เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 7 : PART VII : ลังเล 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

PART VII :  hesitate



ใครบอกว่ามาเที่ยวทะเลแล้วจะรู้สึกดีขึ้น     .....คังดาเนียลขอเถียงหัวชนฝา





ร่างสูงนั่งอยู่เงียบๆในห้องนอนมาเป็นชั่วโมงแล้ว  หลังจากบรรยากาศแสนอึดอัดระหว่างมื้อเย็นกับผู้เป็นพี่จบลง ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าไปอยู่ในห้องของตัวเอง  ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับอากาศและความเงียบที่ก่อตัวขึ้น ราวกับทั้งสองมีอะไรให้ต้องคิดทบทวนอีกมาก ดาเนียลเชื่ออย่างนั้นและคิดว่าซองอูคงมีอาการไม่ต่างกันกับเขา







เขาเองไม่รู้ว่าจะอธิบายอะไร  ในเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วและไม่สามารถกลับไปแก้ไขมันได้
หากซองอูยังยึดติดอยู่กับเรื่องในอดีต   งั้นก็คงเป็นเรื่องของเจ้าตัวที่ต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ด้วยตนเอง





" ฮัลโหล "


" ควานลิน มึงสะดวกคุยไหมวะ ? "


" คือ ... "


" กูมีเรื่องรบกวนนิดหน่อย "





.






.








|| | HATE | ||




" เก็บของมาเรียบร้อย ไม่ลืมอะไรใช่ไหม? "



" อืม "





เสียงทุ้มเอ่ยถามคนป่วยที่ยังไม่หายดีพลางดึงประตูฝั่งคนขับเข้าหาตัว  มาเซราติคันสีเทาหม่นเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นให้เป็นปกติ  ในที่สุดก็วันอาทิตย์  ..วันสุดท้ายของทริปทะเลที่ต่างฝ่ายต่างก็อยากให้มันผ่านพ้นไปเร็วๆ





...อึดอัดจนทำตัวไม่ถูก





การเดินทางถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นจากตอนแรกที่ซองอูวางแผนไว้ว่าจะกลับช่วงค่ำ คิดจะไปเดินเล่นแถวๆชายหาดให้พอใจเสียก่อนแล้วค่อยกลับ แต่ความคิดทั้งหมดก็หยุดลงไปตั้งแต่บ่ายวันเสาร์ที่ทำให้เขาต้องมานั่งซึมอยู่ในรถแบบนี้




คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เขากล้าพูดความในใจออกไป
และรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นได้ทำร้ายความรู้สึกของคนฟังอย่างแสนสาหัส





แต่ก็นั่นแหละ  เขาจะไม่ขอโทษหรือแก้ตัวใดๆ...   ทำได้เพียงยอมรับในผลของการกระทำที่เกิดขึ้นแล้ว






" ถึงแล้ว "
เสียงแหบพร่ากับแรงสะกิดเบาๆที่ต้นแขนปลุกให้ร่างบางรู้สึกตัว ดวงตาคมลืมขึ้นอย่างช้าๆปรับสายตามองไปยังรอบกายก็พบว่ารถยนต์ได้มาจอดอยู่ในที่จอดรถส่วนตัวของเพนท์เฮ้าส์แล้ว แผ่นหลังบางเอนขึ้นก่อนจัดแจงหยิบสัมภาระในรถ ง่วนอยู่กับการเก็บของจนไม่ทันได้สังเกตว่าร่างสูงของอีกคนได้เดินเข้าไปในอาคารก่อนแล้ว ทั้งๆที่ปกติดาเนียลจะคอยอยู่ช่วยถือของหรือไม่ก็รอเขาเสมอ ริมฝีปากหยักแค่นหัวเราะกับตัวเอง





สงสัยคงจะโกรธมากจริงๆ







บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในช่วงเย็นนี้ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อวานสักเท่าไร  มีเพียงสายตาของคนทั้งสองที่เผลอสบกันเป็นระยะแล้วหลบสายตาซึ่งกันและกันอยู่เรื่อยๆ  ปราศจากบทสนทนาถึงแม้พวกเขาจะมีเรื่องราวที่อยากเล่าให้ใครสักคนฟังมากมาย






เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่คนเขายินดีจะเล่าอะไรให้ฟังเท่าไรนัก





" ออกมายัง " 



ข้อความที่โชว์บนหน้าจอโทรศัพท์เร่งให้ร่างสูงรีบทานอาหารตรงหน้าให้หมดภายในเวลาไม่กี่นาที  มือหนาจัดแจงหยิบจานไปล้างให้เรียบร้อยโดยไม่สนใจผู้เป็นพี่ที่ยังคงใช้ส้อมจิ้มเส้นพาสต้าวนอยู่อย่างนั้น เรียวขายาวก้าวเข้าไปในห้องนอน  และเพียงไม่นานกระเป๋าอีกสองใบก็ถูกยกออกมาวางตรงทางเดินระหว่างห้องนั่งเล่น  ดวงตาคมตวัดมองด้วยความสงสัยแต่ทำได้แค่มองอยู่อย่างนั้น  คนปากหนักแบบเขาไม่มีวันเอ่ยถามหากอีกฝ่ายไม่คิดจะปริปากพูดออกมาเอง





ซองอูยอมรับว่าตัวเองนั้นเย็นชา   แต่เขาก็เป็นของเขาแบบนี้






แวบนึงที่ดวงตาเรียวรีหันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของอีกฝ่าย  ในใจลึกๆหวังให้ร่างบางเอ่ยถามสิ่งที่เขาคิดอยู่เหมือนกัน 
แต่ดาเนียลก็ต้องผิดหวังเพราะมีแค่ความเงียบที่โรยตัวขึ้นในเวลานี้






เท่านั้นก็ทำให้เขามั่นใจแล้วว่าเขาคิดไม่ผิด






เห็นทีจะต้องรบกวนอาศัยอยู่ที่บ้านควานลินสักพัก





.









.




" นี่คือมึงทะเลาะกับพี่ ? "
เจ้าของบ้านเอ่ยถามแขกผู้มาเยือนในทันทีที่พาเจ้าตัวไปเก็บของในห้องนอนเสร็จสรรพ คิ้วหนาขมวดกันเป็นปมพอๆกับใบหน้าเรียวที่ตึงเครียด ไม่ต่างกับริมฝีปากหนาของเจ้าตัวที่เม้มเข้าหากันแน่นเหมือนมีเรื่องที่ต้องเก็บไว้ในใจเสียมากมาย  และอาการเหล่านี้ก็ทำให้บรรยากาศสดใสที่ดาเนียลมักจะมีอยู่เสมอๆได้หายไปอย่างชัดเจน



" อืม.. ก็นิดหน่อยว่ะ "
เสียงทุ้มที่ติดจะแหบพร่าเอ่ยตอบอย่างแผ่วเบา




" กูก็ไม่อยากจะเซ้าซี้มึงหรอกนะ แต่กูก็เป็นห่วงมึงเหมือนกัน "



" ... "



" ถ้ามึงอยากจะเล่าอะไรให้ใครฟัง  มึงก็ช่วยนึกถึงกูบ้างก็แล้วกัน "



"  .... "




"  ไม่ต้องเป็นคนแรกแต่มีกูอยู่ในหัวไว้บ้างก็ได้  "




" ...อืม "




" กูไม่กวนมึงละ  ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกรงใจ "





ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มจางๆแทนคำตอบ เมื่อเห็นแววตาคู่นั้นของควานลินแฝงไปด้วยความห่วงใย ทำไมจะไม่รู้ว่าตัวเองแสดงสีหน้าออกไปยังไงบ้าง ไม่ว่าสนิทกันแค่ไหนก็คงต้องตกใจบ้างหละที่เห็นเขาเป็นเช่นนี้ คนที่มีแต่รอยยิ้มและความสดใสร่าเริงได้หายไป มีแต่ความหม่นมองที่ก่อตัวขึ้นรอบๆ





ซองอูช่างใจร้าย   






....แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็เป็นห่วงคนใจร้ายไม่ต่างกันกับที่ควานลินเป็นห่วงเขา





25% is loading





.










.






คนเราทำผิดพลาดกันได้    ....แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะได้รับโอกาสแก้ไข





" มึงเป็นอะไรป่าววะช่วงนี้ "



" นั่งเหม่อมาจะชั่วโมงแล้ว "


" มีอะไรไม่สบายใจเล่าให้กูฟังได้นะเว่ย "



เสียงทุ้มที่ฟังแล้วนุ่มหูของมินฮยอนเอ่ยถามเพื่อนรักซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งห้อง ร่างบางนอนเล่นอยู่บนโซฟาทว่าสายตากลับมองออกไปข้างนอกอย่างเลื่อนลอย อันที่จริงซองอูเป็นแบบนี้มาสามสี่วันแล้ว  ตั้งแต่ที่เจ้าตัวป่วยแล้วเขาไม่ได้ไปเที่ยวทะเลด้วยพอกลับมาอารมณ์อีกฝ่ายก็ดูจะติดลบเสียจนน่าตกใจ ทั้งที่ปกติจะเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าสักเท่าไร



" มึงเรียกกูหรอ ? " 
เมื่อหลุดจากภวังค์ได้ใบหน้าคมก็หันไปมองเจ้าของห้องที่กำลังมองจ้องกลับมาเช่นกัน



" มึงเป็นอะไรวะเนี่ย บอกตรงๆกูไม่เคยเห็นมึงเป็นแบบนี้เลยนะเว่ยซองอู "


" .... "


" ครั้งล่าสุดก็ตอนที่ทะเลาะกับแม่ แล้วนั่นมันก็หลายปีมาแล้วด้วย "


" .... "


" ไม่ได้อยากจะละลาบละล้วงนะ แต่มึงมีปัญหากับครอบครัวหรือเปล่า ? "


" เปล่า... "


" แล้ว ? "


" มึงว่ากูเป็นคนปากร้ายไหมวะ "
แววตาคู่โตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง สีหน้าท่าทางที่คาดคั้นจะเอาคำตอบทำให้มินฮยอนงุนงงอยู่ไม่น้อย


" อืมม "


" .... "


" ทำไมวะ "


" แล้วมึงเคยโกรธกูเรื่องคำพูดบ้างไหม "


" เคยดิ อยู่กันมาตั้งนานมันก็ต้องมีบ้างแหละน่า แต่กูรู้ว่ามึงไม่ได้ตั้งใจไง "


" แล้วถ้ากูพูดเพราะต้องการทำให้มึงรู้สึกแย่ล่ะ "



" เดี๋ยวๆ นี่มึงไปทำอะไรใครเขาไว้วะ "


" เออน่า ตอบกูมาก่อน "


" มึงก็เคยนะ  ....เอาจริงตอนเด็กๆที่เราทะเลาะกันแล้วมึงจงใจพูดให้กูรู้สึกแย่ "


" ..... "


" แล้วสุดท้ายก็เป็นมึงนั่นแหละที่เดินมาขอโทษกู "


"  ..... "


" มึงเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าที่มึงคิดนะ ไม่งั้นคงไม่เดินมาขอโทษกูหรอก "


" ..... "


" ถ้ามึงทำอะไรที่มันผิดพลาดไปแล้ว ..ลองคิดดูดีๆแล้วกันว่ายังมีโอกาสแก้ไขอยู่ไหม "


"  ..... "


" เพราะสุดท้ายมึงนั่นแหละที่จะเสียใจกับการกระทำของตัวเอง   กูเชื่อว่ามึงเข้าใจที่กูจะสื่อนะ "


" อ่า " 




.









.












.











.


ในช่วงเวลาของการสอบมิดเทอมไม่ได้ทำให้ซองอูกังวลเท่าใดนัก เนื่องจากเขาวางแผนการอ่านหนังสือและช่วยงานที่บ้านมาเป็นอย่างดีแล้ว ในเวลานี้ก็เหลือแค่เคลียร์งานในช่วงอ่านหนังสือสอบให้เสร็จจะได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ หากป่วยในช่วงสอบคงไม่ดีสักเท่าไร





แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจกลับเป็นเรื่องของใครบางคนเสียมากกว่า




ตลอดสามสี่วันที่ผ่านมาต้องยอมรับว่าการใช้ชีวิตเงียบๆคนเดียวภานในเพนท์เฮ้าส์เหมือนเดิมมันทำให้เขาสบายใจเป็นอย่างมาก
ไม่ต้องคอยกังวลว่าอีกคนจะกลับมาเมื่อไร แล้วจะยังนั่งอยู่ในโถงไหม หรือจะต้องนั่งอยู่ในห้องอีกนานเท่าไรถึงจะไม่ต้องออกไปเจอ




" ได้ยินแม่บอกว่าอาทิตย์นี้ลูกจะไม่กลับบ้าน "

" อ่านหนังสือสอบก็อย่าหักโหมมากนะ  "

" เห็นน้องบอกว่าจะไม่กลับบ้านเหมือนกัน อยู่ด้วยกันก็อย่าทะเลาะกันล่ะ "





ถ้าเกิดพ่อรู้ว่าดาเนียลไม่ได้อยู่ที่นี่คงโกรธมากแน่ๆ
และสาเหตุก็ไม่ใช่เพราะใคร  แต่เป็นเพราะเขาเองทั้งนั้น
.....รู้สึกผิด  ใช่ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดต่อดาเนียล




" พ่อครับ... "


" ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของดาเนียลหน่อยได้ไหมครับ... "


" พอดีจะฝากซื้อของแต่ลืมไปว่าไม่มีเบอร์ "








|| | HATE | ||






...สบายใจชะมัด




ความรู้สึกแรกเมื่อขนของออกมาจากเพนท์เฮ้าส์หลังใหญ่ใจกลางเมือง การได้มาอาศัยอยู่ที่บ้านควานลินก็เหมือนเป็นการเพิ่มพลังให้กับเขา นอกจากจะมีเพื่อนคุย เล่นเกมส์และอ่านหนังสือแล้ว บรรยากาศที่บ้านหลังนี้ก็ยังอบอุ่นกว่าที่ที่เขาจากมาไม่น้อย บางวันเพื่อนๆก็มาหาพวกเขาที่บ้าน นั่งดื่มนั่งคุยกันไปจนถึงเช้า ไม่ต้องแบกรับอะไรให้ปวดหัวเปล่าๆ



" มึงว่าอันนี้ดูดีปะวะ "
ควานลินหยิบสูทจากในตู้ออกมาให้เพื่อนดู ร่างโปร่งเลือกออกมา 3-4 ชุดก่อนให้อีกฝ่ายช่วยตัดสินใจ


" กูชอบชุดนี้นะ ว่าแต่มึงจะไปไหนหรอวะ ทำไมต้องใส่สูทจริงจังขนาดนั้น"


" พรุ่งนี้กูมีประชุมที่บริษัทของพ่อว่ะ แต่พ่อกับแม่ไม่อยู่กูเลยต้องเข้าไปแทน "


" เช้ดดดด เพื่อนกูนี่นอกจากหล่อแล้วยังรวยอีกด้วยนะครับ "


" มึงไม่ดูตัวเองเลยนะ แล้วนี่ได้คุยกับพี่บ้างหรือยัง "


แวบนึงที่ควานลินเห็นแววตานั้นสั่นไหว ร่างสูงคลี่ยิ้มจางๆพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ


" ยังว่ะ จะติดต่อยังไงยังไม่รู้เลยเพราะกูไม่มีแม้กระทั่งเบอร์พี่กูด้วยซ้ำ "


" เดี๋ยวก่อน  นี่มึงเป็นพี่น้องกันจริงปะเนี่ย "


" ไม่จริงว่ะ "


" ห้ะ เดี๋ยวๆ กูแค่... "


" ไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆแหละ "
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่ได้ตอบคำถามอีกฝ่ายแต่เป็นการย้ำเตือนกับตัวเองเสียมากกว่า ใบหน้าเรียวก้มลงมองปลายเท้าตัวเองเหมือนไม่มีที่วางสายตา ไม่รู้ว่าทำไมพูดถึงคนๆนี้ทีไรก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปทุกที


" ดาเนียล คือเอ่อ ... กูขอโทษ กูแค่พูดเล่นไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ "


" ไม่เป็นไรกูไม่ถือ อันที่จริงกูเล่าให้มึงฟังก็ได้ไม่มีปัญหาอะไร "


" มึงอยากเล่าไหมล่ะ  "


" มึงเนี่ยแหละคนแรกที่กูอยากจะเล่าให้ฟังอะ "


" อ่ะว่ามา กูพร้อมแล้ว "



.






" คือจริงๆแล้ว พี่ซองอูเนี่ย เป็นลูกของพ่อ คนที่อยู่อาศัยอยู่ในบ้านเขาตอนนี้ "


" ... "


" พี่กูเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านนี้ ซึ่งแม่กูรู้จักกับครอบครัวนี้เพราะว่าทำงานที่บริษัทเดียวกัน "


" ... "


" กูก็สนิทกับพี่ซองอูมาตั้งแต่เล็กๆแล้วแหละ เห็นหน้ากันทุกปิดเทอม ว่างๆก็ไปเล่นกับพี่เขาที่บริษัทแม่ "


" ... "


" ตอนเด็กๆพวกกูสนิทกันมาก เพราะอายุห่างกันแค่ไม่กี่ปี แล้วพี่ซองอูก็ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร เป็นคนที่ถือตัวสัสๆ แต่เสือกสนิทกับกูซะงั้นอะ "

" แล้วจู่ๆวันนึงแม่ก็บอกกูว่าจะย้ายบ้านใหม่  กูก็คิดว่าคงแค่ย้ายที่อยู่อะไรทำนองนี้ "

" ปรากฏว่าแม่งไม่ใช่  บ้านที่กูย้ายไปคือบ้านของพี่ซองอู "

" แม่กูย้ายเข้าไปอยู่ในฐานะภรรยาอีกคนของพ่อ ... ซึ่งมันก็นะ  กูยังจำแววตาพี่ได้อยู่เลยถึงมันจะนานมาแล้วก็เหอะ "

" กูไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายคนนึงแม่งร้องไห้ได้ฟูมฟายขนาดไหนจนกูเห็นเขาวันนั้นอะ "

" หลังจากที่กูย้ายเข้าไปอยู่กูก็ไม่เคยคุยกับพี่เขาอีกเลย เหมือนคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แม้กระทั่งชื่อกูเขายังไม่อยากจะเรียก "

" เรียกกูว่าน้อง พี่เขาก็ไม่เคยทำ กูก็เข้าใจเขานะแต่กูก็ไม่ได้ผิดอะไรปะวะ "

" จนกูไปแคนาดา กูก็คิดว่าป่านนั้นเราคงโตพอที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้แล้ว มันไม่ใช่เรื่องของเราอะ มันเป็นเรื่องของพ่อแม่ "

" แต่พอกูกลับมา แล้วมาอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์แม่งยิ่งแย่ไปกว่าเดิมอีก "

" กูก็ไม่รู้ว่าต้องหลบหน้าไปอีกนานแค่ไหน กูอยากย้ายออกแล้วไปหาที่อยู่ใหม่แต่พ่อแม่รู้ท่านก็คงไม่สบายใจ "



" จริงๆมึงมาอยู่กับกูก็ได้นะเว่ย "

" ...กูเกรงใจ "

" มึงก็รู้ว่ากูโอเค เรื่องแค่นี้เอง "

" ไม่เป... "






กริ๊งๆๆ

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะเรียกความสนใจให้คนทั้งสองหันไปมอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลจากตัวดาเนียลสั่นและส่งเสียงให้รู้ว่ากำลังมีสายเขา แต่เบอร์ที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอกลับเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย  


" ไม่รับวะ "


" เบอร์แปลกกูไม่ค่อยอยากรับว่ะ ช่างมันเหอะ "


" เอ้า "


" ต่อๆ ก็นั่นแหละ กูเกรงใจมึง แค่นี้ก็รบกว.."




กริ๊งๆๆ

เสียงจากเครื่องมือสื่อสารอันเดิมดังขึ้นอีกครั้ง และแน่นอนว่ายังคงเป็นเบอร์เดิมที่โทรเข้ามา ควานลินพยักเพยิดเป็นเชิงบังคับให้อีกฝ่ายกดรับสายอย่างเสียไม่ได้ ร่างโปร่งเดินไปยังห้องครัวเพื่อความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่าย  ไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวเท่าไรนัก



" สวัสดีครับ "  
เสียงทุ้มกรอกลงไปตามสาย


" ... " 


" สวัสดีครับ " 
 ร่างสูงเอ่ยซ้ำอีกครั้งเมื่อได้ยินแค่ความเงียบจากคู่สนทนา นิ้วเรียวจรดลงบนหน้าจอแต่ยังไม่ทันได้กดวางสายก็มีเสียงพูดจากอีกฝั่ง


" นี่เบอร์ดาเนียลใช่ไหม "


" ใช่ครับ "


" ..... "


" คุณ? "


" .... "


" ได้ยินมั้ยครับ "


" เอ่อ "


" นี่คุณเป็นใครเนี่ย ถ้าโทรมากวนแล้วไม่พูดอะไรแบบนี้ผมจะวางสายแล้วนะ! "
ยอมรับว่าดาเนียลเริ่มหงุดหงิดกับปฏิกิริยาตอบรับของอีกฝ่าย บทจะพูดก็พูดแล้วก็ขาดหายไปเสียดื้อๆ


" ฉันเอง.. "


" .... "


" องซองอูไง "


" พ พี่ หรอ ? "
น้ำเสียงนั้นฟังดูแปลกใจเพราะไม่เชื่อว่าปลายสายจะเป็นคนที่เขากำลังเอ่ยถึงอยู่เมื่อกี้ 


" อืม ฉันเอง "


" อืม แล้วพี่มีอะไรหรือเปล่า "
ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ อันที่จริงก็ดีใจอยู่ไม่น้อยที่อีกฝ่ายมีความคิดที่จะโทรมาหาเขา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหายโกรธอีกฝ่ายเลยตั้งแต่วันที่พี่ชายของตัวเองเอ่ยปากขอร้องให้เขาย้ายออกมา และเขาก็คิดว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายก็ควรจะเริ่มพูดจาดีๆกับเขาก่อนบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ใจเหมือนอย่างเคย



" คือฉันจะโทรมาบอกว่า "


" ... "


" ขอบใจมากที่วันนั้นช่วยฉัน "


" หือ ....วันไหน?  "


" ก็วันที่ไม่สบาย ...เอ่อ "

" ... "

" ...แล้วก็ขอบใจมากที่ช่วยดูแล "


" หึ " 
ร่างสูงส่งเสียงในลำคอ ทั้งๆที่ริมฝีปากยิ้มกว้างจนจะถึงใบหู


" หึอะไร "


" ไม่ขอบคุณช้าไปหน่อยหรือไง "
เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนปากหนักไม่ใช่น้อย ไม่แปลกใจเลยที่จะพูดจาติดๆขัดๆ


" .... "


" แล้วที่โทรมาไม่ใช่ว่าอยากให้ผมกลับไปอะไรแบบนี้หรอกเหรอ "


" นี่นายคิดเข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่า! "
อันที่จริงซองอูพยายามใจเย็นเป็นอย่างมากในการโทรหาอีกฝ่าย แต่เหมือนว่าดาเนียลจงใจจะพูดจากวนประสาท และมันก็ได้ผลเมื่อตอนนี้เจ้าตัวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว


" ... "


" ฉันก็แค่โทรมาเช็คว่านายยังไม่ตายใช่ไหม เวลาพ่อโทรมาจะได้บอกถูก "




ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมจริงๆ




" อ๋อ ผมยังไม่ตายหรอก คืนนี้ก็ว่าจะกลับแล้วหละ "


"  กลับมาทำไม "


" ก็กลัวคนบางคนไม่มีใครให้คอยทะเลาะแล้วจะเหงาตายไง "


" เหอะ! "


" ผมไม่ได้หมายถึงพี่สักหน่อย "


" แล้วนายกลับยังไง รถก็ไม่ได้เอาไปนี่ "


" คงให้ควานลินไปส่งละมั้ง "


" ไม่ต้อง! "


" .... "


" คนอย่างนายน่ะไม่มีมารยาท ไปอาศัยอยู่บ้านเขาสามสี่วันยังรบกวนให้เขาขับมาส่งนายอีก "


" .... "


" ไม่คิดเลยสินะว่าคนอื่นเขาจะเดือดร้อนไหม "


" .... "



" เดี๋ยวฉันออกไปรับเอง "



tbc.
อาทิตย์หน้าจะไม่ว่างแล้วค่าาา ไม่ว่างแบบจริงจัง เจอกันอีกทีหลังวันที่ 12 ตุลาเลยน้าา 
เพราะไรท์ติดสัมนาช่วงนั้นงับบ มีอะไรก็ไปเม้าท์ใน #เกลียดเนียลอง ได้นะคะ ดีใจมากๆเลยที่มีคนคอมเมนต์
ทั้งในเว็บแล้วก็ทวิตเตอร์เลย ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ตอนนี้อาจจะมีแต่บทพูดเพราะอยากให้เรื่องดำเนินไปอีกหน่อยแล้วก็ได้รู้ความคิดของคุณแดนมากขึ้นด้วย สุดท้ายนี้ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ♥





#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #797 BB1206 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 00:34
    หืมมมม
    #797
    0
  2. #778 Foxylady1995 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:38
    ทำซึน^^
    #778
    0
  3. #633 forusegames (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 03:57
    งื้ออ ดาเนียลรู้ใจพี่ไปอีก เค้าจะกลับไปอยู่ด้วยกันแล้วววว
    #633
    0
  4. #511 colfz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:08
    คนน่ารักมักใจร้ายเนอะเนียล -w-
    #511
    0
  5. #497 peachbomb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 12:07
    มินฮยอนคือเพื่อนที่ดีอะ ซองอูปากร้ายสุดฟอร์มจัดมาก555555 คุณแดนพอรู้เบื้องหลังแล้วเห็นใจเลย
    #497
    0
  6. #477 Anon_H (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:35
    มีใจให้กันแล้วใช่มั้ยยยย
    #477
    0
  7. #454 ykoxdiv (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:15
    เหมือนอะไรๆจะดีขึ้นแล้วว
    #454
    0
  8. #420 K.I.W (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:54
    คนใจร้ายมักชอบเป็นห่วง
    #420
    0
  9. #383 jackyit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 19:25
    ปากร้ายแต่ใจดีย์
    #383
    0
  10. #366 pupopupok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 10:36
    เป็นห่วงสะกดงี้ค่าาาาา
    #366
    0
  11. #307 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 19:32
    กี้ดดดดดดดด
    #307
    0
  12. #265 realdefongniel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:43
    ปากหนักกกกกก
    #265
    0
  13. #156 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:00
    โอ้ยยยยยยยโทรไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึดเข้าก็บอกดิพี่ซองอู จะะูดจาร้ายกาจทำไมมมมหืม เขินนนนนนนนนนน เดี๋ยวไปรับเอง แอร้ยยยยยยยยยย
    #156
    0
  14. #134 prapawabe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 09:08
    โอ้ยนนนยยย จะเป็นจะตายกับปย.ว่าเดี๋ยวออกไปรับเองงง
    #134
    0
  15. #125 R-davil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:16
    เนี่ยน่ารัก คนปากร้ายแถวนี้เค้าจะรู้มั้ยว่าตัวเองอ่ะน่ารัก
    #125
    0
  16. #122 Snowflake_Star (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 09:20
    โอ๊ยยยยยก็ปากร้ายไปงั้นอะ ง้ออยู่ไม่รู้หรือไงงงง
    #122
    0
  17. #116 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 00:01
    องใจอ่อนแล้วววว ต้องค่อยๆเปิดรับแน่เลย แต่ถ้าแดนเกิดชอบขึ้นมาองจะตั้งกำแพงขึ้นไม
    #116
    0
  18. #115 Siwaporn_0421 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 11:59
    ใจอ่อนแล้วสิ ใจอ่อนแล้วสิ ทำดีมากค่ะ 55555
    #115
    0
  19. #114 KDKS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 12:53
    ตอนนี้น่ารักมากเล้ย ยัยอ๋งทำดีมาก555 รอต่อนะคะ
    #114
    0
  20. #113 Nonoway13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 05:44
    โถภูเขาน้ำแข็งไททานิคของแม่ ละลายไวๆนะลูกกกก สงสารน้องบ้างอะไรบ้าง
    #113
    0
  21. #112 WannableOngNiel'❀ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 01:53
    โอ้ยยยในที่สุดดดด ซองอูก็เริ่มใจอ่อนให้น้องแล้ว โอ้ยยวันที่รอคอย!!!! ขอให้ดีขึ้นๆเด้อออ
    #112
    0
  22. #111 wwangpp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 00:59
    หุหุ ปากร้ายใจดีสินาาาา
    #111
    0
  23. #110 XXKIMK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 00:21
    "เดี๋ยวฉันออกไปรับเอง"
    ประโยคทื่อๆ แต่ทำไมพออ่านแล้วต้องยิ้มตามด้วยเนี่ย บ้าจริง..
    #110
    0
  24. #109 My_Chick (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 23:49
    โอ้ยยยเขินทั้งๆที่ไม่ได้มีบทหวานอะไรมากมายแต่เขินมากอะ เพราะพี่ซองอูเริ่มค่อยๆเปิดใจแล้วทำปากแข็งกันไปเถอะเดี้ยวก็ได้กันอรั้ยยยย รอๆนะคะ อีก10กว่าวันเองกระซิกๆTT
    #109
    0
  25. #108 xsaifah2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 21:25
    ฮือน่ารักกกก
    #108
    0