เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 22 : 21 : จริงหรือเปล่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    30 ก.ค. 61

PART XXI :   really ?







หลังจากวันนั้นเขากับดาเนียลก็เหมือนเปิดใจให้กันและกันมากขึ้น พวกเราได้พูดคุยและใช้เวลาร่วมกันเยอะกว่าที่เคยแถมบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองก็ไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อก่อน ซองอูกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าดาเนียลไม่ได้แย่อย่างที่คิด ตรงกันข้ามกลับเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีจนทำให้ใครที่อยู่ใกล้ๆพลอยมีความสุขไปด้วย นั่นก็หมายถึงเขา คนที่อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันและแทบจะเจอกันตลอด 24 ชั่วโมง


เช้าวันนี้ร่างบางลุกขึ้นมาทำอาหารเร็วกว่าปกติเพราะเมื่อคืนเข้านอนแต่หัวค่ำ เขาเตรียมอาหารไว้สำหรับสองที่ถึงแม้ไม่มีวี่แววว่าอีกคนจะออกมาทาน







"นาย!"

เสียงนุ่มที่ตะโกนพลางเคาะประตูไปด้วยเรียกความสนใจจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี มือเรียวเล็กถือวิสาสะเปิดประตูห้องก่อนชะโงกเพียงเสี้ยวหน้ามาให้เขาเห็น ริมฝีบางปากกับสันจมูกโด่งโผล่มาให้เห็นพร้อมกับดวงตาคู่โตที่ส่องประกาย





          แปลกดี ปกติแทบไม่อยากจะยุ่งกับเขาเสียด้วยซ้ำ




"ครับ  พี่มีอะไรหรือเปล่า"




"แค่จะถามว่านายหิวหรือยัง ฉันทำอาหารเสร็จตั้งนานแล้วแต่ไม่ยักเห็นนายออกมา"



"ขอบคุณครับ พี่เอาวางไว้อย่างนั้นแหละเดี๋ยวผมออกไปทานเอง"




"นี่"




"ครับ"




"เครียดอยู่หรือไง"



"เปล่า"



"โกหกไม่เนียน"



"คือ"



"มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า"



"ไม่มีครับ มันไม่มีอะไรจริงๆ"



"เขาว่ากันว่าการกินจะช่วยให้เราคลายเครียดนะ"



"ผม... เอ่อ เดี๋ยวผมออกไปนะ"



"นาย"



"...."



"ฉันเข้าไปได้ไหม"
ในขณะที่ซองอูยังลังเลกับความคิด ปากของเขาดันไวกว่าความคิดเสียจนเอ่ยถามอะไรที่แปลกๆออกไป ปกติเขาไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเพราะลำพังเรื่องตัวเองก็มากพออยู่แล้ว 




                    เขาเป็นห่วงแดเนียลหรอ  ไม่ใช่หรอก






"ได้สิ"
สิ้นคำอนุญาต ร่างบางก็ก้าวเข้ามาในห้องนอนชั้นล่างทันที ดูก็รู้ว่าดาเนียลตื่นขึ้นมาสักพักแล้วเพราะชุดที่สวมใส่อยู่ไม่ใช่ชุดนอน สิ่งที่แปลกไปเลยทำให้เขาสงสัยว่าคนตรงหน้ากำลังแบกรับปัญหาอะไรไว้เพราะใบหน้าของเจ้าตัวดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด




          เห็นแบบนี้เขาก็ไม่สบายใจตามไปด้วย



ซองอูเลือกนั่งบนเก้าอี้ทำงานของอีกฝ่ายพลางกวาดสายตาสำรวจทุกมุมห้อง ดาเนียลยังเก็บของไม่เป็นระเบียบเหมือนเคย ไหนจะชามใส่อาหารที่แอบหลบไว้ตรงมุมห้องนั่นอีก



ทั้งสองนั่งจมอยู่กับความคิดตัวเอง ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำจนต่างฝ่ายต่างอึดอัดที่จะพูดจา มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่ดีแต่กลายเป็นว่าระหว่างพวกเขามันแปลกเกินไปที่จะเริ่มบทสนทนากันด้วยความสนิทสนม



          ทั้งๆที่สนิทกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไรดี


          ช่างเป็นพี่น้องที่แปลกเสียจริง




ต๊ด ตื๊ดด


เสียงเตือนจากเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะทำงานเรียกให้เจ้าของใบหน้าคมหันไปมอง เขาเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเป็นคำว่าคุณพ่อ ก่อนจะยื่นมันให้คนเด็กกว่าที่กดรับสายในทันที




"ครับ"



"จ จริงหรอครับ"



"แล้วตอนนี้เป็นอะไรมากไหม"



"ฝากด้วยนะครับ"



"ครับ ผมจะรีบไปให้เร็วที่สุด"




ดาเนียลวางโทรศํพท์ลงบนเตียงด้วยฝ่ามืออันสั่นเทา ซองอูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่อีกฝ่ายได้ยินคือเรื่องอะไรแต่เขาก็พยายามทำความเข้าใจให้ได้มากที่สุด 





ดวงตาเป็นประกายหม่นลงไปถนัดตา


คนที่เคยกวนประสาท ยิ้มหัวเราะอยู่เสมอต้องเจอเรื่องราวเลวร้ายขนาดไหนกันนะ






"..."




"ผมขออยู่คนเดียวสักพักได้ไหม"



"นายเป็นอะไ-"



"นะครับ"
ซองอูเห็นคำอ้อนวอนจากแววตาคู่เรียว และมันก็ช่วยสะกดกลั้นคำพูดทุกอย่างไว้เพียงเท่านั้น





          บางทีเขาก็รู้สึกว่าเขารู้จักดาเนียลดี  แต่บางทีเราก็เป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่แม้แต่จะรู้จักกัน



"อืม ถ้าหิวก็ออกไปหาอะไรทานนะ"



          เขาหันหลังเดินออกไปพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในอก


          น้อยใจหรอ 


          เป็นอะไรที่เขายังไม่อยากยอมรับแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นแล้ว






ทำไมต้องกังวลว่าเจ้าตัวรู้สึกอะไร



แล้วทำไมเขาถึงต้องแอบเสียใจที่อีกฝ่ายพูดเหมือนไม่ต้องการเขา




Seongwu : มึง
Seongwu : ช่วยกูด้วย
Seongwu : ทำไมกูถึงเป็นแบบนี้วะ

เป็นอะไรวะ : Minhyun

Seongwu : กูใส่ใจการกระทำของคนๆนึงมากเกินไปว่ะ
Seongwu : มากกว่าที่มันควรจะเป็น
เช่น : Minhyun
Seongwu : เช่น ถ้าเขากำลังดาวน์
Seongwu : กูก็อยากรับฟัง
Seongwu : แต่พอเขาแสดงออกเหมือนไม่ต้องการกู
Seongwu : กูรู้สึกแบบ
Seongwu : ไม่รู้ว่ะ
Seongwu : เสียใจนิดๆ
แคร์ใครวะ : Minhyun
คืออยากรู้จะได้ช่วยวิเคราะห์ : Minhyun





ไม่มีทาง  เขาจะไม่ยอมให้ใครรู้เด็ดขาด





_______________________________________





วันนี้ซองอูไม่ได้ออกไปไหน เขาเพียงแค่ขดตัวอยู่ในผ้าห่มพร้อมอ่านข่าวในมือถือไปเรื่อยเปื่อย อีกไม่กี่อาทิตย์ใกล้จะเปิดเทอมแล้วเขาจึงต้องการพักผ่อนก่อนเจอกับงานและเนื้อหาอันหนักหน่วงในภาคการศึกษานี้


เนิ่นนานจนเสียงท้องดังประท้วงให้เจ้าของร่างกายอันบอบบางต้องลุกออกไปหาอะไรรับประทาน เพียงแค่เปิดประตูออกมากลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ก็บอกให้รู้ว่าอีกคนกำลังดื่มมันอยู่ สายตาคมปราดมองไปที่อีกฝ่าย มือหนากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ใบหน้าทั้งดวงตาที่แดงก่ำบ่งบอกได้ว่าดาเนียลดื่มเข้าไปไม่น้อยเลย



เวลามีปัญหาชอบเป็นแบบนี้ทุกที




"หิวหรอครับ"
ใบหน้าเรียวส่งยิ้มจางๆให้เขา แต่คนมองกลับรู้สึกได้ว่าร่างสูงกำลังฝืนและปิดบังอะไรไว้ภายในใจ



ซองอูไม่ตอบแต่เลือกเดินอ้อมเคานท์เตอร์ไปหยิบแก้วทรงสูงแทน แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บาร์เคียงข้างอีกคน



แผ่นหลังนั้นกว้างใหญ่เกินไป



ให้แบกโลกไว้ทั้งใบก็คงไม่ไหวหรอกมั้ง




"รินให้ฉันที"
เขายื่นแก้วให้อีกฝ่ายจัดการเสิร์ฟแอลกอฮอหวังนั่งดื่มเป็นเพื่อน ร่างสูงพยักหน้ารับแล้วรินของเหลวสีเข้มอย่างเบามือ รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ไม่ใช่สิ่งที่ซองอูชื่นชอบเท่าไรนัก หากแต่สิ่งที่เขาได้รับในยามที่นั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดต่างหากที่อยู่ในความสนใจของเขา



"พี่ซองอู"
เป็นดาเนียลที่เริ่มบทสนทนาก่อน


"ว่า"


"ผมน่าจะไม่อยู่บ้านสักอาทิตย์นึงนะ"



"อ่า ทำไมล่ะ นายจะไปค้างบ้านควานลินหรือไง"



"เปล่าหรอก"



"...."


"ผมจะบินไปเยี่ยมพ่อ"



"...."



"ท่านอาการไม่ค่อยดีเท่าไร อย่างน้อยก็อยากไปให้เห็นกับตา มานั่งพะวงอยู่อย่างนี้มก็ยิ่งเครียด"



"...."



"ขอโทษด้วยนะครับที่อาทิตย์หน้าจะไม่มีเวลาได้ช่วยงานที่บริษัทเลย ถ้าผมกลับมาแล้วจะเร่งให้ก่อนปิดเทอม"



"พอเถอะดาเนียล"



"...."



"นายไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น สิ่งที่นายควรโฟกัสก็คือเรื่องของพ่อนายนั่นแหละ อย่ามัวแต่แคร์คนอื่นจนลืมสนใจชีวิตหรือคนรอบข้างของตัวเอง"




"ครับ"



"ว่าแต่ นายบินวันไหน จองตั๋วหรือยัง"



"ว่าจะจองคืนนี้ครับ โรงแรมก็ไม่จำเป็นเพราะไปอยู่บ้านพ่อ ไม่มีปัญหาเลย"



"งั้น...."



"ครับ"



"ให้ฉันไปด้วยได้ไหม ....."



"พี่ ... พี่อะนะ"
เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ร้อยวันพันปีพี่ซองอูไม่เคยเลยที่จะพูดแบบนี้



"อืม ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงพ่อของนายหรอกนะ แต่ฉันอยากไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ต่างหาก ท่านยังไม่กลับนี่"



"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"
ดาเนียลหัวเราะเบาๆ เจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าตัวเองเป็นคนปากร้ายใจดี ถึงจะปากแข็งในบางครั้งแต่โกหกไม่เนียนเลยทีเดียว



"ว่ายังไง"



"...."



"ให้ฉันบินไปกับนายด้วยได้ไหม ไปด้วยกัน"







"ได้สิ มีพี่ไปมันต้องดีกว่าอยู่แล้ว"












__________________________



@ United State of America




รถยนต์คันหรูขับมาส่งพวกเขาที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ในเขตชานเมือง มีบ้านหลังใหญ่อยู่ในละแวกนั้นไม่มากนักแต่ก็ไม่ได้เงียบสงัดจนเกินไป พื้นที่ส่วนมากถูกปกคลุมด้วยต้นไม้นานาชนิดช่วยให้บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่ สายตาไล่มองสีเขียวชอุ่มของใบไม้ไล่ไปตามความยาวถนนยามที่ยานพาหนะเคลื่อนผ่าน พ่อของดาเนียลบอกให้พวกเขามาหาที่บ้าน เนื่องจากคนป่วยต้องการรักษาในที่ที่คุ้นชินและระยะทางจากบ้านไปโรงพยาบาลก็ไม่ไกลมากนัก



          แสงแดดที่ส่องผ่านสะท้อนความกังวลจากดวงตาเรียวรีได้เป็นอย่างดี


          มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น ใบหน้าขมวดมุ่นต่างจากปกติที่ยิ้มแย้มแจ่มใส


          เสียงลมหายใจพ่นออกครั้งแล้วครั้งเล่า


          ทุกๆการกระทำอยู่ในความสนใจของคนข้างๆมาตลอดทาง











"ตื่นเต้นไหม"


"...."



"ดาเนียล"



"ค ครับ"
เสียงเรียกดังขึ้นจนคนที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งทันที ใบหน้าเรียวหันมามองเขาด้วยความงุนงง




          ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าดาเนียลกำลังกลัว หรือกังวลอะไรบางอย่าง




"ถึงหน้าบ้านแล้วนะ"



"พี่ซองอูลงไปก่อนเลยก็ได้ครับ ผมขอเวลาแปปนึงเดี๋ยวตามไป"



"กลัวหรอ"



"อืม"



"...."



"เหมือนเป็นปมในใจผมมาตั้งแต่เด็กๆ"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาเบาๆท่ามกลางความมเงียบหลังจากที่ทุกคนเดินเข้าไปแล้ว มีเพียงซองอูและเขาที่ยังคงนั่งอยู่ในรถ เหมือนหัวใจของเขาเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆในยามที่สมองกำลังคิดถึงสิ่งที่เขาจะได้เจอ





"ทำไมล่ะ"



"แต่ก่อนผมคิดว่าพ่อไม่รัก ท่านเลยทิ้งแม่กับผมมาอยู่ที่นี่ ช่วงเวลาที่ยากลำบากระหว่างผมกับแม่ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นท่านจะอยู่สุขสบายเพียงไหน"



"...."



"โกรธทุกครั้งเวลาที่แม่ร้องไห้ เวลาที่ครอบครัวมีปัญหาแล้วไม่รู้ต้องทำยังไง"



"อืม"



"ก็นั่นแหละ ผมไม่เคยคิดจะตามหาพ่อตัวเองเลยเพราะผมคิดว่าแค่เราสองคนแม่ลูกก็พอแล้ว"



"...."



"จนกระทั่งโตขึ้น ผมถึงได้รู้ว่าลึกๆแล้วเด็กทุกคนก็ต้องการมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ"



"...."



"เหมือนเด็กที่ขาดความรักจากพ่อ พอจะได้เจอกันอีกครั้ง ผมก็กลัว กลัวว่าพ่อจะไม่ได้อยากเจอผมเหมือนที่ผมอยากเจอท่านมากๆ"



"...."



"กลัวตัวเองจะโกรธท่าน เกลียดท่านเหมือนที่เคยคิด"



"...."



"กลัวจะเสียใจ เสียดายเวลาที่หายไปโดยไม่พยายามทำอะไรเลย"



"อ่า"



"เหมือนจะดีใจ แต่ลึกๆผมก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดีว่าผมพร้อมหรือยัง ไม่รู้ว่าควรโกรธ หรือควรโทษตัวเองดี"



"อย่าคิดแบบนั้นสิ .... เข้าไปในบ้านกัน"


"...."


"เวลานี้คงไม่มีใครตอบคำถามนายได้ดีเท่าคุณพ่อของนายแล้วล่ะ"




          ใช่


          พี่ซองอูพูดถูก


          เพราะคำตอบของคำถามที่มีถูกเฉลยด้วยร่างผอมสูงของผู้เป็นพ่อ ดวงตาเรียวรีที่เหมือนกันกับเขาส่องประกายในยามที่ต่างฝ่ายได้พบหน้ากัน .....ท่านกำลังส่งยิ้มผ่านหน้าต่างบานใหญ่จากชั้นสองของตัวบ้าน





          ไม่


          เขาไม่แม้แต่จะรู้สึกโกรธ


          ตรงกันข้าม ...รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเรียวทันทีที่ได้สบตากัน





ความคิดถึงกว่าหลายสิบปีกำลังเอ่อล้นไปทั่วทั้งความรู้สึก เหมือนเขานอนฝันกลางวันและเป็นฝันดีเสียจนไม่อยากจะตื่น ในฝันนั้นคล้ายกับว่ามือของเขากำลังสั่น หัวใจดวงน้อยๆเริ่มพองโตและตัวเขาเองก็มีความสุขมาก มากเสียจนไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด





          ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนนึงที่กำลังยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านในขณะที่จ้องมองพ่อตัวเอง



          เขาไม่ได้เสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว




"เข้าไปสิ"
แรงดันจากด้านหลังพร้อมประโยคกึ่งคำสั่งกำลังบอกให้เขาก้าวเข้าไปในตัวบ้าน เท้าทั้งสองขยับไปด้านหน้าอย่างกล้าๆกลัว




          กล้าๆหน่อย




"ด ดาเนียล"
เสียงสั่นเครือจากคนตรงหน้าที่เอ่ยเรียกชื่อเขาชวนให้หัวใจอิ่มเอมอย่างแปลกประหลาด ราวกับแก้วน้ำแก้วเปล่าที่ถูกเติมเต็ม เหมือนแสงแดดในเหมันต์ฤดู หรืออะไรก็ตามแต่ ร่างสูงไม่รอช้าวิ่งเข้าไปสวมกอดชายอาวุโสตรงหน้านั้นทันที



          สัมผัสจากคนเป็นพ่อช่างอบอุ่นเหลือเกิน



ใบหน้าเรียวซบลงกับลาดไหล่ผอมอยู่ชั่วครู่ เปลือกตาหลับลงรับสัมผัสที่เขาโหยหามาตลอด นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่จากกัน ไม่เคยเลยที่เขาจะลืมมันได้ลง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงสะกดกลั้นหยดน้ำตาไม่ให้เอ่อคลอบนดวงตาคู่นี้




"พะ พ่อคิดถึงลูก ม มากๆ"
แต่ความพยายามกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงของผู้เป็นพ่อ




"ผมก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน ไม่สิ ค คิดถึงมากๆเลยด้วยซ้ำ"
เสียงทุ้มตอบกลับอย่างสั่นเครือไม่ต่างกัน









"ปะป๊าครับ อ้าว!"






เสียงแหลมเล็กของเด็กน้อยอายุราวๆ 5-6 ขวบอุทานขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี ดวงตาคู่คมหันไปมองเจ้าของเสียงต้นเหตุที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก ใบหน้ากลมๆ ผิวขาวๆ กับดวงตาตี่ๆ กำลังมองกลับมาทางเขาด้วยความงุนงงไม่ต่างกัน ก่อนมือป้อมๆจะยกขึ้นเกาแก้มเนียนของตัวเอง




"มินกุกขอโทษครับปะป๊า มินกุกจะไปนั่งรอปะป๊าที่ห้องครัวนะ"



"ครับ อย่าซนนะเดี๋ยวปะป๊าตามไป"
หลังจากเด็กน้อยเดินหายไปในห้องครัวแล้ว ซองอุค มินอาและซองอูก็ขอตัวไปนั่งรอในโถงบ้านเพื่อให้เวลาส่วนตัวระหว่างพ่อลูกได้พูดคุยหลังจากไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน



"พ่อเป็นยังไงบ้างครับ คุณซองอุคบอกผมว่าพ่ออาการไม่ค่อยดีเลยให้รีบบินมาหาด่วน"
มือหนาจับร่างผอมสูงให้หันซ้ายหันกว่าเพื่อดูความผิดปกติจากภายนอก ท่าทางเป็นห่วงจนน่าเอ็นดูเรียกเสียงหัวเราะในลำคอได้เป็นอย่างดี



"ทำอย่างกับพ่อเป็นเด็กๆเลยนะมาจับหมุนไปหมุนมาอย่างนี้น่ะ"



"..."



"ก็อย่างที่ลูกรู้นั่นแหละ อาการของพ่อมันไม่ค่อยดีเท่าไรเพราะตอนนี้กำลังรอผลตรวจว่าเซลล์ที่แบ่งตัวผิดปกติได้ลามไปที่อวัยวะอื่นไหม"



"แล้วเราจะทราบผลได้เมื่อไรครับ"



"อาทิตย์หน้าแพทย์จะเรียกพ่อเข้าไปพบอีกที แต่ต่อให้ไม่พบอะไรพ่อก็ยังกังวลอยู่ดี"


"...."


"พ่อรู้ ....ว่าพ่อทำผิดกับลูกและเยบินไว้มาก"
มือผอมเอื้อมมากุมมือร่างสูงไว้ ก่อนกระชับให้แน่นขึ้น


"...."


"ไม่รู้ว่าพูดตอนนี้จะสายเกินไปไหม แต่พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่างที่พ่อได้ทำลงไป ตั้งแต่ตอนนั้นจนส่งผลกระทบถึงลูกในตอนนี้"
ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกได้ว่าเจ้าของเสียงแหบพร่ารู้สึกอย่างที่ได้เอ่ยออกไปจริงๆ



"ม ไม่เป็นไรครับ"



"พ่อไม่รู้ว่าโรคที่พ่อเป็นอยู่จะรักษาให้หายได้ไหม หรือถ้าไม่หาย ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นานสักเท่าไร"



"มันต้องมีวิธีสิครับ เชื่อผม"



"ไม่มีใครหนีความตายได้หรอกดาเนียล ....พ่อไม่อยากให้ลูกคาดหวัง"



"...."



"พ่อมีอีกเรื่องที่จะบอก ...ลูกเห็นเด็กคนนั้นไหม"
เขาชี้ไปทางห้องครัว ดาเนียลมองตามฝ่ามือนั้นไปจนพบกับเจ้าของเสียงน่ารักเมื่อครู่ ใบหน้าเล็กๆนั้นกำลังหันมองมาที่พวกเขาพอดี พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้น



          เหมือนได้เห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่โต




"ค ครับ"



          แน่นอนว่าเขารู้ .....รู้ว่าพ่อกำลังจะสื่ออะไร




"เด็กคนนั้นชื่อมินกุก ...เขาเป็นน้องชายของลูก"




"หมายความว่า..."



"พ่อมีน้องกับผู้หญิงเกาหลีคนนึง เราเจอกันตอนที่พ่อย้ายมาอยู่ที่นี่.."



"...."



"เรากำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทุกอย่างไปได้ดีจนกระทั่งวันที่พ่อรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นโรคร้าย"



"..."



"แล้วเธอก็ทิ้งพ่อไป ทิ้งมินกุกเอาไว้  พ่อเองก็ไม่รู้จะทำยังไง"



"...."



"พ่อกลัวว่าถ้าวันหนึ่งพ่อจากโลกนี้ไป คงไม่มีใครดูแลน้อง เพราะแม้แต่แม่แท้ๆก็ยังไม่สนใจน้องเลย"



"พ่อ..."



"ใช่ พ่ออยากให้ลูกรับน้องเป็นบุตรบุญธรรมและพาเขากลับไปใช้ชีวิตที่เกาหลี"



"...."



"ฟังดูไร้ความรับผิดชอบใช่ไหม ...แต่นี่เป็นทางออกเดียวที่พ่อคิดออก และดีที่สุดสำหรับน้องของลูกแล้ว"



"ทำไม.."



"...."



"ทำไมพ่อถึงทำกับผม กับน้องแบบนี้!"
ดาเนียลขึ้นเสียงใส่คนที่ได้ชื่อว่าพ่ออย่างไม่นึกเกรงใจใคร น้ำตามากมายพากันไหลออกมาจากดวงตาคู่เรียว ทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง ทั้งเสียใจ มันมีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอยู่ในตอนนี้ มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่นจนแขนทั้งสองข้างสั่น 




          หมดแล้ว



          ชีวิตมันไม่ได้สวยงามอย่างที่ใครเขาบอก




"พ พ่อขอโทษลูก"
คนเป็นพ่อกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ เขาชั่งใจอยู่นานจนสุดท้ายก็ได้เอ่ยสิ่งที่ต้องการออกไป เป็นไปตามคาดว่าดาเนียลไม่ได้ยินดีกับความประสงค์ของเขา แต่เขาก็พร้อมแลกมันกับการให้ลูกชายคนเล็กได้มีชีวิต มีความเป็นอยู่ที่ดี



"...."




"พ่อคุยกับคุณซองอุคแล้ว ท่านยินดีจะรับมินกุกไว้ในการดูแล ลูกไม่ต้องห่วงนะว่าพ่อจะรบกวนเงินของท่าน ตั้งแต่มินกุกเกิดมาพ่อก็เก็บออมเงินก้อนโตเอาไว้ให้น้องทุกเดือน มันมากพอจะส่งเสียให้เขาเรียนจบจนถึงปริญญาตรี"



"พ่อรู้มั้ย ...พ่อเป็นพ่อที่ใจร้ายที่สุดเลย"



"...."



"แต่รู้มั้ย  ...สุดท้ายผมก็ทำอะไรไมได้อยู่ดี พ่อเอาความรักที่ลูกให้กลับมาทำลายชีวิตลูกตัวเองอย่างนั้นหรอ"



"พ่อขอโทษ ...พ่อเป็นพ่อที่ไม่เอาไหน แต่พ่อก็ปล่อยให้ลูกคนเล็กของพ่อต้องมีชีวิตที่ยากลำบากไม่ได้เหมือนกัน"



"ผมไม่น่ามาที่นี่เลย ....ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเองเลยจริงๆ"
ร่างสูงหันหลังกลับโดยไม่ใส่ใจคำขอโทษที่อีกฝ่ายเอาแต่พร่ำบอก



               พอแล้วกับความคาดหวัง พอกันทีกับความรู้สึกแย่ๆที่ถูกซ้ำเติมให้แย่ลงกว่าเดิมเมื่อมาเจอกันอีกครั้ง





แต่แรงเบาๆที่รั้งข้อเท้าเอาไว้พร้อมกับเสียงโวยวายกลับทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวอ่อนลงในทันที เหมือนสาดน้ำเย็นเข้ากองไฟที่ไม่อาจดับมอดแต่ก็เพลิงก็เบาบางลง



"พี่ชาย ..พี่ดุปะป๊าของน้องทำไม!! ฮือ พี่ชายใจร้าย"
กำปั้นเล็กๆทุบเข้าที่ขาทั้งสองข้างระรัว เสียงนั้นสั่นพร้อมกับแรงสะอื้นจนดาเนียลจำต้องอุ้มร่างเล็กขึ้นมา รูปตาทรงเดียวกัน ริมฝีปากบางเม้มตรงคล้ายจะเบะบึ้งในยามที่เขาจ้องมองอย่างไม่สบอารมณ์นัก



          แต่สุดท้ายก็ต้องกอดปลอบเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนไว้หวังให้เลิกร้องไห้เป็นเด็กขี้แยสักที




"พี่ขอโทษครับ"
ฝ่ามือใหญ่ลูบปลอบศีรษะทุยแผ่วเบา จนใบหน้าที่จมอยู่กับไหล่กว้างเงียบเสียงลง




          พออารมณ์สงบลง เขาจึงได้รู้ว่าไม่ควรพูดแบบนั้นกับพ่อ เพราะคงไม่มีพ่อคนไหนอยากเห็นลูกตัวเองต้องลำบากหรอก



          แม่ของเขาก็ไม่เคยสอนให้ต้องเกลียดพ่อเหมือนกัน




ใบหน้าเรียวหันกลับไปก่อนจะพบว่าพ่อยังยืนอยู่ที่เดิม  ต่างกันตรงที่ใบหน้านั้นถึงแม้จะเปื้อนคราบน้ำตาแต่ก็ยังส่งยิ้มมาให้เขา ...รอยยิ้มในแบบที่เขาเข้าใจเป็นอย่างดี




          เหมือนจะเป็นการสั่งลา  แต่เปี่ยมไปด้วยความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไป



          เขาเข้าใจแล้ว





__________________________________




ในระหว่างที่ซองอุคปล่อยให้สองพ่อลูกได้ปรับความเข้าใจกัน พวกเขาทั้งสามคนก็ได้ย้ายมานั่งรออยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งประดับประดาไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โทนสีอุ่น มีเพียงความเงียบงันก่อตัวขึ้นจนในที่สุดคนที่พวกเขารอก็เดินเข้ามา




          ใบหน้าคมจ้องมองเด็กชายตัวเล็กที่สุดอย่างไม่ละสายตา สังหรณ์ใจว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่เขาควรรู้




"นี่ซองอูลูกชายที่คุณซองอุคพูดถึงเมื่อวันก่อนใช่ไหมครับ หน้าตาคล้ายกันไม่มีผิดเพี้ยนเลย"
เจ้าของบ้านเอ่ยทักทายเขาก่อน ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางก้มหัวให้ผู้อาวุโสกว่า




"ไม่เป็นไรหรอก เราทำตัวสบายๆได้เลย อาขอบคุณมากเลยนะที่ดูแลลูกชายอามาเป็นอย่างดี"



"พี่ซองอูน่ะ..."



"ไม่เป็นไรครับคุณอา ถึงจะไม่ใช่หน้าที่ของผมโดยตรงแต่ก็เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี"
เขาตอบคำถามในเชิงที่คนฟังไม่อยากได้ยินเท่าไรนัก แค่ใครเล่าจะเถียงว่ามันไม่จริง



"ซองอู"
ผู้เป็นพ่อกระซิบเสียงเบาแล้วกระทุ้งแขนของเขา หวังให้ลูกชายรู้กาละเทศะเสียบ้าง



"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับคุณ เด็กๆเขาก็พูดจาตรงไปตรงมาอย่างนี้แหละ เล่นเอาผู้ใหญ่อย่างเราไปต่อไม่ถูกเลย"
แต่รอยยิ้มเศร้าสร้อยที่ส่งมากลับทำให้ซองอูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนปากไวอย่างเขาก็ได้แต่ขอโทษอยู่ในใจเพราะไม่มีวันที่เขาจะยอมปริปากออกไปก่อน



"พี่ซองอูเขาเป็นคนปากร้ายใจดีน่ะครับพ่อ ถึงจะดุไปบ้างแต่ก็ดูแลผมดีเลยหละ"
เป็นดาเนียลที่กู้สถานการณ์อันน่าอึดอัดให้กลับมาดีได้หลังจากเห็นสีหน้าของผู้ใหญ่ทั้งสามคน คงจะมีเพียงเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักของเขาแล้วมองแขกทั้งหมดสลับไปมาด้วยความไม่คุ้นหน้า



"พี่ชาย ...พี่ชายชื่อซองอูหรอครับ  ชื่อเท่มากๆเลยฮะ!"
แต่จู่ๆคนอายุน้อยที่สุดก็โพล่งออกมา เล่นเอาเจ้าของชื่อส่งยิ้มกลับไปอย่างเขินๆ




          ดาเนียลจึงได้รู้ว่าจุดของอีกข้อของพี่ซองอูก็คือเด็ก



"ครับ แล้วเราล่ะชื่ออะไรหืม"
ร่างบางอ้าแขนออกแล้วเรียกให้เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักเขาเดินเข้าไปหา และเป็นอย่างที่คาดไว้เมื่อมินกุกค่อยก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนทิ้งตัวนั่งบนตักนั้น



          ท่าจะถูกชะตากันอยู่ไม่น้อย



เขาลอบยิ้มในยามที่ใบหน้าคมก้มลงสนทนากับน้องชายต่างมารดาของเขาด้วยความเอ็นดู ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยถ้อยคำมากมายโต้ตอบกับมินกุกในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน




"ดูท่าทางมินกุกจะชอบซองอูมากเลยนะครับเนี่ย ปกติไม่ค่อยจะเล่นกับใครนักหรอก"



"นั่นสิ เล่นกับพี่ซองอูมากกว่าพี่ชายแท้ๆอย่างผมอีก"
ความเงียบก่อตัวขึ้นทันทีที่ดาเนียลพูดจบ ผู้ใหญ่ทั้งสามคนหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว รวมถึงองซองอูก็หันมามองเขาด้วยสายตาที่เขาเองก็อ่านไม่ออก 




          รู้แต่ความหมายของมันคงไม่ดีสักเท่าไร




"ใช่ครับ มินกุกชอบพี่ซองอูม๊ากมากเล้ย!"
เสียงเล็กทำลายความเงียบโดยการเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับขโมยหอมแก้มเจ้าของเบาะนุ่มที่ตัวเองนั่งอยู่ไปหนึ่งที



          คังดาเนียลนึกขอบคุณน้องชายตัวเองอยู่ในใจ




พวกเขานั่งคุยกันอยู่อย่างนั้นสักพัก และเหมือนเจ้าตัวแสบจะเพลียจากการเล่นซนจนเกินเหตุจึงได้ผลอยหลับไปบนตักของเขา องซองอูขอตัวพร้อมกับพามินกุกขึ้นไปส่งยังห้องนอนโดยมีพี่ชายแท้ๆเดินตามมาติดๆ



"พ่อบอกว่าห้องในสุดเลย"




เขาวางคนที่หลับคาอกลงบนเตียงเด็กด้วยความทุลักทุเลเพราะตัวเองก็ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แล้วจุ๊บลงบนหน้าผากเบาๆ



"พี่รักเด็กมากกว่าที่ผมคิดนะเนี่ย"
เจ้าของเสียงทุ้มยืนเท้าเอวมองเขาอยู่ตรงบานประตูใหญ่ ดวงตาเรียวยิ้มหยีพร้อมกับริมฝีปากที่ยกยิ้มกว้าง




          แต่ในที่สุดรอยยิ้มนั้นก็หายไปเมื่อสิ้นประโยคของคนแก่กว่า





"มีอะไรที่ฉันควรรู้แล้วนายยังไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า"





_____________________________________________________


"จริงๆคุยกันในนั้นก็ได้ จะต้องออกมาคุยข้างนอกทำไม"
เรียวขายาวก้าวตามลูกชายเจ้าของบ้านออกมายังสวนด้านนอก มีไม้ดอกที่พ่อของดาเนียลคงเป็นคนปลูกเอาไว้จนเบ่งบานและออกดอกสวยงาม ใกล้ๆกันยังมีซุ้มม้านั่งตั้งอยู่ คงเป็นที่เอาไว้สำหรับนั่งคิดทบทวนอะไรเพราะบรรยากาศรอบๆช่างน่ารื่นรมย์เสียจนเขาเอานึกอยากทำแบบนี้ที่บ้านดูบ้าง



"ผมไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน"



"อืม"



"นั่งลงก่อนสิ"
พวกเขานั่งลงบนม้านั่งฝั่งตรงข้ามกัน ดาเนียลหลบสายตายามที่เขาจ้องคาดคั้นจะเอาข้อมูลที่เขาควรรู้เอาไว้ และนั่นก็ยิ่งทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว



          ทำไมจะต้องเป็นเขาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย




"ทีนี้จะพูดได้หรือยัง"
มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวเป็นคำตอบให้เขาได้ในเวลานี้



"...."




"โอเค ถ้านายไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ฉันคงไม่จำเป็นต้องรู้ใช่ไหม"




"มินกุกเป็นน้องชายของผม"



"..."
แวบนึงที่แววตาสั่นไหว ก่อนเจ้าตัวจะเล่าต่อ




"เป็นลูกคนละแม่ พ่อของผมมีน้องกับผู้หญิงเกาหลีคนนึงที่เจอตอนย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งไปตอนที่รู้ว่าพ่อผมป่วย"
ดาเนียลรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ตรงลำคอ มันคงเป็นความอึดอัดที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ เป็นความลำบากใจที่เขาเองก็คาดไม่ถึง



"แล้ว..."



"พ่อเองก็ไม่รู้ว่าตัวท่านจะอยู่ต่อไปได้นานแค่ไหน จะให้ทิ้งน้องไว้อย่างนี้ก็ไม่ได้"



"...."



"เลยจะให้ผมพาน้องกลับไปอยู่ด้วย และรับน้องเป็นบุตรบุญธรรม"



"เดี๋ยวนะ"
เหมือนเรื่องราวมากมายถาโถมใส่จนซองอูตั้งรับมันไว้ไม่ทัน หูของเขาอื้อไปชั่วขณะเหมือนมันไม่ต้องการได้ยินเรื่องอะไรอีกแล้ว 




"ผมเลยอยากจะถามพี่ว่าถ้าผมจะขอใ-"




"ไม่ได้!"
เขาตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องรอฟังจนจบ ซองอูรู้ดีว่าดาเนียลกำลังขออะไร และเขาคงให้มันไม่ได้ แค่ดาเนียลคนเดียวก็เป็นภาระในชีวิตเขามาพอแล้ว




"..."
เสียงลมหายใจถูกพ่นออกมาอีกหลายครั้ง ใบหน้าเรียวก้มลงอย่างจนมุมกับปัญหาที่พ่อของเขาได้ก่อเอาไว้



"แค่นายคนเดียวก็มากพอแล้ว นายยังจะพาน้องชายของนายมาเป็นภาระให้ชีวิตฉันอีกหรือไง"



"...."



"ดาเนียล ...อย่าให้เรื่องของครอบครัวนายต้องมามีผลกระทบต่อชีวิตฉันมากเกินไปเลย"



"... ผมขอโทษ"



"ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ แต่อยากให้นายรู้เอาไว้ว่าฉันไม่อนุญาตในสิ่งที่นายต้องการ ถ้านายยังยืนยันที่จะทำแบบนี้..."




"...."




"นายก็ย้ายออกไปอยู่กับน้องและแม่ของนาย ฉันขอบอกไว้เลยว่าครั้งนี้ฉันไม่ยอมแน่ๆ"

















tbc 
นว้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เปิดเผยตัวละครสุดท้าย
น่ารักน่าหยิก อยากหอมหัวจริงๆ ♥

ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ 




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #659 oscheek (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    แงงงง พี่ซองอูอย่าใจร้ายกับเนียลนักเลยยย
    #659
    0
  2. #658 oscheek (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    แงงงง พี่ซองอูอย่าใจร้ายกับเนียลนักเลยยย
    #658
    0
  3. #657 oscheek (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    แงงงง พี่ซองอูอย่าใจร้ายกับเนียลนักเลยยย
    #657
    0
  4. #656 oscheek (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    แงงงง พี่ซองอูอย่าใจร้ายกับเนียลนักเลย
    #656
    0
  5. #624 frnyfurns (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 02:36
    อ่านมากคือซองอูใจรว้ายยย แต่ก็เข้าใจแต่ ณ จุดๆนี่คือสงสารแดน yy.
    #624
    0
  6. #620 sunvee22 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 17:10
    กูทีมเเดเนียลมากๆ ;-;
    #620
    0
  7. #618 pupopupok (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 17:05
    อ่าวพี่ เป็นแดนนี่เค้าไล่ขนาดนี้จะไม่อยู่ให้ด่าอีกแล้วนะ ไม่ไหวร่ะ
    #618
    0
  8. #617 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 00:00
    แดนก็เจอเรื่องหนักๆ ซองอูก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องทำหนักเหมือนกัน แต่ก็อย่าใจร้ายมากเลยนะซองอู ฮืออ ให้น้องอยู่บ้านใหญ่ก็น่าจะไม่ได้สินะ แต่เลี้ยงเด็กคนนึงนี่เรื่องใหญ่จริงแหละ แต่ก็อยากให้รับน้องไว้ งืออ
    #617
    0
  9. #615 Monkeyellow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 22:32
    ปวดหัวใจไปหมดเลย ปัญหาเยอะจริงๆ ฮืออออออ สู้ๆนะทั้งสองคนนนนน
    #615
    0
  10. #614 Sawaddeeda (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:22

    นว้องเหมือนซาลาเปาเล่ย น่ารักๆ งือเนียลต้องเข้าใจซองอูนะ พี่เขารับมาหลายเรื่องแล้ว พี่ต้องเหนื่อยมากๆแน่เลย ถึงอีกใจจะอยากให้ซองอูรับน้องไว้ก็เถอะนะ อีกอย่างปมเจ็บปวดในใจมันไม่ใช่เรื่องที่แก้ง่ายๆด้วยสิ สู้ๆนะคะไรท์

    #614
    0
  11. #613 khaojaokj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:04
    กลัวคุณแดนจะย้ายออกจริงๆอ่ะ
    #613
    0
  12. #612 0640074215 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:42
    สงสารซองอูจังต้องเจออะไรเเบบนี้ ซองอูไม่ได้ใจร้ายเลยน่ะเเต่สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็มากจริงๆหละค่ะ
    #612
    0
  13. #611 kanyarat0ampz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:15
    สงสารซองอูจังที่ต้องมาเจอพ่อตัวเองทำอะไรโดยไม่แคร์ความรู้สึกแบบนี้ ทั่งที่สถานการณ์ต่างๆกับแดเนียลเพิ่งจากเริ่มดีขึ้นแท้ๆ กลับต้องมารับมินกุกที่เป็นลูกคนละแม่ของแดเนียลอีก ชีวิตมันยุ่งเหยิงเกินจะรับแล้ว
    #611
    1
    • #611-1 kanyarat0ampz(จากตอนที่ 22)
      21 มิถุนายน 2561 / 14:19
      อาจดูเหมือนซองอูเป็นคนใจร้ายกับน้อง แต่ในชีวิตจริงที่ต้องเจอพ่อมีภรรยาใหม่ทั้งทีแม่ตัวเองก็ยังอยู่ในบ้านที่มาพร้อมลูกติด เป็นใครก็รับได้ยากทั้งนั้น
      #611-1
  14. #610 ykoxdiv (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 11:35
    ซองอูใจร้ายยยยย
    #610
    0
  15. #609 #บบตพ ♡ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 06:24
    โอ้โหหหหห ;---;
    #609
    0
  16. #608 20295115viv (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 05:52
    ซองอูใจร้ายยอ่า~ ทำกับน้องได้ลงคอ
    #608
    0
  17. #607 buchiibuchii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:34
    อ้าววววววฮือออแล้วแดนจะทำยังไงล่ะทีนี้
    #607
    0
  18. #606 mim7012 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:10
    ฮืออออขอให้พี่ซองอูใจอ่อน น้องมินกุกน่ะน่ารักมากๆเลยนะแงวงงง
    #606
    0
  19. #605 ykoxdiv (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 10:31
    ละมุนนนน พี่ซองอูกำลังเปลี่ยนไป อิอิ
    #605
    0
  20. #604 #บบตพ ♡ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 15:28
    แงงงง พี่คะะะะ ;w;
    #604
    0
  21. #603 babubabu_u (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 17:13

    เวลาดีกันแล้วมันดีมากๆเลย คอยช่วยเหลือกันเป็นห่วงกันเนี่ยT_T ปริ่มใจ

    #603
    0
  22. #601 buchiibuchii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 12:31
    อบอุ่นมากๆฮืออออ
    #601
    0
  23. #600 Sawaddeeda (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 12:17

    พี่ซองอูคนปากหนัก 5555 ชอบอ่ะ อ่านแล้วยิ้มตามความเป็นห่วงกันเบาๆ

    #600
    0
  24. #599 0640074215 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 10:41
    ฉันรักเรื่องนี้!!!!
    #599
    0
  25. #598 mmookkotz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 08:10
    บ้าจริมมม หุบยิ้มไม่ได้;///////;
    #598
    0