(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 13 : Mini-Series5/7 Herbicide

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    2 ต.ค. 63

Mini-Series5/7 Herbicide

 

 

“เฮอร์ไมโอนี่…เธอโอเคใช่หรือเปล่า?”

“อืม…” เด็กสาวหันไปหาเพื่อน ๆ แน่นอนว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์รู้อยู่แก่ใจ เพื่อนสาวคนเก่งของเขาไม่ได้โอเคอย่างที่พูด

“เห็นได้ชัดว่าเธอไม่โอเคเฮอร์ไมโอนี่” 

รอนตั้งข้อสังเกต ผ่านช่วงเปิดภาคเรียน นอกจากพวกเขาจะเครียดกับวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดจากศาสตราจารย์คนใหม่ โดโรเรส อัมบริจ ที่ส่งตรงจากกระทรวง ฯ หล่อนเป็นสตรีใจร้ายจอมบงการ ที่ให้พวกเด็กๆ เรียนรู้จากตำรา แทนที่จะได้ฝึกปฏิบัติจริง ทำให้แฮร์รี่ ต้องจัดตั้งกองกำลังพิเศษขึ้นเพื่อพร้อมรับมือจากภัยร้ายที่เขารู้ดีกว่าใคร  

นอกจากเรื่องนั้นที่พวกเขาเครียด ดูท่าว่าจะมีอีกเรื่องที่ทำเอาเพื่อนสาวหนอนหนังสือของพวกเขาเครียดกว่าเดิม

เมื่อสัปดาห์ก่อน วิชาปรุงยามีการแปะประกาศผลสอบ พวกรอน และแฮร์รี่แทบจะฉลองให้กับการได้คะแนนผ่านอย่างฉิวเฉียด แต่เฮอร์ไมโอนี่กลับหน้าตึงและไม่ยอมพูดกับใครตลอดเย็นวันนั้น เพียงเพราะเธอได้คะแนนเป็นอันดับสองของรุ่น!

“และฉันก็รู้ด้วยว่าทำไม?” 

“เอาล่ะคืองี้เธอไม่จำเป็นจะต้องเก่งที่สุดหรอกให้ตายเถอะน่าเฮอร์ไมโอนี่ แค่นี้คะแนนเธอก็เป็นที่หนึ่งในรุ่นอยู่แล้ว จะไปกลัวอะไรกับอีแค่คะแนนวิชาปรุงยาเอง”

เพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มนั่งหน้าตึง เธอหันไปมองรอนตาขวาง

“ทุกคะแนนมีค่าหรอกน่าโรนัล วิสลีย์รู้ไว้ซะด้วยว่ามันมีผลต่อวันข้างหน้าที่เธออยากจะได้เป็นประธานนักเรียน!”

“โอเค โอเค พอดีเถอะให้ตาย….” รอนบ่น “แต่นั้นไม่ใช่สาเหตุที่เธอจะมาอารมณ์เสียใส่พวกเราหรอกนะ!”

“ขอโทษทีถ้าฉันทำให้พวกนายคิดว่าฉันกำลังอารมณ์เสียใส่น่ะ แต่ฉันกำลังสงสัยต่างหาก…”

“เธอสงสัยอะไร?"

“ไม่ต้องพูดเลยแฮร์รี่!”

แฮร์รี่สะดุ้ง

“ใครก็รู้ว่าไอ้ตัวเฟอร์เร็ดนั่นเป็นศิษย์โปรดของสเนป ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะได้คะแนนมากกว่าเธอ…จริงไหมแฮร์รี่?”

เธอคาใจ….มัลฟอย ได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งในรุ่น ..

และแน่นอน เขาเป็นศิษย์คนโปรดของสเนปมาตั้งแต่แรก!

“นั่นสิเฮอร์ไมโอนี่…แต่มัลฟอยคะแนนมากกว่า มันก็แค่วิชาปรุงยาหรอกนะ”

“ฉันไม่ชอบเลย…พวกอภิสิทธิ์ชนงั้นหรอกหรือ!” เด็กสาวสูดหายใจด้วยความหงุดหงิด เธอไม่ชอบที่สเนปไม่แม้แต่จะสนใจการยกมือตอบคำถามของเธอเลย เขาหาเรื่องตัดคะแนนบ้านเธอ และดูท่าว่าเขาจะให้คะแนนศิษย์โปรดมากกว่าเธอ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในรุ่น!

“มันน่าตลกไปหน่อยนะ!!”

“เฮอร์ไมโอนี่..เธอบ้าคะแนนไปแล้ว” รอนส่ายหน้า 

“ดูสิ อีกสิบนาทีเราต้องไปเรียนวิชาปรุงยา เมอร์รินเป็นพยาน คราวนี้ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอก ต่อให้มัลฟอยจะเป็นลูกรักแค่ไหนก็ตาม เอาล่ะเราต้องรีบแล้ว ฉันจะไปหาที่นั่ง คอยจับผิดมัลฟอย นายนั่นไม่มีทางชนะฉันได้หรอก!”

“เธอจะบ้าหรือไง?”

“พวกนายไม่ต้องห่วงนะ ฉันไปล่ะ แล้วก็ไม่ต้องเว้นที่ให้ฉันด้วยล่ะ!”

เฮอร์ไมโอนี่รีบพุ่งตัวออกเดินดุ่ม ๆ ไปอย่างรวดเร็วทิ้งสองหนุ่มยืนมองหน้ากัน พวกเขาไม่มีความกระตือรือร้นที่จะต้องเร่งรีบหน้าตั้งเข้าชั้นเรียน เขาไม่ใช่ศิษย์รัก และวิชาปรุงยาก็ไม่ใช่วิชาที่พวกเขารักเสียด้วย  ทั้งสองเดินอาด ๆ สบายใจ พลางขบขันกับเรื่องไร้สาระของเพื่อนสาวที่พยายามจะเอาชนะในเรื่องการเรียนจนเกินไปทีเดียว…

 

ห้องเรียนวิชาปรุงยา ชั้นปีที่ 5

สริธีรีน เรียนร่วมกับ กริฟฟินดอร์

“เฮ้…เฮอร์ไมโอนี่” 

ปัทมาร้องเรียก สาวผมฟูหันไปส่งยิ้ม เธอเอ่ยทักทายเพื่อน ๆ แต่กลับเลือกที่จะเดินเลยที่นั่งประจำของตนเองไปเสียจนทุกคนต่างสงสัย เด็ก ๆ บ้านกริฟฟินดอร์มองดูร่างเล็ก บอบบางขนหนังสือเล่มหนา เธอเดินรั้งรอสอดส่ายสายตาไปเรื่อย ๆ ไม่ทิ้งตัวลงบนโต๊ะหน้าสุดเช่นเคย แต่กลับเลือกเดินไปมุมขวา มีกลุ่มเด็กสริธีรีนนั่งมองเธอด้วยความงุนงง

“ยายนี่มาทำอะไรตรงนี้?” 

แพนซี่ พาร์กินสันร้องลั่น เฮอร์ไมโอนี่ข่มใจ ทำใจดีสู้เสือ เธอแหวกเหล่านักเรียนในชุดเครื่องแบบสีเขียวอันเป็นสีที่เธอไม่พิศมัย ไปเรื่อย ๆ เหล่าหนุ่ม ๆ เย้าแย่ ปนขมขันหากแต่เธอไม่โต้ตอบ ก่อนจะวางกระเป๋าหนังและกองหนังสือลงข้างชายหนุ่มผมบลอนด์ที่นั่งเท้าคางอยู่…

“มาจากไหนก็ไสหัวไปเลยยายเลือดสีโคลน!”

“ฉันจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของฉันพาร์กินสัน” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า แสร้งทำเป็นไม่สนใจ เธอจัดหนังสือท่ามกลางสายตาเพื่อนร่วมชั้นที่เริ่มเงียบ และซุบซิบกัน 

“อย่าปากดีหน่อยเลย!”

“เธอใช่เจ้าของห้องนี้ซะเมื่อไหร่ล่ะ!”

“นี่ อ้าย ยายบ้า-!!”

“เงียบน่าแพนซี่!” เดรโก หันไปตะวาดใส่เพื่อนสาวที่มักจะทำตัวน่าลำคาญใส่ 

“แต่เดรโก ดูยายนี่สิ!”

แพนซี่หน้าหงอ แต่เมื่อเห็นเขาส่งสายตาห้ามปราม เธอจึงกระฟัดกระเฟียดไปมา

“เธอมาทำอะไรที่นี่เกรนเจอร์…นี่มันที่ของพวกฉันรู้ไว้ด้วย”

“ไม่ได้มีป้ายห้ามนั่งนิ…” เด็กสาวแสร้งทำหน้าตาย “ใช่หรือเปล่าล่ะมัลฟอย?”

“เอาล่ะ…ดูท่าว่าพวกเธอปีห้า ที่โตเกินพอที่จะมีสามัญสำนึกรู้ได้ว่าเวลาเรียน ควรจะทำตัวอย่างไรจริงไหน”… 

เสียงทุ่มเยือกเย็นดังขึ้นจากเบื้องหลัง เด็กนักเรียนต่างพากันเงียบกริบ พวกเขาแหวกทางกลับไปประจำที่นั่งตรง แพนซี่ หลบสายตาด้วยความไม่เต็มใจ เดินกระแทกเท้ากลับไปที่เดิม ศาสตราจารย์สเนปหันมองไปยังศิษย์คนโปรดสลับกับเด็กสาวจอมอวดดีที่ย้ายที่นั่งมาอย่างจงใจ เดรโกทำท่าจะอ้าปาก แต่ก็เลือกที่จะเงียบลงเมื่อเห็นสายตาเย็น ๆ ของสเนปกวาดดูความเรียบร้อยในชั้นเรียน  เขาไม่มีทีท่าจะสนใจต่อเรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ มากไปกว่าตัดคะแนน แฮร์รี่กับรอน เด็กหนุ่มที่หัวเราะคิกคักเข้าชั้นเรียนสาย…

“ใครบางคนคงหาเหตุผลดี ๆ บอกฉันได้ว่าทำไมจึงทำตัวเหลวไหล มาเรียนสาย ในขณะที่ผลคะแนนอยู่ในระดับย่ำแย่แบบนี้”

เขาเหน็บแนม พลางมองผ่าน รอนใบหน้ากลายเป็นสีแดงด้วยความอับอายเมื่อพวกสริธีรีนหัวเราะคิกคัก สองหนุ่มรีบเอ่ยปากขอโทษ ก่อนจะเร้นกายไปในกลุ่มเพื่อนอย่างรวดเร็ว…

“เห็นว่าศ.สเนปอารมณ์ไม่ได้หรอกนะ …ฉันจะไม่กวนใจเขามากไปกว่านี้หรอก แม้ว่าฉันจะไม่โอเคที่เธอมาแย่งที่นั่งของแครปนะเกรนเจอร์” เดรโกโน้มตัวมากระซิบข้างๆ ที่พอได้ยินเพียงสองคน เฮอร์ไมโอนี่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“หันไปสนใจหนังสือเถอะน่ามัลฟอย”

“เอาล่ะจะคุยกันอีกนานไหมคุณมัลฟอย คุณเกรนเจอร์…เพราะฉันคิดว่าเราเสียเวลาไปมากเกินทน”

“ขอโทษครับ/ค่ะ”

สเนปส่ายหน้าเอือมระอา ก่อนจะเริ่มสั่งให้เด็ก ๆ เปิดหนังสือ

"วันนี้…พวกเธอบางคนมาสาย และบางคนก็ไม่สนใจที่จะเรียน…นั่นคงเป็นเพราะพวกเธอรู้ดีมามากแล้ว ฉันคงไม่จำเป็นที่จะต้องสอนอะไรมากแล้ว…วันนี้เราจะมาปรุงยากำจัดวัชพืช (Herbicide) ซึ่งต้องใช้ ทักษะการปรุงยาระดับสูง ใครบางคนคงคิดว่าตัวเองมีทักษะในระดับสูงพอที่จะไม่สนใจเรียน" เขาปรายตามอง เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าจนแทบจะติดหนังสือ ในขณะที่เดรโกยิ้มเยาะ

"สรรพคุณของมันจะใช้กำจัดหรือทำลายวัชพืชนานาชนิด ซึ่งจะเป็นประโยชน์ทีเดียวในภายภาคหน้าในวิชาสมุนไพรที่พวกเธอจะต้องรับผิดชอบแปลงปลูก หรือใครบางคนที่ต้องช่วยดูแลแปลงพืชพรรณของพ่อแม่"

เด็กๆ เงียบกริบ สเนปยิ้มด้วยความพึงพอใจ

"เอาละเปิดหนังสือไปหน้า 1138 นั้นคือส่วนผสมที่เธอต้องรู้ ...

ส่วนผสมในน้ำยา :      เมือกหนอนฟลอบเบอร์

                             น้ำในกระเพาะฮอร์กลัมป์

                             กระดูกสันหลังของปลาสิงโต

                             สมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐาน

อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม : หม้อเบอร์ 2 จำนวน 1 ใบ

                             ครกบดยา 1 ชุด  

                             ไม้กายสิทธิ์

“ฉันคาดหวังที่จะได้น้ำยาสีเขียวคุณภาพที่ดีเยียมเพราะเมื่อทดสอบแล้ว ฉันจะรู้ได้ทันทีว่านักเรียนคนใดสมควรเรียกว่ามีทักษะในการปรุงยาที่ดี และ…” เขาเว้นวรรณ “….ใครมีทักษะที่เลวร้าย!”

ทุกคนสะดุ้งด้วยความร้อน ๆ หนาว ๆ “ ขั้นตอนการปรุงยากำจัดวัชพืชจะแบ่งออกเป็นสองส่วนดูให้ดีว่าพวกเธอใช้หม้ออะไรในการปรุงยา เพราะว่าใช้เวลาไม่เท่ากัน และหม้อมีเพียงพอสำหรับพวกเธอทุกคน แต่มีสามชนิด เพราะงั้นฉันหวังว่าพวกเธอจะรู้ดีว่าใช้หม้อแบบใดในการปรุงยา…วางแผนการปรุงยาให้ดี หากผิดพลาด เธอจะต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด แต่ส่วนผสมที่ฉันเตรียมไว้ พวกเธอจะทำผิดพลาดไม่ได้เลย หรือถ้าผิดพลาด…เธอต้องจัดการเอาเองและน่าจะรู้ว่าเธอจะได้รับคะแนนอย่างไร!”

ทุกคนกลืนน้ำลายลงคอ 

“ฉันจะปล่อยให้พวกเธอปรุงยา โดยกำหนดส่งจะเป็นภายในหนึ่งทุ่ม น้ำยาทุกขวดจะถูกบรรจุในขวดแก้วที่มีชื่อของเธอปรากฏอยู่วางบนโต๊ะทำงานของฉัน ถ้าเลยกำหนดจะไม่มีคะแนนสำหรับครั้งนี้ และพวกเธอจะได้รับบทลงโทษที่ฟิส์วภารโรงของเราจะยิ้มออกมาได้ตลอดสัปดาห์!”

“เอาล่ะ…ลงมือได้!" 

สเนปสะบัดผ้าคลุมสีดำเหมือนหมึกของเขา แล้วร่างสูงก็เดินจากไปจากคุกใต้ดิน ทันทีที่ไร้เงาของเขา พวกเด็ก ๆ ก็ลุกฮือวิ่งแย่งหม้อที่ใช้ปรุงยากันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงโหวกเหวกดังระงม…

“เอามือออกไปจากหม้อนั่นลองบัตท่อม!”

“แต่มัลฟอย…”

“นายกำลังเอาเปรียบเพื่อนนะมัลฟอย!”

“ไม่ใช่เรื่องของเธอนิเกรนเจอร์…ฉันจองหม้อทองเหลืองตั้งแต่แรก ปล่อยมือซะลองบัตท่อม!”

เนวิลหน้าแดง เขาไม่กล้าสบตาเดรโก มัลฟอย เพื่อนคนอื่น ๆ ต่างกระวีกระวาดควานหาส่วนผสม และเตรียมปรุงยาโดยไม่สนใจใคร เนวิลค่อย ๆ ปล่อยมือแล้วหันไปหาหม้อตะกั่วใบเก่าที่วางทิ้งไว้เพียงใบเดียวแทน

“เอานี่ไปเนวิล” เฮอร์ไมโอนี่ทนไม่ไหว เธอสละหม้อทองเหลืองที่ใช้เวลาในการปรุงยาสั้นที่สุดให้เพื่อนของเธอแทน

“ตะแต่…”

“เอาไปเถอะน่า…”

“ฉันจะกระโจนใส่เลยล่ะลองบัตท่อม นักเรียนคนเก่งจอมอวดดีเสียสละให้ขนาดนี้” เดรโกล้อเลียน 

เฮอร์ไมโอนี่มองค้อน เธอหันไปยัดหม้อทองเหลืองใส่มือเนวิลที่ยืนคอตก ก่อนจะคว้าหม้อใบเก่า ๆ มาแทน พลางเดินกลับไปที่โต๊ะท่ามกล่างเสียงหัวเราะของคนนิสัยไม่ดีเสียแทน เธอไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับเขาคนเสียการเสียงาน

“เอาล่ะ ไหนดูสิว่าต้องเริ่มจากไหน…” 

เฮอร์ไมโอนี่จัดเรียงส่วนผสมอย่างสวยงามเป็นระเบียบ เธอสูดลมหายใจรวบรวมสมาธิ เธอจะไม่ยอมแพ้คนข้าง ๆ แน่ ๆ เฮอร์ไมโอนี่แอบมองเห็นชายหนุ่มยืนอ่านตำราเงียบ ๆ โดยไม่สนใจอะไรเลยแม้กระทั่งจะเดินไปหยิบส่วนผสม หญิงสาวคิดว่าคุณชายอย่างเขาคงรอลูกสมุนร่างยักษ์หยิบมาให้ ซึ่งก็เป็นไปตามคาด แครปเดินเอาของที่เหลือชุดสุดท้ายมาวางไว้ให้เดรโก มัลฟอย ทั้งสองพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนที่เธอจะเห็นเขาโบกมือไล่ เฮอร์ไมโอนี่กรอกตาด้วยความเอือมระอา

“เชื่อเขาเลยเมอร์ลิน…”

“ว้าว….เธอเรียงส่วนผสมอย่างกับจะทำขนมเลยเกรนเจอร์…อื้ม ดูเครื่องปรุงนั่นสิ เมือกหนอนน่ากินเชียวล่ะ”

“เงียบน่ามัลฟอย…” เฮอร์ไมโอนี่ดันเขาออกไป ใบหน้าคมคายของเขากระตุกยิ้มยียวนกวนใจเธอ “…หันไปสนใจส่วนผสมของนายเถอะน่า ไม่สนใจแบบนี้ฉันจะเชื่อได้ไงว่านายปรุงยาได้ดีเหมือนคะแนนของนาย”

“จุ๊ จุ๊ จุ๊” เขาจุ๊ปาก “นี่เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าฉันปรุงยาได้ดีสินะ … ว่าแล้วเชียวเพราะคะแนนนั่นเองถึงทำให้เธอถึงกับแยกตัวจากกลุ่มทรีโอ้มาอยู่ข้างฉัน เธอนี่จริง ๆ เลยเกรนเจอร์  เธอคิดจริง ๆ สินะว่าฉันได้คะแนนสูงกว่าเธอเป็นเพราะว่าศาสตราจารย์สเนปเข้าข้างนักเรียนตัวเอง”

“ใช่…ฉันคิดแบบนั่นเลยมัลฟอย!”

“ว้า…ระวังจะต้องผิดหวังนะเกรนเจอร์”

“สนใจเรื่องปรุงยาของนายเถอะ…เลิกทำลายสมาธิฉันได้แล้ว!”

เขาทำท่าล้อเลียนเธออีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยังที่ของตน เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงกอย์ที่วนเวียนมาแถวๆ เขา เดรโกเดินผละไปจากโต๊ะ เธอคิดว่าเขาคงไปช่วยสองคนนั้นแน่ ๆ

“เอาล่ะไหนดูสิ้” หญิงสาวรวบรวมสมาธิอีกรอบ “ส่วนที่หนึ่งนำกระดูกสันหลังส่วนหนามของปลาสิงโต 4 อันลงไปในครกแล้วบดส่วนผสมอย่างหยาบๆ แต่…หยาบแค่ไหนเนี่ย ฉันจะรู้ได้ไงกันนะ…”

เฮอร์ไมโอนี่เริ่มปรุงยา “พอแล้วมั้ง ก่อนจะต้องตามด้วยสมุนไพรที่ใช้ในการปรุงยามาตรฐาน 2 ส่วนลงไปในครกบดส่วนผสมอย่างอย่างละเอียดใส่ส่วนผสมที่บดไว้ในครก 3 ส่วนลงไปในหม้อ โบกไม้กายสิทธิ์หนึ่งครั้ง”

“เอาล่ะดูดีแล้ว-”

“เฮอร์ไมโอนี่!!!” รอนวิ่งมาหา เธอหันไปมอง

“ฉันกำลังคิดว่าหม้อนี่มันทองแดง หรือทองเหลือง ในเมื่อมันดำปี๋ แฮร์รี่บอกว่าช่างมันเถอะมันคล้ายกัน"

“ไม่ได้นะหากใช้หม้อที่ทำจากทองเหลือง ต้องทิ้งน้ำยาไว้ 45 นาที, หม้อทองแดง 51 นาที และ หม้อดีบุกผสมตะกั่ว 60 นาที นายจะช่างมันไม่ได้”

“แล้วทำไงใช้เวลาเฉลี่ยเอาหรอ?” รอนถาม

“ไหนเอาหม้อมาดูหน่อย…” เธอมองดู ใช้เล็บขูดผิวหม้อเล็กน้อย ก่อนจะพบว่ามันมีเนื้อสีเหลือง เด็กสาวยิ้มกว้าง “ขูดเขม่าก่อนสิ แล้วดูนี่หม้อทองเหลือง ยินดีด้วยนายไม่ต้องไปกินมือค่ำสายแล้วล่ะรอน”

“ร้ายกาจ!” รอนแปะมือกับเพื่อนสาว “ขอบใจเฮอร์ไมโอนี่!”

ทันทีที่รอนจากไป ดวงตาคู่งามก็เบิกกว้าง

“ตายแล้ว! ฉันลืมมจับเวลา….เมอร์ลินช่วย!”

There are over 1,000 bottles in the Potions classroom. | Harry potter  movies, Harry potter characters, Harry potter

“เธอไม่ควรทำอย่างอื่นเวลาปรุงยานะเกรนเจอร์ นั่นไม่ใช่คุณสมบัติที่ดีของนักปรุงยาที่ดี”

เสียงยานคางดังขึ้น เฮอร์ไมโอนี่เหลือบมองเห็นเขากำลังคนส่วนผสมตามเข็มนาฬิกา 4 รอบโบกไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง เป็นอันเสร็จเรียบร้อย “ทีเหลือก็รอเวลา 45 นาที ต้องทิ้งน้ำยาไว้ ฉันจะได้น้ำยากำจัดวัชพีชที่สมบูรณ์แบบ”

เขาดูไม่ทุกข์ไม่ร้อน เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงด้วยความอับอาย เดรโกเดินมาใกล้ เขาเริ่มวิจารณ์ส่วนผสมในหม้อของเธอ

“เธอเตรียมทุกอย่างแล้ว โบกไม้กายาสิทธิ์แต่เสียเวลาในการใส่น้ำจากกระเพาะของฮอร์กลัมป์ลงไปในหม้อ 2 ส่วน น้ำยาของเธอจะตกตะกอน แล้วแม้ว่าจะจุดไฟด้วยอุณหภูมิปานกลาง 10 วินาที จากนั้นจึงดับไฟ ต่อให้ชดเชยเวลาที่เสียไป น้ำยาที่ได้อาจจะพอหลอกตาได้ แต่ประสิทธิภาพก็ไม่ต่างจากน้ำฟักทองหรอก”

“อย่าทำเป็นรู้ดีไปมัลฟอย…"

“ไม่เชื่อก็ตามใจ…เธอคงได้ทำงานชดเชยกับตาภารโรงแก่แน่ ๆ เกรนเจอร์” เขากอดอกมองดู ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มเสีย เธอมองดูส่วนผสมที่ผิดรูปร่างอย่างที่ควรจะเป็นในหม้อตะกั่ว

“ฉันทำไงดีเนี่ย…” เธอร้องออกมาเบา ๆ ควันสีเขียวในหม้อปรุงยาของเดรโกเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขาทำมันได้ดีมาก ในขณะที่เธอเริ่มคน ควันกลายเป็นสีดำและน้ำยาก็ใส่แบบมีตะกอน

“อย่าจุดไฟเกรนเจอร์…”

เด็กสาวชะงัก หันไปมอง เธอเลือกจะหยุดฟังเขาก่อนแก้ไปตามเรื่อง

“จะทำให้ดีพอใช้ หรือแค่มีส่งตามเวลา”

“หมายความว่าไงมัลฟอย?” 

“ถ้าดึงดันทำต่อ เธอจะมีน้ำยาห่วย ๆ ส่ง แต่ถ้าหยุดแก้ไขก็ยังพอได้”

“แล้วทำไมฉันต้องเชื่อนายด้วย?”

“ก็ตามใจ…เธอรู้ดีแก่ใจเกรนเจอร์” 

เขาไม่ทุกข์ไม่ร้อน ชายหนุ่มคนเก่งเริ่มลงมือเก็บเครื่องไม้เครื่องมือทั้งหมด ส่วนผสมต่าง ๆ ถูกคัดแยกใส่ถุงไว้หนัง เขามองดูน้ำยาในหม้อที่เปลี่ยนสีไปตามคาด เดรโกกระตุกยิ้ม เขามีทักษะในการปรุงยาที่ดี มันอาจจะถ่ายทอดทางสายเลือด บิดาของเขาก็เป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจเช่นกัน เขานึกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเหลือบตาไปมองเด็กสาว เธอดูเงอะๆ งะ ๆ พิกล ไม่มั่นอกมั่นใจจนหน้าหมั่นไส้เหมือนเคย ดวงหน้าหวานมีเม็ดเหงื่อผุดพราย แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงปลั่ง ริมฝีปากเล็ก ๆ แยกออกจากกันเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังหอบเอาอากาศเข้าปอด ไม่แปลกที่เธอจะหายใจไม่ทั่วท้อง เดรโกคิด เฮอร์ไมโอนี่พลาดอย่างแรง เธอทำผิดร้ายแรก กฏข้อแรกในการปรุงยาคือสมาธิ ข้อสองสามสี่ ก็ยังคงเป็นสมาธิ

เดรโกกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ เขาหยิบหนังสือสมุนไพรศาสตร์ชั้นสูงขึ้นมาอ่านพลาง ๆ ระหว่างรอเวลา เพื่อน ๆ สลับแวะเวียนมาดูน้ำยาของเขาที่ดูดีไร้ที่ติ ในขณะที่บางคนโวยวายและวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือ เขาบอกทาแก้เล็ก ๆ น้อย ๆเพื่อเอาตัวรอดพวกเพื่อน ๆ และทุกครั้งที่เพื่อนของเขาเอ่ยขอบคุณเขาจะเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่แอบเหลือบตามองเขา เธอถอนหายใจเสียงดังอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ…

กระทั่งเวลาผ่านไป …

นักเรียนหลายคนเริ่มทยอยกรอกน้ำยาที่ปรุงอย่างสุดความสามารถตามความเข้าใจของตนลงขวดแก้วใบจิ๋ว พวกเขาเริ่มทยอยส่งงาน และเก็บล้างอุปกรณ์กันแล้ว เช่นเดียวกับเดรโก เขาตรวจสอบน้ำยาคุณภาพดีด้วยความพึงพอใจ เขาบรรจุมันลงขวดใบจิ๋ว ก่อนจะเดินไปเก็บล้างอุปกรณ์ต่ออย่างใจเย็น ผิดกับสาวผมน้ำตาลโต๊ะข้าง ๆ ที่ลงทุนย้ายที่เพียงเพื่อมาจับผิดเขา

เฮอร์ไมโอนี่สูดลมหายใจ เธอพยายามใช้คาถาเปลี่ยนสีน้ำยาให้ตรงตามที่สเนปต้องการอยู่หลายครั้ง มันย้อมสีได้เพียงเล็กน้ำ และมันคงดีกว่าที่เธอไม่มีส่ง ส่วนผสมต่างๆ ของเธอหมดเกลี้ยงจนไม่สามารถทำอย่างอื่นได้ เฮอร์ไมโอนี่กัดปากแน่นด้วยความผิดหวัง

“ฉันซวยแล้วจริงๆ” เธอพึงพำ เป็นจังหวะเดียวกับที่รอน และแฮร์รี่ตรงมาหาเธอ

“นี่ใกล้ได้เวลาหรือยัง ของพวกเราเสร็จแล้ว” รอนชูขวดน้ำยา “ฉันไม่เข้าใจ เราทำตามสูตรเปะ แต่ทำไม่น้ำยานี่ยังไม่ยอมใสก็ไม่รู้ให้ตายสิ”

“มันก็ดีกว่าของฉันแล้วนิรอน แฮร์รี่ ฉันไม่รอดแน่”

ทั้งสองชะโงกดูของเหลวกลิ่นแปลก ๆ สีตุ่น ๆ ในหม้อ

“เอ่อ…เอาน่ามันมีประกายเหลือบเขียวอยู่นะ” รอนหน้าเบ้ “…ฉันว่าสเนปไม่ว่างมากพอที่จะตรวจสอบน้ำยาทุกขวดลองจริงไหม”

“อืม…” แฮร์รี่รีบรับคำ หากแต่เฮอร์ไมโอนี่น่าเสีย

“อย่าเลยไม่ต้องปลอบใจหรอก ฉันรู้ดี ฉันพลาดเองนั้นแหละน่า” เด็กสาวท้อ ขอบตาเธอเริ่มร้อน “นายไปเถอะเดี๋ยวฉันตามไป…”

เฮอร์ไมโอนี่อยากอยู่คนเดียว ทั้งสองรีรอ แต่เพื่อนสาวกลับไล่เขาไป เฮอร์ไมโอนี่มองดูเพื่อน ๆ ทยอยกันเดินออกไปจากคุกใต้ดินจนเหลือเธอเพียงคนเดียว เด็กสาวอับอายเกินกว่าจะให้ใครเห็นน้ำยาที่ปรุงโดยนักเรียนที่เก่งที่สุดของรุ่น…

เธอกำลังจะตัดน้ำยาใส่ขวดแก้ว แต่เสียงยานคางเบื้องหลังทำให้เธอชะงักมือ…

“เธอกล้าจริงๆหรือเกรนเจอร์ ที่จะกรอกของแบบนั้นลงขวด”

“พอเถอะมัลฟอย…” เฮอร์ไมโอนี่หลับตาอย่างยอมรับชะตากรรม “ฉันยอมแพ้นาย”

“ยอมอะไรเกรนเจอร์…พูดอะไรออกมา” เขาเดินตรงมาตรงหน้า เฮอร์ไมโอนี่ไม่กล้าลืมตาเพราะเธอรู้ดีว่าน้ำตาจะไหลออกมา และเธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าศัตรู “…ยายอวดดีทำได้แค่นี้หรือไง”

“ไปให้พ้น…” เธอพึงพำ ไม่ยอมสบตาเฮอร์ไมโอนี่เบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเด็กหนุ่มได้ เดรโกเห็นหยาดน้ำตาไหลออกมา เธอปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ขอบตาของเธอยังคงแดงเหมือนจมูกรั้นๆของเธอ “…ฉันแก้ตัวอะไรไม่ได้แล้วนายก็เห็น พังหมดแล้ว”

“ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ…ครั้งนี้ไอ้วีสลีย์เข้ามาขวางการแข่งขันของเรา”

เฮอร์ไมโอนี่เงยมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“หมายความว่าไง?”

“ก็…” เขาทำเสียงยาน “…ไว้ครั้งน่าเราค่อยปรุงยาแข่งกันใหม่ไง” ชายหนุ่มยืนกอดอกสบาย ๆ มองหน้าเธอ

“น้ำยานี่มันห่วยเกรนเจอร์เททิ้งเหอะ”

“ฉันต้องส่งงานนะมัลฟอยเอามานี่!” เธอลองโวยลั่นเมื่อเขาแย่งขวดแก้วจากมือเธอ

“ปรุงใหม่เถอะน่ายังพอมีเวลาอีกหน่อย”

“ตลกล่ะ ก็เห็นอยู่ว่าส่วนผสมไม่มีเหลือแล้ว เอาขวดมานี่นะ ฉันต้องส่งงาน!"

“ฉันมีส่วนผสมที่เธอต้องการอยู่นี่” เขาเทถุงหนังที่บรรจุส่วนผสมที่เธอต้องการออกมา เฮอร์ไมโอนี่ตาโตด้วยความเหลือเชื่อ เขาวางหม้อทองเหลือที่ถูกล้างสะอาดไว้ตรงหน้า “ขยับมานี่ถ้าไม่อยากเสียเวลา ทิ้งหม้อนั่นไปซะ แล้วรีบปรุงยาใหม่”

“เมอร์ลินช่วย ! นายทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” เฮอร์ไมโอนี่รีบย้ายไปโต๊ะเขา มองดูส่วนผสมทุกอย่างที่ถูกจัดเตรียมไว้พร้อม เดรโกยักไหล่

“คนฉลาดอย่างเธอนี่ไม่รอบคอบเสมอเลยนะ…เรียนมา 5 ปี เธอยังไม่เคยเรียนรู้อีกหรือไง ศ.สเนปให้เราส่งแค่น้ำยาขวดเล็ก ๆ ส่วนผสมพวกนี้ใช้แค่ครึ่งก็เหลือเฟือ ถ้าเธอลดสัดส่วนลง เธอจะมีส่วนผสมสำลองให้ผิดพลาดได้อีกครั้งเสมอ”

“ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย” เด็กสาวร้อง

“เธอไม่ใช่คนเดียวที่ฉลาดสักหน่อยเกรนเจอร์” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ “เอาล่ะอย่าเสียเวลาเลย ข้อแรกก่อนที่เธอจะปรุงยา เธอต้องรู้เสียก่อนว่าต้องการอะไร น้ำยาที่ได้มีลักษณะอย่างไร เช่นตอนนี้เราต้องการน้ำยาสีมรกตใส นั่นหมายความว่าเธอต้องรู้ว่าสีจะมาจากอะไร การบดส่วนผสมนั้นจะมีอะไรที่เป็นตัวทำละลาย และสิ่งใดทำให้มันใส”

เฮอร์ไมโอนี่ตาโต เขาไม่ยอมให้เธอแตะต้องของเหล่านี้จนกว่าเธอจะรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง “อย่างมัวดูขั้นตอนไป เตรียมไป เพราะนั่นแสดงว่าเธอแค่ทำตามขั้นตอน แต่เธอไม่เข้าใจขั้นตอน เธอต้องอ่านจนเข้าใจและลงมือทำให้ครั้งเดียวนี่คือกฏของฉันเกรนเจอร์”

นิยาย [Draco x Hermione] Winners Keepers > ตอนที่ 17 : Chapter 16 :  สองหัวดีกว่าหัวเดียว : Dek-D.com - Writer

“ก็ได้มัลฟอย…”

“แต่เราไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นเพราะงั้น เกรนเจอร์ตั้งหม้อซะ แล้วเตรียมบดกระดูกสันหลังส่วนหนามของปลาสิงโตเร็วเข้า”

“โอเค โอเค…” เด็กสาวเริ่มร้อนรนทำตามที่เข้าบอกอย่างรวดเร็ว 

“โอ้ย!” เดรโกตีมือเธอจนเด็กสาวร้อง

“พอแล้วบอกแค่บดหยาบไงเกรนเจอร์” เขาดุ “ใส่สมุนไพรพวกนี้ซะแล้วรีบบดให้ละเอียด”

“ก็แล้วใครจะไปรู้ว่าหยาบแค่ไหนล่ะ” เธอบ่นอุบ แต่เดรโกกลับแย่งไปบดแทนเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทำไม่ได้ดั่งใจ เฮอร์ไมโอนี่อ้าปากจะว่า แต่ก็เลือกที่จะเงียบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังช่วยเธออยู่ ดวงตากลมโตจ้องไปยังภาพตรงหน้า นิ้วเรียวยาวสะอาดสะอ้านของเขาทำงานได้คล่องแคล่ว ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่ผ่อนคลาย ไม่นานส่วนผสมนั้นก็ถูกบดละเอียด

"อะไร.." เดรโกยื่นส่วนผสมให้ แต่เฮอร์ไมโอนี่กลับหลีกให้เขาแทน

“คือฉันทำช้า และจำไม่ค่อยได้ นายน่าจะทำได้ดีกว่า”

เดรโกส่ายหน้า เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเจื่อน ๆ

“แค่ครั้งนี้นะเกรนเจอร์!”

เขายอมกลับไปปรุงยาต่ออย่างคล่องแคล่ว ปากยังคงอธิบายขั้นตอนต่างๆ ออกอย่างโดยธรรมชาติ เฮอร์ไมโอนี่เผลอมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เธอไม่เคยเห็นเดรโก มัลฟอยในแง่มุมนี้มาก่อน เขาเป็นนักปรุงยาที่ดี ที่ดีจริง ๆ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายชวนมอง ไม่ดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจอย่างที่ผ่าน ๆ มา มือของเขาโบกไม้กายาสิทธิ์คนหม้อปรุงยาไปเรือย ๆ ในขณะที่ส่วนผสมเริ่มแปรเปลี่ยนสภาพอย่างที่ควรจะเป็น…

“เอาล่ะเหลือแต่รอเวลาอีก 45 นาที…” เขาถอยตัวออกมามองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกระแอมเรียกคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องมองเขา

“เกรนเจอร์ระหว่างนี้เธอเก็บกวาดทุกอย่างซะ”

“รู้แล้วน่า…” เด็กสาวถอนหายใจ ก่อนจะเริ่มโบกไม้กายาสิทธิ์ทำความสะอาดโต๊ะของทั้งคู่ ทิ้งน้ำยาห่วย ๆ ของเธอ เก็บหม้อตะกั่วนั้นไว้ที่เดิม และตรงมายืนจ้องหม้อน้ำยาอันใหม่ของเธอที่ดูดีทีเดียว

“ขอบคุณนะมัลฟอย…” เด็กสาวเอ่ยออกมา

“เธอคิดจริงๆ หรือไงว่าฉันจะช่วยเธอฟรีๆ”

“เมอร์รินช่วย…” เฮอร์ไมโอนี่เหลือบตามอง ใบหน้าของเขากลับมาเจ้าเล่ห์อีกแล้ว เล่นเอาเธอเริ่มปวดหัว “ก็ได้นายต้องการอะไรแลกเปลี่ยนมัลฟอย”

“รายงานไง” เขากระโดดจากเก้าอีกมายืนข้าง ๆ เดรโกเริ่มสังเกตุว่าเฮอร์ไมโอนี่ตัวเล็กแค่อกของเขาเท่านั้น เมื่อเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา “รายงานวิชาประวัติศาสตร์ตลอดทั้งเทอมเป็นไง”

เฮอร์ไมโอนี่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เธอพลาดเข้าให้เสียแล้ว 

“ว่าไงเกรนเจอร์…ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอเทน้ำยาตัวเองทิ้งไปแล้ว จะเอาน้ำยาหม้อนี้ หรือจะเททิ้งก็ได้นะ ฉันไม่ได้บังคับ”

“นายมันร้ายกาจมัลฟอย”

“ขอบใจ” เขายิ้ม

“ก็ได้…” เธอเงียบชั่วอึดใจ “ฉันจะทำรายงานให้นายตลอดเทอมนี้”

“ดีเกรนเจอร์” เดรโกล้วงขวดแก้วที่เขายึดไว้ส่งให้เด็กสาวที่ทำหน้างอ “รออีกสิบนาทีเธอก็จะได้น้ำยาไร้ที่ติไปครอบครอง ส่วนถ้าเธออยากจะแข่งกับฉัน คงต้องไว้คราวหน้าก็แล้วกันเกรนเจอร์”

“ฉันยอมรับนาย…” ในที่สุดเธอก็ตัดสนใจพูดออกมา หลังจากที่ยืนจ้องหม้อปรุงอยู่นาน มองดูของเหลวใส่สีมรกตไร้ทีติ

“ว่าไงนะ…”

“ฉันยอมรับ นายคู่ควรกับคะแนนมัลฟอย” เธอมองหน้าเขา “นายเป็นนักปรุงยาที่ดี”

“แน่นอนเกรนเจอร์” เขายิ้มรับด้วยความทะนงจนเด็กสาวแอบหมั่นไส้

“ว่าแต่ทำไมนายถึงปรุงยาได้ดีเยี่ยม…หมายถึง นายเข้าใจการปรุงยาได้อย่างไร นายท่องสูตรพวกนั้นตลอดหรือไง?” เธอชวนเขาคุยในสิ่งที่สงสัย เขายักไหล่สบาย ๆ

“พรสวรรค์มั้ง”

“เหลือเชื่อไปเลยไหมล่ะยะ?”

“ก็ป่าวหรอก อันที่จริงฉันแค่ชอบการปรุงยา และสมุนไพรน่ะ” เขาบอก พยายามนึกหาเหตุผล “อาจจะเพราะเคยชินกับของพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก ฉันเคยเห็นพ่อปรุงยาอยู่บ่อย ๆ มันคงซึมซับล่ะมั้ง อีกอย่างฉันชอบพวกสมุนไพรอยู่แล้ว มันจะงายขึ้นถ้าเธอรู้จักสมุนไพร และคุณสมบัติของมัน"

“ฉันก็อ่านมาหมดแล้ว…แต่ฉันไม่เข้าใจ นายแยกได้อย่างไรว่าบดหยาบบดละเอียด สับรากพืชยังไง หรือจะบีบเอาน้ำของมันยังไง คือฉันไม่เข้าใจในเมื่อมันเขียนบอกไม่เห็นจะเข้าใจทั้งหมด”

“เธอก็อ่านทุกอย่างนั้นแหละเกรนเจอร์” เขาส่ายหน้า “และนั่นคือจุดอ่อนของเธอไงล่ะ”

“ว่าไงนะ?”

“สิบนาทีแล้วตักน้ำยาเข้าเหอะ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนสีอีกรอบ” เขาเตือน เฮอร์ไมโอนี่มองค้อนเบา ๆ ก่อนจะรีบทำตามที่บอก เธอเหลือมองดูเวลา อีกห้านาทีจะครบกำหนดส่งงาน เธอรีบวิ่งไปส่งงานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บล้างอุปกรณ์ที่เหลือ โดยมีเดรโก มัลฟอยยืนมองเธอวิ่งหัวฟูโดยไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“เอาล่ะเสร็จแล้ว ไปกัน…” เธอหันไปบอกเขาอย่างลืมตัว เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้างตาเป็นประกายระยับเสียจนเดรโกเบียนหน้าหนี เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวอาด ๆ ตามเธอออกไปจากคุกใต้ดิน เฮอร์ไมโอนี่ชะลอฝีเท้าเพื่อเดินข้างเขา 

“นายยังไม่ยอมบอกเลย ว่าที่ฉันอ่านหนังสือเยอะมันผิดตรงไหน?"

“เฮ้อ…เธอนี่จะรู้ให้ได้เลยหรือไงเกรนเจอร์”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

“ปีศาจสิ! เธอมันตื้อจริงๆ” เขาบ่น “…ก็เพราะว่าเธอรู้แต่ทฤษฏีไง ซึ่งบางครั้งมันทำให้การปฏิบัติมันห่วยแตก”

“แต่มันจำเป็นต้องรู้ทฤษฏีก่อนไม่ใช่หรือไง และฉันก็ทำได้ดีในทุกวิชา” เฮอร์ไมโอนี่แย้ง

“นั่นก็เรื่องของเธอไง”

“แต่นายก็ปรุงยาดีกว่าฉันนะ ทั้งที่ฉันอ่านมากกว่า”

“ก็บอกอยู่ว่ามันต้องรู้จักวิธีปฏิบัติด้วย”

“งั้นแสดงว่านายหัดปรุงก่อนหน้ามาโดยตลอดหรอ?”

“ป่าว…”

“แล้วทำไม?”

“เธอนี่สงสัยจริงเกรนเจอร์…เพื่อน ๆ เธอไม่รำคาญหรือไงฮะ” เขาบ่น แต่เฮอร์ไมโอนี่เอาแต่จ้องหน้า คิ้วของเธอขมวดเป็นปมราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก  “เฮ้อ…คืองี้ มันเป็นเรื่องของประสบการณ์น่ะเข้าใจหรือเปล่า”

“ประสบการณ์อะไร?”

“เกรนเจอร์!”

“หื้อ?”

“ก็ได้…อย่างเช่น” เขาเอือมระอา เดรโกเอื้อมมือไปคว้ามือบางไว้ เฮอร์ไมโอนี่ตาโตด้วยความตกใจ  “สัมผัสไงล่ะ ฉันบอกอยู่ว่าฉันชอบการปรุงยา และพืชสมุนไพร เคล็ดลับของฉันก็คือมือคู่นี้”

เฮอร์ไมโอนี่กลืนน้ำลาย มือเรียวยาวของเขาเย็นเฉียบจนเธอสะดุ้ง 

“หลังมือสามารถรับอุณหภูมิได้ดีส่วนปลายนิ้ว” เขาลูบไล้ปลายนิ้วแผ่วเบาจนใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เฮอร์ไมโอนี่ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นด้วยความเขินอายประหลาด  “พืชหรือรากไม้บางชนิดนอกจากจะหน้าตาต่างกันยังให้สัมผัสที่ต่างกัน นิ้วมือจะสามารถรับสัมผัสได้ดี หยาบ ละเอียด สาก อ่อนนุ่ม หรือแม้แต่ความหนืดของยางไม้”

“ไม่เห็นเกี่ยวอะไรเลย…”เฮอร์ไมโอนี่พึงพำ หากแต่เข้าหูเดรโก เขากระตุกข้อมือเธอจนเด็กสาวหมุนมาเผชิญหน้า เขาจ้องตาเธอหนักแน่น 

“เกี่ยวสิ…ตัวหนังสือให้หน้ากระดาษไม่สามารถบอกสัมผัสได้ ถ้าเธออยากปรุงยาได้ดี เธอต้องเข้าใจธรรมชาติ และละเอียดรอบคอบพอที่จะแยกสัมผัสของสิ่งต่าง ๆ ได้ดีเกรนเจอร์"

เฮอร์ไมโอนี่หลบสายตาร้อน ๆ ด้วยความกระอักกระอ่วน เขาใกล้ชิดเธอเกินพอดีเสียจนความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ความรู้สึกอื่น ๆ จนหมดสิ้น…

“และสายตาก็จะช่วยแยกได้ดีว่าเป็นยัง ตัวอย่างเช่น…มือของฉันสัมผัสได้ว่ามือเธอกำลังสั่น ชีพจรของเธอก็เต้นแรงเกรนเจอร์”

เฮอร์ไมโอนี่ตาเบิกกว้าง //////

“และที่ตาฉันเห็นก็คือใบหน้าของเธอเป็นสีแดง สัญชาตญาณของฉันบอกว่าแก้มของเธอร้อน…” มือเรียวยกขึ้นสัมผัสดวงหน้าหวานอย่างรวดเร็วแผ่วเบา เขากระตุกยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้ใจเธอเต้นแรง “และมันก็ร้อนผ่าวจริง ๆ เกรนเจอร์ เธอกำลังเขินอายต่อหน้าฉัน ในขณะที่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวงระคนสงสัย…เธอกำลังอยากรู้ว่าฉันกำลังจะทำอะไรต่อไป”

เขาขยับเข้าใกล้ชิดจนลมหายใจเย็น ๆ เป่ารดหน้าผากมน เธอกลั้นหายใจด้วยความมวนท้อง

“พอ พอได้แล้วมัลฟอยฉันไม่ได้อยากรู้//////”

“แต่ฉันเองก็เริ่มอยากรู้แล้ว…” เขาขยับเข้าประชิดจนปลายจมูกโด่งเฉียดไปมา มือน้อย ๆ รีบยอกขึ้นกลั้นกลางระหว่างกันและกัน เธอวางมือบนหน้าอกของเขาด้วยความตระหนก

“ฉันอยากรู้ว่าเราจะใกล้ชิดกันได้มากแค่ไหนเกรนเจอร์ ถ้าใกล้กว่านี้ เธอจะเริ่มไม่มั่นคง มือน้อย ๆ ของเธอจะยกขึ้นคล้องคอตามสัญชาตญาณ หรือรั้งสาบเสื้อของฉันกันแน่"

“พอเลยมัลฟอย…อย่าเล่นแบบนี้นะ” เฮอร์ไมโอนี่ดันอกเขาออกไป เขาหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เธอเสียการควบคุม เขาเจ้าเล่ห์เหลือเกินในสายตาเธอ และเขาก็ช่างอันตรายเสียด้วย

“เธอกลัวฉันหรือไงเกรนเจอร์”

“ใช่…ฉันกลัวคนเจ้าเล่ห์อย่างนายมัลฟอย…และถอยไปเลย เราจะไปห้องโถงสายมาก ๆ เพราะมัวเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ และฉันจะวิ่งหนีนายถ้านายทำแบบนี้อีก”

“ฉันทำอะไรเธอเกรนเจอร์?” เขาลอยหน้า เฮอร์ไมโอนี่กำหมัดแน่น เชิดหน้าไม่ยอมพูดต่อ สาวเท้าเดินหนีไป โดยมีเดรโกเดินตามหลังพลางหัวเราะกวนประสาทเธออยู่ไม่ห่าง…

“แต่ฉันยังอยากรู้อยู่นะเกรนเจอร์…ว่าเราจะใกล้ชิดกันได้มากที่สุดแค่ไหนนะ?”

“เงียบไปเลย!/////”

“เธอเขินฉันจริง ๆ หรือเนี่ยเกรนเจอร์”

“ป่าวสักหน่อย////”

“แต่หน้าเธอแดง…เธอคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ๆ เกรนเจอร์ เธอเป็นผู้หญิงแบบนี้หรือไง”

“หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!”

“หึ หึ  หึ หึ”

“ไม่ต้องหัวเราะด้วย!”

“………”

“ไม่ต้องมองด้วยสายตาแบบนี้ด้วยมัลฟอย!”

.

.

.

.

จบ

 

Draco x Hermione by MiCheong on DeviantArt | Harry potter fan art, Harry  potter anime, Harry potter

 

Talk

ช่วงปี 4 -5 -6 นี่ เดรโกกำลังโตเลย จากปีสามปากดีหน้าใสกิ๊ก กลายเป็นหนุ่มเงียบขลึมเพราะสถาณการณ์ทางบ้านแล้วด้วยเป็นเอ็นดูที่สุดเลยค่ะ เรื่องสั้นจะพยายามไล่ไปตามปี ตอนนี้เป็นปี 5 ที่เป็นเจ้าชายเลือดผสม ปี 6 นี่ใช่ที่เฮอร์ไมโอนี่โดนคำสาปกรีดแทงหรือเปล่าคะ  แล้วภาค 7 ก็สงครามยาว ๆเลย ใช่ไหมคะ??? แอบลืมตลอดเลยค่ะ ช่วงนี้อ๊อง ๆ ถ้าใช่จะแต่เรื่องสั้น มินิซีรีย์นี้ไปอีก 2 ตอนค่า

 

มาค่ะ เปิดเรื่องใหม่เก่ง ไหน ๆก็แล้วเนาะ ฝาก ( Draco x Hermione ) Sunshine's Son ด้วยนะคะ ^^ อาจจะขอเวลาสักหน่อยก่อนน้า กดติตามไปพลาง ๆ ก่อนได้นะคะ จะได้ไม่พลาด อิอิ  

https://writer.dek-d.com/juliet1992/writer/view.php?id=2145755

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #71 daisy_y (@301044) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 16:15
    เขิลมากกกก เดรกนี่ก็ใจดีแต่ปากแข็งมากๆเลยนะนี่ อย่างน้อยต้องจิกกัดก่อนค่อยช่วย55555นิสัยแบบมัลฟอยมากๆ
    #71
    0
  2. #70 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 22:01
    เขินแรงงงงงง ปีต่อไปอยากรู้ว่าพ่อเดรกของเราจะเสียอาการไหมตอนเห็นน้องเฮอร์โดนทรมาร ฮือๆ รอออิอ
    #70
    0
  3. #69 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 21:00

    โอ๊ยยยยย ระมุนนนนช่วยสอนไม่พอ มีแอบจับมือ ขอทัสขอสัมผัสด้วย อยากให้เฮอร์คล้องคอหรือดึงเสื้อเลือกเลยจ้าาพ่อคุณ

    ยอมแล้วววว 55555 ขี้แกล้งจั๊ด ๆ > < งื้อออ รอเลยค่ะ ทั้งเรื่องสั้น ทั้งเรื่องใหม่ ไรท์เตอร์สู้ ๆ ๆ

    #69
    0
  4. #68 ice2543222 (@ice2543222) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 20:18
    ขอบคุณที่อัพนะคะ ชอบมากเลย
    #68
    0