เกลียด ; HATE #NIELONG

ตอนที่ 15 : PART XV : ตั้งใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    21 ม.ค. 61



PART XV :   intend ...













บรรยากาศภายในร้านเหล้าชื่อดังแถวมหาลัยนั้นดูคึกครื้นกว่าปกติ เนื่องจากนักศึกษาหลายคณะสอบวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมเป็นเวลาหนึ่งเดือน เสียงพูดคุยดังกระหึ่มไม่แพ้จำนวนคนที่เดินเบียดเสียดกันอยู่ภายใน มีเพลงเปิดคลอเบาๆเนื่องจากยังไม่ถึงเวลาที่ดนตรีสดขึ้นแสดง และแน่นอนว่าในช่วงดึกก็จะเปลี่ยนเป็นเพลงเร็วซึ่งให้บรรยากาศแบบผับและเป็นจุดเด่นของร้านนี้




แสงไฟสลัวทำให้การมองเห็นยากขึ้น ร่างสูงนั่งอยู่โต๊ะมุมด้านในของร้านที่ใกล้เวทีก้มหยิบเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงออกมา กดโทรหาเพื่อนอีกคนที่นัดกันเอาไว้ คนที่ปกติไม่ค่อยจะมาเหยียบในสถานที่อโคจรแบบนี้แต่กลับตกลงเพราะโดนบังคับ





          ถึงจะโดนมันบ่นหน่อยแต่สุดท้ายก็ยอมมาแต่โดยดี



          ก็นะ คนที่ปากร้ายแต่ใจดีแบบนี้มีอยู่คนเดียว







"ซองอู มึงถึงร้านยังวะ"
เสียงนุ่มกรอกลงไปตามสายเมื่อถึงเวลาแต่กลับไม่พบคนที่นัดเอาไว้ กวาดสายตามองไปรอบๆร้านก่อนกดวางสายเพราะเห็นร่างบางกำลังเดินตรงมายังโต๊ะของเขา





องซองอูอยู่ในชุดเชิ้ตสีขาวที่ไม่ค่อยใส่มันเท่าไร ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างสบายๆพร้อมกับกางเกงสีดำที่ดูเข้ากับเจ้าตัวเป็นอย่างดี และด้วยส่วนสูงประมาณ 179 เซนติเมตรก็ทำให้เพื่อนคนนี้ดูโดดเด่นไม่ใช่น้อย




          สาวๆโต๊ะข้างๆมองตาไม่กระพริบเลยแฮะ





"กว่ากูจะหามึงเจอ ว่าแต่ไอ้แจฮวานมันหายไปไหนวะ"
ถามทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ ซองอูนั่งลงก่อนรินเครื่องดื่มลงในแก้วตัวเอง เขาไม่ใช่คนชอบดื่มอะไรมากมายแต่วันนี้เพื่อนๆนัดกันมาฉลองเนื่องในโอกาสที่สอบเสร็จจะให้ปฏิเสธก็คงแปลก





"มันไปเข้าห้องน้ำ มึงล่ะกินอะไรมาหรือยัง"
มินฮยอนถามอย่างรู้ดี เพราะเพื่อนคนนี้ชอบปวดท้องหนักเวลาไม่กินข้าวแล้วดื่มเข้าไปเยอะๆ แต่ซองอูก็ยังเป็นซองอูอยู่วันยังค่ำเมื่อเจ้าตัวยืนยันว่าจะไม่ทานอะไรจนกว่าจะกลับไปที่เพนท์เฮ้าส์ของตัวเอง





"ไม่เป็นไร กูอยู่ได้น่า"
ร่างบางส่งเสียงในลำคอตัดบทสนทนาเพราะรู้ว่าอีกคนคงจะไล่ให้เขาไปหาอะไรกินแน่ๆ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรแจฮวานก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ไม่นานนักจงฮยอน มินกิ และเพื่อนคนอื่นๆของมินฮยอนก็ตามมาสมทบ เสียงโหวกเหวกภายในร้านเหล้าทำเอาซองอูที่ชอบความสงบเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง 





          เขาไม่ชอบบรรยากาศในร้านเหล้าก็เพราะแบบนี้



          คนเยอะ น่ารำคาญ




          แต่ก็นั่นแหละ นานๆที




บ่นอยู่ในใจพลางแทรกตัวเบียดฝูงชนอีกมากมายเพื่อออกไปนอกร้านหาอะไรรองท้องสักนิดตามที่โดนบ่นมาเพราะร่างกายเริ่มมีอาการประท้วงขึ้นมาเป็นพักๆแล้วค่อยกลับมานั่งดื่มเป็นเพื่อนพวกที่เหลือ เขาเองตั้งใจจะดื่มน้อยๆอยู่แล้วเนื่องจากต้องขับรถกลับและไม่ชอบเวลาตัวเองเวลาเมาเท่าไรนัก





ซองอูเดินเลาะไปตามโต๊ะเรื่อยๆ นึกหัวเสียที่เพื่อนตัวดีดันเลือกจองโต๊ะในสุดเอาไว้ด้วยความอยากนั่งใกล้โซนเวที แต่เหมือนเขาจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ทันได้ระวังเมื่อร่างบางจึงเดินเข้าไปชนกับคนด้านหน้าที่อยู่ดีๆก็หยุดก้าวอย่างกระทันหัน แสงไฟไม่สว่างนักทำให้เขามองเห็นอีกฝ่ายไม่ค่อยชัด แต่แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดเขาก็สัมผัสได้ว่าคนๆนั้นดูดีไม่ใช่เล่น




ความสูงที่มีมากกว่าเขา แผ่นหลังกว้างที่มีกล้ามเนื้ออย่างคนออกกำลังไม่ได้ผอมจนเหมือนคนไม่มีแรงอยู่ในชุดสบายๆราวกับอยู่บ้านแต่มันก็ทำให้ดูดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมามองด้วยความตกใจเพราะแรงกระแทกที่ไหล่ขวา





เพียงแต่ใบหน้าเรียวที่กระทบกับแสงไฟในร้านซึ่งหันกลับมายิ่งทำให้ดวงตาคู่โตเบิกกว้างขึ้นมากกว่าเดิม





ผมที่ถูกเซตทรงมาอย่างดีขับให้ใบหน้าเรียวดูหล่อเหลาขึ้นใช่เล่น ไม่เคยสังเกตเหมือนกันว่าอีกคนจะใส่ต่างหูด้วย อันที่จริงแต่ก่อนแค่มองหน้ากันซองอูก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเต็มทน แต่ในวันนี้ใบหน้านั้นกลับดึงดูดให้เขาจ้องมองราวกับมีเวทมนตร์บางอย่างที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้






          ฟังดูแล้วเกินจริงแต่หากได้ลองเจอกับตัวคงพูดไม่ออกเหมือนอย่างเขา





"น นาย..."





"อ้าวพี่!"
ยกมือขึ้นประคองคนตรงหน้าไว้เพราะดูท่าอีกฝ่ายจะยืนเซ ก่อนดึงให้ผู้เป็นพี่เข้ามาใกล้กันมากขึ้นเปิดทางให้คนอื่นได้เดินผ่านอย่างสะดวก เพราะที่ที่พวกเขายืนอยู่เป็นทางเดินเข้าออกร้าน ก้มมองใบหน้าคมที่ยังคงจ้องเขาด้วยความตกใจ





"ไหวป่ะเนี่ย ทำไมดูมึนๆไม่พูดไม่จา"




"เออน่า"
ร่างบางสะบัดตัวออกจากการกอบกุมของอีกฝ่าย เดินเลี่ยงไปอีกฝั่งแต่เหมือนขาทั้งสองจะก้าวช้าเกินไปจนคนตัวโตกว่าเดินตามมาได้ทัน






          ถ้าอยู่นานกว่านี้ต้องแย่แน่ๆ  เริ่มจะเมาแล้วด้วย





"พี่จะไปไหน"





"ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉัน"
ตัดบทสนทนาอย่างห้วนๆ พลางก้าวเท้าให้เร็วขึ้นหวังหนีห่าง แต่สุดท้ายก็พบว่าความพยายามไม่เป็นผลเมื่อหางตาของซองอูยังเหลือบไปเห็นร่างสูงที่ตรงมาทิศทางเดียวกัน






"ผมอุตส่าห์ถามดีๆนะเนี่ย"
ดาเนียลบ่นอุบอิบในขณะที่เดินตามพี่ชายไปติดๆ มองแผ่นหลังบางที่วันนี้แต่งตัวแปลกไปกว่าทุกวัน ไหนจะกระดุมเม็ดบนที่ปลดออกเผยให้เห็นลำคอขาวๆที่เจ้าตัวไม่ค่อยโชว์ให้เห็นเท่าไรนัก





          แปลก แต่ก็ดูดีเหมือนเดิม





"หยุดตามมาสักทีจะได้มั้ย!" 
ร่างบางทนไม่ไหวจึงตะโกนออกไปเมื่อเขาทั้งคู่มาหยุดอยู่บนทางเท้าไม่ไกลจากร้าน ผู้คนเดินสวนไปมาไม่มากนักเมื่อเทียบกับที่ที่พึ่งเดินจากมา ร่างสูงหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้กันมากขึ้น





"สรุปจะไปไหนครับ"
มองคนเกือบเมาที่เงยหน้าจ้องเขาด้วยความหงุดหงิด ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นพอๆกับคิ้วที่ขมวดมุ่นเวลาไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่คมจ้องมองเขาอย่างนึกรำคาญ แต่อย่าหวังว่าคังดาเนียลจะเกรงใจ





เพราะเป็นห่วงว่าพี่ซองอูจะเมาจนดูแลตัวเองไม่ได้เขาเลยต้องทนโดนด่าทางสายตาแบบนี้ไปก่อน





"จะไปหาอะไรกิน รู้แล้วก็เลิกตามซะ"
คนตัวเล็กกว่าหันหลังหนีแล้วรีบก้าวออกไปทั้งๆที่รู้ดีว่าตัวเองคงหนีไม่พ้น และจริงอย่างที่คิดเมื่อเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกจับจองโดยคนที่เขาพึ่งออกปากไล่ไปหมาดๆ 





          วุ่นวายและน่ารำคาญเหมือนบรรยากาศในร้านเหล้า






บิบิมบับและต๊อกโบกีถูกเสิร์ฟถัดมาไม่นานนัก แววตาของซองอูเป็นประกายยามที่จ้องมองอาหารตรงหน้าเรียกเสียงหัวเราะจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี ใบหน้าคมเงยขึ้นมองก่อนส่งเสียงถามอย่างห้วนๆ




"หัวเราะอะไรของนาย"



"ตลกดี เมื่อกี้ยังหงุดหงิดอยู่เลยไม่ใช่หรือไง"




"จะไปไหนก็ไป ขวางหูขวางตา"




"แล้วทำไมสั่งมาตั้งเยอะ กินคนเดียวไหวด้วย?"




"เปล่า"





"...."





"ก็เห็นนายมานั่งด้วย ฉันเลยสั่งเผื่อ"
ตอบเสียงค่อยเหมือนไม่ได้ต้องการให้คนฟังได้ยิน แต่แค่นั้นก็ทำให้ใบหน้าเรียวระบายยิ้มกว้างกว่าที่เคย





          นี่คังดาเนียลกำลังฝันอยู่หรือเปล่าวะ





"ไม่อยากกินหรือไง มัวแต่นั่งนิ่งอยู่ได้"
ผู้เป็นพี่เอ่ยถามเมื่อคนตรงหน้ายังคงนั่งยิ้มเฉยๆไม่ตักอะไรเข้าปากเลยสักคำ





"พี่ตัวผอมโคตรๆ กินเข้าไปเหอะผมไม่อยากแย่งมันเป็นบาป" 
เอ่ยกลั้วหัวเราะก่อนนั่งมองคนโตกว่าตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ไม่บอกก็รู้ว่าพี่ซองอูหิวมากและเขาคิดไม่ถึงว่าพี่ชายจะสั่งมาเผื่อด้วย





"แดน!"
เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นทำลายความเงียบรอบๆตัว ใบหน้าคมหันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่กลางโต๊ะ ดวงตาคู่โตหันมามองเขาก่อนส่งยิ้มให้อีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันอย่างจงใจ





"รอเราอยู่ตรงนี้นานไหมเนี่ย ป่ะ เข้าไปในร้านกันเดี๋ยวเพื่อนๆจะรอนาน"
พัคจีฮุนกล่าวเมื่อเห็นว่าร่างสูงยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน 




"เอ่อ"
ดาเนียลหันไปมองคนตรงหน้าสลับกับร่างเล็กที่ยังคงยืนกดดันเขา พี่ซองอูนั่งกินต่อไปอย่างไม่สนใจสถานการณ์ใดๆ ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้ได้ว่ามันไม่ได้ดีเหมือนปกติ




          เหมือนจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา




ดาเนียลปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่สักพัก รอดูท่าทีของคนทั้งสองแต่เหมือนยิ่งนานความอึดอัดก็ยิ่งทวีคูณขึ้น 




อันที่จริงเขาไม่ได้มารอจีฮุน แต่ถ้าพูดออกไปคงทำให้เจ้าตัวเสียหน้าไม่น้อย แต่ยิ่งเห็นใบหน้าเอือมๆของผู้เป็นพี่ก็เริ่มลังเลว่าควรออกไปจากตรงนี้หรือเปล่า เผื่อว่าจะรำคาญที่เขานั่งจ้องอยู่ตลอดๆ




และในที่สุดร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตามพัคจีฮุนที่นำไปก่อน





เพราะพี่ซองอูคงดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว





40% is loading







"มาๆ นั่งนี่เลย"
ฮยอนบินกวักมือเรียกร่างเล็กที่หันซ้ายหันขวามองหาโต๊ะพลันระบายยิ้มกว้างเมื่อเจอเป้าหมาย จีฮุนเดินตรงเข้ามาพร้อมกับดาเนียลที่เดินตามกันมาติดๆ



ร่างสูงลอบถอนหายใจเบาๆก่อนยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ซามูเอลถลึงตาใส่เพราะเป็นห่วงว่าเขาจะขับรถกลับบ้านไม่ได้



"แดกเป็นน้ำเปล่าเลยนะมึง เบาๆหน่อย"
ควานลินเอ่ยก่อนส่งแก้วเครื่องดื่มใบใหม่ให้คนที่นั่งข้างๆ จีฮุนรับมันมาก่อนเริ่มบทสนทนากับร่างโปร่ง แน่นอนว่ามันดีต่อดาเนียลที่ไม่ค่อยมีอารมณ์จะพูดคุยกับใครในเวลานี้




          จู่ๆเขาก็คิดว่าไม่ควรเดินออกมาจากตรงนั้น




แต่เหมือนสมองประมวลผลช้าจนตามไม่ทันการกระทำ และเขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ในร้าน ท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัวที่มีแสงไฟสาดส่องสลับปนเปกันไป



          รออีกสักพักแล้วกัน 



ดวงตาเรียวพยายามกวาดมองทุกคนที่เดินเข้ามาในร้าน แต่ก็ไร้วี่แววของพี่ชายที่น่าจะกลับเข้ามาตั้งนานแล้ว เขาส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจเมื่อคนที่เดินเข้ามาใหม่ไม่ใช่พี่ซองอู




ในที่สุดมือเรียวจึงตัดสินใจกดโทรหารายชื่อที่ถูกบันทึกไว้เป็นรายการโปรด เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นนานเสียจนเจ้าของเครื่องเริ่มกระวนกระวาย ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งใจคอไม่ค่อยดี



               "ช่วงนี้ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวด้วยแล้วกัน"



ประโยคบอกเล่าของดงฮันดังขึ้นในโสตประสาท และมันยิ่งทำให้เขาแทบบ้าเมื่อคู่สนทนาไม่ยอมรับสายเสียที






.






.








.

"มึง ซองอูมันหายไปไหนวะเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว"

แจฮวานตะโกนถามมินฮยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังสนอกสนใจกับเครื่องดื่มในมือ เพลงที่เปิดอยู่ในร้านเสียงดังเสียจนเขาไม่สามารถพูดคุยกันในระดับปกติได้ ใบหน้ามนแสดงความกังวลออกมาเล็กน้อยก่อนบอกว่าเพื่อนรักออกไปหาอะไรทานและไม่นานก็คงกลับมา

 

 


แต่ครึ่งชั่วโมงผ่านไปก็ยังไร้วี่แววของคนที่ชื่อองซองอู

 

 


“มึง กูว่ามันเริ่มไม่ปกติแล้วนะ”

แจฮวานเริ่มกระสับกระส่าย ถึงแม้เจ้าตัวจะดื่มไปมากแต่ในนาทีนี้ความเป็นห่วงเพื่อนกลับทำให้เขาสร่างเมาอย่างไม่มีเหตุผล นิ้วเรียวกดโทรหาบุคคลที่สามซึ่งหายไปเกือบชั่วโมงครึ่ง แต่โชคช่างไม่เข้าข้างเอาเสียเลยเพราะโทรศัพท์ของซองอูแบตหมด

 

 

 

“มึง.. ไอสัส! กูติดต่อมันไม่ได้เลย”

 

 

 

“เดี๋ยวกูช่วยโทรหาอีกแรงนะ”

มินฮยอนล้วงเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าของตนออกมา แต่ก่อนที่เขาจะได้กดโทรหาอีกฝ่ายก็โทรเข้ามาในเวลาพอดิบพอดี

 

 

 

 

“ฮัลโหล มึงอยู่ไหนวะเนี่ย”

เสียงนุ่มตะโกนถามด้วยความร้อนรน

 

 

 

“เอ่อ กูแค่จะบอกว่าตอนนี้กูกลับมาที่บ้านแล้ว”

ซองอูเอ่ยตอบ น้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องปกติ  ...ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย

 

 


“บ้าน? เพนท์เฮ้าส์มึงอะนะ?!

 มินฮยอนทวนคำพูดราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง  องซองอูบ้าไปแล้วจริงๆ

 


“ใช่ พอดีกูมีธุระด่วนนิดหน่อยว่ะ ขอโทษจริงๆที่ไม่ได้บอกพวกมึงก่อน”



 

“ไม่เป็นไร มึงถึงบ้านปลอดภัยก็ดีแล้ว ทีหลังจะไปไหนก็บอกพวกกูก่อน”

 



“เออขอบใจมาก พวกมึงก็แดกกันดีๆแล้วก็ดูแลตัวเองกันด้วยล่ะ”







.




"แม่งเอ๊ย!"

ดาเนียลสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อร่างบางไม่แม้แต่จะรับสายหรือตอบกลับมา เจ้าตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนหยิบของของตัวเองเอามาไว้ในมือ




"กูกลับละนะ"

หันไปบอกฮยอนบินที่ดูจะมีสติหลงเหลืออยู่มากที่สุดในเวลานี้ อีกฝ่ายพยักหน้ารับก่อนโบกมือลาแล้วหันไปง่วนกับการดูแลคนเมาที่เริ่มโวยวายลั่นโต๊ะ แต่ก่อนขายาวจะก้าวออกไป มือเรียวเล็กของจีฮุนกลับรั้งแขนแกร่งเอาไว้แน่น




"ทำไมรีบกลับจัง อยู่ต่ออีกหน่อยสิ เราว่าดึกๆยิ่งสนุกเลยนะ"

เสียงหวานพูดอ้อมแอมเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ใบหน้าเรียวพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนยกมืออีกข้างแกะมือเรียวเล็กนั้นออก รอยยิ้มจางๆถูกส่งไปให้คนฟังพร้อมกันประโยคปฏิเสธที่ชัดเจนที่สุด




"เราเป็นห่วงพี่ซองอูเพราะติดต่อไม่ได้เลย คงไม่อยู่ต่อแล้วหละ"

สิ้นเสียงนั้นร่างสูงก็เดินหายไปจนสุดสายตา ทิ้งให้จีฮุนที่มองตามได้แต่บ่นเสียดายอยู่ในใจ



เมื่อออกมาจากร้าน ดวงตาคู่เรียวก็กวาดมองร่างบางที่น่าจะอยู่แถวๆนี้แต่กลับไม่พบ ขายาวจึงรีบก้าวไปยังรถของตัวเองเพื่อรีบขับออกไปยังเพนท์เฮ้าส์ อย่างน้อยก็น่าจะได้รู้อะไรเพิ่มเติมบ้าง คนอย่างพี่ซองอูคงไม่ออกไปไหนดึกๆดื่นๆเพราะเจ้าตัวชอบทำงานอยู่บ้านมากกว่า



               ออกแรงเหยียบคันเร่งทันทีที่ออกตัว ด้วยหมายมั่นจะไปถึงที่พักภายในเวลาอันรวดเร็ว



               แต่แปลกที่ร่างกายกลับตอบสนองช้ากว่าความคิดที่เอาแต่จินตนาการไปไหนต่อไหน



               เสมือนความรู้สึกได้เดินทางไปถึงที่นั่นแล้ว รวดเร็วเสียจนไมล์ที่แสดงอยู่ตรงหน้าดูช้าลงไปถนัดตา




               ก็เป็นห่วงจริงๆนี่




ลาเวนเต้สีแชมเปญเข้าจอดเทียบท่าในช่องประจำ ร่างสูงรีบเดินตรงไปในตัวอาคารเพราะเห็นรถของพี่ซองอูจอดอยู่ก่อนหน้าแล้ว แสดงว่าอีกฝ่ายน่าจะอยู่ข้างบน



ยิ่งรีบก็ยิ่งร้อนรน เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มใบหน้าเรียว ทั้งกังวล และเครียดเพราะไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น


พอได้คุยกับดงฮันเมื่อวานก่อนก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี



          หรือบางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง





.






เสียงประตูเปิดออกเรียกความสนใจจากร่างบาง ทั้งตกใจและประหลาดใจที่ร่างสูงกลับมาเร็วกว่าที่คิดไว้ ดาเนียลเดินตรงเข้ามาหาเขาก่อนใช้สายตามองสำรวจไปทั่วทั้งตัว เมื่อพบว่าไม่มีอะไรจึงทรุดตัวนั่งลงข้างๆ




"ทำไมวันนี้กลับเร็ว"

เป็นซองอูที่เริ่มคำถาม ลอบมองใบหน้าเนียนที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล แววตาเรียวรีดูไม่สบอารมณ์ยามที่เขาได้จ้องมองมัน




"พี่ต่างหาก ทำไมถึงกลับเร็ว"

คนเด็กกว่าเลือกตอบคำถามด้วยคำถาม




"ฉันไม่ชอบบรรยากาศที่นั่น"

ร่างบางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ แต่แววตานั้นดูสั่นไหวเกินกว่าที่เขาจะหลงเชื่อมันได้




"อืม"



ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีอะไรจะพูดคุยกัน อันที่จริงเขาทั้งสองต่างก็มีเรื่องในใจเพียงแค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี




"ว่าแต่นาย  ..ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย"



"ผมง่วงก็เลยกลับ ไม่มีอะไรหรอก"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก หากดาเนียลจับพิรุธซองอูได้ซองอูก็จับพิรุธของดาเนียลได้เช่นกัน




"ถ้ารู้ว่าโกหกไม่เนียนก็อย่าทำ"

ซองอูหัวเราะเบาๆก่อนเดินเข้าห้องไป ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ของดาเนียลก็ดังขึ้น




          คิมดงฮัน





เขาไม่ลังเลที่จะกดรับ แนบเครื่องมือสื่อสารเข้าที่ข้างใบหูก่อนรับฟังข้อมูลอัพเดตที่เคยได้ถามเอาไว้



"ตอนนี้ผมยังไม่ได้อะไรเพิ่ม"



"แต่คนที่ผมให้เฝ้าพี่ซองอูไว้บอกกับผมว่า..."



          เสียงหัวใจของเขาเต้นโครมครามยิ่งกว่าตอนประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย



          ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องลุ้นกับคำต่อๆไปได้ถึงเพียงนี้




"พี่ซองอูกำลังโดนคนสะกดรอยตาม"




มือซ้ายกำเข้าหากันแน่นอย่างอัตโนมัติ เส้นเลือดปรากฏขึ้นชัดเจนไม่ต่างกับฟันคมที่ขบแน่นเสียจนเห็นสันกราม




          ..เขาโมโห




"ที่หน้าร้านเหล้าเมื่อช่วงค่ำก็ด้วย"




          ทั้งยังโกรธตัวเองที่อยู่ใกล้แค่นั้นแต่กลับไม่รู้อะไรเลย






"แต่เหมือนพี่ซองอูจะรู้ตัว เลยเดินกลับไปในร้าน นั่งรอสักพักแล้วรีบขับรถออกไปเลย"






"แม่งเริ่มไม่สนุกแล้วนะพี่"





เห็นทีดาเนียลจะต้องเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้สักที




tbc.

มาค่ะพ่อพระเอกกกกกกกกก เอาใจช่วยให้คุณเค้าได้ดูแลพี่หน่อยนะคะ 




#เกลียดเนียลอง
Thank you for your attention




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #704 forusegames (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 06:28
    หืมมมม ทั้งสองคนมีอะไรในใจ จะว่าไปเรื่องยักยอกนี่ไม่ใช่รื่องเล็กละสิ
    #704
    0
  2. #436 K.I.W (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:51
    เรื่องมันเริ่มเข้มข้นแล้วใช่ไหม 55 สัมผัสได้ถึงความจริงจังของแดน
    #436
    0
  3. #399 gungunnie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:53
    โอ้ยยยตื่นเต้นนน ฝากดูแลพี่อ๋งด้วยยน้ะเนียล
    #399
    0
  4. #398 KDKS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:09
    กรี้ดตอนปฏิเสธจีฮุนมากค่ะ พี่องต้องมาก่อนนะคะ จัมม555
    #398
    0
  5. #397 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:10
    สนุกแงงงงงงงง
    #397
    0
  6. #396 buchiibuchii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 22:09
    จีฮุนมาร้ายแน่เลย ฮือออ เป็นกำลังใจให้แดเนียลจัดการเรื่องนี้ให้ได้
    #396
    0
  7. #395 pupopupok (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 20:00
    ใครตามพี่ซองอูๆ โอ้ยย แอบหน่วงเบาๆฉากที่รัานอาหาร เหมือนแบบต่างคนต่างๆม่ควรรู้สึกกะพี่น้องตัวเอง ถึงแม้จะไม่ใช่แท้ๆก็เถอะ
    #395
    0
  8. #394 mirminmo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 09:52
    หูยยยยยยยยยยยยยยยยย สุดหล่อเตรียมตัวได้แล้วนะ ต้องกูแลภรรยาได้แล้วนะ คนอื่นอย่าสน สนแต่ภรรยาพอค่ะ
    #394
    0
  9. #393 I AM NO ONE. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 03:25
    ง่อววววววว ต่างคนต่างรู้ทันกัน แต่แดนเอ้ยยยย พลาดไปจริงๆแหละ จี้คงไม่มาดีหรอก มันพอดีเกินไป จี้มา พาแดนเข้า หลังจากนั้นก็มีคนตามต่อ
    #393
    0
  10. #392 JooJeeSoonyata (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 01:19
    เราขอเดาว่าจีฮุนต้องเป็นหนึ่งในแก๊งค์สะกดรอยแน่เลย พยายามมากันเนียลออกจากอง หรือเปล่าน้าาาาาาา
    #392
    0
  11. #391 jackyit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 01:05
    เพิ่งมาอ่านนิยายเรื่องนี้แบบรวดเดียว ภาษาสวยไม่มีคำผิดเลย แม้เราจะงงๆสรรพนามตาเรียวร่างสูงโปร่งไปบ้าง รู้สึกแจคพอตสุดตรงไรท์มาอัพวันนี้พอดีนี่แหละ ฟินน ได้อ่านต่อ ปกติไปอ่านเรื่องไหนคือเรื่องนั้นเหมือนจะโดนคนเขียนเทตลอด5555
    #391
    1
    • #391-1 S.caramel(จากตอนที่ 15)
      17 มกราคม 2561 / 09:59
      ร่างสูงจะตาเรียวค่ะ แดนเลย55555 ส่วนร่างบางจะหน้าคมค่ะนั่นก็คือพี่อง พยายามบรรยายให้เข้ากับลักษณะจริงๆอะไรประมาณนี้ ถ้างงๆตรงไหนถามได้เลยค่ะ ♡
      #391-1
  12. #390 kidrauhlz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 00:45
    แง คุณแดนต้องดูแลคุนซองอูดีๆนะ
    #390
    0
  13. #389 mim7012 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 00:29
    เป็นห่วงซองอูㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅜㅠแดนดูแลพี่ดีๆหน่อยฮือออ;-;
    #389
    0
  14. #388 Snowflake_Star (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 00:19
    ฮืออออแดเนียลอย่าปล่อยพี่องไว้คนเดียวอีกเลยนะฮือออดูแลพี่องดีๆนะะะะTT
    #388
    0
  15. #387 oscheek (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 00:16
    โอ้ยยยยยย ลุ้นอ้าา ใครคือตัวการเนี่ย
    #387
    0
  16. #386 jackyit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 23:16
    อ่านแล้วหิว55555
    #386
    0
  17. #382 WannableOngNiel (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:06
    เห้ออออออออ สวีทกันทีเหอะ
    #382
    0
  18. #381 Kyatto.k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:46
    โอ้ย ง้อพี่สิแดเนียล พี่อุตส่าสั่งมาเผื่อเลยนะเหวย โอ้ย
    #381
    0
  19. #380 butter ★ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:27
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ;^;
    #380
    0
  20. #379 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:24
    เป็นฟิคเนียลองเรื่องเดียวในเด็กดีที่เราตามอ่านรออ่านขนาดนี้ ชอบบบบบบบบบบ
    #379
    0
  21. #378 มิ้วแฟนแจมินไง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:23
    เป็นฟิคเนียลองเรื่องเดียวในเด็กดีที่เราตามอ่านรออ่านขนาดนี้ ชอบบบบบบบบบบ
    #378
    0
  22. #377 buchiibuchii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 19:48
    เข้าในแดนจริงๆ กลัวซองอูน้อยใจด้วย ฮือออไม่อยากให้แดนหวั่นไหวกับใครนอกจากคนพี่เลย
    #377
    0
  23. #376 flydayzzz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:05
    ฮืออออ หน่วงมาเลยค่า เข้าใจดาเนียลนะ คือพี่ซองอูแสดงออกว่าดูแลตัวเองได้อะ แงงงง ต้มมาม่ารอเลย
    #376
    0
  24. #375 Snowflake_Star (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 19:45
    ฮือออออออไม่เอาดิฮืออออเห็นเงียบๆงี้ซองอูก็น้อยใจเป็นนะฮืออออมาอยู่ด้วยแล้วจะทิ้งไปแบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้วนะฮืออออออออ
    #375
    0
  25. #374 babubabu_u (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 16:29
    โถ่ ปากซองอูไม่ตรงกับใจหรอกถึงจะไล่ให้ไปแต่ดูสิยังสั่งนู่นนี่มาให้กิน ;-; แล้วจริงๆคงไม่อยากให้ดาเนียลไปด้วย 
    #374
    0