ริมทะเลรัก

ตอนที่ 8 : คนไม่มีใจ (อัปเพิ่ม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59

คนไม่มีใจ

 

 

 

 

 

"นึกว่าจะหาทางกลับบ้านไม่ถูกเสียอีก" พอก้าวขาเข้ามาในบ้าน ก็ได้ยินคำประชดประชันจากพี่สาวคนเดียวทันที ถ้าในยามปกติจูนคงโต้ตอบพี่สาวด้วยวาจาแสบๆ คันๆ แต่เวลานี้หัวใจเธอหม่นหมองเกินกว่าจะเอ่ยคำใด จูนเดินผ่านพี่สาวขึ้นชั้นบน ตรงไปยังห้องพักแล้วทุ่มตัวลงนอนแล้วสะอื้นไห้ออกมา คนเป็นพี่เดินตามเข้ามาอย่างงงๆ ที่เห็นน้องสาวร้องไห้เหมือนจะขาดใจแบบนั้น

"เป็นไรน่ะจูน!" เธอเดินมานั่งข้างๆ และเขย่าร่างน้องสาวเบาๆ

"พี่เดย์ พี่เดย์" จูนเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตามองพี่สาว

"เดย์เป็นอะไรน่ะจูน!"

"พี่เดย์ ฮือๆ" จูนพูดไม่ออก เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น สร้างความตกใจให้กับพี่สาวมากยิ่งขึ้น เพราะคิดว่าเกิดเรื่องร้ายแรงกับเดย์

"บอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะ ว่าเดย์เป็นอะไร บอกมานะ!" แจนเขย่าร่างน้องสาวหัวสั่นหัวคลอน

"โอ๊ย พี่แจนปล่อยจูนเดี๋ยวนี้นะ!"  จูนสะบัดตัวออกห่างพี่สาว มองอีกฝ่ายตาเขียวปั้ด

"ก็บอกพี่มาสิ ว่าเดย์เป็นอะไร!"

"ไอ้พี่เดย์บ้าน่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก แต่จูนนี่สิกำลังจะตาย!"

"อ้าว แล้วเป็นอะไรอีกล่ะ มาร้องห่มร้องไห้เหมือนญาติเสียซะงั้นแหละ" แจนทำหน้าเหลอหลา

"ก็ไอ้พี่เดย์น่ะสิไม่รักจูนเลย ฮือๆๆ" เด็กสาวร้องไห้อีกระลอก คนเป็นพี่สาวทำหน้าเบื่อ

"แกก็รู้มาตั้งนานแล้วนี่นาว่าเดย์เป็นแฟนกับฟ้าอยู่"

วันก่อนเขาเลิกกัน

ฝีมือแกละสิ

จูนพยักหน้า

"ตายแล้วน้องฉัน ช่างมีความพยายามเหลือเกิ๊น แล้วไงล่ะเขาก็เลิกกันไปแล้วนี่.ทำไมแกฉลองความดีใจด้วยการร้องไห้ หรือว่าดีใจมากไปจนเสียสติ!" ไม่วายประชดประชัน

 คำพูดของแจนทำเอาน้องสาวค้อนตาคว่ำ

"จะพูดประชดไปอีกนานไหมพี่แจน สมแล้วที่พี่แพทเขาว่าพูดคำประชดสองคำ"

"หยุดพูดถึงเจ้าปากมอมนั่นน่ะ!" แจนกรีดเสียงขึ้นทันที เธอล่ะแสนเกลียดเจ้าเพื่อนรักน้องชายคนนี้หนักหนา นอกจากมันจะชอบทำหน้าทะเล้น ยังชอบต่อล้อต่อเถียง แล้วยังสรรหาคำเรียกขานเธอได้ไม่เว้นแต่ละวัน

"ก็มันจริงไหมล่ะ" จูนเอ่ยเสียงอ่อย ก่อนใช้หลังมือปาดน้ำตาให้ตัวเอง

"ตกลงจะรู้เรื่องไหมนี่ว่าแกร้องไห้เหมือนญาติเสียเพราะอะไร!"

"ก็จูนเจ็บใจที่ไปเรียกพี่ฟ้าให้กลับมาหาพี่เดย์เอง ไม่คิดว่าพี่ฟ้าจะมาจริงๆ นี่นา" จูนคร่ำครวญฟูมฟาย ในขณะที่แจนเองก็ทำหน้าขบขัน

สมน้ำหน้าทำตัวเป็นนางเอก ช่วยพระเอกให้คืนดีกับนางร้าย

เกลียดพี่ฟ้าจริงๆ บอกจูนว่าไม่กลับมาแน่ๆ แล้วดันกลับมาทำไมอีก พี่เดย์ก็เริ่มจะดีขึ้นแล้วด้วย จูนรู้ว่าตอนแรกเดย์โกรธเธอที่เป็นต้นเหตุให้เขาเลิกกับฟ้า แต่จูนรู้ว่าเดย์จะไม่มีวันเกลียดเธอได้  

"นี่จูนมัวแต่ไปวุ่นวายเรื่องของเดย์อยู่นั่นแหละ เรื่องเรียนของตัวเองน่ะจะเอายังไงต่อ"

จูนจบมัธยมปลายมาได้เกือบปีแล้ว ขออนุญาตพ่อกับแม่พักผ่อนสมองด้วยการร้องเพลง เล่นดนตรีในผับของพี่ชายที่ร่วมหุ้นกับเพื่อนๆ และสัญญากับทางบ้านว่าปีหน้าเธอจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

"โอ๊ยยังอีกตั้งหลายเดือน"

"ยังไงแกก็ควรเรียนพิเศษไว้ หยุดไปตั้งนานเดี๋ยวก็ต่อไม่ติดหรอก"

"เรียนพิเศษน่ะเรียนแน่ แต่ตอนนี้จูนขอเวลาไปทำใจที่บ้านสักเดือนก่อน" จูนไม่ได้บอกพี่สาวว่าจะเรียนพิเศษอะไร แน่นอนมันไม่ใช่วิชาที่พี่สาวเธออยากจะให้เรียนหรอก จูนจะเรียนเกี่ยวกับการร้องเพลงและเล่นดนตรี เพื่อไต่ไปยังความฝันที่เธอวาดหวังไว้ต่างหาก

"งั้นพี่ไปนอนก่อนนะ ยังไงอย่าใส่ใจกับเรื่องความรักมากนักเลย แกอายุยังน้อยยังต้องได้เจอคนอีกมากมาย คนที่ดีกว่าเดย์ก็ยังคงมีนั่นแหละพี่ว่า"

แจนคิดว่าน้องสาวยังมีโอกาสได้พบเจอกับความรักและผู้ชายให้เลือกสรร ในขณะที่โอกาสของเธอน้อยลงทุกที เพราะอายุของแจนก็ 28 เข้าไปแล้ว ยังหาคนที่ใช่ยังไม่ได้ ที่ร้ายไปกว่านั้นดันไปหลงรักหนุ่มรุ่นน้อง ที่มองเธอเป็นเพียงพี่สาวเท่านั้น

"จูนไม่ต้องการคนที่ดีกว่าพี่เดย์ แต่จูนต้องการคนที่จูนรัก" เด็กสาวพึมพำทำท่าว่าน้ำตาจะไหลรินอีกครั้ง แจนถอนหายใจ เลยเดินออกจากห้องน้องสาวไปเสียเฉยๆ

 

"เป็นไรน่ะจูน" ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ น้องสาว ที่กำลังเหม่อมองไปยังท้องทะเล ใบหน้าสวยดูโศกเศร้าราวกับคนที่ไร้ทุกความฝันในโลกนี้

"เปล่า!" จูนตอบพี่ชายเสียงห้วน

"เปล่าได้ไงหน้าตาเหมือนคนอมทุกข์มาเป็นชาติ"

"บอกว่าเปล่าก็เปล่าสิ" เธอหันมาทำตาดุใส่พี่ชาย

"ไปทำอะไรงี่เง่ากับไอ้เดย์มา แล้วไอ้เดย์มันว่าเอาแน่ๆ เลย" เจสันนิษฐาน และดูเหมือนใบหน้าสวยใสของน้องสาวจะบึ้งตึงขึ้นแทนที่เศร้าหมองก่อนหน้านั้น

"อย่าพูดถึงไอ้พี่เดย์ได้ไหมพี่เจ!"

"นั่นไงๆ ว่าแล้วเชียว ต้องไปทำอะไรงี่เง่ากับไอ้เดย์มาจริงๆ ด้วย"

"เปล่า จูนไม่ได้ทำอะไรงี่เง่า ไอ้พี่เดย์นั่นแหละที่งี่เง่าเอง" จูนกระแทกเสียงอย่างขัดใจ

"ไอ้เดย์มันทำอะไร" เจย้อนถามน้องสาว

"พี่เดย์เลิกกับพี่ฟ้า แต่ตอนนี้ก็คืนดีกันแล้ว!" จบถ้อยคำของน้องสาว เจก็หัวเราะร่วน

"อ๋อ...แกเลยผิดหวังอีกครั้ง"

"ใช่น่ะสิจูนเจ็บใจตัวเอง เพราะเป็นคนไปตามพี่ฟ้ามาหาพี่เดย์เอง"

"นี่จูนเรื่องไอ้เดย์น่ะแกปลงได้แล้ว ไม่ว่ามันจะยังคบฟ้าหรือเลิกกันไป มันก็ไม่มีวันมองแกเป็นอย่งอื่นหรอก เสียเวลาเปล่า" เดย์เคยบอกกับทุกคนว่าไม่มีทางคิดกับจูนเป็นอย่างอื่น ปกติเดย์ก็เป็นคนพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว ทุกคนก็เลยเชื่อสนิทใจ

"สักวันจูนจะทำให้พี่เดย์มองจูนมากกว่าเป็นน้องสาว คำพูดที่แสดงความมุ่งมั่นของจูน ทำให้พี่ชายส่ายหน้าอย่าระอาในความดื้อรั้นของเธอ

"เฮ้ย แกยังไม่เลิกฝันลมๆ แล้งๆ อีกเหรอ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ไอ้เดย์จะมาเอาแกเป็นแฟน มันเห็นแกมาตั้งแต่เกิด มันจะมองแกเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากน้องสาวเท่านั้น"

เดย์ถูกเพื่อนๆ ล้อว่าเป็นแฟนจูนมาตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยม ด้วยน้องสาวตัวดีของเขาเอาไปโพทะนาให้ใครต่อใครว่าเป็นแฟนเดย์ จนไม่มีเด็กผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้เดย์ แก่แดดแก่ลมจนใครๆ ส่ายหน้าหนี รวมทั้งพ่อแม่ ซึ่งเป็นครูสอนหนังสือชั้นประถมในโรงเรียนของอำเภอบ้านเกิด คนในครอบครัวของเขาล้วนสงสารและเห็นใจเดย์ทั้งนั้น เพราะรับรู้ถึงความร้ายกาจของจูน

เดย์ไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิงเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เขาไม่อยากให้จูนไปอาละวาด เมื่อจบม.ปลาย เดย์เข้าไปเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ เริ่มต้นมีแฟนตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปี 1 ไม่เคยพาแฟนมาเที่ยวบ้านเกิด เขาไม่อยากให้มีเรื่องกับจูน กระทั่งเวลาผ่านไป เดย์เรียนจบแล้วเริ่มต้นคบกับฟ้า รู้ว่าจูนโตพอที่จะยอมรับความจริงได้ เดย์จึงพาฟ้ามาเที่ยวบ้าน ถึงจูนจะแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบขี้หน้าฟ้า แต่จูนก็อาละวาดเหมือนตอนเป็นเด็ก และฟ้าเองก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่ไม่ใสใจอารมณ์หึงหวงของจูนด้วย

"ทำไมล่ะพี่เจ ทำไมพี่เดย์รักคนอื่นได้ แต่ทำไมรักจูนไม่ได้ จูนรักพี่เดย์มาตลอด" เด็กสาวคร่ำครวญพร้อมๆ กับน้ำตาไหลริน เมื่อนึกถึงว่าเขาคงกำลังหวานกันอยู่กับฟ้า ผู้หญิงที่เขารักหนักหนา

"จูน แกยังเด็ก ความรู้สึกของแกที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความรักแบบนั้นหรอก เมื่อไหร่ที่แกเจอคนที่ใช่แกก็จะลืมไอ้เดย์ได้เอง"

"พูดแบบนี้อีกแล้ว" จูนยกหลังมือปาดน้ำตาทิ้ง

"ก็มันจริงนี่ แกอายุยังน้อย ยังต้องเจอคนอีกมากมายนะ อย่าเพิ่งสรุปว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นน่ะมันเป็นความรัก มันอาจแค่ความผูกพันธรรมดาอย่างคนที่รู้จักดูแลกันมานาน"

"ตอนนี้จูนอายุสิบแปดแล้วนะ พี่พูดแบบนี้กับจูนตั้งแต่จูนอายุสิบขวบได้"

"อายุสิบแปดก็จริง แต่แกก็ยังเด็กอยู่มากนะจูน" เจย้ำคำ

"เด็กแล้วไง

พี่ว่าผู้ชายที่โตๆ แล้วจะไม่เอาหัวใจไปผูกติดกับเด็กผู้หญิง ซึ่งมีโอกาสที่จะพบเจอกับผู้คนมากมาย มีโอกาสเลือกได้เยอะ เพราะเขาจะคิดว่าตนเองอายุน้อย และเมื่อไหร่ที่คนรักทำอะไรผิดพลาดไปเพียงนิด มันก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาทันที และก็ถือโอกาสหนีจากไปอย่างหน้าตาเฉย"

"เอาประสบการณ์ตัวเองมาวัดน่ะสิ" จูนแดกดัน เจเคยหากับเด็กผู้หญิงอายุน้อยกว่าหกปี ชื่อพลอยเป็นเพื่อนในกลุ่มของจูน เจเผลอไปเที่ยวกับแขกสาวสวยคนหนึ่งในร้าน เพราะแค่นึกสนุกเท่านั้นเอง พลอยรู้เข้า.ก็บอกเลิกเจทันที แบบไม่มีอภัยแม้ว่าเจจะวิงวอนแค่ไหน และเพียงไม่กี่วันพลอยก็มีแฟนใหม่ทันที แถมควงมาเย้ยเจถึงในร้าน เจแค้นใจมากแต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากสาบานกับตัวเองว่าจะไม่คบเด็กอีกเด็ดขาด! เขาคิดว่าการรักเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั้น เหมือนการเอาหัวใจแขวนไว้บนเส้นด้ายบางๆ มันเสี่ยงเกินไปและถึงตอนนี้เจยังเจ็บไม่หาย แม้เวลาจะล่วงผ่านมาถึงปีกว่าแล้วก็ตาม

"พี่รู้ว่าคนอย่างไอ้เดย์เวลามันรักใคร มันรักจริงและไม่มีอะไรเปลี่ยนหัวใจมันได้ง่ายๆ"

"พี่ฟ้านิสัยไม่ค่อยดี ทำไมพี่เดย์หลับหูหลับตารักอยู่ได้"

"พี่ก็รู้สึกว่าฟ้าเป็นคนแปลกๆ นะ เวลามาที่นี่ก็ชอบไปถามพี่โดมเกี่ยวกับรายได้ของรีสอร์ต และทรัพย์สินในครอบครัวเขา ทั้งที่ไอ้เดย์มันก็ไม่เคยสนใจถามพี่มันเลย"

"พี่จะบอกว่าฟ้าคบพี่เดย์เพราะพี่เดย์มีเงินงั้นเหรอ"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ช่างเถอะเรื่องของคนรักกัน เราก็อย่าไปยุ่งเลย ว่าแต่แกเถอะอย่ามัวมานั่งร้องไห้อยู่เลย ไปซ้อมร้องเพลงได้แล้ว ไอ้ต้ากับไอ้แพทรออยู่นะ"

"พี่เจ จูนคิดว่าจะเรียนด้านร้องเพลงเล่นดนตรีน่ะ ยังไม่เข้ามหา'ลัยหรอก"

"แม่กับพี่แจนบ่นตาย"

"แต่จูนจะให้พ่อช่วยพูดกับแม่น่ะ"

"หวังว่าแม่คงเชื่อพ่อนะ"

ในครอบครัวนั้นนอกจากเจกับจูนที่ชอบร้องเพลงเล่นดนตรี ก็ยังมีพ่ออีกคนที่ชอบ ก่อนพ่อจะรับราชการเป็นครูนั้น พ่อเคยเป็นนักดนตรีมาก่อน ร้องเพลงและเล่นดนตรีได้เกือบทุกชนิด ในขณะที่เจกับจูนนอกจากร้องเพลงแล้วยังเล่นดนตรีได้เพียงอย่างเดียว คือกีตาร์เท่านั้น


ภายในผับเล็กๆ ริมทะเล ซึ่งเป็นธุรกิจเล็กๆ ของเพื่อนรักทั้งสี่ อย่าง เจ ต้า แพทและเดย์ ทั้งหมดได้เริ่มต้นผับแห่งนี้ขึ้นก็ด้วยจากความรักในเสียงเพลงและสนุกกับการเล่นดนตรี ตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ชั้นมัธยม มีชื่อวงว่าริมทะเล จูนเข้ามาเป็นนักร้องนำของวง เมื่อตอนที่พวกเขาทั้งสี่ร่วมหุ้นกันตั้งผับขึ้นมานี่เอง และแน่นอนผับเล็กๆ ริมทะเลแห่งนี้ มีชื่อว่าริมทะเลตามชื่อวงของพวกเขา

ในเวลาสี่ทุ่มกว่าแบบนี้เสียงเพลงที่ปกติจะเป็นรัก จังหวะสนุกชวนเต้นรำ กลับกลายเป็นเพลงรักรันทด ที่เหมือนคนร้องจะแทรกเสียงสะอื้นของตัวลงไปในเนื้อหา ชวนเอาคนฟังน้ำตาปริ่มตามไปด้วย

 

ฉันรู้ว่ารักของฉันไม่มีค่า    

และน้ำตาของฉันไร้ความหมาย

ในทุกค่ำคืนที่ฉันเดียวดาย    

 เธอกลับหายไปในอ้อมแขนของใครคนหนึ่ง

 

ความรักของฉันไม่หวานซึ้ง

มันไม่ตรึงลงในหัวใจเธอ

แต่ฉันยังรักรักเธอเสมอ

แม้จะเป็นเพียงฝันเพ้อ ก็ยังรักเธอตลอดไป

 

เมื่อเนื้อร้องท่อนสุดท้ายจบลงพร้อมกับเสียงกีตาร์โซโลที่โหยหวนบาดหัวใจ นอกจากคนร้องเพลงจะทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง คนฟังก็แทบน้ำตาซึมไปด้วย

เจวางกีตาร์ลงเดินไปพยุงร่างน้องสาวคนเดียวลงจากเวทีเล็กๆ ที่ยกสูงจากพื้นแค่เล็กน้อย ตรงไปยังห้องมุมพักผ่อนของร้าน ซึ่งอยู่อีกด้านในของผับ แพทกับต้าก็ตามเข้ามาดูอาการของนักร้องนำวง ริมทะเลอย่างห่วงใย

"พี่ว่าจูนกลับบ้านไปพักเถอะ คงร้องต่อไม่ไหวแล้วละพี่ว่า" เจเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย ลูบปอยผมที่ระใบหน้าของน้องสาวอย่างอ่อนโยน

"จูนไม่กลับหรอกพี่เจ จูนจะร้องเพลงต่อ" เธอยังดื้อดึงทั้งที่ใบหน้าก็ยังเปื้อนน้ำตา

"จะไหวเหรอจูน" แพทกับต้าแทบจะเอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน

"ไหวค่ะ แต่ขอจูนพักสักแป๊บนึงนะพี่" จูนเอ่ยเสียงเศร้ายกหลังมือปาดน้ำตาตัวเองทิ้งอย่างลวกๆ

"งั้นตามใจก็ได้ ไอ้แพทแกไปโชว์เดี่ยวหน่อยสิ" เจหันไปบอกเพื่อนหนุ่ม ที่มีฝีมือเล่นกีตาร์แล้ว เสียงร้องก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าใคร เวลาที่จูนงองแงหรือไม่อยู่ แพทก็จะเป็นนกร้องนำแทน และจะมีเจคอยช่วยร้องอีกคน ในวงริมทะเลมีเพียงต้าเท่านั้นที่ร้องเพลงไม่เป็น

"ได้" แพทหันไปลูบผมหยักยาวของจูนอย่างปลอบโยน "เข้มแข็งไว้นะ" แพทบอกก่อนเดินออกไปยังเวทีตามเดิม

"หิวว่ะขอไปหาอะไรกินก่อนนะ" ต้าเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกไปยังห้องครัว

"แล้วแกล่ะหิวไหม เดี๋ยวพี่จะหาอะไรให้ทาน"

"จูนไม่หิว" คนเป็นน้องสาวตอบสั้นๆ คนเป็นพี่ก็ได้แต่นั่งมองอย่างทอดถอนใจ ตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพฯ จูนก็เปลี่ยนไปเยอะ จากเด็กสาวร่างเริง กลายเป็นซึมเซาบางวันก็แอบร้องไห้คนเดียว ซึมเหม่อตลอดเวลา ไม่พูดไม่จากับใคร ขึ้นไปร้องเพลงก็ร้องแต่เพลงเศร้า

เจไม่รู้ว่าความรักของจูนที่มีให้กับเดย์เมื่อไหร่จะสิ้นสุดเมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าถ้าจูนโตขึ้นอีกหน่อยถ้าเจอผู้คนมากขึ้น แล้วจูนจะเจอคนที่ใช่สักวัน แต่ดูเหมือนคนที่ใช่คนนั้น ไม่เคยเดินทางมาถึงจูนเลย เจไม่อยากให้น้องสาวคนเดียวของเขาจมปลักอยู่กับเพื่อนรัก ที่ดูเหมือนความรักของเดย์ไม่เคยเดินทางมาบรรจบกับหัวใจของจูนได้ อาจเป็นเพราะเดย์วางจูนในฐานะน้องสาวมาตั้งแต่ต้น และเดย์ก็เป็นคนแปลก อะไรที่มันวางไว้แล้ว มันก็ไม่ใช่ชอบที่เปลี่ยนแปลงอะไรง่ายๆ เสียด้วย สิ่งเดียวที่เจทำได้เวลานี้คือภาวนาให้จูนเจอกับใครสักคนที่จูนรัก...รักมากกว่าไอ้เดย์เท่านั้นเอง

 

::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #4 น้ำตาลสายไหม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:28
    ไรท์ อยากให้พูดถึงเดย์บ้าง ว่าตอนนี้เป็นยังไง คิดอะไรอยู่อ่ะ
    #4
    0