"



"ฮ่าๆๆๆ "  พี่ฮันบินหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้หัวผมจนมันฟูไม่เป็นทรง



"ผมไปได้ยังอ่ะ?"  



"อยากกลับแล้วหรอ?"



ผมทำเพียงพยักหน้าให้  คือกูไม่ชอบโรงบาลไงบอกตรง  แค่มานั่งไม่ถึง 30 นาทีผมก็เวียนหัวจนจะอ้วกแตกอยู่แล้วอ่ะ T^T



"งั้นเดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งมั้ยครับ"



"เออ...มะ ไม่เป็นไรครับ  คือผมกลับเองได้ครับ  ไอ้แจกับจินนี่ก็อยู่ตั้งสองคน เดี๋ยวช่วยกันแบกผมกลับได้เน๊าะ!"  ผมรีบหันไปหาเพื่อนสองคนทันที  คือไม่ใช่อะไร แค่พี่แกมาช่วยผมแบบนี้ก็เป็นบุญคุณจะแย่อยู่แล้ว แถมยังจะขับรถไปส่งอีก คงไม่ดีมั้งครับแบบนี้ = =!!!



"เน๊าะพวกมึง!"  เมื่อเพื่อนสองคนยังเอ๋อแดกอยู่ ผมเลยเน้นเสียงให้ดังขึ้น จนทั้งสองหันมาสนใจผมทันที



"ชะใช่ครับๆ เดี๋ยวผมกับจินฮยองช่วยกันแบกมันไปเองพี่ ตัวเท่าลูกหมาแค่นี้ สบายมาก ^^"  



"ไอ้แจ!"  ผมรีบดุมันทันทีที่มันบอกว่าผมเป็นไอ้ลูกหมาต่อหน้าคนอื่น T^T 



"ฮ่าๆๆๆ" พี่ฮันบินที่ดูจะชอบใจกับการที่ไอ้แจเรียกผมแบบนั้น หึ ไม่แปลกเลยเพราะพี่แกยังเรียกผมว่าตัวเล็กเลยเถอะ! แมร่งหมดกันสภาพกู คนแมนแฮนซั่ม มันหายไปเลย ต้องโทษมาม่าแล้วล่ะ ทำไมผมถึงเกิดมาเตี้ยและผอมแบบนี้วะ กินเยอะขนาดไหนก็ไม่โตสู้คนอื่นซะที T   T เศร้ามากกกกกกกกก



"เห้ยฮันบิน  รีบไปกันเถอะวันนี้จารหมอให้ทำแลปด้วยนะเว้ย เดี๋ยวแมร่งกลับดึกอีก กูมีนัดกับน้องรหัสกูด้วยนะวันนี้"  เพื่อนพี่ฮันบินที่โผล่หน้ามาจากที่ไหนสักที่พูดขึ้น ก่อนจะหายวับไป



"งั้นพี่ไปก่อนนะครับตัวเล็ก  อย่าลืมกินยาให้ครบนะ  แล้วเจอกันครับ"  ก่อนไปก็ไม่วายมาขยี้หัวผมจนมันฟูหนักกว่าเดิม แล้วว่าที่คุณหมอก็วิ่งจากผมไป อะไรนักหนาวะนั้น?



"มึง...คุณหมอเขาพูดคำหยาบด้วยหรอวะ?"  ผมแปลกใจที่เห็นบทสนทนาของนศ.แพทย์



"หมอก็คนปกติเหมือนมึงนั่นแหละไอ้แบม แปลกตรงไหนวะ"



"กูก็นึกว่าเขาจะพูด คุณนั้น คุณนี่ อะไรแบบนี้นี่หวา"




"แปลกเน๊อะ  อยู่ๆ พี่ฮันบินก็โผล่มาช่วยน้องแบม..."  



"ใช่แปลก แปลกจริงๆ แต่ช่างมันเหอะ ต่อจากนี้คงจะไม่ค่อยได้เจอพี่แกแล้วล่ะ"



"หึ! ไม่เจอน้อยอ่ะดิ  กูว่าต่อจากนี้...ชีวิตมึงคงมีแต่เรื่องวุ่นๆ เยอะเลยล่ะไอ้แบม"



"มึงพูดงี้ หมายความว่าไงไอ้แจ กูไม่เกต!"



"เดี๋ยวสักวันมึงก็เกตเอง  ไปกันเถอะ"



"เห้ย! กูอยากเกตวันนี้และตอนนี้!"



"ไปได้แล้วน่า!"



"ไอ้แจ!"



ผมที่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ไอ้แจพูด ก็ถูกมันลากมาแล้วครับ คือได้ข่าวว่ากูขาเจ็บนะเว้ย! แมร่ง! 




"รอนี่ก่อน เดี๋ยวกูกับจินฮยองไปเก็บกระเป๋าก่อน"  ไอ้แจที่เพิ่งแบกผมมาโดยมีจินนี่ช่วยประคองตัวข้างหลังให้ 



"อืออ รีบๆ มา กูไม่อยากอยู่คนเดียว"  ผมมองไปทั่วลานเกียร์ ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตสักตัว คือตอนนี้มันจะหกโมงเย็นแล้วครับ แม้แต่มดยังไม่เดินผ่านมาเลยเถอะ T^T




"เออๆ อย่าไปไหนล่ะมึง"  มันชี้นิ้วขู่ผม



"เดี้ยงขนาดนี้กูจะกล้าขยับ รีบๆ เลย! ><"



"ป่ะจินฮยอง..."




ฟิ้ววววววววว....




ฮืออออ แมร่งวังเวงฉิบหาย T    T  ป๊า ม๊าาา ช่วยแบมด้วยยยยยยย แบมกลัวววว...



แก่ก    



แก่ก    แก่ก......




อิเหี้ยยยยยยยยยยยยยยยย อะ    อะไรวะ อยู่ตรงพุ่มไม้ตรงนั้น....ฮือออออ ><!!!



แก่ก    



แก่ก    แก่ก......





"อิเหี้ยยยย!  อะ   ออกมานะเว้ย!  ถ้าไม่ออกมากูร้องจริงๆ ด้วยยย! >   <!!!!"




แก่ก    



แก่ก    แก่ก......





"กะ  กูบอกให้ออกมาไงวะ!!!  ฮืออออ..."




"ออกมาแล้วๆ...."




"ฮืออออออออออ....มึงพูดได้..."   ผมที่ได้ยินเสียงของ 'ผี' ที่มันบอกว่าออกมาแล้ว  แมร่งผีพูดได้ด้วย  T^T




"กูไม่ได้เป็นใบ้นะ"




"ฮืออออออออ มึงอย่ามาหลอกกูเลยนะ เดี๋ยวกูทำบุญไปให้นะ ฮืออออ ><"




"มึงตั้งสติ  แล้วลืมตาขึ้นมาซะ แบมแบม..."




"ฮืออออออ มึงรู้ชื่อกูด้วย! ฮืออออออออออออ ม๊าาาาา ป๊าาาาาช่วยน้องแบมด้วยยยยยยยยยยยยย T     T"




"กูบอกให้ลืมตาไง!"




"ฮืออออผีดุกู  ฮือออผีดุกู  ฮืออออออออ"




"แบมแบม!  ลืมตาซะ!!!!"



อึ่กกกก!




ผมตัวแข็งไปชั่วขณะ  เมื่อไอ้ผีมันดุผมเสียงดัง  แมร่ง! กูกลัวววว สัดผี! T^T




"ลืมตาได้แล้ว  กูไม่ใช่ผี...."




กึ่กกกกก....






ผมค่อยๆ หรี่ตาขึ้นทีละข้างเมื่อไอ้ผี มันบอกว่ามันไม่ใช่ผี....







"ไอ้เหี้ยพี่มาร์ค!"




"เออกูเอง..."




"มึงแมร่ง!  กูตกใจแทบแย่ ไอ้เหี้ยย! มึงรู้มั้ยว่ากูกลัวมากแค่ไหน ทำไมมึงไม่บอ.."



"ก็กูบอกให้มึงลืมตามาดูไง"  มันโผลงขึ้นทั้งๆ ที่ผมยังด่ามันไม่จบ T T




".............."



เออมันบอกจริง กูนี่มโนไปเองล้วนๆ สัด!



ไอ้พี่มาร์คมันเดินเข้ามาใกล้ผม  ก่อนจะ  จะ  จะ....




นั่งย่องๆ ลงตรงหน้าผม...จากนั้นมันก็ก้มมองข้อเท้าผมที่มันบวมเป่งแต่มีผ้าก๊อตสีชมพูอ่อนพันไว้อยู่



"เจ็บมั้ย?"  พี่มันถามทั้งๆ ที่มองข้อเท้าผมอยู่




"จะ เจ็บสิ ถามโง่ๆ = =!"




ไอ้พี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม   ก่อนมันจะ  จะ  จะ....




ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยตรงหางตาให้ผม...ผมเดาว่ามันคงเช็ดคราบน้ำตาออกให้ผม แมร่งโคตรน่าอายยยเลย ร้องไห้ให้มันเห็นเนี่ยยย T T



"ขอโทษ...."




"ห๊ะ!....."




"ขอโทษไง..."




"..............."




นี่ผมคงมโนใช่มะ?  คือเมื่อกี้ไอ้พี่มาร์คมันบอกว่า 'ขอโทษ'  มันขอโทษผมอ่ะ! 




"อยากกลับยัง?"



"............."



"อยากกลับยังแบมแบม?"




"อะ  อืออ อยากกลับ =//="  คือตอนนี้กูติดอ่างมากอ่ะ  ทำไมไอ้แจกับจินนี่ยังไม่มาอีกนะ รีบมาซะทีสิวะ! T   T




"งั้นกลับกัน"



"ห๊ะ!"



"เดี๋ยวไปส่ง"




"มะ ไม่ๆ  ไม่เป็นไร  เดี๋ยวจินนี่กะไอ้แจจะไปส่งกู ><"




"แต่กูจะไปส่ง"




"หะ เห้ยยๆๆ ทำไร!"



ผมที่ตกใจกับการกระทำของบุคคลตรงหน้า  คือพอมันบอกว่าจะไปส่งเท่านั้นล่ะ มันก็โผเข้ามาทำท่าจะอุ้มผมอ่ะ ฮือออ >///<!!!!




"อุ้มไง  เดินไม่ไหวหรอก"




"ดะเดี๋ยวๆๆๆ   ไม่อุ้มๆๆ ><"   ผมที่เริ่มโวยวายใส่มัน  คือบ้ารึไงจะมาอุ้มแบบนี้ได้ไงวะ ฮือออออออ กูไม่ให้อุ้มๆๆๆๆ



"ไม่อุ้ม งั้นก็ขี่หลัง"  พูดจบมันก็หันหลังมาให้ผมทันที




"มะ ไม่อะ...."




"เร็ว!  ถ้าไม่ขึ้นหลัง กูจะอุ้มนะ"



"โอเคๆๆๆๆ  ขึ้นหลังๆ =  =!!!"




ผมค่อยๆ ขยับตัวเข้าไป ก่อนจะโถมน้ำหนักไปข้างหน้า  ไอ้พี่มาร์ครีบใช้มือเกี่ยวช้อนที่ขาผมทันทีที่ผมถึงหลังมัน  จากนั้นพี่มันก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง...





"มึงไม่กินข้าวรึไง?"




"ห๊ะ!"




"49  หรือ 50?"



"ห๊ะ!!!!"



"น้ำหนักไง  49  หรือ  50"



"5  50...."



คือแมร่งรู้ได้ไงวะว่ากูหนัก 50  อิเหี้ยยยแค่กูขี่หลังมึงแค่นี้ มันตรัสรู้เลยครับว่าผมหนัก 50!  



"ต่ำกว่ามาตรฐานเด็กผู้ชายวัยนี้ซะอีก"



"..........."



"ต่อไปมึงก็กินเยอะๆ หน่อยแล้วกัน"



"..........."




ตอนนี้ผมจูนสมองไม่ทันแล้วครับ  ผมไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้อ่ะ เกิดไรขึ้นกับมันเนี่ย!




"โทรบอกเพื่อนสิ"



"ห๊ะ!"



"โทรบอกเพื่อน ว่ามึงกลับแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง"



"...แต่มือถือ..."




"ในกระเป๋ากางเกงกู  ล่วงออกมาโทรซะ..."



เหี้ยยยย!   มันต้องผิดพลาดอะไรสักอย่างแน่ๆๆๆ อ่ะ  มาร์ค ต้วนคนเดิมที่ชอบกลั่นแกล้งกูหายไปไหนวะ มันหายไปไหน?????




ผมจัดการตามที่อีกคนสั่ง  ตอนแรกไอ้แจมันก็สงสัย  ผมเลยบอกไปว่าผมนั่งอยู่คนเดียวนานๆ แล้วกลัวผี เลยรีบโทรบอกให้คนที่บ้านมารับ  แล้วคนฉลาดแบบมันก็ถามต่อว่าผมใช้มือถือใครโทรมา  คือผมบอกว่าผมขอยืมรุ่นพี่แถวนี้โทร  แต่โทรเข้ามือถือตัวเองนะประเด็น T^T  คือคิดผิดแล้วล่ะ  แมร่งรู้เบอร์กูแล้ววว!




"เอารถมาด้วยหรอ?"   ผมอดที่จะถามไม่ได้เมื่อเห็นรถออดี้สีดำคันงามของไอ้พี่มาร์คจอดอยู่ ซึ่งจะเป็นรถใครไปไม่ได้เพราะมันมีคันเดียวที่จอดอยู่ลานรถ



"อือ  บ้านไกลก็ต้องขับรถมาสิ"  พี่มาร์คมันตอบ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปฝั่งคนนั่ง แล้วใช้มือที่เกี่ยวขาผมเปิดประตูรถออกมา  จากนั้นมันก็ค่อยๆ วางผมลงบนเบาะนั่งอย่างเบา คือเบามากๆ กลัวผมเจ็บรึไงไม่ทราบ  จากนั้นพี่แกก็ปิดประตูรถ ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วเปิดประตูรถขึ้นมา




"ยังไม่ย้ายใช่มั้ย?"



"ห๊ะ! "  ผมงงที่อยู่ๆ อีกคนก็ถามขึ้นหลังจากที่เข้ามานั่งในรถ



"บ้านไง  ยังไม่ย้ายไปไหนใช่มั้ย..."



"อือออ  ยังอยู่ที่เดิม...."   ผมบอกเสียงเบา  ก่อนจะหันออกไปทางหน้าต่าง  เมื่อกี้ผมแอบสบตาพี่มันด้วย  แววตาเมื่อกี้  ทำไมมัน...ดูหม่นๆ ยังไงๆ วะ



"เห้ยทำไร!"  ผมตกใจที่อยู่ๆ อีกคนก็ขยับเข้ามาใกล้  จนเกือบจะชิดกับผมอยู่แล้ว



"คาดเบลล์ด้วย"  พี่มันบอกก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดมาคาดให้ผม  เมื่อกี้นี้...หน้ามันใกล้หน้าผมมาก  เกือบไปแล้ว  เกือบโดนแก้มพี่มันแล้วว   แต่ 'กลิ่นไอ้พี่มาร์คมันยังเหมือนเดิม'  คือหอมเหมือนเดิม...=/////=!  แล้วแมร่งทำไมกูต้องจำกลิ่นมันได้ด้วยวะ แมร่งก็สามปีมาแล้วนะเว้ย! เหี้ยมากกก =//=!





 15 นาทีต่อมา...



"รู้จักมันด้วยหรอ..."



อยู่ๆ มันก็ถามขึ้นหลังจากที่ขับรถออกมาจากมอได้สักพัก  คือระหว่างทางนี้เงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้าครับ  ประโยคแรกที่เอ่ยออกมาจากปากพี่มันก็เมื่อกี้แหละ...




"ใคร?"



"ไอ้ฮันบิน"



"อ่อออ พี่หมอฮันบิน"



"..........."



"ก็เพิ่งรู้จักวันนี้แหละ"  ผมตอบไปตามความจริง



"ชอบมันรึป่าว?"




"ห๊ะ!!!"



"ชอบมันรึป่าว..."




"จะบ้าหรอ!  จะชอบได้ไงวะ เพิ่งรู้จักแค่วันเดียว"




"แสดงว่าถ้ารู้จักนานกว่านั้น มึงก็ชอบมันสินะ..."




"ไปกันใหญ่!  กูไม่ได้ชอบพี่ฮันบิน  แล้วไม่คิดว่าจะชอบพี่เขาด้วย!  บ้าหรอ อยู่ๆ ก็มาถามอะไรแบบนี้ = =!"



"ไม่คิดที่จะชอบ  จริงๆ น่ะหรอ?"



"เอ๊ะ!  จะเอายังไงวะพี่  ก็กูบอกว่าไม่ได้ชอบไง ไม่ชอบอ่ะ  ไม่ชอบ!"  ผมเริ่มโมโหแล้วนะ แมร่งถามเหี้ยไรของมันก็ไม่รู้  อีกอย่างกูเป็นผู้ชาย กูชอบผู้หญิงครับ! จบนะ! อย่าเซ้าซี้!!!



"แล้วตอนนี้ มีคนที่ชอบยัง?"




"มึงถามเหี้ยไรพี่มาร์ค"  




"ก็ถามอย่างที่ถามไง  มึงก็แค่ตอบกูเฉยๆ "



"โว๊ะ! "



"ตอบกูแบมแบม"



"แล้วเมื่อกี้มึงถามว่าไงนะ"  คือเอาแต่โมโหไงครับ ไม่ได้ตั้งใจฟังที่มันถาม = =



"มีคนที่ชอบรึยัง?"



"ยัง!  เดี๋ยวนะ จะถามทำไมเนี่ย!  จะเอาไปลงนิตรยสารของมหา'ลัยหรอวะ"



"..............."



"เอ๊า!  เงียบ ทีกูถามกลับแมร่งไม่ตอบ  อะไรของมึง"



".............."



"อะไรของมึงเนี่ยพี่มาร์ค..."



"แบมแบม..."



"อะไร!"



"มึงอย่าไปงอแงใส่ใครอีกนะ..."



"ห๊ะ....."



"อย่าไปงอแงใส่ใคร..."



"ทะ  ทำไม...O  O!!!"






"เพราะ.......










กูหวง......."




[45%]




ต่อจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา





"................"


อิ่มครับ! บอกเลยว่าอิ่ม  ข้าวเนี่ยไม่แดกกันแล้วล่ะ!  แดกจุดจนอิ่มล่ะเนี่ย อิเหี้ยยย!!!




                    "อย่าไปงอแงใส่ใคร เพราะกูหวง..."





นั่นเป็นประโยคสุดท้ายของไอ้พี่มาร์คที่มันบอกผม...ณ ตอนนี้ ผมอยากให้ถึงบ้านไวไว = =!  คือระหว่างทางเนี่ยมันเงียบมาก! หลังจากที่อิพี่มาร์คมันพูดแบบนั้นออกไป  แล้วแมร่งคือผมก็ไม่กล้าขยับตัวเลย และแม้กระทั่งหายใจ ผมยังไม่กล้าเลยเถอะ T^T!




'มันต้องผิดพลาด'  ผมว่าสมองพี่มาร์คมันต้องได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงแน่ๆ อ่ะ จริงๆ นะครับ พี่มาร์คมันแปลกไปมากอ่ะ คือ ดูใจดีและไม่ค่อยดุผมมากอ่ะ หรือมันสำนึกผิดวะที่เป็นต้นเหตุให้ผมขาบวมแบบนี้...





ตอนนี้เหลืออีกแค่ซอยเดียวก็จะถึงบ้านผมแล้วล่ะครับ  ไอ้พี่มาร์คจำเส้นทางบ้านผมได้เป็นอย่างดี  ไม่รู้จักดีได้ไง ก็บ้านพี่มันอยู่บ้านหลังข้างๆ บ้านผมเนี่ยแหละ = = แต่ตอนนี้ไม่รู้พี่มันย้ายไปอยู่ที่ไหนแล้วนะ  แล้วผมก็ไม่ได้อยากรู้ด้วยหรอก...U U!



ออดี้สีดำคันงามค่อยๆ จอดสนิทหน้าบ้านหลังสีขาว  บ้านสองชั้นที่ไม่ใหญ่และเล็กจนเกินไป  มีสนามหญ้าเล็กๆ พอให้ 'เจ้าโคโค่' ได้วิ่งเล่น...รั้วไม้สีขาวที่มีพวงเถาวัลย์ของดอกสวีทพีสีชมพูกับสีขาว เลื้อยแซมและห้อยระย้าลงมาตามแนวริมรั้วนั้นส่งกลิ่นหอมละมุนไปทั่วบ้าน...






"กูพูดจริงนะ..."



"ห๊ะ...อะ  อะไร..."  ผมที่งงเป็นไก่ตาแตก หลังจากที่รถจอดสนิทไอ้คนข้างๆ ก็พูดขึ้นมาเฉยเลย...= =



"อย่าไปงอแงใส่คนอื่น..."



"อะ เออ..คือทำไม อยู่ๆ มึงถึงพูด.."



"วันนี้...มึงไปทำตัวงอแงใส่ไอ้ฮันบิน..."



"ห๊ะ!!!  O.   O!!!"  



"มึงงอแง ตอนที่มันบอกว่ามึงจะดื้อไม่กินยา..."



"............."



เห้ยยย!!!  แล้วมันรู้ได้ไงวะ?  แล้วแมร่งผมก็ไม่ได้ไปงอแงใส่พี่ฮันบินเลยนะเว้ย!   ก็แค่...เถียงกลับเฉยๆ ก็เท่านั้นเอง U. U!




"มา...เดี๋ยวกูลงไปส่งในบ้าน"   พูดจบพี่มาร์คมันก็เปิดประตูรถลงไปทันที ทิ้งให้ผมเอ๋อแดกอีกแล้วครับท่าน = =!!!




"หะ เห้ย!  เห้ย!  ดะเดี๋ยวๆๆ  ไม่อุ้มแบบนี่ดิ >.  <!!!"  



ผมรีบทักท้วงอีกคนทันทีที่พอมันเปิดประตูรถฝั่งผมออกแล้วมันก็ย่อตัวลงมาหมายจะอุ้มผมออกจากรถ  คือไม่ใช่แบบอุ้มลูก อุ้มสัตว์เลี้ยงนะเว้ย  แมร่งมันจะอุ้มผมแบบผู้ชายอุ้มผู้หญิงในงานแต่งอ่ะ!  อารมณ์แบบเจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาวเข้าประตูวิวาห์ยังไงยังงั้น นึกออกป่ะ!  แล้วแมร่งกูไม่ใช่เจ้าสาวววว! ไอ้ห่าาา T^  T




"อุ้มแบบนี้แหละดีแล้ว  ปลอดภัยดี..."   ว่าจบพี่มาร์คมันก็ช้อนตัวผมขึ้นมาทันที 




อ้าวเห้ยยยย! ง่ายไปมั้ยวะ!  >     <!!!



แล้วแมร่งก็ขัดขืนมันไม่ได้ด้วยนะ แรงขยับขาก็ไม่มี  จะขยับตัวก็กลัวจะสะเทือนขาที่มันบวมอีกอ่ะ ฮือออออ ชีวิตกันต์พิมุก T     T




"คุณลุง คุณป้า อยู่รึป่าว?"  ไอ้พี่มาร์คที่ก้มหน้ามาถาม  แมร่ง! ปากพี่มันเกือบโดนจมูกผมอ่ะ Y//Y



"มะ ไม่อยู่  ไปไทย"  ผมตอบเสียงห้วน



"อย่าบอกว่าอยู่คนเดียว?"




"อะ อือ! =  ="



"อยู่ได้?"



"ได้!  ได้ดิ!"



"กลัวผีไม่ใช่รึไง?"



"แล้วพี่แมร่งจะพูดทำเหี้ยไรวะ!!! ><!"  



ผมที่เงยหน้าไปตะโกนใส่ไอ้พี่มาร์คแทบจะทันทีที่มันพูดแบบนั้นออกมา คือกูอุตส่าห์จะไม่พูดเรื่องนี้แล้วนะเว้ย!  แมร่ง! กุเรื่องมาให้กูกลัวจนได้! >  <!!!



ไอ้พี่มาร์คที่มองหน้าผมก่อนแล้ว ทำเพียงยกยิ้มกวนส้นเท้ามาให้ผม คือพี่มันคงสะใจมากอ่ะครับที่เห็นผมหัวหดเรื่องอะไรแบบนี้  T^T




ผมยังจำได้เมื่อสามปีก่อนที่มันแกล้งหลอกผีผมในห้องน้ำ T T วันนั้นผมร้องไห้หนักมาก อายก็อาย แล้วก็โกรธมันมากๆๆๆ ด้วย...รู้ม่าาาผมมาเรียนไม่ได้ตั้งสามวันแหนะ! เพราะไอ้พี่มาร์คเลยครับ เพราะมันทำให้ผมจับไข้สามวัน!  แต่ก็มีเรื่องน่าแปลกเกิดขึ้น หลังจากที่มันรู้ว่าผมป่วย มันมาขอม่าม๊าดูแลผมสามวันติดเลยอ่ะ คือผมโกรธมากนะตอนนั้น แต่คือมันดื้อดึงที่จะเป็นคนดูแลผมแทนม่าม๊าอ่ะ และม๊ากูแมร่งก็ยอมเฉยเลย T   T



"นึกว่าเลิกกลัวแล้วซะอีก"  หน้าตาพี่มันไม่ได้เข้ากับประโยคเมื่อกี้สักนิดเลยครับ = = แมร่งเยาะเย้ยกูชัดๆ




"เลิกแล้วพร่องดิ!"  ผมโผล่งคำหยาบออกไปในที่สุด คือของแบบนี้มันเลิกได้ซะที่ไหน!




"เพื่อนเล่นหรอ เดี๋ยวจับจูบปาก"



"หะ เห้ยย อย่านะ! กูต่อยพี่จริงแน่! ถ้าพี่ทำ! "  ผมที่ยกกำปั้นขึ้นขู่ใส่หน้าไอ้พี่มาร์คที่มันกำลังจะก้มหน้าลงมาใกล้ผม >////<!!!



"หึ  กำปั้นแค่นี้ คิดว่ากูกลัว?"




"อย่าเชียวนะเว้ย! ไม่งั้นกูจะเกลียดมึงจริงๆ นะ! ><!"



"..................."



ผมหยุดชะงักทันทีที่เห็นอีกคนเงียบไป  พี่มาร์คมันมองหน้าผมนิ่ง ไม่พูดหรือไม่โต้เถียงใดๆ กลับมา ก่อนพี่มันจะโฟกัสสายตาไปที่อื่นแทน...แต่เมื่อกี้...ถ้าผมมองไม่พลาด...แววตาคู่นั้นของพี่มาร์คมันดูเศร้าๆ เหมือนคนอกหักยังไงยังงั้นแหละ...



[70%]

ต่อจ้าาาาาาาาาาาาาา




"วางกูไว้ตรงนี้แหละ"  ผมบอกไอ้พี่มาร์ค หลังจากที่มันพาผมเดินเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว


"ไม่กลับหรอ?"  ผมถามทันทีที่พี่มันวางผมลงโซฟาเสร็จ แล้วเจ้าตัวก็มานั่งจ้องผมเฉย



"ไล่กู?"  ไอ้พี่มาร์คถามเสียงเรียบ แมร่งน่ากลัวฉิบ!



"กูยังไม่ได้ไล่ซะหน่อย ก็แค่ถาม..."



"หึ...วันนี้กูไม่กลับ"



"ห๊ะ!  หมายความว่าไง?"



"หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ..."



"อย่าบอกว่าจะนอนบ้านกู?"



"คิดว่าไงล่ะ"   ไอ้พี่มาร์คพูดพลางยักคิ้วกวนให้ผม



"กูไม่ให้นอน!"  ผมบอกเสียงห้วน



"มึงห้ามกูได้รึไงแบมแบม"



"นี่มันบ้านกูนะ! กูไม่ให้นอน!"



"กูจะนอน"



"ไอ้!.."



"มึงกล้านอนคนเดียวหรอ?"



ก่อนที่ผมจะได้ด่าไอ้พี่มาร์คเต็มคำ ก็ถูกมันสวนขึ้นซะก่อน = =!!!



"..............."



"กล้านอนคนเดียวรึไง หื้ม!"



"=   =!!!!"



"คนกลัวผีขึ้นสมองแบบมึงอ่ะ นอนคนเดียวไม่ได้หรอกแบมแบม..."



"เรื่องของกู!  แต่กูไม่ให้มึงนอนเป็นเพื่อนกูแล้วกัน!"  ผมเถียงกลับอย่างคนหมดทาง  ไม่รู้แหละยังไงวันนี้ผมก็ไม่ให้ไอ้พี่มาร์คนอนที่บ้านผมแน่ๆ ><!



"อย่ามาทำเป็นอวดเก่ง แบมแบม!"



"กูไม่ได้อวดเก่ง  แล้วกูก็ไม่ให้มึงนอนแน่ๆ  กูจะโทรหาไอ้แจให้มานอนด้วย!"



"มึงจะโทรไปรบกวนเพื่อนมึงทำไม!"



"เรื่องของกู!  แต่ที่แน่ๆ กูไม่ให้พี่นอนนี้แน่!"



"งั้นถ้ามีปัญญา ก็โทรหาเพื่อนมึงสิ"   ไอ้พี่มาร์คบอกอย่างท้าทาย  ก็แน่ล่ะ!!!  มือถือผมอยู่กับไอ้แจ  แล้วแมร่งกูก็ไม่มีปัญญาเดินไปกดโทรศัพท์บ้านได้แน่ๆ  เดี้ยงซะขนาดนี้เหี้ยมากชีวิตกู T^T



แต่ระดับพี่กันต์แล้ว หึ!  กูจะไม่ยอมแพ้ไอ้พี่มาร์คแน่!!!!



พรึ่บ!!!



ผมที่พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนได้เต็มความสูง หึหึ...ไอ้พี่มาร์คมันดูอึ้งไปนะครับที่เห็นผมยืนได้แบบนี้ หึหึ...เป็นไงล่ะ! มึงคิด...




เหี้ยยยย!!!



"อ๊ะ!   โอ๊ยยยยยยยยย!!!!!! >  <!!!"




"แบมแบม!!"



มึงคิดถูกครับไอ้พี่มาร์ค!  เหี้ยมาก กูยืนได้แต่แมร่งขยับไม่ได้ อิเหี้ยยย กูเจ็บบบบ ฮือออออออ T   T!!!!




"มึงดื้อ!!!"   พี่มาร์คที่พยุงผมไว้ได้ทัน  ตวาดใส่ผมเสียงดุ คือคิดมั้ยว่ากูกลัวมึงอ่ะ T^T



"T             T!!!"



"มึงรู้ตัวมั้ยว่ามึงดื้มมาก แบมแบม..."



"..............."  กูไม่รู้   ฮือออออออ ตอนนี้กูเจ็บเหี้ยๆๆ > <!



"เจ็บมากมั้ย?"  พี่มันถาม ก่อนจะนั่งลงกับพื้น  จากนั้นพี่มาร์คมันก็ค่อยๆ ยกเท้าที่เดี้ยงของผมวางไว้บนตักพี่มัน...



"ทะ ทำอะไร..."  ผมถามเสียงสั่น เมื่อเห็นอีกคนกำลังแกะผ้าก๊อตออกจากข้อเท้าผม



อิเหี้ยย!  ทำไมมันบวมมากกว่าเดิมเลยล่ะครับ T T!  ไม่น่าเลยกู  ไม่น่าเลย! จะหายทันไปออกค่ายมั้ยวะเนี่ย!



"ไงล่ะ!  บวมกว่าเดิม..."  พี่มาร์คเงยหน้ามาดุผม  แต่น้ำเสียงมันอ่อนลงเยอะเลยครับ




"อ่ะ!  เจ็บๆๆๆ >  <"  ผมร้องทันทีที่พี่มาร์คจับตรงข้อเท้า ฮืออออ เจ็บโคตรๆๆ T^T



"กูอยากตีมึงจริงๆ เลยแบมแบม!"



"กูเจ็บอยู่นะ! > <"



"ก็มึงดื้อ!  มึงเลยเจ็บแบบนี้ไง"



"อย่าดุกูได้มั้ยเนี่ย!...T   T"  ผมบอกเสียงสั่น ก่อนจะเบือนหน้าหนีไอ้พี่มาร์ค คืออยู่ๆ แมร่งก็อยากจะร้องไห้วะ  เหมือนตอนที่ป๊าดุเลยอ่ะ T ^T



"ไอ้ดื้อ!"  ไอ้พี่มาร์คพูดพร้อมกับผลักหัวผมไปที



"............"  ผมไม่ได้โต้กลับ เพียงแต่หันกลับมามองไอ้พี่มาร์คเฉยๆ  = =!



"มันให้ยานวดมาด้วยรึป่าว?"



"ใคร...?"



"ไอ้ฮันบิน มันให้ยานวดมาด้วยรึป่าว?"



"ให้...แต่อยู่ที่ไอ้แจทั้งหมดเลย...=  ="



"ตู้ยา อยู่ในห้องครัวใช่มั้ย?"



"อืออ..."



"นั่งนิ่งๆ อย่าขยับนะ"



ไอ้พี่มาร์คบอก ก่อนจะค่อยๆ ยกขาผมไปวางที่โซฟาอย่างเบามือ...




"จะไปไหน?"  ผมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจะเดินไป



"ไปหายามาทาให้"  พี่มันบอกก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปทันที



ผมไม่เข้าใจพฤติกรรมพี่มาร์คเลยจริงๆ ชอบดุ  ชอบด่า  ชอบว่าผมสารพัดเรื่อง แต่แม่งสุดท้ายมันก็มาทำดีด้วย  เหมือนคนตบหัวแล้วลูบหลังวะครับ T T





"มึงป่วยบ่อยหรอ?"



อยู่ๆ ไอ้คนที่เดินมาพร้อมหลอดยาสีฟ้าก็เอ่ยถามผม  ก่อนพี่มันจะนั่งลงที่เดิม(ที่พื้น) ก่อนจะค่อยๆ ยกเท้าผมวางลงที่ตักเหมือนเดิม...



"ถามทำไม..."



"ก็เห็นตู้ยาบ้านมึงมียาครบทุกชนิด"



"อือ  กูป่วยบ่อย  แล้วก็ไม่ชอบไปหาหมอ ม่าม๊าเลยขนยาทุกอย่างมาไว้ที่นี่"



"เพราะความดื้อของมึงสินะ ถึงไม่ไปหาหมอ"



"กูไม่ได้ดื้อซะหน่อย!  กูแค่ไม่อยากไปหาหมอเฉยๆ"  ผมเถียงกลับหน้าตาย



"หึ..."



"อ๊ะ!  จะ เจ็บบอ่ะ...>    <!"  


แมร่งเจ็บอ่ะ  เวลาที่ไอ้พี่มาร์คมันทายาที่ข้อเท้าผมทีไร แมร่งโคตรเจ็บ เจ็บจนน้ำตาเล็ดเลย ฮือออออออออออ....



"ทนหน่อย  กูเบามือที่สุดแล้ว..."



"T             T"



"ทาไว้แบบนี้ก่อน..."



"...................."



"ทำไมถึงวิ่งต่อ..."



"ห๊ะ!"



"ทำไมถึงวิ่งต่อทั้งๆ ที่ข้อเท้าแพลงขนาดนี้"  ไอ้พี่มาร์คเงยหน้ามาถาม คือน้ำเสียงมันปกตินะครับ แต่หน้าแมร่งโคตรดุ T T



"ก็มึงสั่งให้กูวิ่ง 10 รอบ  กูก็ต้องวิ่งให้ครบดิ"




"ใช่กูสั่ง!  แต่ขามึงเจ็บขนาดนี้ ทำไมยังวิ่งต่อ  โง่รึป่าวแบมแบม"



"ก็กูกลัวแพ้มึงไง! = ="  ผมโผลงออกไปเมื่อมันบอกว่าผมโง่



"............."



"กูกล้วแพ้มึง กูเลยวิ่งต่อไงวะ!"



"ไอ้เด็กโง่  อยากชนะกูขนาดนั้นเลยหรอ หื้ม!"  ไอ้พี่มาร์คพูดพร้อมผลักหัวผม 



"=   =!"



"ต่อไปถ้ามึงทำอะไรแบบนี้อีก กูจะไม่ลงโทษมึง..."



"................"




"แต่กูจะกัดปากมึงแทน..."




"เหี้ยย!!!"




"กูพูดจริงทำจริง บอกไว้ก่อน"




"O    O!"




"หึ..."





"ที่มึงบอกว่ากัดปาก....ไม่ได้หมายถึง....



............จูบ............



หรอกใช่มั้ย?"





"ใช่!   กูหมายถึงจูบ...."





"เหี้ย!   ถ้ามึงทำแบบนั้นจริงๆ กูเกลียดมึงแน่ >  <!"




"......................."




"กูจะเกลียดมึงจริงๆ ถ้ามึงจูบ > <!!!"




"อย่าเกลียดกูได้มั้ย  แบมแบม..."




"....................."




"อย่าเกลียดกูได้มั้ย?"





อิเหี้ย!  กูพูดไม่ออก แววตาตอนที่พี่มันพูดประโยคนั้นออกมาแล้วแมร่งโคตรน่าสงสาร แบบผมไม่กล้าเกลียดมันเลยอ่ะ จริงๆ นะ  ><  เกลียดไม่ลงจริงๆ...




"กะ กู...ยังไม่ได้เกลียดซะหน่อย...ก็แค่บอกว่าถ้าทำแบบนั้นอีก...กูจะเกลียด..."






"ที่กูจูบมึงตอนนั้น....





ก็เพราะ...."





ไอ้พี่มาร์คมองหน้าผมอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา...





"กูอยากจูบ..."




"...................."



"กูอยากจูบมึงจริงๆ  ไม่รู้ทำไม...."




"......................."




"แต่ตอนนี้...กูรู้แล้ว...."





[100%]


.................................




พูดคุย

มาครบล่ะจ้า ขอโทษที่หายไปเลย 
ที่หายไป คือ พ่อเราเสียน่ะค่ะ
เราเลยไม่ได้มาอัพต่อ ขออภัยทุกคนด้วยน่า
ตอนนี้เราพร้อมแล้ว  เรากลับมาแล้ว
หวังทุกคนยังคงติดตามฟิคของเราอยู่นะคะ
ขอบคุณนะคะ













"อย่าไปงอแงใส่ใคร....เพราะ....
กูหวง....."



   




ปล.กรี๊ดแตกกับรูปเซตนี้พี่มาร์คมากมาย จะเป็นลมอ่ะคือชอบมาากก
มันใช่อ่ะ แบดมากกกก ชอบผมแบบนี้ชอบๆๆๆอ่ะ
คืออารมณ์พี่แกแบบว่า กัดรามมาแต่ไกล
แลดูเกรี้ยวกราด ร้ายๆ มากๆๆๆ >////<
ขอยาดมให้พี่ด้วยยยค่ะคุณพระ!!!






#พี่มาร์ควายร้าย









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 379 ครั้ง

6,298 ความคิดเห็น

  1. #6279 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:13
    โง้ยยยยพี่~~~
    #6279
    0
  2. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 05:20
    เขินนนรน
    #6095
    0
  3. #5805 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 15:18
    พูดเลยมารค
    #5805
    0
  4. #5449 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 22:22

    โอ้ยย นุ้งเขินพี่มาร์คคค -/////-

    #5449
    0
  5. #5133 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 10:26
    แอบสงสารอิพี่นะ น้องซื่อบื่อเกินอ่ะ
    #5133
    0
  6. #3859 nam_ioz (@nam_ioz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นไบโพล่าอะ เดี๋ยวส่งลูกไปเป็ยนเมียหมอ มาตอนนี้อยาได้ลูกเขยเป็นวิศวะสะละ555555555555
    #3859
    0
  7. #3669 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 10:03
    หื้อออออ รีบๆบอกน้องไป
    #3669
    0
  8. #3584 pim9397 (@pim9397) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 18:28
    โอ้ยยยยไม่ไหวแล้ว
    #3584
    0
  9. #3249 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 16:03
    บางทีก็หมั่นไส้พี่มาร์คจริงๆก็เป็นซะแบบเนี้ยน้องเลยไม่รัก แต่บางทีก็สงสาร
    #3249
    0
  10. #3182 patta93 (@patta93) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:47
    รู้แล้ว รู้ว่าอารายยยยยยย
    #3182
    0
  11. #3065 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 23:57
    อ๊ากกกก เขิน
    #3065
    0
  12. #2897 ChadapornRattana (@ChadapornRattana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 13:27
    เขิลว้อยยยย><
    #2897
    0
  13. #2855 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:02
    ละมุนนนนนน
    #2855
    0
  14. #2685 BAMBOO97 (@khunnie_red) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:28
    เขินว้อยยยย
    #2685
    0
  15. #2481 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 21:42
    เขินนนนเว้ยยยยย ถ้าดื้ออออนะน้องแบมมมจะโดนลงโทษด้วยปากกก 5555555
    #2481
    0
  16. #2432 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:28
    อร๊ายยย~มาร์คจะบอกเหรอ 
    #2432
    0
  17. #2429 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 16:19
    ก็พูดสิ ว่าทำทำไมน้องอาจจะไม่เกลียดก็ได้
    #2429
    0
  18. #2380 KanyaratNakcha (@KanyaratNakcha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 22:38
    พี่มาร์คหวงงง
    #2380
    0
  19. #2270 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 11:49
    ฟินกับฟิคแลเวยังมาฟินกับรูปพี่มาร์คไปอีกฮือออ
    #2270
    0
  20. #2053 Kimlpond (@pondnaka2556) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 10:15
    อั๊กกกกก ตายๆ
    #2053
    0
  21. #1965 boatjackjinku (@ghjnyjkj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 09:25
    เฮ้ยไรท์ สู้ๆนะ หนูเพิ่งมาตามฟิค เสียใจด้วยนะไรท์ สู้ๆที่สุดเลยนะคะ
    #1965
    0
  22. #1236 NamNiracha (@NamNiracha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 01:28
    กรี้ดคร้ากรี้ด ชอบแบบที่สุดของที่สุดเลยอ่ะนิยายเรื่องนี้
    #1236
    0
  23. #1094 om_ommie (@om_ommie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 16:16
    แอบหน่วงตอนที่แบมบอกพี่มาร์คว่าถ้าจูบแล้วจะเกลียด พี่แกเงียบไปเลยอ่ะ พี่แกโคตรน่าสงสารเลย แกล้งน้องมันไว้เยอะ แต่ได้ยินคำว่าจะเกลียด พี่แกก็ทำหน้าเศร้าเลยอ่ะ
    #1094
    0
  24. #1085 Bunny Love (@47047047) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 01:19
    ฟินตอนที่มาร์คพูดว่า"อย่าเกลียดกูได้มั้ย ที่กูจูบตอนนั้นเพราะ...กูอยากจูบ..." โอมายก้อดดดด คือฟินจนยิ้มออกมาโดยหุบปากตัวเองไม่ได้
    #1085
    0
  25. #710 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:56
    กลัวแบมจะไปสนใจฮันบินอ่ะดิ๊ ถ้าให้แบมชอบก็ต้องเลยแกล้งแบมก่อน
    #710
    0