เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 5 : PART V : รบกวน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    14 ก.ย. 60

PART V :  disturb








เป็นอีกวันที่ดาเนียลขับรถไปมหาวิทยาลัยเพียงลำพังเมื่อตื่นมาไม่พบกับร่างบางซึ่งออกไปตั้งแต่เช้า ท่าทางเจ้าตัวจะหายเจ็บแผลที่เท้าแล้ว เพราะควอทโทรปอร์เต้สีเทาหม่นไม่ได้จอดอยู่ในที่ประจำของมัน






...ดีเหมือนกัน อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องมานั่งอารมณ์เสียให้เขาพลอยขุ่นมัวไปด้วย








บรรยากาศในการเรียนอาทิตย์ที่สองผ่านไปด้วยดี  ถึงแม้งานจะเยอะ เนื้อหาวิชาจะยากแต่ดาเนียลก็รู้สึกมีความสุข เพื่อนๆในสาขาก็ยังเข้ากันได้ดีเหมือนรู้จักกันมานานโดยเฉพาะกับควานลิน อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายก็เคยไปเรียนแลกเปลี่ยน พวกเขาถึงได้สนใจในเรื่องที่คล้ายๆกันไปเสียแทบจะทุกอย่าง






" ดาเนียล ตกลงมึงไปปะ "  
ร่างโปร่งเอ่ยถามเมื่อเห็นแววตาสนอกสนใจของผู้เป็นเพื่อน ในคืนนี้พวกเขาตกลงว่าจะไปดื่มกันที่บ้านของควานลิน เพื่อความปลอดภัยและไม่ต้องขับรถกลับ พรุ่งนี้ก็ตื่นมาเรียนพร้อมกันทีเดียว








"  ไปดิวะ กูจะพลาดได้ไง ฮยอนบินมึงมานั่งรถกูมา "  
ร่างสูงหยิบกุญแจรถออกมาพลางลากแขนคนตัวสูงกว่าให้ตามเขาไป  เพียงไม่นานทั้งหมดก็มาถึงหน้าบ้านของควานลินซึ่งอยู่หลังสุดท้ายของซอย  บ้านเดี่ยวหลังนี้แม้มองจากภายนอกก็รู้ได้เลยว่าถูกดูแลเป็นอย่างดี  บริเวณรอบตัวบ้านประดับประดาไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ รวมไปถึงรูปปั้นกรีกที่จัดวางไว้ในส่วนของสวนซึ่งให้บรรยากาศแบบตะวันตก  ถึงแม้พ่อแม่ของควานลินจะย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศแต่โชคดีที่ยังมีแม่บ้านคอยดูแลและจัดการความเรียบบร้อยต่างๆให้ 







หลังจากจัดการโทรสั่งอาหารและเตรียมเครื่องดื่มไว้อย่างเรียบร้อยพวกเขาก็เริ่มปาร์ตี้กันตั้งแต่สองทุ่ม บรรยากาศในวงสนทนาครึกครื้นไปอย่างที่ควรจะเป็น  เสียงหัวเราะปนโหวกเหวกโวยวายของเพื่อนเรียกรอยยิ้มได้เป็นอย่างดี เวลานี้ทุกคนดูเริ่มจะเมากันบ้างแล้ว โดยเฉพาะฮยอนบินที่สลบไปตั้งแต่สี่ทุ่มหลังจากร้องไห้ฟูมฟายอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง  คนที่เหลือต่างก็ดื่มและพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตของคนโดยมีร่างสูงทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดี  ดาเนียลไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่าเรื่องเรียนและช่วงที่อาศัยอยู่ในแคนาดา ริมฝีปากหนาเพียงแค่ยกยิ้มเมื่อหูทั้งสองข้างรับฟังเรื่องราวต่างๆจากคนอื่น  แม้ว่าจริงๆแล้วปัญหาที่เขากังวลมาโดยตลอดจะมีมากจนเกิดเป็นความอึดอัดอยู่ภายในใจ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอยากจะระบายให้ใครฟัง ใบหน้าเรียวเหลือบมองเวลาบนข้อมืออยู่บ่อยๆก่อนพ่นลมหายใจออกมาด้วยความกังวล







ควรจะกลับบ้านหรือค้างที่นี่ดี








ลึกๆแล้วเขาต้องการค้างที่บ้านของควานลินเพราะรู้ตัวเองว่าเริ่มเมาแล้วและคงขับรถไม่ได้ แต่อีกใจก็ประท้วงให้เขากลับบ้านด้วยกลัวว่าจะทำให้ซองอูไม่สบอารมณ์ แม้เจ้าตัวจะไม่สนใจแต่ก็คงตั้งใจจับผิดเขาอยู่ไม่น้อย  ..คงดีกว่าถ้าเขาจะเลี่ยงการทะเลาะกับผู้เป็นพี่  เขาไม่ต้องการใช้ชีวิตอยู่อย่างลำบากใจร่วมกับอีกคนภายในเพนท์เฮ้าส์ 











|| | HATE | ||






บรรยากาศจากดาดฟ้าของอาคารสูงช่วยให้เห็นทัศนียภาพในเมืองได้เป็นอย่างดี  แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วแต่ตึกราบ้านช่องก็ยังส่องสว่างไปด้วยแสงจากหลอดไฟ ภาพการจราจรที่คล่องตัวในตอนกลางคืนสะท้อนมายังแผ่นกระจกที่กั้นบริเวณสระว่ายน้ำส่วนตัวกับด้านนอกอาคารไว้ ขาทั้งสองข้างจุ่มลงไปในสระที่เย็นเฉียบ ไม่บ่อยนักที่ซองอูจะลงมาเล่นน้ำสระภายในเพนท์เฮ้าส์ของตัวเองตั้งแต่เป็นแผลที่ฝ่าเท้า  แต่ช่วงนี้การพักผ่อนถือเป็นการช่วยคลายความเครียดจากทั้งร่างกายและจิตใจของเขาให้ดีขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อ  









แปลกดีที่วันนี้เขายังไม่ได้เจอดาเนียลเลยตั้งแต่กลับมา









ร่างบางสะบัดความคิดฟุ้งซ่านที่เผลอก่อตัวขึ้นมาให้หายไป จู่ๆก็นึกถึงคนที่ชอบต่อล้อต่อเถียงด้วยวาจาไม่สุภาพ ซึ่งป่านนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงแต่กลัวว่าหากเกิดปัญหาอะไรมันก็คงไม่ดีนัก แล้วที่เพนท์เฮ้าส์นี้ก็มีเขาเป็นผู้ดูแลอยู่คนเดียวเสียด้วย  อย่างน้อยถ้าจะกลับดึกก็ควรจะบอกกันบ้าง ไม่ใช่หายไปโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย







แล้วเสียงประตูที่เปิดขึ้นก็ทำให้ร่างบางต้องหันไปมองอีกคนที่พึ่งกลับมาถึง  ก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายดื่มติดต่อกันเป็นวันที่สองเมื่อสังเกตท่าทางการเดินที่ดูจะเซไปข้างหนึ่ง  ดวงตาเรียวเล็กฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์พอๆกับใบหน้าเนียนที่เริ่มขึ้นสี ซองอูมองคนที่กำลังเดินตรงมาทางเขาก่อนจัดการสวมเสื้อคลุมที่พาดไว้ตรงขอบสระและก้าวออกให้ไปพ้นระยะของอีกฝ่าย  เขาทนภาพตรงหน้าไม่ไหวจึงรีบเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันที  





มือเรียวกระชับผ้าห่มบนร่างให้แน่นขึ้น เลื่อนมือไปปิดโคมไฟบนหัวเตียง ร่างบางพ่นลมหายใจสม่ำเสมอพร้อมกับเปลือกตาหนาปิดลงอย่างช้าๆด้วยความเหน็ดเหนื่อย  กว่าจะเคลียร์งานที่คณะให้เสร็จลงได้ก็ดูดพลังเขาไปแทบหมด แต่ก็ยังไม่วายคิดเรื่องของอีกคนที่ตอนนี้น่าจะหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ อันที่จริงเขาก็ยินดีพูดคุยกับดาเนียลถ้าหากเจ้าตัวไม่เมาเละเทะถึงขนาดนี้  ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็คงฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น






โตแล้วก็ควรจะคิดเองได้  ไม่ต้องให้ใครมาสอน





ในเมื่อดาเนียลเลือกที่จะทำตัวแย่ๆ ปล่อยให้มันแบบนี้เป็นไปตลอดก็ดี  






เพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไรกับการไม่มีอีกฝ่ายอยู่ในชีวิตมาตั้งนานแล้ว










.



.




.



.

" ขอบใจนะมึง อุตส่าห์ขับเอามาให้ "  
ร่างโปร่งรับกระเป๋าสตางค์คืนพลางส่งยิ้มกว้าง  กว่าควานลินจะรู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงบ้านเสียแล้ว  ยังโชคดีอยู่หน่อยที่ดาเนียลนึกขึ้นได้จึงขับรถเอาให้ ไม่รู้ว่าไปทำตกไว้ตั้งแต่ตอนไหน





" มึงจะเข้ามาข้างในก่อนมั้ย "





" ไม่เป็นไรว่ะ กูต้องกลับไปทำงานอีกเยอะ "
ร่างสูงเอ่ยปฏิเสธเจ้าของบ้านก่อนจะบอกลาแล้วรีบขับรถกลับไปยังเพนท์เฮ้าส์  เขาเองยังไม่ค่อยชินเส้นทางแถวนี้สักเท่าไร หากกลับดึกกว่านี้ก็กลัวว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นได้





"  เออ ขับรถดีๆนะมึง  "





ลาเวนเต้สีแชมเปญมุ่งตรงไปยังถนนเส้นหลักด้วยความเร็วราวๆ 120 กม./ชม. โดยไม่สนใจความมืดที่ก่อตัวขึ้นรอบๆ แสงไฟบนถนนส่องสลัวเพราะบางดวงก็ชำรุดไปตามกาลเวลา  วิสัยทัศน์ตรงหน้ายิ่งดูแย่ลงไปอีกเมื่อคนขับนั้นสายตาสั้นและเริ่มอ่อนล้าจากการจ้องคอมพิวเตอร์มาตลอดทั้งวัน







อีกแปปเดียวก็จะถึงแล้วน่า






ดาเนียลออกแรงเหยียบคันเร่งให้มากขึ้นหวังให้ตัวเองกลับถึงที่พักโดยเร็ว เสียงจากวิทยุภายในรถเป็นเพียงสิ่งเดียวที่คอยอยู่เป็นเพื่อนในตอนนี้  ริมฝีปากขยับเล็กน้อย พึมพำทำนองประสานไปกับดนตรีที่บรรเลงเพลงคุ้นเคย  







เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด!










รถยนต์สีขาวคันข้างๆเบรคกระทันหันเมื่อรถตู้จากอีกฝั่งขับพุ่งเข้ามาในเลน  เนื่องจากหักพวงมาลัยหลบสภาพผิวถนนที่เกิดปัญหาจนเสียหลักเซเข้ามา  โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ







เว้นเสียแต่ลาเวนเต้คันงามที่เบรคตั้งแต่เห็นภาพอุบัติเหตุตรงหน้า  แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปเมื่อรถยนต์คันหรูเกิดความเสียหายจากการกระแทกเข้ากับด้านข้างของรถตู้ที่ขวางอยู่ด้านหน้าอย่างแรง




.




.



.




.











เสียงริงโทนที่ดังขึ้นบริเวณหัวเตียงทำให้ร่างโปร่งสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก  ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบตัวการรบกวนก่อนลืมตาขึ้นเพื่อปรับแสงสว่างตรงหน้า หน้าจอโทรศัพท์แสดงรายชื่อของคังดาเนียลซึ่งเขาเองก็รีบกดรับเพียงเพื่อจะให้เสียงที่รบกวนในตอนนี้เบาลงได้ แต่ปฏิกิริยาของคนในสายกลับทำให้เจ้าตัวตกใจมากขึ้นกว่าเดิม





"  มึง..  รถกูโดนชน 
เสียงแหบพร่าราวกับคนหมดแรงเอ่ยเสีงเบาเสียจนคนฟังใจหายไปตามๆกัน






" เฮ้ย ! แล้ว...  มึง ?! "






"  กูสบายดี  มึงมาหากูหน่อย อยู่ตรงเส้นหน้ามอก่อนถึงปั๊มน้ำมัน "






" เค มึงรอแปป "
ควานลินจัดแจงหยิบเสื้อคลุมในตู้เสื้อผ้าออกมาและสวมมันทับชุดนอนอย่างรวดเร็ว  เหมือนร่างกายจะตอบสนองต่อความรู้สึกช้าเกินไปด้วยซ้ำเมื่อจิตใจของเขานึกถึงแต่เพื่อนที่นั่งรอความช่วยเหลืออยู่บนถนน  ไม่น่ารบกวนให้ดาเนียลขับรถเอากระเป๋าสตางค์มาคืนให้เลย  ไม่น่าเลยจริงๆ












"  ไอเหี้ย! เนี่ยนะที่มึงบอกโอเค โอเคก็แย่แล้วสัด ! " 
เขากวาดสายตามองสภาพเพื่อนที่นั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อพร้อมกับกาแฟร้อนหนึ่งแก้วในมือ   ริมฝีปากหนาแตกจนเห็นคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าเนียนมีรอยฟกช้ำบริเวณคางและหน้าผากจนเริ่มเป็นสีเขียว  คงเป็นเพราะแรงกระแทกกับพวงมาลัยเข้าอย่างจัง เพราะเวลานี้เจ้าตัวคงขับรถเร็วแน่ๆ




"  กูสบายดีมึงไม่ต้องห่วง "





"   ...   "





"  แค่อยากรบกวนให้มึงลากรถกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์หน่อย  ขับไม่ไหวละกูอะ  ปวดหัวชิบ " 
ฝ่ามือหนายกขึ้นกุมขมับพร้อมกับหลับตาลง  ในที่สุดสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้นจนได้  และทั้งหมดก็เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของเขาเอง
คิดไม่ออกเลยว่าจะเดือดร้อนคนอื่นแค่ไหน






" พรุ่งนี้ให้กูมารับมั้ย "
กระจกฝั่งคนขับถูกลดลงเพื่อจะได้คุยกับคนที่ยืนอยู่ด้านนอกได้สะดวก ใบหน้าเนียนนั้นฉายแววเหนื่อยล้าพลางส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ






"  รบกวนมึงมากไปแล้ว แค่นี้กูขับไหวน่า " 





" เออ อย่าลืมทำแผลด้วยนะมึง  "





" รู้แล้วไอสัด ขับกลับดีๆล่ะ ขอบใจมากที่ออกมาหา  "





" ขับดีกว่ามึงแน่นอน  ไปละเดี๋ยวกูโดนตีน ฮ่าๆๆ "  
รถยนต์อีกคันขับออกไปสักพักจนสุดสายตา  ร่างสูงหันกลับไปยังทางเข้าอาคารก่อนครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะตามมา





วันนี้คงต้องโดนซองอูบ่นแน่ๆ







ดวงตาคมตวัดมองคนอายุน้อยกว่าท่ามกลางความมืด  อันที่จริงซองอูนั่งรออยู่นานแล้วแหละ  คิดว่าจะอบรมอีกฝ่ายเสียหน่อยกับพฤติกรรมเหลวไหลตั้งแต่เปิดเทอมแรกๆ แต่พอสี่ทุ่มเขาก็ทนไม่ไหวต้องกลับเข้าห้องไปทำงานที่ได้เพิ่มมาเมื่อเช้า พอเหมาะพอเจาะเหลือเกินที่ออกมาหาอะไรดื่มในช่วงกลางดึกแบบนี้  






ดาเนียลก้าวเท้ายาวเพราะต้องการจะกลับเข้าไปในห้องนอนให้เร็วที่สุด  ไม่ได้อยากเสียมารยาทแต่เพราะกลัวว่าผู้เป็นพี่จะเห็นแผลบนหน้า
เหมือนซองอูจะรู้ทันเพราะเจ้าตัวกลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้






" ฉันขอคุยด้วยหน่อย "
ร่างบางเอ่ยเสียงแข็ง นิ้วเรียวเอื้อมไปกดเปิดสวิตซ์ไฟตรงผนัง  และภาพที่เห็นอย่างชัดเจนก็ทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อย 






ร่างสูงในเชิ้ตยับยู่ยี่กับร่องรอยแผลทั่วร่างกายส่งยิ้มจางๆกลับมาแทนคำตอบ






" นี่   ... หมายความว่ายังไง?!!! "
ไหล่ทั้งสองสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ดวงตาคมจ้องมองอย่างไม่คิดจะเข้าใจ   โกรธที่อีกฝ่ายชอบทำตัวเป็นภาระให้คนอื่นเดือดร้อนอยู่บ่อยๆ ทั้งยังโกรธที่เจ็บตัวขนาดนี้แต่เขาเองกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย   ไม่มีแม้แต่คำบอกเล่าจากอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ






" เอ่อ  รถผมโดนชน ...ก็เลยมีปัญหานิดหน่อยครับ "






"  แล้วทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุ ?  "





" พอดีรถตู้เสียหลักพุ่งเข้ามาเลนผม "





" อืม "




" ..... "





"  ฉันควรทำยังไงกับนายดี    ...ดาเนียล ? "





" .... "




" ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็กลับดึกตลอด  อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ที่นายดื่มกลับมาทุกวัน "





" เอ่อ ค คือ "





" บอกตรงๆว่าฉันไม่อยากยุ่งหรอก มันไม่ใช่ธุระของฉัน  แต่นายควรแบ่งเวลาให้ดีกว่านี้ "





" ครับ "






" แล้วเรื่องวันนี้อีก  ดื่มแล้วขับกลับมาล่ะสิถึงได้มีสภาพเป็นแบบนี้น่ะ ! "






"  วันนี้ผมไม่ได้ดื่ม "
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบา ตอนนี้ปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่เหนือกว่าน่ะดีแล้ว  ขืนพูดอะไรไม่เข้าหูไปคงได้โดนบ่นจนหูชาแน่ๆ






" พรุ่งนี้ฉันจะโทรบอกพ่อ  แล้วนายก็เตรียมคำพูดไว้ได้เลย "





" .... "






"  สมควรแล้วแหละที่เกิดอุบัติเหตุ "
หลังจากฟังอีกคนสารภาพซองอูก็ทึกทักไปเองว่าอีกฝ่ายดื่มจนควบคุมการขับรถไม่ได้  แววตาคมมองอีกฝ่ายคล้ายจะต่อว่า แต่ใบหน้าเรียวก็เอาแต่ก้มงุดเหมือนเด็กๆที่กลัวความผิด






"  ผมบอกว่าไม่ได้ดื่มไง "  
ก็เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วที่อีกฝ่ายไม่ยอมฟังเหตุผลเขาบ้างเลย  พี่ชายดูท่าจะอคติกับเขาลูกเดียว  ทำอะไรก็ดูไม่ดีไปหมด แม้กระทั่งเกิดอุบัติเหตุอีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นห่วงเขาเลยสักนิด










"  ทำไมไม่ตายไปเลยล่ะ ?  " 
 ริมฝีปากหยักแค่นยิ้มกวนๆ ถึงจะโมโหแต่ก็อดสมเพชไม่ได้กับสภาพคนตรงหน้า





" พี่.. "




"  ....  "





"  อยากให้ผมตายขนาดนั้นเลยหรอ ?  "
ดวงตาเรียวสั่นระริกเมื่อได้ยินประโยคที่แทงเสียดเข้าไปในความรู้สึก  ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องได้ยินคำพูดบั่นทอนความรู้สึกจากคนตรงหน้า






คนที่เขาเรียกอย่างเต็มปากว่าพี่เคยคิดบ้างไหมว่าคำพูดที่ออกมานั้นจะทำร้ายความรู้สึกคนอื่นไปมากเท่าไร





30% is loading








" ภายในสามวันนี้ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับคุณคัง "
พนักงานศูนย์บริการกล่าวพร้อมกับยื่นเอกสารการรับรถให้  เขารับมันมาก่อนจะเดินออกไปหาผู้เป็นพี่ที่ยืนรออยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าคมนั้นบึ้งตึงตั้งแต่ขับไปส่งดาเนียลที่คณะจนกระทั่งเจอกันอีกครั้งหลังเลิกเรียน





ความเงียบก่อตัวขึ้นเมื่อทั้งสองคนเข้ามานั่งในรถ บรรยากาศในตอนนี้ช่างอึดอัดยิ่งกว่าวันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ในเพนท์เฮ้าส์เสียอีก
ปราศจากการพูดคุย  เสียงเพลง  เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกของตัวเอง




" ฉันจะพานายไปหาพ่อ " 
ร่างบางซึ่งนั่งในตำแหน่งคนขับกล่าวด้วยเสียงนิ่ง ใบหน้าคมเงยขึ้นมองกระจกหลังก่อนถอยรถคันสีเทาหม่นออกไปอย่างรวดเร็ว  องซองอุคนัดเขาและดาเนียลให้เข้าไปพบหลังจากประชุมเสร็จ  คงไม่ต้องบอกว่าเรื่องอะไร เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดมันทำให้ซองอูพอใจเป็นอย่างมาก






ดาเนียลควรจะได้รับการขัดเกลาเสียบ้าง






ทำอะไรไว้ก็ควรได้รับอย่างนั้น









.


ฝ่ามือหนาชื้นไปด้วยเหงื่อเมื่อเท้าทั้งสองมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ นิ้วเรียวประสานเข้ากันแน่นอย่างลืมตัว ราวกับเด็กที่รอลงโทษจากผู้ปกครองหลังจากทำความผิดมาหมาดๆ






" ซองอู เดี๋ยวรอพ่ออยู่ในห้องนี้ก่อนนะ "




" ครับ "




" ดาเนียล... "




" .... "




" เข้ามาคุยกับพ่อข้างในหน่อย "





" ครับพ่อ "







เรียวขายาวเดินตามผู้อาวุโสกว่าพลางยกแขนซ้ายประคองผู้เป็นพ่อให้เดินเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง  โดยที่ดาเนียลไม่ได้สนใจสายตาของอีกคนที่ยืนมองอยู่อย่างไม่สบอารมณ์เลยสักนิด





ก็แค่ทำเสแสร้งเพื่อหวังผลเท่านั้นแหละ






คิ้วเรียวขมวดมุ่นพอๆกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น  กังวลว่าเขาจะทำให้ผู้เป็นพ่อต้องผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้  เขาเองก็ไม่ได้ต่างไปจากเด็กดื้อที่อาศัยกองเงินกองทองของครอบครัวใช้จ่ายอย่างสุขสบาย ไม่เคยช่วยแบ่งเบาภาระอะไรได้  คิดไม่ได้ด้วยซ้ำกว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้พ่อแม่ลำบากใจแค่ไหน





ละอายใจเหลือเกิน  ที่คนนอกอย่างเขาได้รับการดูแลอย่างดี  





ดีเสียจนละอายใจอยู่เสมอที่ต้องบอกใครว่าเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวนี้




" เรียนเป็นยังไงบ้าง "
น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยนั้นปิดไม่มิด  ใบหน้าที่ชราลงไปตามกาลเวลาส่งยิ้มที่อบอุ่นที่สุดไปยังคนฟัง  แววตาอาทรจากพ่อทำให้ดาเนียลรู้สึกชาไปทั้งใบหน้า 




ให้พูดว่าขอโทษสักกี่ครั้งก็คงไม่พอ






" ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ  คิดว่าพ่อจะพูดอะไรหืม ? "
เสียงนุ่มเอ่ยปนตลก  คงเพราะใบหน้าครุ่นคิดของเขาแสดงออกมาชัดเจนเกินไปจนอีกฝ่ายสังเกตเห็นได้  ใบหน้าเรียวยกยิ้มกว้างก่อนส่ายหน้าเบาๆ





"  เปล่าครับ   ผม...  ก็แค่คิดว่าพ่อต้องดุแน่ๆ "





" ก็อยากจะดุอยู่หรอก "




" .... "





" แต่แค่นี้ลูกก็เจออะไรมาเยอะแล้ว  
เก็บมันไว้เป็นบทเรียน  ...อย่าให้เกิดขึ้นอีก  "




" ครับ "



" โดนซองอูดุไปเยอะมั้ยล่ะ "



" .... "


" พี่เขาก็เป็นห่วงเราไม่ต่างจากพ่อหรอก  "



" เอ่อ "




" แต่รายนั้นน่ะ  ติดจะปากร้ายอยู่หน่อย  อย่าไปคิดมากเลย "




" ครับ "




" แล้วก็ไปหาหมอซะ แผลขนาดนี้ถ้าแม่มาเห็นคงเป็นลมแน่ๆ "




" ได้ครับพ่อ "




" พ่อไม่มีอะไรจะว่าหรอก  แค่อยากรู้ว่าเราเจ็บมากไหม 
คนเป็นพ่อเป็นแม่เขาก็ห่วงลูกทั้งนั้นแหละ "




"  ....  "





" เรียกซองอูมาให้พ่อด้วยนะ "




" ขอโทษนะครับที่ทำให้พ่อต้องเป็นกังวล  "
เสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่นก่อนลุกขึ้นโค้งลา  รู้สึกทั้งโล่งและหน่วงใจไปในคราเดียวกัน  ขอบคุณที่พ่อเข้าใจแต่ก็เสียใจอยู่ไม่น้อยที่ทำตัวให้เป็นปัญหาอยู่เสมอๆ








ยิ่งนานเข้าก็ยิ่งแน่ใจว่าตัวเองไม่ควรจะมาอยู่ในบ้านหลังนี้เลยจริงๆ
















.

|| | HATE | ||






นอกจากไม่คุยกันแล้วจะยังไม่ลงมากินข้าวด้วยกันอีกหรอ ?








คำถามเดิมยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเมื่อมีแค่เขาที่นั่งอยู่ในห้องทานอาหารกับพิซซ่าหนึ่งถาดเพียงลำพัง  หากเป็นปกตินี่ก็คือเวลามื้อเย็นของพวกเขาทั้งสองคน  แต่พักหลังมานี้ด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะราบรื่นเท่าไรเลยทำให้ต่างคนต่างแยกกันทาน   รวมไปถึงครั้งนี้เช่นกัน






" ซองอูชอบกินพิซซ่าหน้าซีฟู้ด "



จากคำบอกเล่าของคุณน้ามินอาทำให้เขาไม่ลังเลเลยที่จะสั่งพิซซ่าซีฟู้ดฮาล์ฟกับหน้าอื่นเพราะดาเนียลเองก็แพ้อาหารทะเล แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากให้ผู้เป็นพี่ได้ทานอะไรที่เป็นของโปรดบ้าง   แม้เจ้าตัวจะไม่รู้เลยก็ตาม







พิซซ่าครึ่งถาดที่เหลือถูกวางไว้อย่างนั้นเผื่อว่าอีกฝ่ายจะหิวและออกมาเห็นมัน  แต่เมื่อร่างสูงกลับมาหยิบเบียร์ในตู้เย็นอีกครั้งก็พบว่าพิซซ่ายังคงเหลือเท่าเดิม






" ถ้าหิวคงลงมากินเองล่ะมั้ง " ร่างสูงพึมพำเบาๆกับตัวเอง








.




กองเอกสารกว่าสองร้อยแผ่นกองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงานของซองอูภายในห้องพัก หลังจากได้รับมอบหมายให้ทำการตรวจสอบการจัดซื้อวัตถุดิบ รายจ่ายภายในบริษัท รวมไปถึงรายงานการประชุมครั้งก่อนเพื่อเรียบเรียงให้เป็นระเบียบก่อนนำเข้าการประชุมใหญ่ครั้งหน้า







และเขาจะต้องทำมันให้เรียบร้อยภายในสองวันนี้






เสียงท้องร้องประท้วงให้เขาละสายตาจากเอกสารกองโต แววตาคมหันไปมองนาฬิกาบนเพดานก็พบว่านี่เกินเวลามื้อเย็นของเขามามากแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกังวลว่างานตรงหน้าจะไม่เสร็จมากกว่า






อีกสักหน่อยแล้วกัน






ตีสาม ...









ในที่สุดซองอูก็ทนกับความหิวไม่ไหว  เขาตัดสินใจออกไปหาอะไรทานแล้วก็พบพิซซ่าอีกครึ่งถาดที่เหลือไว้  แม้ตอนนี้มันจะเย็นชืดจนไม่น่าอภิรมย์แล้วก็ตาม  มือเรียวจัดแจงเปิดฝาไมโครเวฟเพื่ออุ่นก่อนนำเข้าไปรับประทานในห้อง  อย่างน้อยก็ช่วยให้เขามีแรงทำงานต่อไปอีกสักสองชั่วโมง เพราะคืนนี้ซองอูตัดสินใจแล้วว่าจะไม่นอนและออกไปเรียนในตอนเช้าเลยทีเดียว









" เย็นนี้กลับเองนะ "
หลังจากส่งอีกคนที่หน้าตึกคณะเป็นที่เรียบร้อย ควอทโทรปอร์เต้ก็ขับกลับไปยังเพนท์เฮ้าส์ในทันที โชคดีเหลือเกินที่วันนี้อาจารย์ยกคลาส นั่นเลยทำให้เขามีเวลาเคลียร์งานของบริษัทได้เยอะขึ้น






ครืดดดด





  
เสียงริงโทนเรียกความสนใจจากใบหน้าคมที่จดจ่ออยู่กับงานเอกสาร  ก้มมองรายชื่อผู้ติดต่อที่คุ้นเคยก่อนนิ้วเรียวจะกดรับสายโดยไม่รีรอ





' ทำไรอยู่วะ กูโทรไปสามรอบไม่เห็นมึงรับ "

' โทษที กูทำงานให้พ่ออยู่ '

' กูจะบอกว่าพรุ่งนี้ไม่มีเรียนนะ แต่อาจารย์สั่งงานให้ทำ  กูรู้ว่ามึงไม่ได้อ่านข้อความแน่ๆเลยโทรมาบอก '

' มึงนี่รู้ใจกูจริงๆ  กูไม่ได้อ่านอะไรเลยมัวแต่ปั่นงานอยู่ว่ะ '

' เออก็ตามนั้น ส่วนงานมันเป็นงานกลุ่ม เดี๋ยวพวกกูจัดการให้ มึงทำงานตัวเองให้เสร็จไปเถอะ '

' ขอบใจมาก ทั้งมึงทั้งแจฮวานเลย '

' เออไม่เป็นไร '





ร่างบางหันมาจดจ่อกับงานอีกครั้ง สายตากวาดมองรายละเอียดทั้งหมดเพื่อหาจุดที่ผิดพลาดด้วยความตั้งใจ  นานจนลืมไปว่าตัวเองก็ต้องการการพักผ่อนหลังจากที่ไม่ได้หลับมาทั้งคืน จู่ๆความรู้สึกปวดจี๊ดที่ตรงขมับก็เกิดขึ้น ฝ่ามือเรียวยกขึ้นนวดเบาๆหวังให้อาการปวดนั้นทุเลาลง  ตรงกันข้าม ร่างกายของเขากลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ก่อตัวมากขึ้นจนต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน  อย่างน้อยงีบสักหน่อยก็น่าจะช่วยได้










.



" ครับแม่ "
ดาเนียลกรอกเสียงทุ้มไปตามสายอย่างงุนงง เพราะแม่โทรมาหาเขาในเวลาดึกดื่นทั้งที่ควรจะหลับไปแล้วเสียด้วยซ้ำ



" งานไปถึงไหนแล้วลูก ? "  เสียงเล็กเอ่ยถามในทันทีที่ได้ยินเสียงลูกชายสุดที่รัก



" หืม... อะไรนะครับแม่  "



" งานที่พ่อฝากพี่ซองอูไว้ให้ลูกช่วยทำน่ะ  พี่เขาได้บอกรายละเอียดลูกหรือยัง ไม่เข้าใจตรงไหนไหม ? "



" .... "



" มันมีส่วนที่เป็นรายงานการประชุมครั้งก่อน รายการจัดซื้อวัตถุดิบ แล้วก็รายจ่ายบริษัท "



" .... "



" พ่อเขาเห็นว่ามันเยอะมากเลยบอกให้พี่แบ่งกับเราช่วยทำ เพราะพรุ่งนี้ท่านจะต้องเอาเอกสารส่งเข้าที่ประชุม "



" เอ่อ "



" ลูกทำถึงไหนแล้วล่ะ "




" คือ... พี่ซองอูไม่ได้ให้ผมไว้เลยครับแม่ "



" ตายแล้ว!  แล้วงานเยอะขนาดนั้นพี่จะทำไหวไหมเนี่ย "



"  ....  "



" ลูกเข้าไปดูให้แม่หน่อยสิ เห็นพ่อบอกว่าโทรหาหลายรอบก็ไม่รับสาย สงสัยมัวแต่ทำงานจนไม่ได้สนใจอย่างอื่นเลยล่ะมั้ง "




"  ครับ ยังไงเดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ "




คงเป็นเพราะเหตุนี้ล่ะมั้งเขาถึงไม่เจอหน้าพี่ชายมาเป็นวันๆแล้ว ร่างสูงเดินขึ้นไปยังชั้นสองด้วยความรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้คงไม่มีความจำเป็นใดๆให้เขาต้องขึ้นไปในเมื่อห้องนอนตัวเองก็อยู่ชั้นล่าง  เพราะชั้นบนก็มีแค่ห้องนอนของซองอูเท่านั้น




เขาเคาะประตูเป็นเชิงขออนุญาตแต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ  มือหนาจึงตัดสินใจเปิดประตูเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อคไว้ก่อนจะย่องเข้าไปในห้องอีกฝ่ายเบาๆ แสงไฟสลัวภายในห้องกว้างทำให้เขามองไม่ค่อยถนัด  แต่ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นทำให้รู้ว่าซองอูน่าจะหลับอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานนั่น  ใบหน้าคมหลับพริ้มในท่าที่เอาคางเกยแขนทั้งสองข้างไว้  ดาเนียลย่างกรายเข้าไปใกล้ สะกิดเบาๆที่แขนผู้เป็นพี่ก่อนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ





ฝ่ามือหนายกขึ้นแตะหน้าผากเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง  






ซองอูกำลังไข้ขึ้น    ...ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย ถ้าหากไม่สังเกตให้ดีก็คงไม่เห็น





" อ อื้ออ "  
เสียงนุ่มครางในลำคอ  พึมพำอะไรต่อมิอะไร  มีเพียงไม่กี่คำเท่านั้นที่เขาพอจับใจความได้




..หนาว  และปวดหัว...





" พี่ซองอูไข้ขึ้นนิดหน่อยครับ ส่วนงานพี่เขาทำเสร็จหมดแล้ว ยังไงพรุ่งนี้จะเอาเข้าไปให้นะครับแม่  "



" จ้า ดูแลพี่เขาด้วยนะลูก "



" อยู่แล้วแหละครับ  แม่ไม่ต้องกังวลนะ ฝากบอกพ่อด้วย "






หลังจากวางสายแล้วก็หันกลับมาจัดการร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาต่อ  กว่าจะฉุดกระชากอีกฝ่ายให้มานอนบนเตียงได้ช่างยากลำบาก  แม้กระทั่งตอนป่วยเจ้าตัวยังคงดื้อเหมือนปกติไม่มีผิด มือเรียวยกขึ้นปัดป่ายอย่างไร้ทิศทางเมื่อเห็นว่าคนที่ช่วยเหลือเป็นเขา




" ยะ อย่ามายุ่ง!! "
ซองอูส่งเสียงประท้วงเมื่อเขาจัดการช้อนร่างบางขึ้นมา   วางอีกฝ่ายลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือพลางหาแผ่นเจลลดไข้มาแปะไว้บนหน้าผาก
ดีที่ผู้เป็นพี่ยอมกินยาอย่างว่าง่าย  ทีนี้ก็เหลือเพียงแค่เช็ดตัวให้ก่อนที่เขาจะได้กลับไปพักผ่อนเสียที




" อื้ออ ไม่เอา "




" อย่าดื้อน่า! "  ผ้าห่มถูกดึงออกโดยคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง  ผ้าชุบน้ำหมาดๆลูบไปทั่วโครงหน้า ไล่ไปจนถึงซอกคอที่ส่งผ่านไอร้อนมายังมือของเขา
ดาเนียลจัดแจงปลดกระดุมเสื้อของอีกฝ่ายโดยไม่สนใจเสียงบ่นของคนที่นอนอยู่




" ออกไป ... ฉ  ฉันไม่อยากยุ่งกับนาย "
เสียงนั้นแผ่วเบาและสั่นเครือ คงเป็นเพราะพิษไข้เลยทำให้การหายใจติดขัดเสียจนร่างบางพูดขาดๆหายๆ





" ปปวด หัว "
มือเรียวเอื้อมมาจับข้อมือเขาไว้เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่ทาบลงบนแผ่นอก ดวงตาคู่โตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงสะอื้นของคนตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแย่พอสมควร



"  ปวดมากเลยใช่มั้ย? "
แววตาเรียวแสดงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด  ซองอูพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะหลับตาลงจนเขาเห็นหยดน้ำใสๆไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มือขวาเอื้อมไปปาดมันอย่างลวกๆด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะตกใจ



" อีกนิดเดียวนะ " 
ผ้าขนหนูถูกเช็ดไปทั่วร่างกาย ไล่ไปตามหน้าท้อง วงแขน รวมไปถึงแผ่นหลังของคนป่วยอย่างเบามือ 




" หนะ หนาว ...ฮื่ออ "
เสื้อยืดสีขาวถูกสวมทับลงไปอย่างรวดเร็วพร้อมๆกับผ้าห่มช่วยให้ความอบอุ่น  เสียงร้องนั้นเบาลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อดาเนียลกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น  ไฟในห้องถูกปิดลงและเพียงไม่นานซองอูก็เข้าสู่ห้วงนิทรา  ถึงไข้จะยังไม่ลดแต่อาการในตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้ว







เพราะอย่างนั้น   ผ้าห่มและหมอนจากห้องนอนชั้นล่างก็ได้ถูกถ่ายเทขึ้นมายังห้องนอนชั้นบน พร้อมกับเจ้าของที่เอนกายพักผ่อนในห้องที่ไม่ค่อยจะคุ้นชินเท่าไร





เผื่อกลางดึกอีกฝ่ายเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะได้รู้รวดเร็วที่สุด




แม้ไม่เต็มใจสักเท่าไร   แต่ก็ถือว่าทำตามคำขอของแม่ก็แล้วกัน











tbc.  

อีกอาทิตย์เดียวก็จะได้ไปแฟนมีตแล้ว ตื่นเต้นมากๆเลยค่ะ
ไรท์จะทำรูปคุณองคุณแดนและเด็กๆคนอื่นไปแจกที่หน้างานด้วย 
ถ้าใครไปอย่าลืมมารับรูปได้นะคะ


ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์ทั้งในทวิตเตอร์และเด็กดีแล้วก็ขอขอบคุณมากๆเลยค่ะ อ่านทั้งหมดจริงๆ
(แอบเห็นคนเชียร์ให้คุณแดนกดคุณองด้วย 55555)  ดีใจมากๆที่เห็นคนชอบในฟิคเรา จะตั้งใจเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆเลย♥




ขอบคุณอีกครั้งและขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ



#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #773 Galaxy7122 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:51
    ดื้อมากก
    #773
    0
  2. #736 crazy_girl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:24
    คุณพี่นี่ก็ดื้อจังเยย
    #736
    0
  3. #664 heydaow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 01:24
    อะแหนะ เอาใจใส่เก่งงงง กิ้ดดๆๆๆๆ
    #664
    0
  4. #489 RamidaJumnongnit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 00:13
    กริ๊ดดกับความน่ารักของแดน
    #489
    0
  5. #475 Anon_H (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:16
    กรี๊ดดดดดเ เขินนนนน
    #475
    0
  6. #418 K.I.W (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:33
    ซีนนี้คือดีต่อใจมากค่ะ อย่างน้อยก็ทำให้เห็นความอบอุ่นของเขาสองคน ชอบมากๆเลย
    #418
    0
  7. #363 pupopupok (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:22
    คนพี่ซึนอะ555555
    #363
    0
  8. #263 realdefongniel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 12:53
    แดนนนนนน
    #263
    0
  9. #154 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:43
    หน่วงจุกไปหมด
    #154
    0
  10. #120 Snowflake_Star (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 09:08
    ใข้ขึ้นขนาดนี้ก็ปฏิเสธน้องไม่ได้แล้ววววว><
    #120
    0
  11. #73 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 01:52
    ตื่นมาอาละวาดแน่ แต่น่าจะเป็นหนักไข้นี้ขอสัก2-3วันนะคะ อยากเห็นองอ้อนน
    #73
    0
  12. #71 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 06:14
    คนดื้อแบบพี่ซองอูถ้าไม่มีเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่ลดอคติง่ายๆหรอก
    แต่ก็สงสารอยู่นะ ทำไมต้องทำตัวแบกโลก แบกภาระงานของครอบครัวด้วยตัวคนเดียวแบบนี้
    นี่ขนาดยังไม่เข้าบริษัทจริงๆ คุณพ่อก็เลยห่วง อยากให้มีคนมาช่วยซองอูบ้าง
    #71
    0
  13. #70 hnoey♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 02:10
    แดเนียลปากแข็งอ่าาาา จริงๆคือห่วงเขาแหละ ทำมาเปงเอาเเม่มาอ้าง อะโด่วว55555
    #70
    0
  14. #69 doctorfire (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 01:58
    คือแบบตอนองไม่สบายดูน่ารักอ่ะ
    #69
    0
  15. #68 lvsj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:20
    น่อวววว คุณแดนนนน แน่ใจหรอจ๊าว่าทำตามคำสั่งแม่เฉยๆ หืมมมม
    #68
    0
  16. #67 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 00:16
    งุ้ยยละมุนกันแล้ววว ดีใจๆๆ
    #67
    0
  17. #66 prapawabe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 09:26
    ไม่เห็นต้องพูดแรงขนาดนั้นเลยน้ององ สงสารแดน เรื่องนี้ไม่เข้าข้างอง เออจะโกรธน้อง ไม่อยากพูดดีกับน้อง จะอคติกับน้องนี่ก็ไม่อะไรเหตุผลของเธอเราเข้าใจ แต่แบบฟังน้องอธิบายบ้างได้มั้ยล่ะ เชื่อน้องมันบ้างได้มั้ยล่ะ โกรธน้ององแล้ว เรื่องนี้ทำเกินไปแล้วนะลูก TT

    หลายคนเชียร์ให้ปล้ำจนนี่เริ่มเขว้ ปล้ำแล้วน้ององจะไม่เกลียดแดนกว่าเดิมใช่มั้ย โดนย่ำยีศักดิ์ศรีงี้ แต่ถามว่าอยากเห็นมั้ยก็อยาก แต่แดนดูเป็นคนดีเกินกว่าจะทำแบบนั้น แดนแบดเลยแดนน
    #66
    0
  18. #65 wondrous_a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 06:31
    แง คือนี่เข้าใจองนะ จริงๆเป็นคนน่าสงสารอะ แต่คำพูดอันนี้ก็แรงไปเด้อ น้องแดนเยิ้ลของเพร่ อยากไปกอดปลอบ ฮรึก ;____;
    #65
    0
  19. #64 ์ฺBaconmybaek. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:37
    ซองอูคนนิสัยยยย ยังไงก็ทีมซองแบดได้ใจมาก 5555555
    #64
    0
  20. #63 _ipchdsl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:32
    โอ๊ย ทำไมพูดแบบนี้กับน้อง แล้วนี่คุณแดนเพิ่งโดนรถชนมาอีก โดนพี่พูดแรงๆใส่จะต้องรู้สึกเสียใจแค่ไหนอะ
    #63
    0
  21. #62 my_mickyyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:20
    ซองอูเกินไปอะ ถึงไม่ชอบร้องขนาดไหนก็ไม่ควรไล่ให้น้องไปตายป่ะ แบบ โอ้ย หงุดหงิดองอะ แดน ร้ายกลับเลยลูก ไม่ต้องแคร์แล้ว ปล้ำเลย ปล้ำำำำำำ
    #62
    0
  22. #61 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:42
    สงสารไปหมดเลย องดูเป็นคนปากร้ายแต่ใจดีอ่ะ ส่วนแดนนี้ก็น้องยังเด็กแบบเด็กเอาที่อยู่ในสังคม รอการเข้าใจ
    ปล.ปล้ำเถอะ
    #61
    0
  23. #60 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 18:12
    หน่วงงง อง สงสารน้องนิดนึง น้องพึ่งรถโดนชนมานะ
    #60
    0
  24. #59 เบบี๋ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:20
    คุณองเกินไปแล้วจริงๆ เกินไปมากๆๆๆๆ พูดขนาดนี้ไม่นึกถึงแดนเลย แดนหนีไปอยู่กะควานลินเลย เราเชียร์ องใจร้ายมากๆ โกรธๆๆๆๆๆๆ
    #59
    0
  25. #58 KDKS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:51
    โอ้ยมันก็จะหน่วงๆหน่อยยย

    มาต่ออีกนะคะ
    #58
    0