เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 6 : PART VI : better 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

PART VI :  better






แสงแดดในยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับใบหน้าคมที่ยังคงนอนหลับพริ้ม เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายนั้นยุ่งเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวขยับศีรษะถูไปมากับหมอนใบใหญ่ เปลือกตาเปิดรับแสงของวันใหม่อย่างช้าๆเพราะยังคงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว นัยน์ตาคมค่อยๆเบิกกว้างเพื่อปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจน  จนกระทั่งเห็นอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างจากเตียงเท่าไหร่นัก





คนที่เขายอมทำทุกวิถีทางเพื่อเลี่ยงการเจอกันซึ่งๆหน้าอย่างเช่นในตอนนี้







" หิวมั้ย "
คำถามแรกถูกเอ่ยออกมาจากร่างสูงพร้อมกับชามโจ๊กในมือที่ยื่นให้คนป่วยซึ่งนั่งอยู่บนเตียง





" ...  "
แน่นอนว่าความเงียบเป็นตัวเลือกที่ซองอูใช้ ใบหน้าคมไม่หันไปมองเจ้าของเสียงเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขายังหันมองไปยังอีกฝั่งห้อง






" ไม่อยากกินหรือไง "
คำถามที่สองเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปริปากพูดอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันกลับไปดังเดิม







" โอเค งั้นผมจะไม่ยุ่งแล้ว พี่อยากทำอะไรก็เชิญเลย "
ดาเนียลวางโจ๊กลงบนโต๊ะหัวเตียง  หยิบยาจากในกระปุกมาวางไว้ให้พร้อมกับน้ำดื่มอีกแก้ว  
ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศดูดังกว่าปกติ  ในยามนี้ทั้งสองยังคงนั่งอยู่ในห้องนอนห้องเดียวกันถึงแม้ว่าจะไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆก็ตาม









ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องมานั่งเฝ้าด้วย
เพราะซองอูก็เอาแต่แสดงท่าทีไม่พอใจเขา ไม่มีความจำเป็นจะต้องพูดจาดีๆหรือทำดีด้วยอีกต่อไป 







.








" พี่นี่มัน... "
เสียงบ่นเบาๆในลำคอเมื่ออีกฝ่ายยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับจนโจ๊กที่วางอยู่บนตักเกือบหก ดาเนียลจำต้องลุกขึ้นไปอำนวยความสะดวกอย่างเสียไม่ได้เพราะเห็นใบหน้าคมเหยเกด้วยความเจ็บปวด  ร่างสูงนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆคนป่วยก่อนหยิบชามมาวางไว้ที่หน้าขาของตัวเองแล้วป้อนให้กับอีกคนที่ส่งสายตาค้อนมาเป็นระยะๆ








แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังอ้าปากรอโจ๊กในช้อนอยู่ดี






" มันปวดมากๆเลยหรอ "
เขาพอจะอ่านความรู้สึกจากใบหน้าคมนั้นออก  ริมฝีปากของซองอูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด 






" อืม "





" แล้ววันนี้พี่มีเรียนไหม "





" หึ "





" งั้น.... "





" ... "





"  ไม่ต้องออกไปไหนนะ พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว พักผ่อนอยู่บ้านสักสองสามวันจะได้หายเร็วๆ "






" ไม่เอา! " 
ร่างบางปฏิเสธในทันทีที่ได้ยินประโยคคำสั่งจากอีกคน  แววตาที่เคยแข็งกร้าวอยู่เสมอดูอ่อนลงในยามที่เจ้าตัวไม่สบาย แต่น่าเสียดายที่เจ้าของแววตานั้นไม่มีโอกาสได้เห็นมันด้วยตัวเอง   ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังไตร่ตรองอะไรสักอย่าง





" ทำไมล่ะ "





" อยากออกไปเที่ยว "






" ห้ะ   ...พี่เนี่ยนะอยากออกไปเที่ยวข้างนอก "







" ไม่ต้องยุ่ง "
ดวงตาคมตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์  ซองอูเบื่อเหลือเกินที่ต้องมานั่งนอนอยู่เฉยๆในห้อง ทั้งที่มีอะไรให้เขาทำอีกมากมาย ตอนแรกก็ตั้งใจจะไปเที่ยวเมื่อเคลียร์งานของบริษัทเสร็จ แต่สุดท้ายกลายเป็นเขาต้องมาซมไข้อยู่ในเพนท์เฮ้าส์เหมือนเดิม











ไม่ชอบให้ดูอ่อนแอในสายตาใคร





และไข้แค่นี้คงไม่ทำให้เขาถึงขั้นตายหรอกมั้ง











"  ตัวหายร้อนหรือยัง " 
ฝ่ามือหนาเอื้อมไปแตะหน้าผากมนของคนที่ตกอยู่ในภวังค์เบาๆก่อนจะพบว่าอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายไม่ต่างจากเขาเท่าไรนัก อาจจะสูงกว่าเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าไม่น่าเป็นห่วง






"  ....  "







"  ถ้าพี่อยากไปก็ไปเถอะ  "





" .... "






" แต่พี่ต้องพักผ่อนเยอะๆ กินยาให้ครบ ห้ามอดข้าวแม้แต่มื้อเดียว  "







" ถึงห้ามก็จะไป ..เพราะนายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน "







.








.









.




.



"  โทษทีว่ะมึง แต่กูไม่สะดวกไปเป็นเพื่อนมึงจริงๆคราวนี้ "





"  เอาไว้มึงหายป่วยแล้วกูจะพาไปนะเว้ย "





ตู๊ดๆๆๆ





เสียงสัญญาณตัดไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจของคนฟัง  มินฮยอนผู้ไม่เคยไม่ว่างสำหรับซองอูมีธุระด่วนกับที่บ้าน และนั่นก็ทำให้เขาต้องไปทริปด่วนคนเดียวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน






ไหนๆก็จองบ้านพักไว้แล้ว  คนเดียวก็ไม่ได้แย่อะไร





มือเรียวจัดแจงเก็บเสื้อผ้าใส่ลงในกระเป๋า ทบทวนถึงสิ่งของจำเป็นที่ห้ามลืม  ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงไปยังชั้นล่าง  การหนีไปพักผ่อนสักสองสามวันก็เหมือนเติมพลังให้กับตัวเอง ไม่ต้องสนใจอะไรที่เคยแบกไว้จนเหนื่อย แม้ว่าท้ายที่สุดเขาก็ต้องกลับมาเจออะไรที่มันเหมือนเดิม







เสื้อเชิ้ตสีแดงถูกสวมทับลงบนเสื้อกล้ามสีขาวอย่างลวกๆพร้อมกับกางเกงขาสั้นเพิ่มความสะดวกสะบาย  หยิบของเพียงไม่กี่อย่างยัดลงไปในเป้ใบใหญ่ก่อนจะเดินออกไปนั่งรออีกฝ่ายที่โถง  ดาเนียลไม่ลืมหยิบหมวกติดไม้ติดมือไปอีกใบ  มองใบหน้าของตัวเองในกระจกแล้วยิ้มเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองอีกคร้ังก่อนสวมแว่นกันแดด  ริมฝีบางปากคลี่ยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางถือกระเป๋าลงมาจากบันไดชั้นสอง






" ดะ  เดี๋ยว "
เสียงนุ่มตะกุกตะกักเมื่อเห็นกระเป๋าเป้ของอีกคนสะพายอยู่บนไหล่กว้าง   ร่างสูงอยู่ในชุดสบายๆเหมือนจะไปเที่ยวชายทะเลหันมามองเขาก่อนส่งยิ้มให้






" นี่นายก็จะไปเที่ยวเหมือนกันหรอ?  ดีเลยจะได้ปิดบ้านทีเดียว "







กระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลลายเรียบถูกฉกชิงไปจากฝ่ามือโดยอัตโนมัติ  ใบหน้าคมมองอีกฝ่ายอย่างงุนงงเมื่อสิ่งที่เขาได้ยินเป็นสิ่งที่เขาภาวนาให้อีกฝ่ายไม่พูดมันออกมา







"  ใครบอกล่ะ    ผมจะไปกับพี่เนี่ยแหละ ! "









30% is loading









" เดี๋ยวผมขับเอง "  
ร่างสูงออกแรงดึงกุญแจจากฝ่ามือเรียวก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งยังฝั่งคนขับ  มองใบหน้าคมที่บูดบึ้งแล้วหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้






" ก็พี่ป่วยจะทรมานขับไปทำไม "
แขนขวาเอื้อมไปคาดเข็มเข็ดนิรภัยให้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง  ซองอูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูบ้านพักที่จองไว้แล้วยื่นมันให้อีกคนดู  ใบหน้าเนียนพยักรับก่อนออกรถมุ่งหน้าไปตามจุดหมาย







แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คงถึง









เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้เขาตัดสินใจกดปิดเพลงที่เล่นอยู่ด้วยเกรงว่าผู้เป็นพี่จะนอนหลับได้ไม่เต็มอิ่ม  ฝ่ามือหนาทาบทับลงบนหน้าผากเนียนหลายต่อหลายครั้งเมื่อติดสัญญาณไฟจราจร เป็นเชิงเช็คว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตัวร้อนจนเกินไป





พ่อชอบเล่าให้ฟังว่าพี่ซองอูดื้อ ทำงานหามรุ่งหามค่ำไม่ยอมพักจนป่วยแบบนี้ทุกที





ซึ่งมันคงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขามาอยู่ตรงนี้






" อื้มมมม "  
เสียงนุ่มครางในลำคอเบาๆ  แขนทั้งสองข้างยืดออกจนสุดพร้อมกับบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากพิษไข้ แพขนตาหนาปรือขึ้นอย่างช้าๆเมื่อรู้สึกถึงแสงแดดที่ส่องเข้ามาในดวงตาดำขลับ มือเรียวยกขึ้นลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองเพื่อจัดทรงให้เข้าที่เข้าทาง 







" ถึงแล้ว! "
น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความดีใจจนปิดไม่มิดของอีกฝ่ายเรียกให้ใบหน้าคมหันไปมอง  








" เกิดมาไม่เคยเที่ยวทะเลหรือไง.. "
ซองอูบ่นอุบอิบในลำคอ พลางหยิบสัมภาระเข้าไปวางในบ้านพักอย่างรวดเร็ว  สระว่ายน้ำส่วนตัวทอดเป็นแนวยาวไปจนถึงบานเลื่อนกระจกที่เปิดให้เห็นห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่   ที่ซึ่งสามารถแยกห้องนอนทั้งสองออกจากกันได้  หากเดินต่อไปเพียงไม่กี่เมตรก็สามารถสังเกตเห็นชายหาดส่วนตัวได้เป็นอย่างดี  เม็ดทรายสีขาวจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนตัดกับสีฟ้าอ่อนของน้ำทะเล  ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มจางๆเมื่อเท้าทั้งสองมาหยุดอยู่บนผืนทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา







สัมผัสเบาๆบนไหล่ลาดไม่ได้ทำให้รู้สึกหงุดหงิดเหมือนเคย  อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่ชวนฝัน  เสียงคลื่นกระทบชายฝั่ง  กลิ่นหอมอ่อนๆของทะเล รวมไปถึงสายลมที่พัดปะทะเข้ากับใบหน้า  หรือไม่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว









คงเป็นเหตุผลแรกมากกว่าที่ทำให้ซองอูยังคงยืนนิ่งไม่ขัดขืนต่อแรงจากข้อมือหนาที่วางลงบนไหล่ของเขา








" ไปเดินเล่นด้วยกันมั้ย ? "



.







.



.




.





"  ที่นี่สวยจัง  "
ดาเนียลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบหลังจากตัดสินใจชวนอีกคนมาเดินเล่นที่ริมชายหาด   เขาเองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ซองอูไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง  ตรงกันข้าม ร่างบางจัดแจงหยิบหมวกและแว่นตากันแดดออกมาราวกับเตรียมตัวไว้นานแล้ว  ร่างสูงของคนทั้งสองเดินเลาะไปตามหาดทรายที่ไร้ซึ่งผู้คน  นั่นเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ซองอูตัดสินใจจองบ้านพักแห่งนี้  ความเงียบสงบและความปลอดภัยเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับเขา 







คนที่หลงใหลในความสมบูรณ์แบบและเป็นระเบียบอย่างถึงที่สุด








" ไม่ลงมาเล่นด้วยกันหรอ ? "
ทันทีที่เท้าสัมผัสกับน้ำทะเล ใบหน้าเรียวก็หันไปเรียกผู้เป็นพี่ซึ่งยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหาด  ริมฝีหยักขยับเล็กน้อยราวกับพูดอะไรบางอย่างที่เขาเองไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้อ่านปากอีกฝ่ายอีกครั้งดาเนียลจึงพยักหน้ารับ





" ไม่ล่ะ "




" ฉันไม่อยากป่วย  นายเล่นไปเถอะ "
มือทั้งสองยกขึ้นกอดอกพร้อมเอนกายลงบนพนักเก้าอี้  เหมือนว่าไข้ของซองอูจะดีขึ้นมากแล้ว เพราะตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกปวดหัวเลยสักนิด อากาศริมทะเลนั้นบริสุทธิ์และสดชื่นกว่าเพนท์เฮ้าส์หรูย่านใจกลางเมืองเป็นไหนๆ 





" งั้นพี่ก็นั่งอยู่ตรงนั้นไปแหละ  อย่าคิดจะหนีผมไปไหนเชียว! "
ว่าแล้วอีกฝ่ายก็วิ่งลงทะเลไปจนกระทั่งความลึกถึงระดับอก  ใบหน้าเนียนประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง คงเป็นเพราะสนุกสนานกับบรรยากาศในทะเลที่ไม่ได้ออกมาเห็นบ่อยๆตั้งแต่กลับมาจากแคนาดา แถมอากาศช่วงนี้ก็ยังเหมาะกับการมาเที่ยวทะเลอีกด้วย





จะว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกัน  ดาเนียลจะได้ไม่ต้องมานั่งอยู่ใกล้ๆให้เขาหงุดหงิดใจเล่น







ภาพของเด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆกับส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนต์ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคม ความสูงที่มากกว่าเขาเพียงแค่เซนต์เดียวแต่กลับดูร่างใหญ่กว่าถนัดตาเมื่อไหล่แกร่งนั้นกว้างถึงหกสิบเซนติเมตร 




.



" พี่ซองอูฮะ   ผมลงไปไม่ได้แล้ว  "


" ทำไมล่ะ? "


" น้ำลึกถึงคอผมแล้วฮะ ถ้าลงไปต้องจมแน่ๆเลย "


" ฮ่าๆ  มานี่มา  เดี๋ยวพี่ให้เราขี่หลังนะ "









ดาเนียลที่สนุกสนานกับน้ำทะเลในตอนนี้ยังคงเหมือนกับน้องดาเนียลในตอนนั้นไม่มีเปลี่ยนแปลง








ทว่า...  ความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสองคนต่างหาก




แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าดาเนียลไม่มีส่วนผิดใดๆ







แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อคนๆนี้มันได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว     ....และคงไม่มีวันเหมือนเดิม









.
















HATE






ฝันร้าย... ?


หรือพี่ซองอูจะฝันร้าย ?





จู่ๆคนที่เคยอารมณ์ดีก็กลับกลายเป็นเงียบขรึมไม่พูดไม่จาตั้งแต่กลับจากทะเล บรรยากาศอึดอัดได้เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสอง  ร่างสูงพยายามชวนอีกฝ่ายคุยแต่ไม่เป็นท่า ใบหน้าคมยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยและตอบคำถามเท่าที่จำเป็น ทันทีที่กลับถึงบ้านพัก ซองอูก็ขอตัวเข้าไปนอนด้วยเหตุผลที่ว่าเหนื่อยและอยากพักผ่อน







ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายเหมือนมีอะไรไม่พอใจเขาอยู่






ดาเนียลแค่ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดไป  ...แค่นั้นเอง















" หิวมั้ยครับพี่ซองอู "



" พี่อยากกินอะไรบ้างอะ "



" มีแต่อาหารทะเลเต็มไปหมด "



" เอาล็อบสเตอร์มั้ย "



" เฮ้! ตอบหน่อยสิ "




" ผมเลือกไม่ถูกเลย  กินไม่ได้สักอย่าง "




" อันที่จริงปูก็น่ากินดีเหมือนกันนะ "




" พี่ซองอู.... "




" หลับอยู่หรอ "



" ออกมาหน่อย "




" นี่    ...ถ้าไม่เปิดผมจะพังเข้าไปแล้วนะ !!! "










แกร๊ก..






" อะไรนักหนา? "
ร่างบางที่ยืนอยู่หลังประตูถามอย่างไม่สบอารมณ์  มองแววตาขุ่นเคืองของอีกฝ่ายก่อนส่งเสียงในลำคอเบาๆ






" ก็ผมถามพี่แล้วก็ไม่ตอบ.. "









" ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำไงวะ ?! "
ร่างสูงตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม  เหมือนความอดทนได้หมดลงหลังจากพร่ำถามคำถามอยู่หน้าบานประตูเพียงลำพัง  












" นี่นาย!  "
ซองอูส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด ฟันคมขบเข้าหากันแน่นจนเห็นสันกรามบนใบหน้าชัดเจน อันที่จริงเขาไม่อยากใส่ใจเรื่องเล็กน้อยให้ปวดหัวไปมากกว่านี้  แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าไม่ได้เข้าใจสถานการณ์อะไรเลย








คนที่เอาแต่ใจ มองแต่มุมของตัวเองอย่าดาเนียลไม่เคยเข้าใจอะไรหรอก
เพราะแบบนี้เขาเลยไม่อยากต่อปากต่อคำให้เสียเวลาเปล่า







" ก่อนจะพูดอะไรหัดคิดซะบ้าง "




" ฉันเป็นพี่นายนะดาเนียล "




" พี่? "




" พี่เคยเห็นผมเป็นน้องด้วยหรอวะ "
ริมฝีปากหนาแค่นหัวเราะ มองแววตาเย้ยหยันที่อีกฝ่ายส่งมาให้แล้วโมโหแทบบ้า แต่ก็ทำได้แค่ตอบกลับด้วยวาจาเราะร้าย หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ชายตัวเองเขาคงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้












เหมือนความรู้สึกอึดอัดก่อนที่เจ้าตัวป่วยได้กลับมาอีกครั้ง








" เดี๋ยว ... "




" นี่พี่ดื่มหรอ? "






เรียวขายาวก้าวเข้าไปชิดอีกฝ่าย โน้มใบหน้าลงสูดกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนจนเตะจมูกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพี่
แต่บางสิ่งเห็นกลับทำให้ดาเนียลประหลาดใจมากขึ้นกว่าเดิม






แววตาคมที่เคยแข็งกร้าวนั้นดูว่างเปล่าและสั่นไหวไม่ต่างไปจากเจ้าของมันที่รู้สึกเดียวดายและไร้ซึ่งที่พึ่งพิง
ดวงตาคู่โตเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆ ก่อนไหลลงมาตามแพขนตาหนาอาบทั่วแก้มทั้งสองข้าง







ซองอูแบกรับความรู้สึกมากเกินไปแล้ว






" พะ .. พี่ซองอู "  มือขวายกขึ้นลูบหลังอีกฝ่ายอย่างเก้ๆกังๆ  




" .... " 





" เป็นอะไรหรือเปล่า " 
ร่างบางช้อนสายตามองใบหน้าเรียวที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ แววตาอ่อนโยนที่คุ้นเคยสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ น้ำเสียงและท่าทางที่จริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนถูกส่งมาพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาจากแขนทั้งสองที่ยกขึ้นโอบไหล่ของเขา




" .... "





" พี่โกรธผมหรอ ? " 
เสียงทุ้มที่พึ่งตะโกนใส่อีกฝ่ายเบาลงถนัดตาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกคน  เป็นครั้งแรกสำหรับดาเนียลที่เห็นซองอูในมุมนี้ คนที่สุขุมและเงียบขรึมแบบเจ้าตัวคงไม่ค่อยจะแสดงอารมณ์หรือความรู้สึกให้ใครต่อใครรู้มากนัก 




" ...เปล่า "
ซองอูยกมือขึ้นดันแผ่นอกแกร่งของคนที่กอดเขาเอาไว้ ทว่าแรงเพียงน้อยนิดประกอบกับสติสัมปชัญญะที่หายไปบางส่วนคงไม่ทำให้เขาหลุดออกจากอ้อมกอดนั้นได้




" แล้วพี่ร้องไห้ทำไม " 
ร่างสูงยอมปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระเพราะรู้สึกถึงแรงทักท้วงจากฝ่ามือทั้งสองของผู้เป็นพี่  ฝ่ามือหนายกขึ้นปาดคราบน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างลวกๆ



" ฉ ฉัน  ... ฉันไม่น่ารู้จักนายเลยดาเนียล "



"  ....  "



" มันคงดีกว่าถ้าเราไม่เคยสนิทกันตอนเด็กๆ  วันนี้ฉันคงไม่เกลียดนายขนาดนี้ "



"  ....  "



"  นายเป็นน้องที่ฉันสนิทที่สุด  "



"  ....  "



" แล้วดูตอนนี้สิ  "



"  ....  "



"  คนที่ฉันไว้ใจ  ... ก กลับเป็นคนทำร้ายครอบครัวฉันกับมือ "



"  ..... "


" นายคงไม่เข้าใจหรอก  เพราะไม่เคยมีใครเข้าใจความรู้สึกฉันอยู่แล้ว "



"  พี่.... "



" เพราะฉะนั้น ... "



"  .....  "



" ฉันขออะไรสักอย่างได้ไหมดาเนียล "


"  ..... "



"  ฉันเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน   "




" ซองอู... "



เสมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกกลางลำคอ  ความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันเป็นแบบนี้นี่เอง  ใบหน้าเรียวฝืนยิ้มให้อีกฝ่ายเมื่อเห็นแววตาคู่โตนั้นร้องขอในสิ่งที่เจ้าตัวเอื้อนเอ่ย  ...ทุกคำที่พูดออกมาเป็นความจริงที่ดาเนียลรู้ดีอยู่แก่ใจและไม่สามารถแก้ไขมันให้ดีขึ้นได้   ในเมื่อเป็นแบบนี้เขาเองก็ไม่มีอะไรจะต้องฝืนอีกต่อไปแล้ว








"  นายช่วยเลิกยุ่งกับฉันแล้วย้ายออกจากเพนท์เฮ้าส์ไปเถอะ ...ขอร้องล่ะ  "








tbc.





#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #774 Galaxy7122 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:01
    ซองอู TT
    #774
    0
  2. #632 forusegames (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 02:38
    อ่าาา เข้าใจมุมซองอูละ TT
    #632
    0
  3. #591 mmookkotz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:25
    หน่วงมาก....
    TT
    #591
    0
  4. #476 Anon_H (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:25
    เศร้าาาาา
    #476
    0
  5. #419 K.I.W (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:44
    ซองอูต้องทนกับความรู้สึกของตัวเองขนาดไหน ;_; ต้องทรมานแค่ไหนกัน ทำไมเราถึงเศร้าขนาดนี้
    #419
    0
  6. #365 pupopupok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:29
    เหมือนพี่องจะทะเลาะกับจิตใจตัวเองยังไงไม่รู้อะ
    #365
    0
  7. #264 realdefongniel (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:34
    โอ้ยยยยยซองอู
    #264
    0
  8. #207 sunvee22 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:32
    จะหน่วงไปเเล้ว
    #207
    0
  9. #155 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:50
    เฮ้อ.......... พูดไม่ออก แต่อินมากๆ
    #155
    0
  10. #121 Snowflake_Star (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 09:14
    เดี๋ยวววววอุตส่าห์ดีกันแล้วเชียวววTT
    #121
    0
  11. #96 PJ_20446 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:10
    ...........m
    #96
    0
  12. #95 prapawabe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:38
    โอโหช็อก ยิ่งอยู่ด้วยกันความสัมพันธ์ยิ่งแย่
    #95
    0
  13. #94 bonus9750 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 07:04
    เลือกทีมไม่ถูก เลือกซองอูก็สงสารแดเนียลเลือกแดเนียลแต่องก็มีปัญหาในใจไม่รู้จะทำยังไงดี โฮ่ว
    #94
    0
  14. #93 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 00:05
    โอ้ยยยยยยย โอ้ยยยฮือออออออออออออ ซองอู... ฮือออออออออ
    #93
    0
  15. #92 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:53
    ปลดล็อคกันได้แล้ว แดเนียลไม่ต้องไปฟังพี่เขา ไม่ต้องออกจากเพนเฮาส์ เอาดีดีคือเคลียร์กันให้ได้ตั้งแต่ที่ทะเลเลยได้ไหม อึดอัดกันนานเกินไปแล้ว
    #92
    0
  16. #91 buttermocc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:47
    ซองอู๊!!!
    #91
    0
  17. #88 เบบี๋ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:23
    อ่านแล้วเหนื่อยใจแทนแดนมากๆจริงๆ ถอนหายใจไม่รู้กี่รอบ แต่ก้อดีเหมือนกันถ้าแดนจะย้ายออก ในเมื่อความพยายามของแดนคุณองไม่เคยเห็นค่าก็พอดีกว่า คุณองนึกว่าตัวเองเจ็บอยู่คนเดียวรึไง เรื่องนี้แดนก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน คนที่ทำให้ทุกคนลำบากใจก็พ่อคุณองนั่นไง ทำไมมาลงที่แดน
    #88
    0
  18. #86 lvsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:11
    โอ้ยยยย คุณอง ;-; อย่าไล่น้องเลยนะคะ อยู่ด้วยกันเถอะนะ
    #86
    0
  19. #85 KDKS (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 12:50
    ไปด้วยกันนั้นแหล้ะค่ะ ดีแล้ววว5555
    #85
    0
  20. #80 moonp_24 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 23:41
    น่ารัก แดนเลิฟกันสักทีสิ เก๊ารอให้ตัวเองรักกับองนานแล้วนะ
    #80
    0
  21. #79 hnoey♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 10:49
    5555555555 รอค่าาา
    #79
    0
  22. #78 lvsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:36
    แดนสู้สู้วววว เชียร์มากๆ เดี๋ยวพี่องก็ใจอ่อนนนน
    #78
    0
  23. #77 lvsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 07:35
    แดนสู้สู้วววว เชียร์มากๆ เดี๋ยวพี่องก็ใจอ่อนนนน
    #77
    0
  24. #76 ○kkaem122545○ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:25
    พ่ามพามมมม ก็จะไปล้วยยย
    #76
    0
  25. #75 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 04:29
    เหยดดดด คุณน้องเริ่มแข็งกร้าว มั่นไว้ลูก เดินหน้าสู้~
    #75
    0