เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 16 : PART XVI : Let's talk about us 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    10 ก.พ. 61

PART XVI :   let's talk about us ...



-secret place-





"ตกลงเจอพี่ซองอูมั้ยแดน"



เสียงหวานที่ดังจากปลายสายในช่วงดึกเอ่ยถามถึงบุคคลที่สาม คนที่ทำให้ดาเนียลต้องออกมาจากร้านกลางคันเพราะเจ้าตัวเกิดหายไป และนั่นก็ยิ่งทำให้พัคจีฮุนหงุดหงิดอยู่พอสมควร




          มีโอกาส แต่ดันคว้าไว้ไม่ได้เสียอย่างนั้น



          เพราะพี่คนนั้น ....องซองอู




ใบหน้าหวานยกยิ้มมุมปากยามตัวเองเอ่ยถ้อยคำที่แสดงออกถึงความเป็นห่วง ทั้งที่จริงๆแล้วไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยด้วยซ้ำ



"เจอแล้ว พี่ซองอูกลับมาที่บ้านก่อนนั่นแหละ"






"อ่า โชคดีจังเลยเนอะว่ามั้ย"

"จริงๆแดนไม่น่ากลับก่อนเลย ควานลินบนยกใหญ่แถมยังดื่มเอาๆ เมาจนฮยอนบินต้องขับไปส่งที่บ้านแน่ะ"





"อืม"

"ว่าแต่จีฮุนมีอะไรอีกหรือเปล่า พอดีเราง่วงแล้ว"

"ขอบใจมากนะที่เป็นห่วงพี่ซองอู"





ตื๊ดๆๆๆ



เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงแหบพร่าที่หายไป ร่างสูงพูดตัดบทโดยไม่รอให้อีกฝ่ายชวยคุยต่อ เพราะตอนนี้เข้าไม่ได้มีอารมณ์จะพูดคุยกับใครทั้งนั้น




          อาจจะมี แต่ก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน





มือเรียวเลื่อนดูผู้ติดต่อในเครื่องมือสื่อสารก่อนเลื่อนขึ้นไปด้านบนสุด มีรายชื่ออยู่ 5 รายชื่อที่ถูกจัดไว้ในรายการโปรด เจ้าตัวไม่รอช้ากดโทรหาหนึ่งในรายชื่อนั้นทันที





          หลับไปหรือยังนะ






"ว่าไงครับ โทรมาหาแม่ดึกดื่นมีอะไรหรือเปล่า"
ฮันเยบินถามก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ บอกตามตรงว่าเธอเองไม่ได้แปลกใจเท่าไรนักที่ลูกชายสุดที่รักโทรมาหาในยามค่ำคืนแบบนี้ เพราะตอนอยู่ที่แคนาดา เวลาดาเนียลมีเรื่องไม่สบายใจหรือเจอปัญหาอะไรก็มักจะโทรหาประจำ 




          'เราก็มีกันอยู่แค่สองคนนี่ครับ'

ประโยคที่เจ้าตัวใช้ตอบคำถามแม่ในกลางดึกคืนหนึ่ง ในตอนที่ลูกชายตัวแสบเครียดเรื่องผลการเรียนแต่ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร และแน่นอนว่าแม่ก็เป็นคนแรกที่เขานึกถึง






"ทำไมแม่นอนดึกจังเลย ผมคิดว่าแม่จะไม่ได้รับสายแล้วซะอีก"
เจ้าของเสียงแหบพร่าเอ่ยด้วยความประหลาดใจ การโทรหาแม่มันช่วยเยียวยาจิตใจเขาได้ดีในระดับหนึ่ง เพราะไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนเมื่อได้ยินเสียงของท่านก็มีกำลังใจต่อสู้กับเรื่องราวต่างๆอีกมากมาย 




"สงสัยแม่นอนดึกเพราะรู้ว่าลูกจะโทรมาล่ะมั้ง"
แม่เองก็เป็นคนมีอารมณ์ขันและยิ้มเก่งไม่แพ้กันกับเขา  ใบหน้าเรียวระบายยิ้มกว้างยามที่เสียงเล็กๆนั้นหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ



"แล้วลูกมีอะไรไม่สบายใจใช่หรือเปล่า"





"ก็ .... นิดหน่อย"
ร่างสูงเอ่ยเสียงค่อย ในหัวก็มัวแต่คิดเรียบเรียงคำพูดเพื่อสื่อสารให้คนเป็นแม่ได้เข้าใจ




"ลูกพร้อมจะเล่าให้แม่ฟังหรือยังนะ"






"คนเรามีโลกส่วนตัวสูงขนาดไหนหรอครับ"





"หืม ทำไมจู่ๆก็ถามแบบนี้ล่ะ"
เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ คำถามแปลกๆที่ตัวเขาเองไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะออกมาจากปากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตน





"ผมแค่สงสัยว่าคนๆนึงจะมีเรื่องราวที่เก็บไว้คนเดียวได้เยอะขนาดไหนกัน"




ผู้เป็นแม่นั่งคิดตามแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา เหมือนว่าดาเนียลจะใส่ใจความรู้สึกคนอื่นมากขึ้นเพราะปกติเจ้าตัวดูไม่ค่อยกังวลเรื่องอะไรมากนัก หากใครทำให้ดาเนียลเป็นกังวลได้แสดงว่าคนๆนั้นต้องมีอิทธิพลต่อร่างสูงมากจริงๆ





"แล้วลูกล่ะ มีโลกส่วนตัวสูงมั้ย"



"...."
เขาเงียบ   ...นึกถึงตัวเองในตอนเด็กยามที่เพื่อนๆถามถึงเรื่องครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นตอนประถมจนกระทั่งถึงวัยที่เข้ามหาวิทยาลัย เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกและเรื่องเดียวที่เขาไม่คิดจะเล่าให้ใครฟัง 




"ทุกคนก็มีเรื่องที่เล่าให้คนอื่นฟังไม่ได้ทั้งนั้นแหละ"
"ลูกเองก็มี แม่เองก็มี"





"ก็จริง"
"แต่บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียวก็ได้นี่ครับ บอกคนอื่นอย่างน้อยจะได้หาทางแก้ไขด้วยกัน แบบนี้ไม่ดีกว่าหรอ"






"บางเรื่องของลูก อาจจะเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับคนๆนึงก็ได้นะ"




"...."




"แม่คิดว่า ถ้าเราพร้อมที่จะเล่าอะไรบางอย่างที่สำคัญกับเรามากๆให้ใครสักคนฟัง คนนั้นต้องเป็นคนที่เราไว้ใจ"




"...."




"บางทีคนที่ลูกถามถึงเขาอาจจะยังไม่เจอกับคนๆนั้นที่เขาไว้ใจก็ได้"





"แต่บางที เราก็คิดว่าเขาไว้ใจเรานะ ผมเลยไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่เล่าอะไรให้ฟัง"






"ถ้าอย่างนั้นลูกก็ทำให้เขามั่นใจสิครับ ..ว่าในที่สุดแล้วลูกจะเป็นคนที่เขาไว้ใจได้ และพร้อมจะเล่าทุกอย่างให้ลูกฟัง"





"นั่นสิ ทำไมผมถึงคิดไม่ออกนะเรื่องแค่นี้เอง ฮ่าๆ"



"การที่เรามองอะไรอยู่ที่มุมเดิมตลอดๆ มันก็ทำให้เรามองเห็นแค่บางด้านใช่ไหมล่ะครับ"
"ลูกน่ะ ลองมองให้กว้างออกไปสิครับ ลองคิดจากมุมอื่นที่ลูกไม่เคยสัมผัส"
"ว่าแต่..... คนที่ถามนี่หมายถึงจีฮุนที่เคยเล่าให้แม่ฟังใช่มั้ย แม่รู้น้าาา"



"เฮ้ย ไม่ใช่นะแม่!!"
"เอ่อ ก็ .. ผมหมายถึงเพื่อนในกลุ่มอะครับ"



"จ้า สุดท้ายแล้วมันขึ้นอยู่กับลูกนะ แม่เชื่อว่าลูกแม่จะหาทางออกที่เหมาะสมได้นะ"
"อาจจะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด   ...รู้ใช่ไหมว่าแม่หมายถึงเรื่องอื่นๆด้วย"



"ครับ"



"อ้อ  แม่เกือบลืมไปเลย ... ส่วนเรื่องที่ลูกเคยบอกแม่ไว้ ตอนนี้แม่หาให้ได้แล้วนะครับ อาทิตย์หน้าแม่จะส่งคนไปดูให้นะ"




"ขอบคุณครับ ขอโทษด้วยที่ผมโทรมารบกวนกลางดึก รักแม่นะ"




"อื้อ! แม่นอนแล้วนะครับ ลูกก็อย่านอนดึกมากนะ"



"ครับแม่"



นิ้วเรียวกดวางสายจากผู้ปกครองของตนแล้ววางมันไว้บนเตียง ดึงผ้านวมผืนหนาที่กองอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมาห่มจนถึงระดับอก เปลือกตาหลับลงพร้อมๆกับแสงจากโคมไฟหัวเตียงที่ค่อยๆลดระดับความสว่างจนมืดในที่สุด












.



          ง่วง...  แต่ดันนอนไม่หลับ




ความรู้สึกของร่างสูงซึ่งนอนแผ่อยู่บนเตียงตอนที่นาฬิกาบอกเวลาราวๆตีหนึ่ง ลมหายใจพ่นออกมาอย่างหนักหน่วงในขณะที่สมองก็ประมวลผลเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำนี้ 




          ใครสะกดรอยตาม  ..แล้วจะทำไปเพื่ออะไร




          ทำไมพี่ซองอูถึงไม่บอก




แก่นความคิดมากมายถูกย้อนขึ้นมาคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจิตใจเริ่มวุ่นวาย ท่อนแขนแกร่งที่วางพาดอยู่บนหน้าผากไม่ได้ช่วยแก้ไขข้อข้องใจให้ดีขึ้น ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น




          ยังไงก็ควรถามให้รู้แล้วรู้รอด   ..ถึงพี่ซองอูจะไม่บอกก็ไม่เป็นไร




          อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลจนถึงขั้นนอนไม่หลับแบบตอนนี้







          ก๊อกๆ




เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกความสนใจจากเจ้าของห้องที่ใกล้จะหลับเต็มที ดวงตาคู่คมปรือขึ้นก่อนใช้มือขยี้เปลือกตาเบาๆสองสามที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ



"มีอะไร"
เสียงนุ่มนั้นติดจะงัวเงียเล็กน้อย




"ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้มั้ย"






  40% is loading











"เอาไว้ค่อยคุยกันตอนเช้าได้มั้ย ดึกแล้วนะ"
มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาพลางส่งมืออีกข้างสะบัดไล่แขกผู้มาเยือนให้กลับห้องนอนไปในยามวิกาล คิ้วเรียวขมวดมุ่นยามจ้องใบหน้าอีกฝ่ายที่แสดงความอึดอัดออกมาอย่างชัดเจน




          คนจะนอน แต่ก็ชอบมายุ่งวุ่นวาย





"แต่ผมนอนไม่หลับว่ะพี่"
ดวงตาเรียวรีสบกับนัยน์ตาสีเข้มด้วยความอ้อนวอน และมันคงดูจริงจังมากพอที่จะทำให้ซองอูเข้าใจ





               เพียงแต่เขาไม่ชอบตัวเองตอนโดนดาเนียลจ้องหน้า



               ไม่รู้ทำไม...






"นายนอนไม่หลับก็ไม่ใช่ธุระของฉัน แต่ฉันง่วง และ กำลังจะนอน"
เจ้าตัวเอ่ยเสียงแข็ง จงใจเน้นคำหลังเพื่อตอกย้ำถึงการรบกวนเวลานอนอันมีค่า  






          เขาไม่ชอบคนนิสัยเด็ก..



          ..เอาแต่ใจ ไม่นึกถึงคนอื่น



          ดาเนียลเองก็มีครบทั้งหมดนั่น





"แต่ธุระของผมมันคือเรื่องของพี่นะ"
คนตัวสูงกว่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนเจ้าของห้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะความดื้อรั้นของคนเด็กกว่า





แต่...





ใบหน้าคมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อดาเนียลยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อคาดคั้นคำตอบ ใกล้จนร่างบางสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเขาเองในดวงตาสีเข้มคู่นั้น ซองอูก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แต่เหมือนร่างสูงจะเข้าใจผิดว่าเขาเปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามา




ทว่า ยังไม่ทันที่ขาทั้งสองจะก้าวเข้าไปยืนในห้องนอนชั้นสองได้อย่างเต็มตัว ไหล่ผอมๆก็ขยับขึ้นมากั้นไว้ไม่ให้ผู้บุกรุกได้เข้าไป ใบหน้าคมที่อยู่ห่างกับอีกฝ่ายไม่มากนักพยักเพยิดลงไปที่ชั้นล่าง สายตามองตรงไปยังสระว่ายน้ำที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากอาคารบ้านเรือนบริเวณนั้นได้อย่างชัดเจน




"ลงไปคุยข้างล่างก็แล้วกัน ฉันขอเวลาสักพักเดี๋ยวตามไป"








.




ไม่นานนักร่างบางก็ลงมายังชั้นสองของเพนท์เฮ้าส์ ชุดนอนสีเทากับเรือนผมสีน้ำตาลเข้มขับให้ผิวเนียนดูขาวซีดไปมากกว่าเดิม มือเรียวเอื้อมไปรับเครื่องดื่มในแก้วทรงสูงที่ได้กลิ่นแล้วก็พอรู้ว่ามีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ ทรุดตัวลงนั่งข้างร่างสูงที่หย่อนขาลงในสระน้ำ สัมผัสเย็นๆที่ปลายเท้าชวนให้สะดุ้งเล็กน้อย และนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะจากคนที่นั่งอยู่ก่อนได้เป็นอย่างดี



          ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าในวันนึงจะมานั่งแช่เท้าอยู่ริมสระ



          และทิวทัศน์จากมุมนี้ก็ดูดีไม่แพ้ดาดฟ้าของตึกสูงอื่นๆที่อยู่บริเวณใกล้เคียงเลย




ถ้าเป็นเมื่อก่อนองซองอูก็คงเอาแต่นั่งอยู่บนโซฟาในโถง ไม่ก็ง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะทำงานในห้องนอนส่วนตัว เขาไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตแบบยืดหยุ่นสักเท่าไร อาจจะมีบ้างที่ออกไปเที่ยวเล่นตามประสาเด็กมหาวิทยาลัย แต่สำหรับคนที่รักในความสมบูรณ์แบบอย่างเขาคงไม่ได้เอาเวลาที่มีไปใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นให้มาก คงจะมีก็แต่งาน เรียน และครอบครัวที่เป็นประเด็นหลักของเขามาตลอดทั้งชีวิต





ร่างบางยกเครื่องดื่มในมือขึ้นดื่ม ยกยิ้มที่มุมปากก่อนลอบมองใบหน้าเรียวที่หันหน้ามาทางเขาพอดี




ชีวิตของเขากับดาเนียลดูตรงข้ามกันไปเสียทุกอย่าง เจ้าตัวรักสนุก ชอบเที่ยวเล่นและกล้าลองอะไรใหม่ๆที่ตัวเขามองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ ในขณะที่เขากำลังเครียดอยู่กับภาระหน้าที่ของตนเอง ดาเนียลกลับมองว่าชีวิตนี้ไม่ได้มีอะไรให้เครียดมากมายขนาดนั้น ใช้ชีวิตด้วยความสนุกและสดใส หากเปรียบชีวิตของเขาทั้งสองเป็นสีไม้สักหนึ่งด้าม ของดาเนียลคงจะเป็นสีเทาอ่อนที่เฉดไม่ไกลจากสีขาวนัก ในขณะที่ของซองอูคงเป็นดินสอสีเทาเข้มที่อีกนิดคงดำสนิท



แต่ถ้าถามว่าพวกเรามีอะไรที่เหมือนกันบ้าง ก็คงเป็นเรื่องของคำพูดที่มักจะเอ่ยออกมาหวังทำร้ายจิตใจคนฟัง รวมไปถึงความเจ้าอารมณ์ของเราทั้งสองคน




"พี่"



"..."






"เจ็บตรงไหนมั้ย"
จู่ๆเสียงทุ้มก็เอ่ยถามทำลายความเงียบที่โรยตัวขึ้นมา ซองอูช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาสบายดีอยู่ๆจะถามแบบนี้ไปทำไม







"อะไรของนาย มีอะไรก็รีบๆพูด ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น"
ตอบไม่ตรงคำถามและบ่นไปตามที่คิด เวลานี้เขาควรจะหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มๆไม่ใช่มานั่งตอบคำถามไร้สาระของอีกฝ่าย ที่ดูไม่มีประโยชน์อะไรเลย





"ทำไมวันนี้กลับเร็ว"



"ก็"



"..."



"ง่วง ฉันไม่ใช่นักดื่มเหมือนพวกนายสักหน่อย"
เอ่ยเสียงเรียบและควบคุมความรู้สึกไว้ได้เป็นอย่างดี ในเวลานี้ซองอูพอเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว




               ถ้าเขาเดาไม่ผิด..




ใบหน้าเรียวหันไปมองผู้เป็นพี่ราวกับจะให้โอกาสอีกครั้งหนึ่ง เพียงแค่พี่ซองอูพูดความจริงเขาก็คงสบายใจ แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ยังเลือกที่จะปิดบังไว้อยู่ดี




"พี่โกหกผม!"
เจ้าของเสียงทุ้มตะโกนออกมาในทันทีที่จบประโยค แววตาหงุดหงิดถูกส่งมาถึงคนฟังอย่างปิดไม่มิด



          ดาเนียลรู้แล้วจริงๆ




"..."



"ทำไมเวลามีเรื่องเดือดร้อนพี่ถึงได้เก็บมันไว้คนเดียว"




"..."





"แล้ววันนี้ที่โดนคนสะกดรอยตามทำไมไม่บอกผม ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง"





"ดาเนียล นายไม่ควรมาชวนทะเลาะตอนนี้หรอกนะ"
ผู้เป็นพี่กล่าวอย่างใจเย็น นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาสามารถควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองได้ดีจนน่าประหลาดใจ ซึ่งอาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นดาเนียลโมโหขนาดนี้มาก่อน




               และเป็นเรื่องของเขาเสียด้วย




"ผมไม่ได้อยากทะเลาะ แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ถึงไม่เคยบอกอะไรผมบ้าง"



"..."



"ผมนั่งอยู่ในร้านเหล้านานมาก แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของพี่ที่เดินเข้ามา นานจนผิดสังเกตผมถึงได้รู้ว่ามันต้องเกิดอะไรขึ้น"
หากแต่ประโยคหลังๆดาเนียลไม่ได้โมโหเช่นในตอนแรก เขาเพียงต้องการฟังความจริงจากปากอีกฝ่าย อย่างน้อยหากมีอะไรเดือดร้อนเขาก็ยังสามารถช่วยเหลือได้




          หรือบางทีมันก็ไม่จำเป็นสำหรับพี่ชายของเขาเอง



"..."



"แต่สุดท้ายพี่ก็ไม่ได้บอกผม"



"อืม"



"พี่รู้หรือเปล่าว่าผมเครียดขนาดไหน พี่เคยคิดบ้างไหมว่าคนรอบตัวเป็นห่วงพี่กันทุกคนเลยนะ"



"..."



"ทำไมถึงไม่บอกผม หรือผมมันไว้ใจไม่ได้ ?"




"ก็ถ้านายอยู่ในตอนนั้นฉันก็คงบอก"
นานจนเส้นความอดทนใกล้ขาดผึง เสียงเรียบเอ่ยออกไปจากริมฝีปากหยักที่ยกยิ้มขึ้นมา พร้อมกับดวงตาคู่เดิมที่หันไปมองคนถามด้วยความผิดหวัง



"..."




"เพราะมันไม่ใช่แบบนั้นไงดาเนียล เข้าใจหรือยัง"




"..."



"ถ้านายอยากจะรู้ สิ่งที่นายควรทำไม่ใช่การมาต่อว่าฉันในตอนที่ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว"



"แล้วผมต้องทำยังไง"



"แต่นายควรอยู่ตรงนั้น ในเวลานั้นต่างหาก"



ภาพเมื่อช่วงเย็นฉายชัดขึ้นมาในสมองอีกครั้ง ในตอนที่เขานั่งอยู่ในร้านอาหารกับผู้เป็นพี่ที่สั่งอาหารเซตใหญ่มาเผื่อ แต่กลายเป็นว่าอาหารเหล่านั้นถูกทิ้งขว้างเนื่องจากเขาทิ้งอีกฝ่ายให้นั่งกินอยู่คนเดียว





               และดาเนียลก็พึ่งรู้ตัวว่าจริงๆแล้วเขานั่นแหละที่ทิ้งพี่ซองอูเอาไว้





เสมือนก้อนบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ลำบากจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ หรือบางทีอะไรเหล่านั้นอาจจะเป็นความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ยั้ง





          ใช่ อันที่จริงเขาควรอยู่ตรงนั้น


          ไม่ใช่เป็นคนที่คอยถาม แต่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย





"ฉันว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อแล้วนะ อย่าทำให้ฉันต้องหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลย"





ร่างบางลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปยังห้องครัว วางแก้วเครื่องดื่มไว้บนเคาท์เตอร์โดยไม่หันกลับมามองร่างสูงที่นั่งอยู่ที่เดิมเลยแม้แต่น้อย 




ในเวลาที่ดานียลควรจะหลับสนิท ดวงตาสีน้ำเข้มคู่นี้กลับสะท้อนความผิดหวังออกมาอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากหนาหยัดยิ้มให้กับตัวเอง 




               เขามันไม่ได้เรื่องมาตั้งแต่ไหนแต่ไร





"ถ้าอย่างนั้นลูกก็ทำให้เขามั่นใจสิครับ ..ว่าในที่สุดแล้วลูกจะเป็นคนที่เขาไว้ใจได้ และพร้อมจะเล่าทุกอย่างให้ลูกฟัง"




จากที่คิดว่าจะสร้างความเชื่อใจจากผู้เป็นพี่ ในเวลานี้เขากลับทำลายมันลงด้วยน้ำมือของตัวเอง



ปล. หายไปนานมากกกกกกกก กราบขอโทษค่ะ TT
หายไปวางพล็อตมาจนจบแล้ว ต่อจากนี้น่าจะสมูธขึ้น ปมทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย (?)
และขอย้ำว่าจีฮุนเป็นเด็กดีจริงๆค่ะ เด็กดื้อคือดาเนียลต่างหาก 5555555
ขอบคุณและขอให้มีความสุขกับการอ่านน้า ไรท์ไม่เทเรื่องนี้แน่นอน อยู่อ่านกันไปจนจบเลยนะงับ♥



#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #732 forusegames (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 03:26
    เหมือนจะเคลียลใจกันแต่ความหน่วงนี่มันอะไรกันนะ
    #732
    0
  2. #440 Pawidee Suwannasri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:30
    ฮือออออ เนียลเด็กดื้อ ทิ้งพี่อง
    #440
    0
  3. #439 NumPhung2000 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:33
    ฮืออออ รออ่านปมต่างๆเลยค่ะ ไรท์ว่าดีน้องก็ว่าดีค่ะ ทีมหอมหัวตองงู
    #439
    0
  4. #438 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:29
    เชื่อไรท์ก็ได้ว่าน้องจี้มาดี
    #438
    0
  5. #437 K.I.W (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:01
    เอาจริงก็หมั่นไส้น้องจีฮุนนิดนึงนะ 55555 โหยคุณแดนเป็นห่วงแต่ไม่น่าโมโหขนาดนั้นเลย -3-
    #437
    0
  6. #435 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:24
    นังเด็กดีไม่แจ้งเตือน!!
    #435
    0
  7. #434 Kyatto.k (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:55
    มาถึงก็ทะเลาะกันเลย ฮือหนูวววว
    #434
    0
  8. #433 buchiibuchii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:22
    ซองอูอย่าคิดมากนะะะ
    #433
    0
  9. #432 KDKS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    เย้ไรท์มาแล้ว ยังไงก็ยังไม่เชื่อว่าจี้จะมาดีนะคะแฮ่ๆ555
    #432
    0
  10. #416 mim7012 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:55
    ฮือซองอูดูเก็บอะไรไว้อยากให้ระบายออกมาบ้าง กลัววันนึงระเบิดลงตู้มงี้
    #416
    0
  11. #415 Kaserr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:20
    แงงงงงงงงงงงง
    #415
    0
  12. #414 oscheek (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:01
    เย้ไรรรรรท์นึกว่าจะหายไปซะแล้ว
    #414
    0
  13. #413 butter ★ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:47
    โอ้ยยยยยย
    #413
    0
  14. #412 Snowflake_Star (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:12
    ฮืออออออออออไรท์กลับมาแล้วววววTT แงงงงงเจ็บอะเจ็บมากๆฮือออออก็แดเนียลเลือกที่จะทิ้งพี่ซองอูไว้เองจริงๆนี่ฮือออมันเจ็บปวดนะที่ต้องมาบอกด้วยตัวเองอีกว่าทำไมความเชื่อใจซองอูถึงยังให้ไปไม่ได้อะฮือออออออออออTT
    #412
    0
  15. #411 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:14
    อะ จุกไปสิแดน ก็ดันทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว ซองอูไม่โกรธก็ดีแค่ไหนแล้ว //ไรท๋อย่าหลอก ยังไงก็ว่าจี้ไม่น่าเป็นคนดี5555
    #411
    0
  16. #410 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 17:44
    ไรท์อย่าไซโคว่าจี้ไม่ร้าย เพราะไม่เนียน 555555 นางร้ายแน่ๆ!!
    #410
    0
  17. #409 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:08
    วนมาอ่านตอนนี้อีกสักรอบ55555555555555
    #409
    0
  18. #408 อ๋งญิงของน้อง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:08
    ขอแค่จีฮุนอย่าทำให้มันยากกว่าเดิมก็พอ
    #408
    0
  19. #406 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 17:58
    จีฮุนไม่ร้ายหรอก อาจจะแค่หวงแดน ใช่ม้ายยยยยยยยยยย แง
    #406
    0
  20. #405 butter ★ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:53
    จีฮุนนนนน โอ้ยยนยยยยนนนนน
    #405
    0
  21. #404 oscheek (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 12:08
    กลัวจีฮุนนน อย่าเข้ามาทำอะไรนะ แค่นี้ก็ดีกันยากอยู่แล้ววว
    #404
    0
  22. #403 Snowflake_Star (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:21
    แงงงงงจีฮุนร้ายมั้ยยยยยโอ๊ยยยยแค่นี้ก็เปิดใจกันยากอยู่แล้วนะฮือออออออออ
    #403
    0
  23. #402 mim7012 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 07:47
    จีฮุนดูน่ากลัวอะ
    #402
    0
  24. #401 Nonoway13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 06:03
    รอเรื่องนี้ ชอบมาก
    #401
    0
  25. #400 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 01:21
    กี้ดดดดด มาแล้วววว เสียดายพนไปรร กลับมาจะมาอ่าน555555555555555
    #400
    1
    • #400-1 S.caramel(จากตอนที่ 16)
      22 มกราคม 2561 / 01:24
      รีบๆนอนเร็วค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปสาย อิอิ
      #400-1