ริมทะเลรัก

ตอนที่ 7 : หัวใจที่แตกสลาย 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59



จูนเดินมาทรุดตัวลงบนม้านั่งสีเขียวในสวนสาธารณะอย่างคนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ น้ำตาที่ปิ่มขอบตามานานตั้งแต่นั่งรถเมล์ ไหลพรากออกมารินรดแก้มอีกครั้ง จูนสะอื้นไห้อย่างรวดร้าวไม่อายสายตาใคร เธอเคยคิดฝันว่าวันหนึ่งหากเดย์ไม่มีฟ้า ผู้หญิงที่จะมีโอกาสเคียงข้างเขาเป็นคนต่อไปจะเป็นเธอบ้าง แต่สุดท้ายวันนั้นก็ยังมาไม่ถึงอยู่ดี! ป่านนี้ทั้งสองคงปรับความเข้าใจกันได้ และคง

"ฮือๆ" จูนปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ดวงตาที่พร่าเบลอของเธอมองออกไปยังท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะยังเป็นสีฟ้าสด และมีก้อนเมฆสีขาวแตะแต้มอย่างลงตัว คงไม่ต่างจากคู่รักที่อยู่เคียงข้างกันและกันเสมอ

"พี่เดย์ใจร้าย" เด็กสาวยังคงคร่ำครวญ

"น้องครับเป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงทักที่ดังขึ้นจากข้างๆ ตัวทำให้จูนหันไปมอง ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนน้ำตา เห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาคุ้นๆ คนหนึ่ง แต่เวลานี้ความโศกเศร้ามันโจมตี จนจูนไม่อยากนึกต่อว่าเคยเห็นหมอนี่ที่ไหน นอกจากจะอยากร้องไห้เพียงคนเดียวให้หนำใจ! และไม่ชอบเอามากๆ ที่มีคนมาขัดอารมณ์ระทมของเธอในเวลานี้ จูนอยากปลดปล่อยความเจ็บปวดออกมาให้หมด เพื่อวันพรุ่งนี้เธอจะไม่ร้องไห้ให้กับผู้ชายที่ไม่เคยมองเธอเป็นอื่น นอกจากน้องสาวตัวน้อย!

"ตาบอดหรือยังไง ก็เห็นอยู่ว่าร้องไห้ กำลังกินข้าวอยู่มั้ง!" อารมณ์โศกผสมกับอารมณ์โกรธทำให้จูนพลั้งประโยคกวนบาทาเข้าให้ คนที่มาทักเลยได้แต่ยิ้มแหยแล้วเอ่ยเสียงอ่อยว่า

"ขอโทษครับที่มารบกวนน้อง คือผมว่าน้องหน้าตาดีนะ อีกอย่างเวลาน้องร้องไห้แล้ว ดูมันได้อารมณ์จริงๆ เลยครับ"

"อ้าว ก็คนร้องไห้จริงๆ นี่นา" เวลานี้จูนคลายความโศกไปมากแล้ว แต่มีความโมโหเพิ่มมากขึ้น จนนึกอยากจะหักคอคนที่มารบกวนอารมณ์โศกเศร้าของเธอ

"คือผมจะบอกว่าน้องเป็นคนที่ร้องไห้แล้วดูดีน่ะครับ ดูสวยในยามที่น้ำตาไหล"

"เฮ้ย! ท่าจะบ้า ก็คนมันร้องไห้นี่หว่า แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่อยากร้องไห้แล้ว แต่อยากจะฆ่าคน ไปไกลๆ เลยนะคนยิ่งอารมณ์ไม่ดี!" จูนกำหมัดชูให้เขาเห็น ท่าทางเธอดุร้ายจนชายหนุ่มถอยหลังไปหลายก้าว

"เอ่อ ท่าทางน้องจะอารมณ์ไม่ดีจริงๆ ด้วย เอางี้นะครับ นี่นามบัตรผม ถ้าน้องสนใจจะเป็นนักแสดงก็โทร. หาแล้วกันนะครับ อย่าลืมนะครับ น้องร้องไห้ได้สวยถูกใจผมมาก" นอกจากเขาจะยัดนามบัตรใส่มือเธอ ยังพูดทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้จูนเดือดดาลอีก

"บ้าเปล่าวะเห็นความเศร้า เห็นน้ำตาของคนอื่นเป็นเรื่องสวยงาม คนบ้าอะไรวะ" จูนตะโกนไล่หลังร่างสูงที่เดินจากไปอย่างหัวเสีย ก่อนขย้ำนามบัตรนั้นก่อนจะปาไปข้างหลังอย่างไม่แยแส

"นี่คุณ! กรุณาทิ้งขยะให้เป็นที่เป็นทางด้วย!" เสียงห้วนๆ ที่ดังจากเบื้องหลังทำให้เธอหันขวับไปมอง ปรากฏว่าเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลสวนสาธารณะนั่นเอง ซึ่งเขาทำหน้าดุดันจนจูนนึกแหยง

"ขอโทษค่ะ" จูนรีบเดินไปเก็บนามบัตรที่ขย้ำจนยู่ยี่นั้นไว้ แล้วกลับมานั่งยังที่เดิม

"รู้ไหมถ้าทุกคนมาช่วยกันดูแลสวน สวนแห่งนี้ก็จะสวยงามไปอีกนาน" เจ้าหน้าที่หน้าดุเปรย

"ค่ะ ค่ะต้องช่วยกันดูแลค่ะ" จูนหยักหน้าหงึกหงักพยายามฉีกยิ้ม

"ต้องทิ้งขยะที่ถังขยะเท่านั้นนะเข้าใจไหม" บอกเสียงเข้ม

"ค่ะ เข้าใจ" เธอรับคำเสียงหนักแน่น ทั้งที่ก็ไม่ได้จะตั้งใจทิ้งขยะแบบคนไม่มีความรับผิดชอบต่อส่วนรวม แต่เพราะหมอนั่น! ทำให้เธอโกรธเลยขาดความยั้งคิดแท้ๆ

เจ้าหน้าที่เดินจากไป จูนก็มองหาถังขยะ แต่ก็เห็นว่ามันอยู่ไกลพอควร เธอจึงหยิบนามบัตรยู่ยี่นั้นใส่ลงในกระเป๋าด้านหน้าของเป้ ก่อนเดินกลับบ้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสวนสาธารณะเท่าไหร่ เธอหยุดเดินเมื่อเห็นมีไทยมุงมากพอประมาณอยู่ตรงสวนที่อยู่ใกล้บึงบัว ขยับขาเข้าไปดู เห็นกล้องตัวใหญ่ เห็นทีมงานที่ใส่เสื้อยืดที่สกรีนชื่อบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ผลิตงานเพลง ภาพยนตร์ ละคร รายการโทรทัศน์ เห็นดาราชื่อดังอยู่หลายคน และสุดท้ายเห็นผู้ชายคนนั้น กำลังนั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ แหกปากตะโกน

 "เทก! เล่นแข็งเป็นสากกะเบือแบบนี้มันจะใช้ได้ที่ไหนวะ!"


::::::::::::::::

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น