(FIC:LMxNC/DMxHG) รวมเรื่องสั้นสุดจิ้น สุดฟิน ของคนรักเดรโก เฮอร์ไมโอนี่

ตอนที่ 14 : Mini-Series6/7 Her Tears...(Draco x Hermione )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    16 ต.ค. 63

Mini-Series6/7 Her Tears...(Draco x Hermione )

 

เสียงกรีดร้องของเธอยังคงก้องดังหัวในหัว 

.

.

ชายหนุ่มผลุดลุกขึ้นนั่งจากเตียง ใบหน้าของเดรโก มัลฟอยขาวซีดด้วยความหนักหน่วง  เขาแทบไม่เคยนอนหลับสนิทได้เหมือนเช่นเคย เขาเติบโตมาในครอบครัวพ่อมดเก่าแก่มีหน้ามีตาในสังคมชั้นสูงมาอย่างยาวนาน จนเมื่อปีที่แล้ว ความลับดำมืดของครอบครัวได้ถูกเปิดเผย เดรโกกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงในลำคอที่แห้งผาก พ่อของเขาเป็นทาสรับใช้จอมมาร ซ้ำร้ายยังถูกจำคุกอัสคาบัน ที่พลิกชีวิตของเขาไปตลอดกาล…

เดรโก พบว่าความดำมืดนี่มันเหมือนเนื้อร้ายที่เกาะกินเขาจากข้างใน มันกัดกร่อนดวงวิญญาณของเขาจนเขาแทบจะไม่รู้ว่าความสุขคือสิ่งใด จอมมารลงโทษความผิดพลาดของลูเซียสโดยการให้เขาเข้ารับใช้ และได้มอบภารกิจแล้วอันตราย ที่พลาดแม้เพียงเล็กน้อย ย่อมหมายถึงชีวิตของครอบครัวที่เขารัก…

เขาใช้เวลาที่แสนทรมานในรั้วโรงเรียนที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองไปกับการวางแผนให้ผู้เสพความตายเข้ามาที่โรงเรียนผ่านตู้อันตธาน เขาใช้ชีวิตอย่างไร้เกียรติและศักดิ์ศรี ทนอยู่ท่ามกลางสายตาเกลียดแค้นของนักเรียนในบ้าน

แต่สิ่งที่เขารังเกียจตัวเองมากที่สุด นั่นคือการที่เขาเป็นหนึ่งในการตายของอาจารย์ที่เขายอมรับจากใจว่ายิ่งใหญ่ที่สุดถึงสองคน เขารังเกียจตัวเองเหลือเกินที่ไม่สามารถเข้มแข็งพอที่จะกล้ายืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้อง เขาก้มหัวให้กับความดำมืดเลวร้าย เขารังเกียจเสียงหัวเราะของป้าเบลล่า เขารังเกียจผู้เสพความตายที่รายล้อมพวกเขา และเหนือสิ่งใด เขารังเกียจตัวเองที่ปล่อยให้สัญลักษณ์ของปีศาจร้ายเต้นระบำเริงโรจน์อยู่บนท้องแขนของตัวเอง

ดวงตาสีซีดจ้องมองตรามารบนท้องแขน มันเคลือนไหวราวกับสิ่งมีชีวิตที่ดำมืดกำลังเย้ยหยันชะตากรรมของเขา เขาอยากจะใช้มีดกรีดมันทิ้งไปเสีย เขาไม่สนใจชีวิตของตัวเองเลยสักนิด เดรโก คิดอย่างขมขื่น หากแต่เพราะแม่ของเขาเท่านั้นที่ทำให้เขายอมก้มหัวให้จอมมาร…

กรี๊ดดดด…..

เสียงกรีดร้องเมื่อค่ำยังคงก้องอยู่ในหัว เขาตื่นขึ้นมา มองมือทั้งสองของตนที่ไม่อาจช่วยเหลือใครได้ เขาพอจะได้ข่าวเรื่องที่โรงเรียนจากทางผู้เสพความตาย แฮร์รี่ พอตเตอร์ และเพื่อนทั้งสองกำลังทำภารกิจตามล่าชิ้นส่วนของจอมมาร พวกเขาแทบพลิกแผ่นดินเพื่อจับตัวพวกเขาทั้งสาม บ่ายของวันที่พวกนนั้นโดนพาตัวมาที่คฤหาสน์ เขาจำได้ทันทีว่านี่คือแฮร์รี่ ศัตรูคู่ปรับของเขา แม้ใบหน้าจะถูกซ้อนไว้ก็ตาม แต่สิ่งเล็ก ๆ น้อยในเสี้ยวของจิตใจ เดรโกกล้าที่จะโกหกออกไปทำให้พวกเขารอดตายหวุดหวิด หากแต่ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินเสียแทน…

แต่นั้นยังไม่เท่ากับการที่ป้าใจร้ายของเขาทรมารเธอด้วยคำสาปกรีดแทง  ทุกครั้งที่เฮอร์ไมโอนี่ร้องกรีด เธอทรมารแทบขาดใจ เสียงของเธอบาดลึกลงในจิตใจ เขาทำได้แต่เบือนหน้าหนีภาพเหล่านั้น ป้าของเขาหัวเราะร่วนกับการกระทำเยี่ยงสัตว์ร้าย เธอกรีดร้องจนหมดสติโดยไม่แม้แต่จะปริปากบอกสิ่งที่พวกนั้นต้องการสักคำ…

“เกรนเจอร์…” 

เดรโกลุกขึ้นยืนท่ามกลางความมืด เขาควานหาเสื้อคลุมของตนเอง สวมทับไว้อย่างลวก ๆ ก้าวออกเดินไปตามทางคดเคี้ยวอย่างเงียบเชียบ…

กลิ่นอับชื่น และอากาศที่ค่อย ๆ เย็นลงจนบาดลึกไปตามผิวหนัง กลิ่นของความอัปยศ ความเลวทราบชวนให้คลื่นไส้เป็นที่สุด หากแต่ชายหนุ่มไม่สนใจสิ่งใด เขาเดินไปตามทางที่คุ้นเคยผ่านบันใดเวียนไปยังคุกใต้ดินอันเป็นจุดหมายที่กำให้เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้อีก

“นายน้อยหรือเจ้าคะ”

เสียงเอลฟ์ตนหนึ่งร้องขึ้นท่ามกลางความมืด

เดรโกพยักหน้าเล็กน้อย มันก้มหัวต่ำอย่างนอบน้อม เขารู้ดีว่าเอลฟ์พวกนี้ถูกใช้ให้ทำหน้าที่เป็นยาวเฝ้าเชลยมาโดยตลอด

“แก และพวกแกทั้งหมดออกไปจากคุกใต้ดินซะ และจะไม่มีใครเฝ้ายามอีกตลอดทั้งคืน”

“ตะแต่”

“เป็นคำสั่งจากฉัน!”

“ขอรับ / เจ้าค่ะนายน้อย…”

พวกเอลฟ์ก้มหัวแทบเท้าในความมืด ก่อนจะบังเกิดเสียงหายตัวดังป๊อป เดรโกถอนหายใจออกมา สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงเท่านี้ เขาได้แต่หวังว่าลึก ๆ แล้วพวกพอตเตอร์ นั้นจะสามารถฉวยโอกาสจากจังหวะเพียงเล็กน้อย รอยรั่วเล็ก ๆ ที่จะทำให้พวกนั้นสามารถหลบหนีออกไปได้ เขารู้ดีกว่า เมื่อพรุ่งนี้มาถึง จอมมารจะต้องคาดโทษสูงสุดสำหรับเชลยทั้งสาม เขาได้แต่หวังว่าไอ้เอฟล์อิสระนอกคอกที่เฝ้าเทิดทูลพอตเตอร์คนดีของมันจะสามารถช่วยเหลือนายของมันได้บ้าง

เขาได้แต่หวัง….

หวังเพียงเท่านี้…

.

.

เดรโกได้ยินเสียงกรน แผ่วเบาของเชลยหนุ่มทั้งสอง รอน วีสลีย์ กับแฮร์รี่ พอตเตอร์ กำลังนอนหลับ ขาของพวกเขาถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ อันหนักอึ้ง ที่ขา เขามองเลยผ่านไปยังห้องขังด้านในสุด ร่าง ๆ หนึ่งนอนขดตัวเองเป็นก้อนด้วยเนื่องจากอากาศที่เย็นจัด เสียงครางแผ่วเบาปนสะอื้นเล็ดลอดออกมา แม้มันจะเล็กน้อย แต่ก็ดังมากพอที่จะบาดลึกลงในหัวใจของเขา เดรโกเดินผ่านห้องขังของสองหนุ่มไปยังห้องขังด้านในสุด  เขาร่ายคาถาเพื่อปลดล็อกบานประตู  ร่างเล็ก ๆ เริ่มขยับเล็กน้อย เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ลงแม้ร่างกายจะต้องการการพักผ่อนเพียงใดก็ตาม …

เฮอร์ไมโอนี่ พยามเพ่งสายตาผ่านความมืดไปยังเบื้องหา เธอได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา แม้ร่างกายเธอจะเจ็บปวดเพียงได้ แต่สติของเธอยังคงตื่นพร้อม เฮอร์ไมโอนี่ มองเห็นโคร่งร่างสูงโปร่งของชายหนุ่ม เขาตรงเข้ามาใกล้ ก่อนจะค่อย ๆ คุกเข่าลงกับพื้น...

“เกรนเจอร์…” 

เสียงทุ่มแบ่วเบาเรียกนามสกุลเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เฮอร์ไมโอนี่หลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร เธอไม่อาจจะขัดขืนการกระทำใด ๆ ได้เลยเมื่อรู้สึกว่าเขาค่อย ๆ ช้อนตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน เธอหลับตาลงยอมจำนนแนบแก้มของเธอเข้ากับแผกอก เขาคลี่ผ้าห่มคลุมร่างของพวกเขาไว้ราวกับรู้ว่าเธอกำลังหนาวเหน็บจนถึงขั้วหัวใจ

“ฉันขอโทษ….เกรนเจอร์” เดรโกกระซิบบอกสิ่งที่ค้างคาอยู่ในหัวใจของเขาออกมา เขาจูบเส้นผมของเธอด้วยความรู้สึกผิดยิ่งตอกย้ำให้หญิงสาวน้ำตาไหลออกมา หัวใจของเธอบีบรัด

“นาย…” เธอพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีพูดสิ่งที่เธอรู้สึก “นายมันขี้ขลาดมัลฟอย!”

เขากระชับอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น ลูบซับน้ำตาของเธอที่เอ่อล้น แม้ที่ผ่านมาทั้งคู่จะเป็นคู่อริกันมาตลอด แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกว่าเขามันช่างเลวร้ายเท่าครั้งนี้ เขาปล่อยให้เธอถูกทรมาร และร้ายกาจที่สุด เธออาจจะถูกป้าแท้ ๆ ของเขาสังหารได้ด้วยซ้ำ…

และหากมันเกิดขึ้นจริง…

เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้อีกตลอดชีวิตที่เหลืออยู่…

“ใช่…ฉันขี้ขลาดเกรนเจอร์….ฉันขอโทษ”

“นายมันขี้ขลาดมัลฟอย!”

เธอพึมพำคำนี้้ซ้ำไปมาจนมันเสียดแทงเขาจนแทบจะแหลกละเอียดไม่ต่างกัน เดรโกรู้ดีว่าเขามันเป็นคนขี้ขลาด เขาไม่กล้ายืดหยัดในสิ่งที่ถูกต้อง เขาก้มหัวให้กับความเลวร้าย และเพิกเฉยต่อความเลวทรามเหล่านั้น  ชายหนุ่มหลับตาลงด้วยความปวดร้าว เขาได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้จะต้องมีเรื่องที่ดีเกิดขึ้น พอตเตอร์เป็นตัวอย่างของความหวัง เขาจะใช้ชีวิตบัดซบ ๆ ต่อไปเพื่อหวังว่าสักวันความเปลี่ยนแปลงจะมาถึง!

“….อดทนนะเกรนเจอร์” เขากอดเธอ และเธอเองก็กอดเขาไว้แน่นเช่นกัน เฮอร์ไมโอนี่รู้ดี เส้นทางของพวกเขาเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ  แต่ลึก ๆ ในหัวใจเธอรู้ดีว่ามันไม่เคยสวนทางกัน มันยังคงเคลื่อนไปในทิศทางเดียวกันมาตลอด  เธอจะลองเชื่อคำพูดเขา เชื่อสิ่งที่เขาพยายามจะบอกเธอ เดรโก มัลฟอย กำลังกอดเธอไว้ และบอกให้เธออดทด  เธอจะไม่มีวันยอมแพ้ให้กับความเลวร้าย การเปลี่ยนแปลงจะต้องเกิดขึ้น 

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…ฉันจะอยู่ข้างเธอเกรนเจอร์”

เขากระซิบบอก ในหัวของเขายุ่งเหยิง เดรโกพยายามเพียรหาช่องว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาพอจะทำได้ เขาจะส่งสัญญาณไปให้ดอบบี้ เอลฟ์นอกคอกนั้นจะเป็นความหวังเดียว พวกเธอจะต้องเป็นอิสระ อิสรภาพที่เขาไม่เคยได้รับ พวกพอตเตอร์คือความหวังสุดท้ายในชีวิตของเขา…การเปลี่ยนแปลงจะต้องเกิดขึ้น วันพรุ่งนี้จะต้องดีกว่าวันนี้

“ ขอให้เธออดทนนะ….”

เฮอร์ไมโอนี่หลับตาซึมซับทุกสัมผัสของเขาด้วยหัวใจ หญิงสาวกอดเขาไว้แน่น…

“ฉันเชื่อนาย…มัลฟอย”

 

 

 

จบ.

 

 

 

Talk

[บอกตรง ๆ ว่า เราเครียดกับสถาณการณ์ในทุกวันนี้ จนแทบไม่อยากจะทำอะไร แต่เราเชื่อนะคะทุกคน 

อดทนไปด้วยกันนะคะ

การเปลี่ยนแปลงจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน

แฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นตัวแทนแห่งความหวัง….

เชื่อเดรโกนะคะ…

ขอให้ทุกคนดูแลรักษษาสุขภาพทั้งกายใจ และรอคอยวันข้างหน้าไปด้วยกันนะคะ ^^

 




 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #75 ppp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 14:18

    สู้ไปด้วยกันค่ะไรท์ ช่วงเครียดๆแบบนี้ก็มีนิยายไรท์ช่วยผ่อนคลายนะคะ ขอให้ไรท์รักษาด้วยด้วยนะคะ ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นค่าาา

    #75
    0
  2. #74 AquaD (@0804452409) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 22:33
    ขอบคุณไรท์มากค่ะ ไรท์ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ จะบอกว่าไม่ให้เครียดก็ไม่ได้ เพราะมันแย่มากจริงๆ แต่พวกเราต้องสู้ การเปลี่ยนแปลงต้องเกิดขึ้น เรามีความหวังและเชื่อในสิ่งที่ไรท์เขียนผ่านตอนนี้นะคะ
    #74
    0
  3. #73 DeerLady (@maoru-maya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 20:30
    ไรท์ก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ กอดๆ
    #73
    0
  4. #72 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 18:22

    เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปแน่นอนเราเชื่อแบบนั้น เชื่อเดรโก เชื่อแฮร์รี่ พวกเขาเป็นแสงแห่งความหวัง

    รักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์ // จับมืออไว้ให้แน่น

    #72
    0