(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 12 : บทที่ 9 สานสัมพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

บทที่ 9 สานสัมพันธ์

 

"ซิสซี่!"

"คะ?"

นาร์ซิสซาหันไปมองผู้เป็นสามีด้วยความฉงน วันนี้ลูเซียสไม่ได้มีงานที่กระทรวงเร่งด่วนอะไร หลังจากมื้อเช้า เขาเพียงแต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา นาร์ซิสซาไม่ชอบน้ำเสียงที่เขาใช้เรียกหล่อนเลย มันเหมือนทุกครั้งที่เขามีเรื่องสงสัยใคร่รู้ แม้การแต่งงานของทั้งคู่จะเป็นไปตามประสงค์ของตระกูลใหญ่เพื่อสืบสายเลือดบริสุทธิ์ให้คงอยู่ แต่กระนั้นหล่อนเองก็อดที่จะดีใจไม่ได้เมื่อเขาทำหน้าที่สามีและผู้นำตระกูลได้อย่างดีเยี่ยมมาตลอด เขาตามใจหล่อนในทุกเรื่อง เช่นเดียวกับที่หล่อนเองก็วางตัวให้สมกับเป็นคุณนายมัลฟอยผู้เพรียบพร้อม มีแต่พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้นที่ทราบดี เมื่อไหร่ที่หล่อนทำตามกฏและอยู่ในโอวาท ชายผมบลอนด์ยาวผู้นี้ก็จะยังคงเป็นเทวทูตสำหรับหล่อน นอกเสียจากหากหล่อนทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมในสายตาเขา เทวทูตรูปงามก็พร้อมที่จะกลายร่างเป็นปีศาจร้ายได้ในชั่วพริบตา!

นาร์ซิสซาตีหน้าสงบนิ่ง ความรักและความเป็นห่วงที่มีต่อบุตรชายคนเดียวทำให้หล่อนแอบแวะไปเยี่ยมหาลูกชายอยู่บ่อยครั้งหลังจากงานเลี้ยงมื้อค่ำแสนอบอุ่นเมื่อเดือนก่อน หล่อนกำชับพวกเอลฟ์ว่าไม่ให้แพร่งพรายเรื่องที่หล่อนไปหาลูกชายบ่อย ๆ ออกไปอย่างหนักแน่น

"วันนี้คุณจะออกไปไหนแต่เช้า...หื้ม?"

มือเรียวยาวสวมแหวนเก่าแก่ประจำตระกูลเคาะโต๊ะตรงหน้าแผ่วเบา ลูเซียสพับหนังสือพิมพ์ไว้ตามเดิม ดวงตาสีเทาซีดเหมือนท้องฟ้ายามที่ใกล้มีพายุจ้องมองภรรยาคนสวยของเขา นาร์ซิสซายิ้มให้เขาเล็กน้อย

"ฉันจะออกไป...เอ่อ เลือกชาสมุนไพร และคุ้กกี้นิดหน่อยค่ะ"

นางลอบกลื่นน้ำลายเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ลุกตรงเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม สามีของหล่อนถูกเลี้ยงดูมาให้วางตัวเยี่ยงราชนิกูลชั้นสูง มีทักษะการเจรจาที่ดี และเธอรู้ดีที่สุด เขาเป็นพ่อมดที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์คนหนึ่งทีเดียว

"คุณให้เอลฟ์ไปทำเรื่องพวกนี้ได้อยู่แล้วนิ.."

"ก็...ฉันอยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเสมอนิคะ นั่นหมายความว่าฉันต้องเลือกด้วยตัวเอง..."

"อืม..." ลูเซียสยิ้มมุมปาก นั่นไม่ใช่รอยยิ้มที่ภรรยาควรวางใจเท่าไหร่นัก "วันนี้ผมว่าง...ให้ผมไปกับคุณดีกว่า"

"อะไรนะคะ!"

นางกระพริบตา ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน "คุณบอกว่า.."

"ใช่ที่รัก...เมื่อก่อนคุณชอบน้อยใจที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้คุณเท่าไหร่...ช่วงนี้ผมว่าง งานที่กระทรวงไม่ค่อยมีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก"

"แต่..." นาร์ซิสซาพยามจะหาข้อแก้ตัว หล่อนอยากไปเลือกซื้ออาหาร และเสื้อคลุมให้ลูกชายเหมือนที่หล่อนชอบทำ แต่ถ้าสามีของหล่อนจะตามไปด้วย นั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน หล่อนรู้ว่าพักนี้ลูเซียสเริ่มใจเย็นลง และไม่พูดถึงเดรโกอีกแล้ว หล่อนเองก็เลี่ยงที่จะเอ่ยถึงลูกชายเช่นกัน เพราะเกรงว่าหากเขารู้ว่าลูกชายอยู่ที่ใดจะพยายามตามไปจัดการให้เดรโกอยู่ในโอวาทของเขาอีกอย่างที่เขาชอบทำ เขาเจ้าแผนการและเผด็จการทีเดียว ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วจะไม่ได้ ไม่ว่าจะโดยวิธีใดก็ตาม...

"คุณคงไม่ชอบใจแน่ค่ะ...ฉันตั้งใจว่าจะซื้อขนมและชาไปฝากอันโดรเมด้า คุณคงไม่อยากไปหาหล่อนหรอกจริงไหมคะที่รัก..."

ใบหน้าคมคายขยับยิ้มให้ภรรยา เขาโอบเอวบางอ้อนแอ้นของหล่อนไว้แน่น ลูเซียสเรียกให้เอลฟ์นำเสื้อคลุมที่เข้าชุดกันกับภรรยา เขาขยับไม้เท้ารูปงูที่ภายในบรรจุไม้กายาสิทธิ์ของเขาไปยังเบื้องหน้าเป็นเชิงว่าให้หล่อนออกเดิน นางนาร์ซิสซาสูดลมหายใจให้กับเรื่องที่ไม่อาจเลี่ยงได้ หล่อนจะต้องพาสามีไปด้วย เห็นท่าว่าอันโดรเมดาจะต้องประหลาดใจเป็นแน่...

 

 

 

บ้านของครอบครัวท๊องส์อยู่ไกลออกไปในแถบชานเมือง พวกเขาครอบครองที่ดินไม่ใหญ่นักติดชายป่า และห่างไกลจากครอบครัวมักเกิ้ล เท็ดดี้ ท๊องส์ สามีของอันโดรเมดาทำงานประจำในเมือง เช่นเดียวกับลูกสาวคนเดียว ดอร่า หรือนิมฟาดาร่า ที่แต่งงานกับรีมัส ลูปิน ซึ่งหล่อนก็ไม่ค่อยเห็นดีงามด้วยเท่าไหร่ ด้วยความที่ลูกสาวของหล่อนเป็นพวกบ้างาน นั้นทำให้หลานชายคนเดียว เท็ดดี้ ท๊องส์ วัยแปดเดือนต้องอยู่ในความดูแลของหล่อนอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาจะแวะพาหนูน้อยเท็ดดี้มาส่งแต่เช้าตรู่ก่อนไปทำงาน และมารับกลับบ้านในช่วงเย็น

"ซิสซี่!!"

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มอ่อนโยนฉายแววประหลาดใจ หล่อนกำลังรดน้ำผักในแปลงที่กำลังโตหันไปเห็นน้องสาวคนเล็กที่กำลังตรงมาพร้อมสามี

"ลูเซียส.."

ชายผมบลอนด์ส่งยิ้ม พลางจับมือพี่สะใภ้

"อันโดรเมดา...พี่จะไม่เชิญเราเข้าบ้านหรือไง"

น้องสาวคนเล็กเอ่ยขึ้น นางจึงตั้งสติ แม้จะเก็บงำความประหลาดใจ ลูเซียสสอดส่ายสายตาไปรอบบ้านหลังเล็กที่ปลูกจากไม้ซุงขนาดใหญ่อย่างเรียบง่าย เขาไม่เคยมาที่นี่เลย เนื่องจากอคติส่วนตัวที่มีต่อมักเกิ้ลสามีของพี่สะใภ้ เขายังจำได้ดีว่าที่อันโดรเมดาถูกระเบิดออกจากผังตระกูล เขาไม่ได้ทุกข์ร้อนใด ๆ หากแต่ภรรยาคนงามของเขากลับร้องไห้ไปตลอดทั้งสัปดาห์

"ไปสิ...เข้ามาสิที่รัก" นางขยับยิ้ม "...แต่ต้องเบาเสียงหน่อยนะ ฉันพึ่งจะกล่อมเจ้าหนูเท็ดดี้หลับไป"

"หลานชายจอมซน ลูกชายของดอร่า"

นาร์ซิสซายิ้มพลางบอกสามีที่เขาอาจจะยังไม่รู้ ลูเซียสพยักหน้ารับ ก่อนจะตรงเข้าไปในบ้าน เขาเห็นของเล่นเด็กกระจ่ายอยู่ตามพื้น อันโดรเมดาตามเก็บตัวต่อไม้ใส่ลังอย่างลวก ๆ ใบหน้าของหล่อนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาสีน้ำตายังคงเปล่งประกายแห่งความสุข นาร์ซิสซาฉุดข้อมือผู้เป็นสามีให้นั่งลงที่โซฟาผ้าลายดอกเดซี่ที่มีรอยเย็บปะไว้ ก่อนจะขอตัวตามพี่สาวคนโปรดของหล่อนไปในครัว...

"ซิสซี่...อะไรกันเนี่ย เธอมาไม่ได้ตั้งตัวแบบนี้เนี่ยนะ!"

"ซู่ว..." นางเอามือปิดปากพี่สาว สอดส่ายสายตาไปมาด้วยความหวาดระแวง

"...เดี๋ยวลูเซียสก็ได้ยินหรอกน่า!"

"อย่าบอกนะว่าเธออ้างชื่อฉันอีกแล้ว..."

"ก็แหม..."

นางทำเสียงเศร้าจนพี่สาวส่ายหน้า อันโดรเมดาเคยว่าน้องสาวคนเล็กว่าเป็นมนุษย์น้ำแข็งไร้จิตใจ แต่พอหล่อนได้เป็นแม่คน เห็นได้ชัดเลยว่าน้ำแข็งเหล่านั้นละลายไปจดหมดสิ้น นางเห็นน้องสาวคนงามรักลูกจนหมดหัวใจ ได้เห็นอารมณ์อันอ่อนไหวที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลย และหล่อนก็เห็นว่าน้องสาวคนเล็กนี่เองรักเด็กยิ่งกว่าสิ่งใด

อันโดรเมดาจำได้ครั้งที่นาร์ซิสซามาร้องไห้ที่หน้าประตูเนื่องจากลูกชายของหล่อนถูกขับไล่ออกจากคฤหาสน์ เพราะแต่งงานกับเด็กมักเกิ้ล หล่อนยังต้องคอยปลอบให้น้องสาวสงบลงและเปิดใจมองลูกชายใหม่ เขายังเป็นลูกของเธอเหมือนเคย แม้ว่าเขาจะรักชอบกับใคร เหมือนกันหล่อนที่โดยขับไล่ แต่ก็ยังเป็นพี่สาวที่แสนดีของเธอเช่นเดิม นาร์ซิสซาไม่ใช่ผู้หญิงใจร้ายเหมือนเบลล่าพี่สาวคนโตที่จงเกลียดจงชังหล่อน นางใช้เวลาไม่ในไปกับการยอมรับในสิ่งที่ผิดพลาด จนกระทั่งเปิดใจให้กับสาวน้อยมักเกิ้ลที่มอบความสุขให้ลูกชายหล่อนเอง

"ฉันตั้งใจจะไปหาเดรโกพี่ก็รู้...แต่ลูเซียส เขาเริ่มสงสัยแล้วก็ขอตามมา ฉันปฏฺเสธไม่ได้นิ"

"บ้านฉันก็เลยเป็นทางผ่านสินะยะ..." อันโดรเมดายิ้ม พลางชงชาสมุนไพรกลิ่นหอมที่น้องสาวนำมาฝาก "...เธอน่าจะเปิดใจคุยนะ ลูเซียสรักเธออย่างกับอะไร เขายอมเธอทุกเรื่องอยู่แล้ว ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในกำมือเธอตั้งแต่วันแต่งงานนั่นแหละ"

"หยุดเลยน่า..." นางเอ่ยเสียงเย็น "...ไม่ใช่กับเรื่องนี้หรอก เขาไล่เดรโกของฉันออกจากบ้านนะ ฉันไม่พร้อมที่จะให้เขารู้หรอก ถ้าเกิดเขาตามไปไล่ลูกขึ้นมาทำไง ยิ่งตอนนี้เด็กเกรนเจอร์นั้นเริ่มท้องแก่เข้าแล้ว ฉันไม่เสี่ยงโดยไม่จำเป็นหรอก"

"นี่...เป็นห่วงหลานขึ้นมาแล้วหรอ"

นาร์ซิสซามองค้อน "ฉันห่วงลูกชายของฉันต่างหาก..."

อันโดรเมดายิ้ม พลางส่งจานขนมให้เธอยกตามมา น้องเขยของหล่อนนั่งอ่านหนังสือการปลูกสมุนไพรของหล่อนเงยหน้าขึ้นมองสองพี่น้อง เขาลุกขึ้นขยับช่วยภรรยายกจานขนมมาวางไว้บนโต๊ะ อันโดรเมดาส่ายหน้า หล่อนเชื่อว่าอย่างไรก็ตามลูเซียสต้องรู้ว่าภรรยาของเขาหายไปไหนบ่อย ๆ แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดถึงแทนจนกว่าเธอจะยอมบอกเขามากกว่า เธอรู้ดีว่าลูเซียสนั่นเจ้าเล่ห์และรู้ทันทุกอย่างมาแต่ไหนแต่ไร เขาถนัดเรื่องการโน้มน้าวจิตใจและควบคุมทุกอย่าง อย่างในตอนที่น้องสาวของหล่อนสติแตกเมื่อรู้เข้าว่าถูกบังคับแต่งงาน แต่เขาก็รับหน้ากับเหตุการณ์นี้ได้ดีเกินคาด

"ซิสซี่มาที่นี่บ่อยทีเดียวนะ..." เขาเอ่ยขึ้น อันโดรเมดายิ้มร่า

"แน่นอน...บ่อยเท่าที่ทำได้ เธอต้องได้เห็นนะลูเซียส เจ้าหนูน้อยเท็ดดี้ทำให้ซิสซี่หายเศร้าเลยล่ะ"

ไม่ทันไรเสียงร้องก็ดังอยู่ที่ชั้นบน นาร์ซิสซาจึงขอตัวไปดูหลานชาย โดยปล่อยให้พี่สาวของหล่อนคลอยแก้สถาณการณ์ให้แทน นาร์ซิสซาไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์หัวไวเหมือนอันโดรเมดา หล่อนโกหกได้แย่มากมาโดยตลอด อันโดรเมดาจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะรับมือกับสามีของหล่อนได้

ลูเซียสนั่งพูดคุยอยู่กับพี่สะใภ้ไม่เท่าไหร่ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ก่อนที่ภรรยาของเขาจะอุ้มหนูน้อยผมสีน้ำตาลอ่อนไว้ในอ้อมแขน

"เท็ดดี้จ๊ะ...นี่คือคุณปู่ลูเซียส"

นางยิ้มร่าชูมือน้อยๆ โบกไปมาให้ลูเซียส เขานิ่งงันไปชั่วขณะ ใบหน้าของภรรยาแสนอ่อนโยนเหมือนตอนที่หล่อนเลี้ยงเดรโกไม่มีผิด อันโดรเมดายิ้มจูบแก้มหลานชายที่ส่งเสียงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะขอตัวไปเตรียมอาหารให้เท็ดดี้ นาร์ซิสซากอดเท็ดดี้ไว้อย่างอ่อนโยน เด็กน้อยตัวหอมซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับคุณย่าคนสวย

เด็กน้อยยิ้มกว้างน้ำลายยืด นาร์ซีสซาหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเท็ดดี้คว้าเส้นผมสีบลอนด์ของลูเซียส ทันใดนั้นผมสีน้ำตาอ่อนนุ่มก็กลายเป็นสีบลอนด์สว่างจ้า

"ความสามารถพิเศษของเจ้าหนูเหมือนดอร่าเลยค่ะ..."

ลูเซียสเลิกคิ้วด้วยความงุนงง เด็กน้อยจ้ำม่ำในอ้อมแขนของภรรยาดูคล้ายเดรโกในวัยเด็ก หากแต่ร่าเริงและอารมณ์ดีทีเดียว

"อันโดรเมดาบอกว่าหนูคลานเก่งมากเลยใช่ไหมจ๊ะเท็ดดี้" นางพูดกับเด็กน้อยที่ทำตาแป๋ว "...งั้นก็ต้องอยู่แบบนี้ไปก่อน รอคุณย่าของหนูเตรียมอาหารให้ก่อนนะจ๊ะเท็ดดี้น้อย"

"ที่รัก..." นางหันไปหาสามี "...คุณช่วยเสกลูกไฟ หรืออะไรก็ได้ที่เคลื่อนไหวหน่อยเถอะค่ะ เท็ดดี้น่าจะชอบ"

ลูเซียสพยักหน้ารับ เขาขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดอยู่ช่วงครู่ ก่อนที่จะโบกไม้กายาสิทธิ์สองสามครั้งตุ๊กตาหมีที่นอนอยู่ก็เริ่มขยับลุกขึ้นมาเต้นไปมา พร้อมกับระอองประกายไปรอบๆ ที่มันขยับตัว เท็ดดี้หันมองเป๋งด้วยความสนใจจนน้ำลายไหล เด็กชายตบมือเปาะแปะ พลางขยับเต้นยึกยักไปมาอย่างร่าเริง...

"อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนนะลูเซียส...อย่างน้อยๆ ฉันจะได้มีคนช่วยเลี้ยงเจ้าจอมซน"

อันโดรเมดายิ้ม พลางมองภาพเท็ดดี้ในอ้อมแขนของน้องสาว หากลูเซียสทำใจได้ อย่างน้อยพวกเขาก็กำลังจะมีหลานเป็นของตัวเองเช่นกัน

"วัยอย่างเรา...หลานๆ คือความสุขใจที่สุดแล้วจริงไหม"

นางนาร์ซิสซายิ้มรับ หล่อนจูบแก้มเท็ดดี้ที่เต้นร่าเริงไปพร้อม ๆ กับตุ๊กตาหมี ดวงตาสีซีดของลูเซียสจับจ้องไปที่ใบหน้างดงามของภรรยาที่ขยับยิ้มอ่อนโยน เขาสูดหายใจ ความแครงใจที่เคยมีต่อหล่อนละลายหายไป ใจของเขาเต้นแรงทุกครั้งที่เขาเห็นหล่อนมีความสุข หากในช่วงที่ผ่านมาที่หล่อนหายออกจากบ้านไปเพื่อมาหาเจ้าหนูน้อยเท็ดดี้ เขาก็ไม่อาจจะโกรธเคืองเธอได้เลย เพราะเขาเป็นคนพรากความสุข พรากลูกชายสุดที่รักของหล่อนไปจากบ้านนั่นเอง...

"เดรโก....แกไปอยู่ที่ไหนของแกนะ" เขาคิดถึงลูกชายคนเดียวที่เขาเลี้ยงมากับมือ ลูกชายตระกูลมัลฟอยที่ควรจะได้รับแต่สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น...

 

 

 

 

"ยอดเยี่ยมมาก!"

ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตเอ่ยชม ทักษะการปรุงยาของผู้ช่วยคนใหม่ค่อนข้างดีทีเดียว ทำให้สามารถแบ่งเบาภาระจากเขาไปได้มาก ชายชราสังเกตได้ว่าแม้ภายนอกชายหนุ่มดูเป็นคนใจร้อน และเฉยชา แต่เมื่อเขาเริ่มจดจ่ออยู่กับกองสมุนไพร และหม้อปรุงยา ใบหน้าของเขาจะผ่อนคลายลง เขาเตรียมวัตถุดิบได้ละเอียดเรียบร้อย และน้ำยาที่ปรุงก็มีประสิทธิภาพมากจนน่าพอใจทีเดียว

"เอาล่ะ สองสัปดาห์มานั้นเห็นทีว่าเราจะจัดเตรียมยาให้เซ้นต์มังโกได้ทันการอย่างไม่ต้องเป็นห่วงเลยล่ะ...ดราโก เธอนี่มันใช่ได้เลยล่ะ"

เขาพยักหน้ารับ พลางจ้องมองน้ำยาสีเขียวข้นในหม้อ การปรุงยาเป็นศาสตร์ที่ต้องใช้ทั้งความละเอียดแม่นยำ ทั้งส่วนผสม สัดส่วน และความใจเย็นที่มากพอ การปรุงยาทำให้เขามีสมาธิและจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้า

"เนวิลสมุนไพรที่สั่งได้หรือยัง..."

"เรียบร้อยครับศาสตราจารย์..." ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรตั้งแต่เช้าตรู่จนเย็นตามที่ชายชราต้องการ

"ดี...วันนี้ฉันว่าทุกอย่างเป็นไปตามต้องการ ไว้พรุ่งนี้ อื้ม....น้ำยาอาจจะต้องเคี่ยวไปอีกสองสามวัน ดราก้อนเธอไปช่วยเนวิลคัดสมุนไพรหน่อยก็แล้วกันนะ ฉันว่ามันมีมาโขทีเดียว"

"ครับ..."

เขารับคำ ตั้งแต่ทำงานมาศาสตราจารย์ชราไม่เคยเรียกชื่อเขาถูกเลยสักครั้ง ชายหนุ่มแก้จนขี้เกียจแก้เสียแล้วจนได้แต่ปล่อยเลยตามเลย แต่กระนั้นเขาก็มีความสุขดีที่ได้ทำงานที่นี่ ศาสตราจารย์นอร์เบิร์ตมักจะวุ่นกับตำราและม้วนกระดาษกองโด ตลอดจนจับนี่ผสมนั้นอยู่สำหรับสูตรยาใหม่ ๆ ชายชราวางใจที่จะให้เขาควบคุมและปรุงยาทั่วไปตามรายการที่สถานพยาบาลสั่ง

"วันนี้ขอบใจมากทุกคน...พรุ่งนี้ฉันคงแวะเข้ามาแค่ตอนเย็นน่ะนะ"

"พรุ่งนี้เจอกันมัลฟอย..."

เขาพยักหน้า เนวิลล์เริ่มที่จะกล้าทักทายหรือบอกลาเขาแล้ว นั่นคือเรื่องดี เพราะเขามักจะรำคาญท่าทีหัวหดและพูดตระกุกตระกักราวกับกลัวว่าเขาจะสาป ชายหนุ่มลงบันทึกเวลาเลิกงาน เขารับค่าจ้างที่ค่อยข้างสมเหตุสมผลจากศาสตราจารย์นอร์เบิร์ต มันทำให้สภาวะทางการเงินเป็นไปได้ด้วยดี แม้จะยังไม่ถึงกับสบายนัก

ชายหนุ่มเดินออกจากชั้นใต้ดินขึ้นมายังถนนหลัก วันนี้พวกเขาทำเวลาได้ดีทีเดียว ชายหนุ่มถอนหายใจ พลางสะบัดไหล่คลายความเมื้อยล้า เขาจำแวะซื้อของตามที่เฮอร์ไมโอนี่สั่งอีกนิดหน่อย

"เฮอร์ไมโอนี่..."

เขาเอ่ยชื่อหญิงสาวที่อุ้มท้องลูกของเขาออกมาเบาๆ ใบหน้าคมคายขยับยิ้มบาง ๆ ตั้งแต่คืนนั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้องเนรเทศตัวเองไปยังห้องเก็บของอีก เขาสามารถนอนกอดเธอ ลูบท้องนูน ๆ ที่บางครั้งเจ้าตัวแสบก็ดิ้นไปมาจนคนตัวเล็กน้อยไม่หลับในบางครั้งทีเดียว เดรโกเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกร้านอัณมณี เขาแวะดูมันมาทั้งอาทิตย์ ดวงตาสีซีดจับจ้องไปยังแหวนวงเล็กประดับเพชรน้ำงามชูเด่นสะท้อนแสงตัวเรือนถักทอเป็นลวดลายคล้ายเถาวัลย์อ่อนช้อย เขาจ้องมองป้ายราคาที่ค่อนข้างสูงสำหรับสถานะเขาในตอนนี้ ผิดจากเมื่อก่อนที่ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องทองคำ

เดรโกถอนหายใจ ตั้งแต่แต่งงานกับเธอมา เขายังไม่เคยให้แหวนเฮอร์ไมโอนี่เลย เขาอยากจะมอบแหวนแต่งงานให้เธอ แม้จะรู้ว่าหญฺงสาวคงไม่ได้คาดหวังอะไร แต่เขาอยากให้เธอมีความสุข อยากให้เธอยิ้มจากหัวใจ บรรจงมอบจุมพิตและอ้อมกอดแสนอบอุ่น และเขาจะสัญญาว่าจะดูแลเธอกับลูกอย่างดีที่สุด

"ผู้ชายที่ยืนจ้องเครื่องประดับตรงหน้า...คงจะมอบให้คนรักอย่างไม่ต้องสงสัย และแน่นอนผู้ชายคนนั้นช่างโรแมนติกเหลือเกินนะคะ..."

เสียงหวานดังขึ้นเบื้องหลังเรียกความสนใจให้แก่ชายหนุ่ม คิ้วเรียวขมวดเป็นปม เดรโกหันไปมอง เขาเห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งในชุดคลุมแม่มดสีเข้ม เธอมีใบหน้างดงามมาก โดยเฉพาะดวงตาสีมรกตวาวคู่งามที่จ้องมองเขา เรือนผมสีบรูเน็ตยาวสลวยเหยียดตรง เธอกำลังส่งยิ้มขบขันให้แก่เขา

"คุณเกรนเจอร์ช่างโชคดีเหลือเกิน" หล่อนยิ้มหวาน เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของชายหนุ่มผมบลอนด์ 

"เมอร์ลิน...ฉันคงเสียมารยาทมากเลย...แอสโทเรีย กรีนกราสค่ะ"

"กรีนกราส?" เขาตาเบิกกว้าง หญิงสาวตรงหน้าส่งยิ้ม มือน้อย ๆ ยืนให้จับอย่างเป็นมิตร

"อดีตคู่หมั้นของรุ่นพี่ไงคะ"

เขาอึ้งไปชั่วขณะ หากแต่ก็ยอมจับมือเธอ หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองใด ๆ เลยที่เขาทำให้การหมั้นหมายนั่นกลายเป็นโมฆะ

"ขอโทษด้วยสำหรับเรื่อง เอ่อ..." เขาอ้ำอึ้ง หญิงสาวส่ายหน้า

"ไม่ใช่ความผิดรุ่นพี่หรอกค่ะ...บอกตามตรงฉันก็แอบโล่งใจ...สาวๆสมัยนี้อยากออกเดตก่อนแต่งงานทั้งนั้นแหละค่ะ แต่ก็นะคะคุณแม่กับคุณลุงลูเซียสโมโหน่าดูเลย"

"ก็คงเป็นงั้น..."

"รุ่นพี่ทำงานอยู่แถวนี้หรอคะ?"

ดวงตาสีมรกตวาววับทำให้ชายหนุ่มเผลอนึกถึงมารดา เขาเม้นปากเป็นเส้นตรง ก่อนจะพยักหน้ารับ แต่ไม่ยอมบอกสถานที่ให้เธอทราบ แอสโทเรีย กรีนกราส ชวนเขาไปดื่มกาแฟในตอนนี้ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้บอกปัด เขาไม่อยากเสียมารยาท อย่างน้อยการที่เขาถอนหมั้นเธอเขาก็ควรจะเลี้ยงกาแฟสักแก้วเป็นการไถ่โทษ

"จะสั่งขนมก็ได้นะ..." เขาเอ่ยท้วงเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าสั่งเพียงกาแฟดำร้อนแก้วเดียวเช่นเดียวกับเขา แอสโทเรียส่ายหน้า

"ไม่ค่ะขอบคุณ...จะแปลกประหลาดไหม ฉันเป็นผู้หญิงประเภทไม่ทานของหวาน..." เธอบอกเขา "...ฉันไม่ชอบ"

"แป้งและน้ำตาล!"

ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มดูผ่อนคลายลง เขาเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของ ดาฟเน่ กรีนกราสเพื่อนร่วมชั้นของเขา แต่เดรโกกลับจำแอสโทเรียไม่ได้ เธอหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดีบอกว่าเพราะเขามัวแต่สนใจกับการแข่งขันกับพวกพอตเตอร์เสียสนไม่มีเวลามาสนใจรุ่นน้องร่วมบ้าน ชายหนุ่มหัวเราะให้กับข้อคิดเห็นที่น่าจะเป็นจริงทีเดียว

"น่าแปลกที่เห็นนักเรียนฮอกวอตส์ออกมาหาซื้อของกันตอนนี้..." เขาตั้งข้อสังเกตเมื่อเห็นหอบสัมภาระของเธอที่วางกองอยู่บนเก้าอี้ "...อีกตั้งสองสัปดาห์กว่าจะเปิดเรียน ร้านรวงจะคึกคักก็ตั้งสัปดาห์หน้า"

แอสโทเรียส่ายหน้า พลางจิบกาแฟเธอบอกชายหนุ่มว่าคาเฟอีนตอนเย็นไม่ส่งผลให้นอนไม่หลับเช่นเดียวกับเขา

"ความคึกคักดึงดูดฉันไม่ได้หรอกค่ะ...ฉันอยากได้ความสงบในการเลือกซื้อของ ตำราดี ๆ สักสองสามเล่ม มากกว่ามาเบียดกับพวกเด็ก ๆ เมอร์ลินเป็นพยานได้ฉันมาซื้อตอนที่ตรอกคึกคักก็แต่ปีหนึ่ง แค่ต่อแถวซื้อเสื้อคลุมเล่นเอาสยองเลยล่ะ พอปีสองปีสาม โชคร้ายที่ส่วนสูงของฉันเพิ่มเร็วกว่าคนอื่น ฉันก็ใช้เอลฟ์จัดการให้"

ดวงตาสีซีดจับจ้องไปที่หญิงสาว เธอกำลังเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างเปิดเผยและเป็นกันเอง ตระกูลกรีนกราสเป็นหนึ่งในยี่สิบแปดตระกูลศักดิ์สิทธิ์ หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้วางตัวเย่อหยิ่งเลย แม้ว่ากระเป๋าหรือเสื้อคลุมของหล่อนจะราคาแพงลิบทีเดียว

"อันที่จริงโชคดีที่ฉันเจอรุ่นพี่นะคะ ฉันกำลังหาข้อมูลเรื่องไม้กวาดสักหน่อย อดีตกัปตันทีมควิชดิชคงพอจะให้คำแนะนำได้นะคะ" เธอบอกเขา "...ฉันแวะมาดูไม้กวาดอันใหม่ เมอร์ลินช่วยตื่นเต้นจังที่จะบอกว่าฉันได้เป็นซีกเกอร์คนใหม่ของสลิธีรีนค่ะ!"

"ยินดีด้วยแอสโทเรีย!"

เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยความยินดีจากใจ เดรโกเล่าว่าเขาใช้ไม้กวาดนิมบัสสองพันหนึ่งด้ามเก่าตั้งแต่สมัยเรียนปีสอง จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนใหม่เสียที

"จะว่าแต่ฝีมือก็ไม่ได้นะคะ ไม้กวาดก็มีส่วน" หล่อนเอ่ยออกมาตามที่คิด "...รุ่นพี่มีไม้กวาดในใจไหมคะ บางทีฉันจะได้ลองไปหาดูบ้างน่ะค่ะ"

"อืม..." ชายหนุ่มครุ่นคิด เขานึกถึงแฮร์รี่ ไม้กวาดอันใหม่ของแฮร์รี่เหมาะสำหรับซีกเกอร์ที่ต้องใช้ความเร็ว

"ไม้กวาดไฟร์โบลต์ เหมาะสำหรับนักกีฬาตำแหน่งซีกเกอร์ เพราะมันจะช่วยในเรื่องของการทรงตัว "

"ไม้กวาดไฟร์โบลต์...เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจทีเดียวค่ะ"

"ไม้กวาดไฟร์โบลต์ ผลงานชิ้นเอกของแรนดอล์ฟ สปัดมอร์ มีความสามารถด้านการขี่ในสภาพอากาศต่างๆได้ดี มีที่วางเท้าที่ไม่ลื่น และสามารถปรับทิศทางได้แม่นยำ ด้ามทำจากไม้มะเกลือขัดเงา ก้านทำจากไม้ฮาเซลที่ทำให้ขี่ได้เร็วราวกับจรวด" เดรโกบอกให้เธอฟังด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาเกือบลืมไปแล้วว่าตนหลงใหลกีฬาชนิดนี้ขนาดไหน

"ฉันเคยอ่านเจอว่าไม้กวาดไฟร์โบลต์ทุกด้ามจึงมีหมายเลขสีทองสลักไว้อยู่บริเวณด้ามจับของไม้กวาดด้วยนะคะ"

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ "นั่นแหละมันจึงพิเศษล่ะ"

จากนั้นพวกเขาก็คุยกันเรื่องควิชดิชอย่างออกรสจนแทบจะลืมเวลา เดรโกประทับใจที่สาวสวยอย่างแอสโทเรียนั้นเป็นนักกีฬา เขารู้ดีว่ารูปร่างเพรียวบางของเธอคงจะทำให้การทรงตัวบนไม้กวาดน่ามองอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่บ่อยนักที่สาวสวยจะเป็นนักกีฬาตัวจริงประจำบ้าน และแน่นอนมันย่อมทำให้พวกเธอดูน่าสนใจขึ้นเป็นกอง เหมือนที่สมัยก่อนเขาเหม็นขี้หน้าพวกวีสลีย์หัวแดง แต่กลับไม่รังเกียจวีสลีย์น้อย เพราะเธอเป็นสาวสวยที่เล่นควิชดิช!

"อึกสุดท้ายนี้ฉันคงต้องของตัวแล้วค่ะ รุ่นพี่คงต้องรีบกลับบ้าน...ยินดีจริง ๆที่ได้เจอกัน...ตอนแรกที่โดนถอนหมั้นฉันคิดว่ารุ่นพี่จะรังเกียจฉันซะอีก"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...เอาเป็นว่าเราคงเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม"

"แน่นอนค่ะ..." เธอยิ้มกว้างชวนมอง "...ยินดีอย่างยิ่งเลย"

เดรโกพยักหน้า เขาดื่มกาแฟอึกสุดท้ายเช่นกัน พ่อของเขาเคยบอกว่าลูกสาวของตระกูลกรีนกราสนั่นน่าสนใจและน่ารักมาก เขาไม่เคยเชื่อพ่อเลย จนกระทั่งได้มานั่งคุยกับเธอ อย่างน้อยแอสโทเรียก็ห่างไกลจากผู้หญิงส่วนมากที่เขารู้จัก เจ้าหล่อนมักจะทำตัวน่าเบื่อ น่ารำคาญเหมือนผีแบนซี่

"แอสโทเรีย...ฉันมีเรื่องจะขอร้อง"

"คะ...?"

"ถ้าเจอพ่อฉัน อย่าบอกเขานะ"

หญิงสาวขยับยิ้มพลางขยิบตาให้แก่เขาอย่างเป็นกันเอง

"ไว้เจอกันนะคะรุ่นพี่เดรโก..."

ชายหนุ่มเป่าลมออกจากปาก เขามองดูหญิงสาวที่หมุนตัวกลับไปด้วยท่วงท่าสง่างามด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าตระกูลมัลฟอยคงจะไม่ต้องเป็นศัตรูกับตระกูลกรีนกราสแล้ว ในเมื่อหญิงสาวตรงหน้ายอมรับการถอนหมั้นได้เป็นอย่างดี โชคซ้ำสองเขายังได้เธอเป็นเพื่อนเพิ่มอีกตั้งหนึ่งคน....

 

 

 

 

Talk.

อะมาแล้วค่ะ เปิดตัววววว

น้องแอสโทเรีย ของเรา อืม...สาวนักกีฬาคนสวย มีไลฟสไตล์ที่โดนใจ และเหมือนเฮีย

อื้ม......

อื้มมมมมมมม

ยังไงคะคุณ มันยังไง ตัวละครลับที่ว่านี่ อิอิอิอิอิอิ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #636 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 02:28
    สาบานว่าเทอวไม่มีแผนร้านใช่ไหม
    #636
    0
  2. #620 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:47
    ดูน่ารักดีนะ เเต่อย่ามาทำให้ครอบครัวร้าวฉานเลยลูก...
    #620
    0
  3. #435 emmusic (@emmusic) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:28

    แอสทอเรียมาดีแน่หรอค๊าาาา อย่ามาแยกน้องเดรโก้ออกจากเมียและลูกนะ ไม่ยอม!

    #435
    0
  4. #247 ชื่อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 10:06

    ตอนนี้ดราอยากเข้ไปฆ่ามัน

    #247
    0
  5. #201 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 12:47
    ทำไมรู้สึกว่าแอสโทเรียไม่ได้มาดี เหมือนจะมาสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวชาวบ้านมาก ไม่แน่ลูเซียสอาจรู้เห็นเป็นใจ เพราะ อยากให้ตระกูลมีผู้นำในรุ่นต่อไป โดยเลือกแอสโทเรียเป็นลูกสะใภ้ให้มาช่วยดึงเดรโกออกห่างจากน้องกับลูก เดรโก ถ้านายเผลอหวั่นไหว จูบหรือมากกว่านั้น รีดเตรียมราดน้ำมันจุดไฟเผาเรือ แล้วพาน้องกับลูกหนี+หาพ่อใหม่งานดีใจประเสริฐให้ลืมพ่อของลูกไปเลย หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ มโนไปในแง่ลบไกลมากก ไรท์แต่งสนุกดีค่ะ มาอัปบ่อยๆนะคะ สู้ๆ
    #201
    0
  6. #200 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 11:21

    ไลฟ์สไตล์เหมือนกันแล้วไงเดรโก ถ้าหลงผิดเตรียมบอกลาลุกเมียเลย ชั้นจะเอาไปซ่อน!!!!

    #200
    0
  7. #199 PpangolinNnnn (@Malfoy-Princess) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 01:48
    อ่านเเล้วรู้สึกย้อนเเย้งเเฮะ.. ชอบคนนิสัยเเบบเเอสโทเรีย เเต่เห็นเเบบนี้เเล้วหมั่นไส้ในคราวเดียวกัน
    #199
    0
  8. #198 HARESJ (@haresj14) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 00:59
    ห้ามหลงนะเดรโก ลูกเอ็งกำลังจะคลอด!!!!
    #198
    0
  9. #197 Permo (@permo12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 00:05
    มาดีจริงๆใช่ไหม แอบกลัวเด้อ
    #197
    0
  10. #196 Jinny1998 (@Jinny1998) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:28
    เฮอร์ไมโอนี่รอ อยู่นะเดรโก 55
    #196
    0
  11. #195 Gonna die (@Sasukehinata) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:08

    ดราก้อนนายอย่าหลงผิดนะ โอเคไหม?

    #195
    0
  12. #194 ngek2002 (@ngek2002) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:52
    น่าสงสัย....
    #194
    0
  13. #193 Ammilina (@Ammilina) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:28
    เดรกนายห้ามสนใจห้ามหวั่นไหวแอสโทเรียนะถ้านายทำเฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้เสียใจ นายไม่ได้เจอเธอแน่
    #193
    0
  14. #192 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:09
    ตั้งหน้าตั้งตารออ่านเฮอร์ไมโอนี่กับลูกน้อยเสียดายได้อ่านเปิดตัวยัยแอสใจไม่ดีเลยกลัวเธอมาแย่งพ่อเดรกของเรายากแม่เฮอร์55
    #192
    0
  15. #191 kanthida2248 (@kanthida2248) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 20:26
    ไม่น่าไว้ใจๆ
    #191
    0
  16. #190 XYCYMN (@XYCYMN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 20:24
    ฉันขอระแวงไว้ก่อนแล้วกัน เฮอร์ไมโอนี่ เธออยู่เฉยๆ ฉันจะจัดการเอง!!!!
    #190
    0
  17. #189 Angels cry (@junelove-sakusa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 19:53

    มานิ่ง ๆ แบบนี้ไว้ใจไม่ได้ จริง ๆ นะ เซ็นผู้หญิงมันบอกว่านางไม่มาดีแน่ (ถ้าเป็นตัวละครลับ) คงไม่ได้มาเพิ่มน้ำตาลให้พระนางหรอก

    ระแวงงงงจ้าาา เดรกกอย่าหวั่นไหวลูก น้องสวย น้องเริ่ด น้องเหมือนแกรร แต่แกรักน้องไม่ได้นะ ...

    เตรียมไม้เรียววไว้ตีใครดี แอสโทเรียส หรือ ไรท์เตอร์ 5555 ลุ้นนนค่ะ

    #189
    0
  18. #188 301044 (@301044) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 19:32
    ต้องมีดราม่าเล็กๆรึเปล่านะ 5555
    #188
    0
  19. #187 Zameaom (@Zameaom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 19:07
    นางจะมาดีใช่ไหม ฉันไม่ไว้ใจหล่อนนนน
    #187
    0
  20. #186 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:55
    เอิ้มมชีแอส กลับไปเลยค่ะ กลับบ้านหล่อนไปเลยค่ะ🤦🏻‍♀️
    #186
    0
  21. #185 night angle (@lasty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:44
    กลิ่นดราม่าตุๆ
    #185
    0
  22. #184 Myskywiyhyou (@Myskywiyhyou) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:43
    รอตอนต่อไปนะคะไรท์ ขอบคุณที่มาอัพให้อ่านค่ะ
    #184
    0
  23. #183 SiradaSaenla (@SiradaSaenla) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:41
    แคลงใจแล้วน้าไรต์
    #183
    0
  24. #182 Eemiii (@Inntraawa__3125) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:37
    แอสโทเรีย มาดีใช่ไหมคะไรท์...
    #182
    0
  25. #181 ice2543222 (@ice2543222) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:37
    ขอบคุณที่อัพนะคะ โอ้ยยยๆ
    #181
    0