วายร้าย [MarkBam] 2 (ภาคต่อ)

ตอนที่ 8 : เรื่องตลก? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    2 ก.ย. 60












MARK's Part



"รู้แล้ว...มึงรู้อะไร..."  






"รู้.....ว่า.....










กูชอบมึง...."





"..............."




".............."





".............."





"............."





".............."





".............."








"55555555555  พี่พูดเหี้ยไร แมร่งโคตรตลกวะ 5555555555555555555555"




"..............."





"5555555555555555"






ไม่น่าเชื่อ...ทั้งๆ ที่ผมพูดความจริงออกมาแท้ๆ แต่ไอ้ตัวยุ่งมันคิดว่าสิ่งที่ผมสารภาพออกมาเป็นเรื่องตลก!  ใช่ครับ! ผมขอสารภาพ ณ ตรงนี้เลยว่า 'ผมชอบไอ้นุ่มนิ่ม'  ชอบนานแล้ว  และตอนนี้ก็ยังชอบอยู่  แถมยังชอบมากๆๆ ด้วย





"ตลกมากมั้ย?"  ผมถามกลับเสียงเรียบ





"มากดิ ฮ่าๆๆๆ พี่แมร่ง ฮ่าาาๆๆๆๆ"





ผมที่นั่งมองอีกคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  มันตลกมากนักรึไง?  





พรึ่บ!!!





"หะเห้ยย!  จะไปไหน???"  





"..............."   ผมทำเพียงมองหน้าอีกคนเฉยๆ 






"เห้ยพี่...ขอโทษๆๆ  ขำๆ นะ...= =!!"  






"เรื่องที่กูพูด  คงเป็นเรื่องตลกสำหรับมึงสินะแบมแบม..."






"เห้ยขอโทษ....= ="





"................"





"ขอโทษนะ...> <"





".................."




"เห้ยพี่ อย่าเงียบดิ!  ด่ากูก็ได้  หรือจะตีกูก็ได้นะๆๆๆ ><!!!"




"ตี?"  




"อือ! ตีกูเลยๆ ><"





"กูตีเจ็บนะ"  ผมหันมาบอกอีกคนอย่างเอาเรื่อง  





"อะ อือ! แค่มึงไม่โกรธกูก็พอ... =  =!"





ผมยืนมองท่าทีของแบมแบมที่นั่งเหยียดขานิ่งๆ บนโซฟา  สีหน้าที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวรู้สึกผิดที่เผลอหัวเราะผมเข้า และพร้อมที่จะให้ผมทำโทษเพื่อที่ผมจะไม่โกรธตัวเอง...เอาจริงๆ นะ ผมไม่คิดว่าผมจะได้เห็นมุมนี้ของไอ้ตัวแสบเลยจริงๆ...





จะลงโทษยังไงดีนะ....




[10%]



ต่อค่ะๆ




"พี่มาร์ค...."



แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง  ครั้งแรกเลยที่แบมแบมเรียกผมว่า 'พี่มาร์ค' แบบเต็มใจโดยที่ผมไม่ได้เรียกร้องหรือบังคับอะไร




"ขอโทษ อย่าโกรธนะ T^T"




ทำไมมันเหมือนผมกำลังถูก 'แฟนง้อ' ยังไงยังงั้น



".............."



"อย่าโกรธแบมเลยนะ  T T"




ผมหันกลับมามองหน้าแบมแบมทันทีที่ได้ยินสรรพนามแทนตัวเองของอีกคน  ผมคงไม่ได้หูฝาดไปหรอกนะ



"=   =!!!"



"ที่พูดเมื่อกี้   พูดจริงรึป่าว?"   ผมอดที่จะถามกลับไม่ได้  คือผมไม่คิดว่าคนอย่างแบมแบมจะพูดอะไรทำนองนี้กับผม  ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ



"อืออ จริง..."   อีกคนตอบพร้อมพยักหน้าให้ผม



"หึ..."



"อะไร?   ไม่เชื่อหรอ  นี่รู้สึกผิดจริงๆ นะ  ถึงแม้ว่ากูกับมึง เอ้ยย!!  ถึงแม้ว่า พี่กับแบม จะชอบกวนตีนกันมากแค่ไหนก็เถอะ  แต่ที่แบมหัวเราะพี่มาร์คเมื่อกี้นี้  แบมรู้สึกผิดจริงๆ =   =!"




ฮ่าๆ ผมเกือบหลุดขำทันทีที่แบมแบมหลุดพูดกูมึงกับผม  หึ....แต่ที่ไอ้ตัวเล็กพูดแบบนี้กับผม  ผมรู้สึกดีจริงๆ นะ  มันโกรธไอ้ตัวยุ่งไม่ลงเลยล่ะครับ...เหมือนผมจะแพ้มันอีกแล้วล่ะ...




"ง้อกูอยู่ใช่มั้ย?"




"อืออ  ยังไม่รู้ตัวอีก   นี่ครั้งแรกเลยที่กูง้อคนที่เป็นศัตรูอ่ะ" 





"ศัตรู?"




".............."




"นี่มึงคิดว่ากูคือศัตรูมึงตั้งแต่แรกเลยใช่มั้ยแบมแบม..."



บอกตามตรงว่าผมไม่ชอบใจเลยที่แบมแบมคิดว่าผมเป็นศัตรูของเขา




"เออคือ..."




".................."




"ก็...จะไม่ให้กูคิดแบบนั้นได้ไง...ก็มึงชอบแกล้งและกวนตีนกูทุกครั้งอ่ะ  จะให้กูมองมึงเป็นแบบอื่นได้ไงวะ = ="



".............."



"............."



"แล้วที่กู....บอกว่าชอบ..."




"................"




"ที่กูบอกว่าชอบมึงล่ะ?"




"................."



"คำพูดของกู  คือเรื่องตลกของมึงสินะแบมแบม...."




"................."




"กูชอบมึงจริงๆ แบมแบม..."



".................."



"นี่คือเรื่องจริง  ไม่ใช่เรื่องตลก..."



"................"



หมดเปลือกเลยครับตอนนี้....ผมสารภาพกับไอ้ตัวยุ่งจนหมดเปลือก  ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าอีกคนรู้สึกยัง  ท่าทีที่เงียบและนิ่งไปของคนตัวเล็ก มันทำให้ผมเดาอะไรไม่ถูก...



"แบมแบม..."



"ไปอาบน้ำสิ!  จะนอนนี่ไม่ใช่หรอ"   อยู่ๆ คนที่เงียบไปนานก็เอ่ยสวนผมขึ้นมาอย่างดื้อๆ



"............."



"อาบห้องกูก็ได้  แล้วเสื้อผ้า ก็หาเองนะในตู้อ่ะ น่าจะพอมีที่ใส่ได้..."



"....................."



"ไปได้แล้ว  ไม่ต้องมามองแบบนั้น!"




"...................."



"ยังไม่ไปอีก!!!"



"ไปแล้วๆ..."




ผมรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสองทันทีที่ถูกคนตัวเล็กไล่ครั้งสุดท้าย   ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในอนาคตผมจะกลัว 'เมีย' รึป่าว...





BAMBAM' s Part



เฮ้อออออ...ไปซะที กว่าจะไล่พี่มันได้  = =!



"แมร่ง พูดอะไรไม่เข้าหู =  =!!!"  ผมนั่งบนกับตัวเองหลังจากที่ไอ้พี่มาร์คมันโดนผมไล่ไปอาบน้ำแล้ว




เอาจริงๆ นะ  ผมก็ไม่ได้โง่หรือซื่อบื้อขนาดนั้น(หรอ)...แต่สิ่งที่พี่มาร์คมันพูดออกมา มันทำให้ผมสตั้นไปเป็น ชม. T^T  ฮืออออ ทำไมมันทำแบบนี้กับผมล่ะ ทำไม?....ที่พี่มันบอกว่า..'ชอบผม'....นั่นคือเรื่องจริงใช่มั้ย?   แต่ผมยังรับมันไม่ได้  เอาเป็นว่าตอนนี้  ผมจะ 'แกล้งทำโง่และหน้ามึนใส่' มันไปก่อนแล้วกัน T^T  ไม่รู้แหละ! จะให้ผมชอบพี่มันกลับไปได้ง่ายๆ ได้ยังไงวะ  คนที่เคยเหม็นขี้หน้ากัน  ทะเลาะกันประจำ แถมยังกวนตีนและแกล้งกันตลอดแบบนี้ มันใช่เรื่องหรอที่จะมาชอบกันจริงๆ  หรือไอ้พี่มาร์คมันแค่แกล้งผมวะครับ...ผมว่ามันแค่แกล้งผมเล่นอ่ะ เชื่อสิ!





15  นาทีต่อมา




"แบมแบม..."




"ห๊ะ.....เอ๊า! ไมพี่ไม่ใส่เสื้อวะ  แล้วนั่นอะไร?  บ้านพี่น้ำท่วมหรอ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"




ผมหลุดขำแทบจะทันทีที่พอไอ้พี่มาร์คเรียก แล้วผมหันไปจะถามอีกคนว่าเรียกทำไม แต่ความเส้นตื้นของผมมันก็แล่นเข้ามาแทนทีซะก่อน  จะไม่ขำได้ไง  ก็สภาพที่ไอ้พี่มาร์คเดือนแห่งวิศวะที่หล่อที่สุด เดินไม่ใส่เสื้อลงมาหาผม แถมกางเกงวอร์มสีเทายี่ห้อดังที่ความจริงมันจะต้องเป็นขายาว  แต่เหตุไฉนพอมันอยู่บนตัวอีกคนแล้วถึงกลับเป็นกางเกงขาสามส่วนไปได้วะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ  อยากถ่ายรูปเก็บไว้แกล้งพี่มันจริงๆ เลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ๊ยยย!! น้ำตาไหลครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ




"เลิกขำกูซะที  ไม่ตลก!"   พี่มาร์คพูดเสียงเรียบพร้อมลิ้นที่ดุนกระพุงแก้มไว้ บ่งบอกว่ามันกำลังข่มอารมณ์โกรธไว้



ผมที่รีบเอามืออุดปากตัวเองทันทีเมื่อเห็นพี่มันจ้องผมไม่วาง  




"ทำไมไม่ใส่เสื้อ?"  พอตั้งสติได้ก็รีบถามคนที่ยืนกอดอกหน้าบูดอยู่   




"ไม่มีสักตัวที่กูใส่ได้"   อีกคนบอกเสียงเรียบและเบา



ผมที่เกือบหลุดขำอีกรอบ  ดีนะยังควบคุมตัวเองอยู่  ไอ้พี่มาร์คขมวดคิ้วมุ่นใส่ผมทันทีที่เห็นท่าทางของผม  



เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นสภาพของพี่มันในลุคนี้   สภาพที่ยืนผมเปียกแสดงสีหน้าไม่พอใจ แถมไม่ใส่เสื้อ แล้วยังใส่กางเกงขาสามส่วนอีก (ซึ่งความจริงเป็นขายาว)  ผมว่าถ้าสาวๆ ที่ไหนมาเห็นเป็นต้องสลบคาที่แน่ๆ ครับ  



"เดี๋ยวไปหาให้"  ผมบอก



"ไม่เป็นไร ลำบากมึง  กูไม่ใส่เสื้อนอนก็ได้"




"ไม่เอา!  เดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี ดึกๆ มันหนาวนะ!"




"เป็นห่วงกู?"



"บ้า!! ใครห่วง?  กูแค่ไม่อยากให้ใครมาว่ากูเป็นต้นเหตุให้พี่ไม่สบายเท่านั้นแหละน่าา อย่ามาหลงตัวเองครับ!"



"หึ..."




"มาเร็วดิ!  มาช่วยพยุงที จะพาไปหาเสื้อ"  ผมกวักมือเรียกไอ้พี่มาร์คที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่  ไม่เคยเห็นพี่มันยิ้มแบบนี้มาก่อนแฮ่ะ




พรึ่บบบ!!!



"หะ เห้ยยยย!!  บอกว่าพยุงไง! อุ้มกูทำไม >  <!"



"พยุงไป มึงก็เดินไม่ไหวอยู่ดี  อุ้มแบบนี้แหละดีแล้ว"   พี่มาร์คบอกก่อนจะพาผมเดินขึ้นชั้นสองไปทันที  คือแมร่งไม่สนใจเลยว่าผมจะบ่นมันแค่ไหน = =!




"วางกูไว้บนเตียง"   ผมบอกเมื่อเราเดินเข้ามาในห้องนอนผมแล้ว  พี่มาร์คทำตามที่ผมบอก ก่อนมันจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าผม




"อยู่ตรงไหนล่ะ"  พี่มาร์คหันมาถาม




"ลิ้นชักอันล่างสุด  จะมีเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆ อยู่ มันพับอยู่ตัวสุดท้ายเลย"  ผมบอกรายละเอียดให้อีกคนค้นหาได้เจอ  ถึงผมจะขี้เกียจ แต่บอกไว้เลยว่าผมเป็นคนมีระเบียบนะครับ  เสื้อผ้าและของใช้ทุกอย่าง ผมจัดและเก็บของเป็นอย่างดี และที่สำคัญผมจำของผมได้ทุกชิ้นว่าวางอยู่ตรงไหนของห้องบ้าง



"ตัวนั้นแหละ"  ผมบอกเมื่อเห็นว่าไอ้พี่มาร์คหาเสื้อเจอแล้ว  ก่อนพี่มันจะรีบใส่ทันที  




ตัวใหญ่กว่าตัวพี่มันนิดนึงแฮ่ะ...




"เสื้อใคร?"  




"ถามทำไม?"




"ก็อยากรู้  ตัวใหญ่แบบนี้ คงไม่ใช่ของมึง..."




"ของพี่กูเอง  แอบไปจิ๊กมันมาใส่นอน"  ผมบอกอย่างชิลๆ  ก่อนจะเอนตัวราบไปกับเตียง



โหยยย นุ่ม.....ได้เอนหลังแบบนี้แล้วโคตรสบาย....




แปะ!



ผมขมวดคิ้วทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงหยดน้ำที่หล่นมาใส่แก้มผม   ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพื่อหาสาเหตุของหยดน้ำปริศนา....




ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของผมตอนนี้คือ...




ไอ้พี่มาร์คที่กำลังก้มมองหน้าผมอยู่  หยดน้ำปริศนาที่ผมสงสัย น่าจะมาจากปลายเส้นผมของคนที่กำลังจ้องผมอยู่แน่ๆ




"ง่วงแล้วหรอ?"   อีกคนเอ่ยถาม




"ยะ ยังไม่ง่วง"  ผมตอบก่อนจะเบนสายตาหนีไปทางอื่น  คือจะไม่หนีได้ไง แมร่งมาก้มจ้องหน้าคนอื่นตาไม่กระพริบแบบนี้ได้ไงวะ!




"จะอาบน้ำรึป่าว?"  อีกคนที่ยังไม่เลิกถาม แถมยังไม่เลิกจ้องกูอีก =//=!




"อาบดิ! เหมือนเหงือตัวเองจะแย่ ไม่อาบได้ไง"




"ให้กูอาบ.."




"ไม่ต้อง!  อย่าแม้แต่จะคิด  กูอาบได้น่า แค่พากูไปในห้องน้ำก็พอ"   ผมปรายตามองอีกคนที่มันยังก้มหน้ามามองผมไม่เลิก แต่ที่แปลกไปคือ มุมปากมันยักขึ้น  หึ! คงยิ้มเยาะผมอยู่แน่ๆ ครับ = =!!!!



"หึ..." 



"มาหง มาหึ เหี้ยไร รีบพากูไปในห้องน้ำเร็วดิ! "  ผมที่เริ่มโวยวายใส่ไอ้ตัวร้ายที่มันยิ้มใส่ผมหน้าตาเฉย = =!



พรึ่บ...



ร่างผมทั้งร่างถูกไอ้พี่มาร์คช้อนขึ้นอย่างง่ายๆ  ไม่รู้เพราะผมผอมเกินไปหรือพี่มันแข็งแรงกันแน่  แต่ที่แน่ๆ คือกูต้องเพิ่มน้ำหนักแล้วล่ะ! T^T






"มึงแน่ใจว่าอาบไหว?" หลังจากที่พาผมมาส่งถึงห้องน้ำเสร็จสรรพ พร้อมหาเก้าอี้มาให้ผมนั่งเรียบร้อย อีกคนก็เอ่ยถามทันที  แล้วทำไมมันต้องทำหน้าทำตาเป็นห่วงผมขนาดนั้นด้วยเนี่ย!



"แค่นี้สบายเหอะ!"




".............."




"ออกไปได้แล้ววว   ถ้ากูไม่เรียกก็ไม่ต้องโผล่เข้ามา  เข้าใจ!!!"




"สั่งจัง  เมียกูก็ไม่ใช่ แถมกูยังเป็นพี่มึงด้วย"




"เอ๊ะ!!!  อย่าพูดคำนั้นอีก! >///<"




"คำไหน?"




"ก็เมียไง!!!"




"หึ!  ทำไม  กลัวได้เป็นเมียพี่จริงๆ หรอครับ..."




"ไอ้ห่าพี่มาร์ค!!!  แมร่งออกไปเลยนะเว้ย!!!"




"ฮ่าๆๆ"  เสียงหัวเราะทิ้งท้ายของไอ้จอมมาร  ก่อนมันจะเดินออกไปอย่างผู้กำชัย  คือคงสะใจพี่มันมากครับที่ทำให้ผมเดือดได้ขนาดนี้  หึ่ยยย!!! รอให้ขากูหายซะก่อนเถอะ จะเอาคืนให้มอบเลย! (ใครกันแน่ที่จะมอบครับ :))





30 นาทีต่อมา...




"นี่!"




"............."




"นี่!ๆๆๆ  เสร็จแล้ว!"  ผมที่ตะโกนเรียกอีกคน




".............."



"ไอ้พี่มาร์ค!  กูเสร็จแล้ววว! มารับหน่อย!"




"พูดเพราะๆ เหมือนที่จะขอลายเซ็นและง้อกูไม่เป็นหรอไง หื้ม!"   คนที่เดินเข้ามาในห้องน้ำเอ่ยเสียงดุ  พร้อมเท้าสะเอวเหมือนนักเลงกำลังจะหาเรื่อง





"ก็พูดปกติป่าววะ = =" 




"เฮ้ออ..."  พี่มาร์คถอนหายใจก่อนจะเดินเข้ามาช้อนตัวผมขึ้น  




สภาพผมโคตรน่าสมเพชวะครับ  ขาก็เดี้ยงพิการแบบนี้  ไปไหนมาไหนก็อาศัยคนอื่น T^T  ดีนะที่ยังอาบน้ำแต่งตัวเองได้.....ผมเลือกใส่เสื้อตัวโครงๆ กับกางเกงตัวเบาๆ ขาสั้นใส่สบายๆ เวลาเปลี่ยนตอนเช้าจะได้เปลี่ยนง่ายหน่อยครับ




"หิวรึป่าว?"  พี่มันถามก่อนจะค่อยๆ วางผมลงบนเตียง




"โคตรๆ ><"  ผมบอกตามความจริง  นี่มันก็จะทุ่มกว่าแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องผมเลยอ่ะ แมร่งวันนี้ยิ่งเสียพลังงานไปเยอะด้วยสิ เพราะไอ้พี่มาร์คนั่นแหละ!!




"อยากกินอะไร?"  ไอ้พี่มาร์คกอดอกถามผม




"ถามอย่างกับว่าทำเป็นงั้นแหละ"  ผมปรายตามองอีกคนแบบไม่เชื่อว่าสภาพแบบพี่มันจะทำอาหารเป็น




"หึ...แล้วอยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวกูทำให้"




"จริงๆ ในตู้เย็นตอนนี้คงไม่เหลืออะไรมาก เพราะม่าม๊าไม่อยู่  เอาเป็นว่า รามยอนก็แล้วกัน..."  



หึหึ...แค่รามยอมสำหรับไอ้พี่มาร์คก็ถือว่ายากแล้วล่ะ เหอๆ ถ้าแมร่งทำอร่อยนะ ผมจะมองพี่มันใหม่เลย




"งั้นก็ลงไปข้างล่างกัน"  ไอ้พี่มาร์คบอกก่อนจะเดินเข้ามาช้อนตัวผมขึ้นไว้แนบอก ผมที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็รีบคว้าคอพี่มันไว้แทบไม่ทัน = =!




"ยิ้มทำไม?"  ผมถามเสียงห้วน เมื่อเห็นว่าอีกคนยิ้มใส่ คือสำหรับคนอื่นมันไม่แปลกอะไรหรอกนะ  แต่นี่คือ ไอ้พี่มาร์คไง คนที่ไม่เคยยิ้มพร่ำเพรื่อให้ใครง่ายๆ




"ป่าว"  



ผมทำเพียงถลึงตาใส่กลับไป มันจะมาป่าวได้ไงวะ แมร่งก็เห็นว่ายิ้มอยู่ยังบอกว่าไม่ได้ยิ้มเฉย




30 นาทีต่อมา




"อ่ะ  พอกินได้รึป่าว"  




ไอ้พี่มาร์คที่วางชามรามยอนลงตรงหน้าผม ก่อนพี่มันจะเดินอ้อมโต๊ะอาหารมานั่งฝั่งตรงข้ามผม




แล้วไหนชามมันวะ?




"แล้วของพี่อ่ะ?"  ผมอดที่จะถามออกไปไม่ได้เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารมีแค่ชามรามยอนตรงหน้าผมแค่ชามเดียว




"มันเหลือรามยอมแค่ห่อเดียว กูเลยทำให้เฉพาะมึงอ่ะ"




"แล้วพี่ไม่หิวรึไง?"




"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า  มึงกินให้หมดไปเลย"




ผมก้มมองรามยอนที่วางตรงหน้า...บอกเลยว่ามันน่าอร่อยมากๆๆ  ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าคนอย่างพี่มาร์คมันจะทำได้






ซู๊ดดดดดดดดดดดดด~






อิเหี้ยยยยย!!!




โคตรอร่อยยยยย!!!





ซู๊ดดดดดดดดดดดดด~





"อร่อยมั้ย?"




"อือ"   อร่อยมากกก




ผมที่กำลังจะก้มหน้ากินต่อ  ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบุคคลตรงหน้านั่งเท้าคางจ้องผมกินไม่วางตา   ผมจะบาปมั้ยเนี่ย  แมร่งมานั่งจ้องคนกินได้ไงวะ =. =!!!





"อ่ะ"   ผมที่คีบเส้นรามยอมใส่ช้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อปากไอ้คนตรงหน้า ไหนๆ พี่มันก็ทำให้กินแล้ว ให้มันกินด้วยก็คงจะไม่บาปมากสินะ




".............."




"กินสิ  มองอยู่นั่นแหละ"   




"................"




"กูรู้ว่าพี่หิว  รีบๆ กินซะ  บอกไว้ก่อนว่ากูไม่เคยป้อนใครแบบนี้"




"งั้นแสดงว่า กูคือคนแรกที่มึงป้อน?"




"ก็ใช่น่ะสิ!!!"   ผมบอกอย่างหงุดหงิด แมร่งไม่กินซะที คนอุตส่าห์ป้อน ถามอยู่นั่นแหละ




งั่ม~



ไอ้พี่มาร์คที่พอได้คำตอบจากผมแล้ว มันก็รีบงับช้อนของผมทันที  




ดูท่าทางพี่มันคงหิว....




ซู๊ดดดดดดดดดดดดด~






ผมที่ก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างอร่อย  คือมันอร่อยเหี้ยๆ ครับ อร่อยกว่าร้านที่มออีกอ่ะ! คือมันไปได้สูตรรามยอนมาจากไหนวะ?  ได้ข่าวว่ามันไม่ใช่คนเกาหลีร้อยเปอร์เซ็นต์นี่นา  แบบนี้ต้องขอสูตร....





"นี่...."




"............."




"ขอสูตรหน่อยดิ...."





"ห๊ะ...."




"สูตรรามยอมที่พี่ทำน่ะ  ขอสูตรหน่อย เผื่อวันหลังกูจะได้ทำกินเองมั่ง"





"หึ....ขอกันดื้อๆ แบบนี้เลย"   




"นี่หวงหรอ?"




"อือกูหวง  หวงมากๆ ด้วย..."  ไอ้พี่มาร์คพูดอย่างจริงจังพร้อทกับสายตาแปลกๆ ที่จ้องผมไม่วาง





"งก!!!"





"หึ!"





"นี่จะไม่ให้จริงๆ หรอ?"





"ไม่....."




"โหยโคตรขี้งก!!!"





"ถ้าอยากกิน เดี๋ยวกูทำให้มึงกินเอง...."





"................"





"เดี๋ยวจะมาทำให้กินถึงบ้านเลย...."




"................"






"มึงทำกินเองก็ไม่อร่อยเท่ากูทำให้หรอก"





"ดูถูก...."




"ก็ใช่ไงดูถูก....มึงทำอาหารเป็นที่ไหนกัน  แบมแบม...."





เหี้ยยย! พี่มันยังจำได้ว่าผมทำอาหารไม่เป็น  แต่จะว่าไปจะไม่ให้จำได้ ได้ไง ผมเล่นซะเกือบไฟไหม้บ้านขนาดนั้น T^T แต่! ตอนนี้ผมพอทำได้แล้วนะเว้ย! หลังจากที่ไฟเกือบไหม้บ้านตอนนั้นม่าม๊าก็จัดการสอนทำอาหารให้ผมทันทีเลยล่ะ! หึหึ...พี่มาร์คมันคงไม่รู้ว่าตอนนี้ผมทำกับข้าวเป็นแล้วนะจ๊ะ!



"อย่าตอกย้ำ  บางทีตอนนี้กูอาจทำอร่อยกว่าที่พี่คิดก็ได้"




"หึ....งั้นวันหลังก็ทำให้กูชิมบ้างแล้วกัน กูจะตั้งตาและตั้งใจ รอชิมฝีมือมึง..."





"เออ งั้นก็รอเลย เดี๋ยวพี่กันต์จัด!"  ผมบอกอย่างมั่นใจ ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ทำอาหารอร่อยมากนัก





"หะเห้ยย!   ทำไร??"   ผมที่ร้องอย่างตกใจ  เมื่ออยู่ๆ ไอ้พี่มาร์คก็เอื้อมมือมาแตะที่มุมปากของผม  อิเหี้ยยกูตกใจ >////<!





"ปากมึงเลอะ  กินมุมมาม"   พี่มาร์คมันบอกก่อนจะยกยิ้มมุมปากส่งมาให้ 




"บอกก็ได้  เดี๋ยวกูเช็ดเอง  มือไม่ได้พิการเหมือนขานะ"




"หึ..."





".............."




"รีบกินสิ  เย็นหมดแล้วเดี๋ยวไม่อร่อย"





"ก็พี่แมร่งชวนคุยอยู่ได้"





"หึ ใครกันที่ชวนคุย"





"เอ๊ะ!"





"รีบกิน  จะได้กินยาแก้อักเสบ เดี๋ยวขามึงหายไม่ทันไปค่ายอาทิตย์หน้านะ"





สั่งอย่างกะป๊ากูเชียว....




ผมทำเพียงมองหน้าไอ้พี่มาร์ค  ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินรามยอนต่อ  แล้วก็ไม่วายแบ่งมาให้ไอ้คนตรงหน้าด้วย  เอาเป็นว่าผมกินไปป้อนพี่มันไปด้วยไง   ไม่ใช่ไรหรอกนะ ก็ไม่อยากบาปอ่ะ  ให้พี่มันทำให้กินแล้วยังเผือกกินคนเดียวแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหน


  

[100%]








BAMBAM: 555555555555555 พูดเหี้ยไรของพี่ แมร่งตลกวะ 
55555555555555....






MARK: ตลกมากมั้ย?...






พูดคุย

แฮ่ๆๆๆๆ มาซะดึกเลย แวะมาต่อจนจบพาสแล้วน่า
ตอนนี้ก็พี่มาร์คกะน้องแบมอยู่ด้วยกัน
ลองนึกภาพแบบคนที่ชอบทะเลาะกัน ชอบแกล้งกัน
มานั่งกินรามยอนด้วยกันสองต่อสอง
แถมน้องแบมยังป้อนอิพี่มาร์คอีกอ่ะ ฮ่าๆๆๆ
ไม่น่าเชื่อใช่มั้ย?  แต่มันเป็นไปแล้ว...หึหึ...

พาสนี้ก็จะได้เห็นเขาจู๋จี๋กัน(หรอ?) เล็กๆ น้อยๆ
สัมผัสได้ว่าพี่มาร์คของเราหลงน้องแบมขึ้นเรื่อยๆ
แต่ตัวคุณน้องของเรายังซื่อบื้ออยู่เลย ขนาดพี่แกบอกชอบไปแล้ว
น้องแบมยังไม่เชื่อ แถมยังทำเป็นไม่สนใจพี่แกอีก
เฮ้อออออ...แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ  อีกไม่นาน
ไอ้นุ่มนิ่มจะเริ่มหวั่นไหวกับพี่มาร์คแล้ววววววว
แถมหวั่นไหวมากๆๆๆด้วยนะ อะแฮ่มๆ ไม่ได้สปอยหรอกนะ
แค่เล่าให้ฟังจ๊ะ
บะบายยยย หลับฝันดีค่ะ
ฝากพี่มาร์ควายร้ายด้วยน่าาาาาา
อย่าลืมติดแทร็ก #พี่มาร์ควายร้าย ด้วยน่า
ถ้าเม้นกำลังใจบ่อยๆ เราอาจจะอัพถี่ขึ้นก็เป็นได้นะ ^^










#พี่มาร์ควายร้าย














{ Winter Dark Theme }
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

6,298 ความคิดเห็น

  1. #6280 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:01

    อ่านไปอ่านมาแล้วรู้สึกว่า อ้าวเราอ่านไปแล้วนี่!! 55555555 // พี่มันบอกไปแล้ววะ โห้ยยยยยย
    #6280
    0
  2. #6245 Nong_c (@tide2537) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:02
    ฟินนนนน~~~
    #6245
    0
  3. #6180 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:38
    จริงหราไรท์ นุ่มนิ่มเริ่มจะหวั่นำหวแล้ว อิๆรอนะจ้ะ
    #6180
    0
  4. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 05:32
    สารภาพไปแล้วววว
    #6096
    0
  5. #6058 impraan17 (@impraan17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 02:35

    ว่าแล้ว มาร์ครีบเต้าะ กลัวโดนตีท้ายครัวซิ

    #6058
    0
  6. #5806 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 15:34
    มาร์คขยันเต๊าะนะ
    #5806
    0
  7. #5451 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 22:33

    ช็อทที่บอกเดวมาทำให้กินเองนี่.. >~<

    #5451
    0
  8. #5134 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 10:37
    พี่สารภาพไปแล้ว ฮืออออ แต่น้องไม่ชอบไง สงสารพี่เขาอ่ะ
    #5134
    0
  9. #4379 NAMPUNCHHHHHVMT (@NAMPUNCHHHHHVMT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 01:15
    <p>น่ารักกก</p>
    #4379
    0
  10. #3670 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 10:16
    -เด็กน้อยยัวไปหาว่าเค้าตลกอีก
    #3670
    0
  11. #3250 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 16:16
    เหลือรามยอนห่อเดียวก็ดีไปเนอะ น้องป้อนด้วย
    #3250
    0
  12. #3223 patta93 (@patta93) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 22:54
    หิวเลยยยย
    #3223
    0
  13. #3071 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 08:08
    มีปงมีป้อนกันด้วย
    #3071
    0
  14. #2898 ChadapornRattana (@ChadapornRattana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 15:52
    แบมอ่าเลิกซึนได้แล้วพี่เค้าบอกชอบแล้วน่ะ ตอนป้อนรามยอนให้กันคือแฟนมาก
    #2898
    0
  15. #2856 praew-yyy (@praew-yyy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:07
    แฟนมากกกกก
    #2856
    0
  16. #2849 FahFah62854527 (@FahFah62854527) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 03:02
    ละมุมมากกก
    #2849
    0
  17. #2482 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    มาร์คจริงจังนะเว้ยยย
    #2482
    0
  18. #2430 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 19:31
    น้องแบมพี่มาร์คเค้าจริงจังนะ ไม่ตลกซะหน่อย
    #2430
    0
  19. #2323 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:21
    พี่มาร์คคนจริงมากๆๆๆ นุ้งแบมก็น้าาาา เลิกซึนได้ล้าว
    #2323
    0
  20. #2202 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 21:10
    เริ่มสวีทเนอะ
    #2202
    0
  21. #2055 Kimlpond (@pondnaka2556) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 10:19
    โหหหห อิจๆๆ
    #2055
    0
  22. #2051 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 09:51
    ทีมเมียหมอแพ้ราบคาบ555
    #2051
    0
  23. #1966 boatjackjinku (@ghjnyjkj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 09:34
    ดีมากกกกกก ฟินแลนด์
    #1966
    0
  24. #1235 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:56
    สนุกกกกก
    #1235
    0
  25. #1095 om_ommie (@om_ommie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 16:32
    ไม่ต้องรอให้ถึงอนาคตหรอก ให้บอกตอนนี้ก็รู้ว่า กลัวเมีย!! 5555
    #1095
    0