(Draco x Hermione)Young mother

ตอนที่ 11 : บทที่ 8 งานเลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

บทที่ 8 งานเลี้ยง

black wedding candles with antique silver candle sticks

เช้าวันเสาร์ที่บ้านโพรงกระต่างนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข ครอบครัววิสลีย์ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่จะมาจัดเลี้ยงที่บ้านของพวกเขา เมื่อคืนที่ผ่านมาอาร์เธอให้ลูกชายฝาแฝด รอน และแฮร์รี่ช่วยกันตัดหญ้าที่สนาม ประดับไฟปองปองไปตามแนวรั้วไม้ และต้นไม้ใหญ่ เฟร็ดและจอร์ชอาสาตั้งเสาทั้งสี่ขึ้น ก่อนที่อาร์เธอจะช่วยประดับไฟระย้า โดยมีมอลลี่และจินนี่ช่วยกำกับอยู่ไม่ห่าง พวกเขาจำความสนุกสนานของงานแต่งบิลได้ดี บรรยากาศนั้นกลับมาแล้ว

เช้าวันนี้พวกผู้ชายจะไปจัดโต๊ะเพิ่มเต็ม เขาไม่มีแขกมาร่วมงานนอกจากเพื่อน ๆ ของพวกเขาไม่กี่คน จินนี่จะเป็นลูกมือมอลลี่ที่เริ่มอบขนมเค้กสำหรับเซอร์ไพรเฮอร์ไมโอนี่ ช่วงบ่ายรอนและแฮร์รี่จะไปรับพ่อแม่ของเฮอร์ไมโอนี่ที่จะมาพร้อมกับอาหารจานหลัก ส่วนเจ้าของงานจะมาในช่วงเย็น ใกล้งานเลี้ยงทีเดียว งานนี้ไม่มีพิธีใด ๆ นอกจากการทานอาหารร่วมกันในบรรยากาศสบาย ๆ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาวางแผนไว้

ป๊อป...!

ป๊อป ป๊อป ...!

ป๊อป ป๊อป ...!

ป๊อป...!

เสียงป๊อปดังขึ้นเกือบสิบครั้งที่บริเวณด้านหน้า มอลลี่มองหน้าลูก ๆ ด้วยความงุนงง พวกเขาทิ้งจานแพนเค้กไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะรีบออกไปเปิดประตู ทันใดนั้นเองครอบครัววีสลีย์ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นเหล่าเอลฟ์ประจำบ้านตัวน้อยในชุดเสื้อผ้าเก่าต่างก้มหัว หูแหลมของมันตั้งขึ้น ดวงตากลมโตจ้องเป๋งมาที่พวกเขา

"เฟร็ด...จอร์ช!" นางมอลลี่แผดเสียงลั่น

"อธิบายมาทีว่าลูกกำลังเล่นตลกอะไรอีก!"

"เสียใจฮะแม่...ผมเปล่า"

"ผมก็เปล่า"

ทุกคนงุนงง ถ้านี่ไม่ใช่ฝีมือของสองแฝดจอมแสบ แล้วเหตุใดพวกเอลฟ์จึงมาชุมชุนกันที่บ้านโพรงกระต่ายเสียได้

"ให้ตายเถอะ...ร้ายกาจไปเลย ฉันว่าพวกนี้ต้องมางานแต่งเฮอร์ไมโอนี่" รอนนึกขึ้นได้ พี่น้องวีสลีย์มองหน้าเขา "ก็แหม ลืมไปแล้วหรือไง เฮอร์ไมโอนี่พล่ามเรื่องการเรียกร้องสิทธิ์ให้เอลฟ์ประจำบ้านตลอดหน้าร้อนปีที่แล้ว พวกมันอาจจะมาแสดงความยินดีกับเธอก็ได้"

"ร้ายกาจไปเลยน้องรัก!"

เขายักคิ้วอย่างภาคภูมิใจในความชาญฉลาดของตนเอง

"อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ก็ได้ใครจะรู้..." จินนี่เบ้ปาก

"งั้นอธิบายแม่มาที...เอลฟ์พวกนี้เป็นของใคร"

อากาศเบื้องหน้าบิดวนเป็นเกรียวคลื่น ก่อนจะปรากฏเสียงของหายตัวดังขึ้นอีกเป็นครั้งสุดท้าย

"ของฉันเอง...."

น้ำหวานเยือกเย็นดังขึ้นท่ามกลางความตื่นตะลึงของครอบครัววิสลีย์ พวกเอลฟ์ตัวน้อยแหวกทางเป็นแถว มันก้มหน้าลงแนบพื้นด้วยความกลัว หูแหลมๆลู่ลง

"เอลฟ์ของตระกูลมัลฟอย...สวัสดีอาร์เธอ มอลลี่!"

มอลลี่เพ่งสายตาไป เบื้องหน้านั้นเป็นสตรีผมบลอนด์ที่เกล้าเป็นมวยต่ำประดับเครื่องเงิน ใบหน้างามราวรูปสลับเย่อหยิ่งและถือดีเชิดสูง เสื้อคลุมสีมะกอกนั้นปราณีตและงดงาม หล่อมสวมถุงมือผ้าแพรราคาแพงสีดำขลับผิวขาวผ่องเจิดจ้า

"มัลฟอย...นาร์ซิสซา มัลฟอย!"

มอลลี่ไม่ชอบหล่อนตั้งแต่สมัยเป็นรุ่นน้องที่ฮอกวอตส์ นาร์ซิสซาขึ้นชื่อเรื่องความถือตัวและไม่เป็นมิตรไม่ว่ากับใครก็ตาม มอลลีี่เคยแอบคิดว่าหล่อนเหมาะกับลูเซียสที่สุดแล้วเหมือนพวกคู่รักปีศาจตัวร้ายในนิยายไม่มีผิด และหล่อนก็เป็นคนสุดท้ายที่คิดว่าจะมาเหยียบบ้านโพรงกระต่าย

"เธอมาทำอะไรที่นี่!!"

มอลลี่เสียงแข็งจ้องเขม็งไปที่หล่อน กาลเวลาทำอะไรนางไม่ได้เลยจริง มอลลี่ค่อนแคะในใจ ดูหล่อนสิเลี้ยงลูกเป็นขโยง ทำงานบ้านทั้งวัน ยายคุณนายมัลฟอยนี่วันๆคงเอาแต่ทำผมและตัดชุดคลุมแน่นอน

"ที่รัก..." อาร์เธอจุ๊ปาก เด็ก ๆ ยืนมองนาร์ซิสซาด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาเคยเห็นแม่ของเดรโกมาบ้าง แต่ไม่เคยเจอกันซึ่งหน้า หล่อนเหมือนสตรีที่หลุดมาจากภาพวาดน้ำมันที่ประดับอยู่ในวัง

"ขอโทษที่เสียมารยาท..." นางเอ่ยขึ้นราบเรียบ "...ฉันมาอย่างกระทันหันต้องขออภัยด้วย ในฐานะแม่ของเดรโก ฉันคิดว่าลูกชายของฉันควรมีงานเลี้ยงที่ดี...กว่า" หล่อนอยากเอ่ยว่าท้องไร่ท้องนา แต่ก็เลือกที่จะเงียบลง

"ร้ายกาจ!" สองฝาแฝดมองหน้ากัน

"งั้นก็เชิญเลย...แล้วนี่ลูเซียสจะมารึเปล่า" อาร์เธอถาม นางส่ายหน้าแต่พองาม

"ไม่...มีแค่ฉัน"

"เชิญคุณนายเข้ามาก่อน" เฟร็ดร้องบอก

"เราจะเสิร์ฟน้ำชาให้เอง" จอร์ชเสริม แม่ของพวกเขาก็ตีเข้าให้จนฝาแฝดร้องเสียงหลง นาร์ซีสซากระแอมน้อย ๆ

"ไม่ ฉันไม่รบกวนพวกคุณขนาดนัั้นหรอก จริงไหมมอลลี่"

"หึ..."

"พวกเธอไป...เอ่อ จัดการเวลาส่วนตัวเถอะ นั่นใช่ไหมที่จัดเลี้ยง" นิ้วที่ประดับแหวนมรกตเม็ดงาามชี้ไปที่สนามด้านข้างที่พวกเขาเตรียมงานไว้บางส่วน มอลลี่พยักหน้าแบบไม่เต็มใจ "...ฉันจัดการที่เหลือต่อเอง"

"เธออย่ามายุ่งดีกว่านาร์ซิสซา..."

"อะไรนะ..."

"ไม่เอาน่ามอลลี่" อาร์เธอกระซิบข้างหู เขารู้ดีว่าภรรยาไม่ชอบขี้หน้าพวกมัลฟอยมากแค่ไหน แต่งานนี้จะหมดสนุกเอาถ้าทั้งสองมัวแต่ตั้งแง่ใส่กัน "....ยังไงหล่อนก็เป็นแม่เดรโกนะ ให้หล่อนจัดการเถอะ ดีเหมือนกันที่รัก คุณจะได้มีเวลาทำอย่างอื่นไงจ๊ะ..."

"จะทำอะไรก็เชิญ..." มอลลี่เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย "...แต่อย่ามาวุ่นวายกับบ้านเราก็พอ"

นาร์ซิสซาเหยียดยิ้ม หล่อนไม่ได้จะขออนุญาติสักหน่อย นางปรบมือสองที หีบไม้ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น นางชี้มือไปที่สนาม พวกเอลฟ์ตัวน้อยก็เริ่มขนย้ายโดยมีสายตาของครอบครัววีสลย์มีมองตาม นาร์ซีสซาโบกไม้กายาสิทธ์ครั้งหนึ่ง เต็นท์สีขาวสะอาดตาก็ปรากฏอยู่ด้านข้าง พวกเอลฟ์ตัวน้อยเริ่มกระวีกระวาดมุดเข้าไปจัดการสิ่งต่าง ๆให้เรียบร้อย

"ร้ายกาจไปเลย...เราไปหาคุณนายมัลฟอยกันดีจอร์ช!"

ไม่ทันที่เฟร็ดจะตอบรับ ทั้งคู่ก็ถูกบิดหูจนร้องโอย

"อยู่เลยนะทั้งคู่ เข้าบ้านไปเลย อย่าไปยุ่งกับหล่อนเชียว...อย่าหาว่าแม่ไม่เตือน...ถ้าว่างนักก็ไปให้อาหารไก่เลย!"

นางลากลูกชายเข้าไปในบ้านอย่างหัวเสียที่มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน อาร์เธอส่ายหน้าให้ภรรยาที่หายเข้าบ้านไปพร้อมกับเสียงปึงปัง เขาวางมือบนเส้นผมสีแดงของลูกสาว จินนี่หันมามองหน้าพ่อ

"ไม่ถูกกัน...ตามประสาผู้หญิงน่ะลูก"

"หนูก็ว่างั้น..." จินนี่จ้องมองไปที่เต็นท์สีขาวด้วยความสนใจ อาร์เธอยิ้ม

"ไปสิ...ไปช่วยคุณนายมัลฟอยสิลูก"

"หนูไปได้หร่ือคะ..."

"ได้สิ...หล่อนไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก" อาร์เธอบอก "ส่วนรอน ลูกไปล้างหน้าได้แล้ว นัดกับแฮร์รี่ไว้นิ ที่จะไปรับพ่อแม่ของเฮอร์ไมโอนี่ ไปได้แล้วอย่าให้สายล่ะ"

"ครับพ่อ...."

 

เอลฟ์ตัวน้อยต่างลงมือจัดการลื้อข้าวของจากหับไม้ใบใหญ่ นาร์ซิสซายืนเคาะไม้กายาสิทธิ์ควบคุมงาน เป็นจังหวะเดียวกับที่หล่อนได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ สาวน้อยผมแดงส่งยิ้มให้ เธอมีใบหน้าเหมือนมอลลี่ที่รูปร่างผอมบางกว่ามาก

"สวัสดีค่ะคุณนายมัลฟอย...หนูจินนี่ค่ะ"

นาร์ซิสซายิ้ม เด็กสาวมีอัทธาศัยดีเหมาะพ่อมากกว่าแม่ทีเดียว นาร์ซิสซามีพี่น้องและหลานสาว จึงทำให้หล่อนเอ็นดูเด็กผู้หญิงเป็นพิเศษ ถ้าหากไม่เพราะสุขภาพของหล่อนเอง หล่อนก็อยากจะมีลูกสาวอีกสักคนเหลือเกิน

"มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ"

"ดีทีเดียว...ฉันอยากรู้ว่ามีแขกทั้งหมดกี่ที่"

"อื้ม..." จินนี่นับนิ้ว "ถ้ารวมคุณด้วยก็...สิบสี่คนค่ะ"

"สิบสี่หรือ..." นางตกใจ ข้าวของนี่เตรียมมาสำหรับสองร้อยที่ี่คืองานเล็กสำหรับหล่อน ถ้างานฉลองที่สมเกียรติงานแต่งงานของลูกชายคนเดียวกับแม่มดในตระกูลศักดิ์สิทธิ์นางพร้อมจะลงหน้าหนึ่งของเดลี่พรอเฟ็ต !

"ทริซซี่!"

"เจ้าคะนายหญิง" เอลฟ์ตัวน้อยรีบตรงมาแทบเท้า

"หยุดก่อน ฉันจะปรับแผนใหม่"

นางนาร์ซิสซาเรียกให้จินนี่เดินตามไปที่เต็นท์สีขาวอันเป็นที่พักชั่วคราวของหล่อน เมื่อเข้ามาด้านใน จินนี่ถึงกับร้องออกมาด้วยความตื่นตะลึง เพราะด้านในนั้นกว้างขวาง ประกอบไปด้วยชุดรับแขกด้วยเครื่องหลุยส์หรูหรา ชุดน้ำชาวางตั้งรออยู่บนโต๊ะพร้อมของว่างน่ารับประทาน อีกส่วนมีฉากกั้นไว้เป็นส่วนแต่งตัว ราวแขวนชุดคลุม หมวก รองเท้า และกระจกเต็มบาน จินนี่ไม่เคยเห็นอะไรที่เลิศเลอเช่นนี้มาก่อนในชีวิต สำหรับเธอแล้วห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์นั้นหรูหรามาก แต่กลับเทียบเต็นท์พักของคุณนายมัลฟอยไม่ได้เลย

"นั่งก่อนสิ..."

นางผายมือ นาร์ซิสซาเอ็นดูลูกสาวคนเล็กของตระกูลวิสลีย์เป็นพิเศษอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาจจะเพราะความเรียบง่ายและดูไร้เดียงสาของเธอก็ได้ นางจำได้ว่าเดรโกเคยพูดถึงอยู่บ้างว่าเธอเด็กกว่าเขาแค่ปีเดียว แล้วก็เป็นเด็กสาวที่เล่นควิชดิชได้ยอดเยี่ยมต่างจากพี่ชาย

"เมอร์ลินเป็นพยาน...คุณขนของพวกนี่ติดตัวไปด้วยทุกที่เลยหรอคะ..." ดวงตาของจินนี่แวววา พลางจ้องไปรอบ ๆ นาร์ซิสซารินชาให้เธอ

"ไม่หรอก....ฉันแค่ไม่อยากรบกวนบ้านเธอน่ะ" หล่อนอยากบอกเหลือเกินว่าไม่อยากข้องเกี่ยวกับบ้านรูหนูสกปรก แต่บรรยากาศโดยรอบถือว่าไม่เลวร้ายนัก มีทุ่งหญ้ากว้างขวาง ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านระย้า และหนองน้ำใกล้ชายป่า ถ้าไม่นับตัวบ้านที่นี่ก็บรรยากาศดีทีเดียว

"ทริซซี่!!"

"เจ้าค่ะนายหญิง"

"ฉันอยากได้ดินเนอร์แบบโต๊ะยาวสำหรับสิบสี่ที่นั่ง ใช้โต๊ะและเก้าอี้ไม้มะกอกเท่านั้น คลุมผ้าให้เรียบร้อย...เชิงเทียน และจานต้องเป็นชุดเครื่องเงินแกะสลัดลายช่อเถาวัลย์และงูเข้าใจไหม ที่สำคัญใบไม้ที่ใช้ตกแต่งจะต้องเป็นโทนสีเขียว sacramento เท่านั้น นายน้อยชอบสีเขียว อย่าให้พลาดล่ะ!"

"เจ้าค่ะ..."

"เอาเสาพวกนั้นออกให้หมดเลยนะไฟลูกกวาดน่าเวียนหัวด้วย แล้วก็อย่าลืมประดับรั้วด้วยเชิงเทียนล่ะ ฉันไม่ชอบเห็นที่มันโล่งแบบนี้... รีบไปสิ!"

"จะเจ้าค่ะนายหญิง"

นางส่ายหน้า งานเล็กๆแบบนี้พวกเอลฟ์ไม่น่าจะพลาด นาร์ซิสซาอยากให้ทุกอย่างสมบูรณ์พร้อม จินนี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ งานสบายที่พูดถึงดูท่าจะไม่น่าสบายเสียแล้ว

"จินนี่"

"คะ..."

"ฉันจะให้เธอเป็นผู้คอยดูแลความเรียบร้อยในงานก็แล้วกัน..."

"หนูต้องทำอะไรนะคะ...?" หญิงสาวงุนงง

"ก็แค่...ดูให้ทุกอย่างลงตัว" นาร์ซิสซาบอก "...ฉันไม่ค่อยอยากสุงสิงกับใคร เออทำได้ใช่ไหม"

"เอ่อ งั้นมั้งคะ" จินนี่คิดว่าคงหมายถึงช่วยต้อนรับแขกในงาน ซึ่งก็คือพี่น้องเธอนั่นเอง และก็คอยดูอยากให้พี่ ๆ ของเธอทำความวุ่ยวายในขณะที่รับประทานอาหาร

"มาทางนี่สิ..." นาร์ซิสซาลุกขึ้นพาจินนี่ไปส่วนห้องแต่งตัว "...เธอมีชุดหรือยัง"

"หนูมีเดรสเรียบๆแล้วค่ะ..."

"ฉันว่านั่นดูไม่เหมาะสำหรับดินเนอร์หรอกนะ" นางจุ๊ปาก ไล่มือไปตามเสื้อผ้าแสนสวยอย่างตรึกตรอง นาร์ซิสซาเป็นพวกคลั่งความสมบูรณ์แบบ หล่อนจะไม่ยอมให้เสื้อผ้าแย่ ๆ ของพวกวิสลีย์มาทำให้งานเลี้ยงมื้อค่ำของลูกชายพังไม่เป็นท่า เห็นทีว่าหล่อนจะต้องแปลงโฉมพวกเขาทั้งตระกูลแน่ ๆ ถ้าไม่อยากให้สุดตีมสีในใจของหล่อน

"ว้าว...สวยจังเลยค่ะ"

จินนี่มองเดรสสีเขียวเข้มทำจากผ้าเนื้อดีทิ้งตัว มีลูกไม้ปักลายพันช่วงอกขึ้นไปดูงดงาม มันหรูหรามากสำหรับแค่ทานอาหารในครอบครัว แต่เมื่อจินนี่เห็นเต็นท์พักของคุณนายมัลฟอยแล้ว หญิงสาวคงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่

"เธอคิดว่าพี่ชายของเธอจะมีเสื้อสีแบบนี้ไหม..."

"ตอบแบบไม่คิดเลยนะคะ...ไม่มีค่ะ"

"แต่ฉันมี..."

จินนี่หัวเราะร่าเริงให้กับความหรูเริดของคุณนายมัลฟอย หล่อนไม่ได้เลวร้ายเมื่อเทียบกับความจู้จี้ที่เธอคุ้นเคยดีกับแม่ของเธอ สาวน้อยสนุกกับการเลือกเครื่องประดับและเสื้อผ้าที่หล่อนคิดว่าคงไม่มีทางได้ใส่แน่ ๆ นาร์ซิสซาคิดว่าหล่อนอยากจะให้พ่อแม่มักเกิ้ลของเด็กเกรนเจอร์นั้นมานี่นี่โดยไว้ ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะทำตัวน่าขายหน้าสำหรับหล่อนหรือไม่ แต่หล่อนจะไม่มีทางยอมให้งานเลี้ยงของลูกชายบกพร่องเด็ดขาด

 

Handfasting" Greeting Card by Elithien | Redbubble

 

"โอ้เมอร์ลินเป็นพยาน...!"

ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่และเดรโกก้าวออกมาจากเตาผิงของบ้านโพรงกระต่าย เฮอร์ไมโอนี่ก็ตกตะลึงไปด้วยบรรยากาศที่ผิดจากที่เธอคาดคิดไว้ สนามหญ้านั้นถูกตกแต่งเป็นงานเลี้ยงที่งดงามประดับประดาด้วยดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอมรัญจวลทุกอย่างดูเหมือนความฝัน สวนหลังบ้านกลายเป็นงานเลี้ยงกลางแจ้งยามค่ำที่แสนโรแมนติกเป็นที่สุด จินนี่เดินมารับพวกเขาจากในบ้าน หญิงสาวสวมเดรสสีเขียวงดงามมีช่อดอกไม้สีขาวอยู่ที่ข้อมือของเธอ จินนี่เล่าให้ทั่งคู่ฟังว่านาร์ซิสซาเป็นผู้เนรมิตทุกอย่าง ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีนางกับมอลลี่เพิ่งทะเลาะกันเรื่องชุด เพราะนางไม่ยอมให้มอลลี่ใส่ชุดสีแดงของหล่อน กระทั่งทุกคนต่างอยู่ในชุดที่เป็นโทนสีเดียวกับที่นางต้องการ สงครามประสาทระหว่างกันจึงจบลงได้สักที

"เฮอร์ไมโอนี่...!"

โมนิก้าวิ่งตรงมาหาเมื่อเห็นลูกสาวเดินออกมาจากในบ้าน นางกอดเฮอร์ไมโอนี่แน่น

"ดูลูกสองคนสิ..." นางยิ้มทั้งน้ำตา เฮอร์ไมโอนี่สวมเดรสลูกไม้คอลูกสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางงดงาม เช่นเดียวกับเดรโก เขาสวมสูทตัดเย็บอย่างดีสีดำสนิทโดยที่เสื้อด้านในเป็นสีเขียวเข้มเข้ากับแหวนที่อยู่บนนิ้วมือ ทุกคนต่างยืนขึ้นตอนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม เฮอร์ไมโอนี่ขอบคุณทุกคนที่ช่วยจัดงานให้หล่อน โต๊ะยาวถูกประดับประดาอย่างงดงาม โคมไฟระย้าง ดอกไม้ ใบไม้ ทุกอย่างช่วงลงตัวเป็นที่สุด เสียงพิณบรรเลงเป็นเพลงจังวะสนุกสนานด้วยเวทมนต์ขับกล่อมบรรยากาศให้ดูน่ารื่นรมณ์ เดรโกตรงไปหามารดาของเขา หล่อนส่งยิ้มให้เขาด้วยความรัก เขาจูบแก้มของมารดา ทุกคนต่างปรบมือให้พวกเขาสลับกับกล่าวอวยพร จินนี่พาเดรโก และเฮอร์ไมโอนี่ไปนั่งประจำตัวโต๊ะที่จัดเตรียม นางนาร์ซิสซางดงามในชุดเดรสกำมะหยี่ปาดไหล่นั่งอยู่ข้างลูกชาย ส่วนอีกข้างเป็นคุณและคุณนายเกนเจอร์ ตามด้วยอาร์เธอที่เอาแต่ถามเรื่องสิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลจากพ่อของเฮอร์ไมโอนี่ตลอดเวลา มอลลี่นั่งข้างจินนี่ เฟร็ด จอร์ช แฮร์รี่ รอน เนวิล และลูกน่าตามลำดับ ก่อนที่มื้อค่ำจะถูกเสิร์ฟทุกคนต่างผลัดกันกล่าวคำอวยพร เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้างความความซาบซึ้งใจ เช่นเดียวกับเดรโก แม้เขาอาจจะไม่ได้ยิ้มกว้างแต่ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความสุขไม่ได้ราบเรียบและเฉยชา เพื่อน ๆ นำของขวัญเล็ก ๆน้อยๆมามอบใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะร่าพลางกอดทุกๆคน ลูน่าให้ขวดนมสีชมพูหวานเป็นของขวัญ เนวิลให้ชาสมุนไพรสำหรับคุณแม่ รอนและแฮร์รี่มอบหนังสือเด็กชุดใหญ่ทีเดียว เฮอร์ไมโอนี่ประกาศว่าข่าวดีอีกเรื่องคือเดรโกได้งานแล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นไปด้วยสอบถามเขายกใหญ่

นางนาร์ซิสซา มองลูกชายเงียบ ๆ หล่อนไม่เคยเห็นเดรโกมีชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน เฮอร์ไมโอนี่เองก็ดูอ่อนหวานและใส่ใจลูกชายของหล่อน พ่อแม่มักเกิ้ลของหล่อนก็เช่นกัน ไม่ได้ดูเลวร้ายอย่างที่หล่อนคิด นางเกือบจะยอมรับทุกอย่างได้แล้วด้วยซ้ำไป เพียงแต่เพราะสายเลือดของสาวผมน้ำตาลคนนี้เท่านั้น เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หล่อนต้องเก็บเงียบ และไม่อาจบอกสามีของหล่อนได้...

โมนิก้าทำอาหารได้ยอดเยี่ยมมาก ทุกคนเอ่ยชมกันยกใหญ่จนหล่อนยิ้มแก้มปริ หลักจากนั้นคุณนายมอลลี่ก็ได้นำเค้กมาเซอร์ไพร เฮอร์ไมโอนี่กล่าวขอบคุณซ้ำไปมาให้กับเค้กห้าชั้นแสนสวย โมนิก้าไล่สามีไปช่วยถ่ายรูปบรรยากาศที่แสนโรแมนติก นาร์ซิสซ่าตกใจที่ถูกถ่ายรูปด้วยสิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลประหลาดๆ โมนิก้าให้เฟร็ดยืมมือถือของหล่อนไปเล่น พ่อมดหนุ่มๆดูจะสนอกสนใจกับของเล่นชิ้นนี้ทีเดียว เฮอร์ไมโอนี่เริ่มลงมือตัดเค้กแจกจ่ายโดยมีเดรโกคอยช่วยเหลือเธอ โมนิก้าหันไปคุยกับคุณนายมัลฟอยคนสวยว่าอยากได้หลานสาวหรือหลานชาย นาร์ซิสซาไม่ทันตั้งตัว หล่อนจึงตอบไปเรียบๆตามมารยาท เดรโกแอบมองมารดาของเขาพลางเอื้อมมือไปกุมไว้ เฟร็ด จอร์ชมีทีเด็ดหลังมื้ออาหาร เขาพากันไปโชว์ดอกไม้ไฟเวทมนต์เป็นรูปมังกรเลื้อยไปมาบนท้องฟ้ายามราตรี ทุกคนปรบมือให้ ก่อนที่เจ้ามังกรจะระเบิดออกมาเป็นละอองดวงตาแสนสวยงาม...

เฟร็ด จอร์จขยิบตาให้ เมื่อเห็นทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน คู่แฝดจอมป่วนจึงอาศัยจังหวะเข้าไปนั่งประกอบข้างคุณนายมัลฟอย นาร์ซิสซาตัวตรงเชิดหน้าด้วยความตกใจ

"คุณนายมัลฟอย..."

สองแฝดประสานเสียงพลางฉวยมือคนละข้างของนางขึ้นมาเกาะกุม นาร์ซิสซากระแอมออกมา

"พวกเราเปิดร้านเกมส์กลวิสลีย์..."

"ดอกไม้ไฟเมื่อกี้แค่เสี้ยวหนึ่งในของเล่นแสนวิเศษ..."

"ฉันจำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้ด้วยหรือไง"

"เมอร์ลิน..." เฟร็ดร้องขึ้น

"แน่นอนครับคุณนาย..." จอร์ชบอก นางมัลฟอยขมวดคิ้ว หล่อนไม่เคยชินกับการที่เด็ก ๆ มาเกาะแกะ ทุกคนส่วนมากจะค่อนข้างกลัวหล่อน และไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ ผิดจากเด็ก ๆในครอบครัววิสลีย์ เมื่อเช้าก็จินนี่ที่แวะเวียนมาหา ตอนนี้ยังเจ้าเด็กแฝดจอมแสบ เห็นทีว่ามอลลี่ดูจะไม่ค่อยได้อบรมลูก ๆ อย่างทั่วถึงเท่าไหร่นัก

"ยอดขายของพวกเราไปได้เลย มีทั้งขนม ยาเสน่ห์ น้ำยาสารพัดประโยชน์ และ..."

พวกเขานำสิ่งประดิษฐ์ที่แสนจะภาคภูมิใจขึ้นมายัดใส่มือนาร์ซิสซา

"หูยาวยืด....สาบานได้ว่าเราเคยใช้มันแอบฟังพ่อกับแม่คุยกันจนรู้ความลับตั้งแยะ"

"มันร้ายกาจมาก ถ้าคุณนายจะใช้มันแอบฟังคุณมัลฟอยคุยเรื่องสำคัญ.."

"ฉันไม่คิดว่ามัน..."

"นั่นแหละยอดเยี่ยมล่ะฮะ..."

"ทีนี้เข้าเรื่องเลยนะฮะ...เราสองคนอยากขยายกิจการ" เฟร็ดยิ้ม "ขายก็แต่เงินทุนอีกก้อน"

"คุณจะได้กำไรอย่างงามเลยสาบานได้...เด็กสมัยนี้ชอบเรื่องบันเทิง"

"และไม่มีอะไรดีไปกว่า...เกมส์กลวีสลีย์!!" ทั้งสองประสานเสียงกัน

"เลิกเป่าหูแม่ฉันสักทีน่า..." เดรโกส่ายหน้า เขาลุกขึ้นยืนส่งมือให้แม่ นางยิ้มและขอตัวจากหนุ่มๆ เฟร็ดทำหน้าเซ็ง ส่วนจอร์ชก็แอบเอาหูยาวยืดใส่ในกระเป๋านาง

"เกือบสำเร็จแล้วเชียวให้ตาย...!"

เดรโกพาแม่ของเขาออกไปเต้นรำท่ามกลางเสียงเพลงสนุกสนาน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า โมนิก้าบอกว่าหล่อนโชคดีที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่รักครอบครัว เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า หล่อนไม่เคยเห็นมุมอ่อนโยนของชายผมบลอนด์มาก่อน ภาพตรงหน้าที่สองแม่ลูกต่างอยู่ในอ้อมแขน พวกเขาส่งยิ้มอบอุ่นให้แก่กันช่างเป็นภาพที่หล่อนประทับใจเหลือเกิน ก่อนที่อาร์เธอจะชวนมอลลี่ออกไปเต็นรำบ้าง เช่นเดียวกับเนวิลและลูน่า แฮร์รี่และจินนี่ โมนิก้าโอบกอดลูกสาวไว้อย่างรักใคร่ หล่อนดีใจเหลือเกินทีี่ทุกคนรักลูกสาวของหล่อนเช่นนี้...

นางมัลฟอยไม่สามารถอยู่ต่อจนดึกมากได้เดรโก และทุกคนจึงพากันไปส่งนางที่เตาผิง นาร์ซิสซารับปากว่าเอลฟ์ของนางจะมาจัดการทุกอย่างให้เหมือนเดิมแต่เช้าตรู่ มอลลี่พยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก เด็กๆวิสลีย์ยกเว้นรอนชอบนางมากจนเข้าไปกอดลาซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้แก่นาง โมนิก้ารับตรงไปขอเซลฟี่ด้วยอย่างที่คุณนายมัลฟอยแทบไม่ทันได้ตั้งตัว เฮอร์ไมโอนี่บอกลาและกล่าวขอบคุณจากใจ หากหญิงสาวตาไม่ฝาดเธอเหมือนเห็นเรียวปากนั้นกระตุกยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่ไฟสีเขียวจะปกคลุมร่างของหล่อนและหายลับตาไป ทุกคนยังคงนั่งดื่มและคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ก่อนที่โมนิก้าจะเตือนให้ลูกสาวพักผ่อน ทุกคนจึงทยอยกล่าวลากลับ โดยมีแฮร์รี่พาพ่อกับแม่ของเธอไปส่งเช่นเคย...

 

"ไม่น่าเชื่อเลย..."

เฮอร์ไมโอนี่กลับมาทที่ห้องพักของหล่อน จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย หล่อนนั่งดูรูปในโทรศัพท์ที่แม่ของหล่อยส่งมาให้ ดวงตาคู่งามไล่ไปตามรูปนับร้อยที่ถูกถ่ายไว้ หญิงสาวเอามือลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ เจ้าตัวเล็กทำให้หล่อนมีความสุขมากถึงเพียงนี้ แม้ชีวิตในตอนนี้จะไม่ใช่อย่างที่หล่อนคาดหมาย แต่หญิงสาวก็ยังมีความสุขดี เฮอร์ไมโอนี่ไล่ดูภาพพร้อมรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าจนลืมสังเกตไปว่าเสียงน้ำฟังบัวในห้องน้ำได้หยุดลงแล้ว...

"เธอนี่นั่งยิ้มคนเดียวอยู่ได้..."

เสียงทุ่มเอ่ยขึ้น

"ก็ฉันมีความสุขนิ..." เธอกหันไป ก่อนจะตาเบิกกว้าง คนตัวสูงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำ เขานุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืดเดียวที่พันท่อนล่างไว้ เฮอร์ไมโอนี่เบือนหน้าหนีกล้ามหน้าท้องเป็นลอนเรียงสวยที่ทำเอาหล่อนรู้สึกคอแห้ง "...หาอะไรใส่หน่อยเถอะน่า"

เธอได้ยินเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะรู้สึกถึงความอ่อนยวบของที่นอน เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆหล่อน กลิ่นหอมจากสบู่ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ชายหนุ่มชะโงกหน้าเข้ามาดูจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือของเธอ

"ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะไม่บ่นสักคำ แถมยังดูมีความสุขด้วยซ้ำไป.."

"ไปแต่งตัว...!" เธอดันไหล่เขาอย่างแรง แต่ชายหุ่มกลับยึดข้อมือไว้แทน

"ฉันว่าวันนี้งานเลี้ยงเข้าใกล้คำว่าแต่งงานมากที่สุดแล้วว่าไหม..."

"ไม่รู้...ฉันบอกให้ไปแต่งตัวเดรโก" หญิงสาวหน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้จนเกินพอดี

"เธอเขินฉันหรือไง..." เขายิ้มเจ้าเล่ห์ "...ทีตอนนั้นเธอยังอยากให้ฉันถอ-"

"เมอร์ลิน หยุดพูดเลยนะยะ!" หญิงสาวตาโต เขาหัวเราะ ก่อนที่ริบฝีปากเย็นๆจะจูบไหล่มนของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ตาโต มือของเขาเย็นเฉียบสอดเข้ามาใต้เสื้อนอนของเธอ แต่กลับสร้างความรู้สึกร้อนจนแทบไหม้ไปทุกที่ที่มือของเขาเลื่อนผ่าน...

"จะ จะทำอะไร..."

เธอหายใจติดขัดเมื่อชายหนุ่มแนบหน้าผากของเขากับเธอ ปล่อยให้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียร์กัน หญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้องพลางหลับตาแน่น เขายิ้มให้กับปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่ลืมตามองค้อน แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยเธอไป ชายหนุ่มจูบเธอด้วยความอ่อนโยน หญิงสาวใจเต้นแรงเธอโหยหาสัมผัสของคนตรงหน้าเหลือเกินมือน้อยๆ ยกขึ้นแตะอกแกร่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ สร้างความรู้สึกตื่นตัวของชายหนุ่ม เขาจูบเธอลึกล้ำอย่างโหยหา ดูดกลืนความหอมหวานจากคนตัวเล็ก มือใหญ่สอดรัดร่างเล็กๆของเธอเข้ามาใหญ่ หญิงสาวหายใจติดขัดเมื่อเขาเริ่มลุกล้ำเธอมากขึ้น เดรโกจูบสันกรามไล่ต่ำลงไป เฮอร์ไมโอนี่หายใจหอบ ก่อนจะร้องครางออกมาเบา ๆด้วยความเสียวซ่านเมื่อชายหนุ่มแหวกเสื้อนอนของเธอให้พ้นทางก่อนที่เขาจะครอบครองหน้าอกของเธอด้วยความรัญจวลใจ

"โอเมอร์ลินเดรโก..." มือน้อยๆยกขึ้นขยี้เส้นผมสีทองจนไม่เป็นทรง เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งขืนและตื่นตัวของชายหนุ่ม เธอเองก็เช่นกัน หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองร้อนเป็นไฟจนแทบจะระเบิดไปกับทุกสัมผัส...

"เฮอร์ไมโอนี่..." เขาเอ่นเสียงแผ่วเบา ไม่ยอมปล่อยร่างเล็กให้ห่างกาย เขาสะกดกลั้นความต้องการเธอมานานเหลือเกิน "ถ้านี่เป็นงานเลี้ยงแต่งงานของเรา..." เขาจูบเธอล้ำลึกขึ้นไปอีก "...เธอไม่คิดว่าเราลืมส่องตัวหรือไง ฮื้ม"

"โอ้เดรโก..." หญิงสาวแอ่นกายให้กับมือเรียวที่กำลังสัมผัสเธอจนเธอแทบหลอมละลาย เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกได้ว่าสมองของเธอว่างเปล่าเหลือเกิน เธอไม่สามารถคิดสิ่งใดออกอีกแล้วนอกจากความต้องการคนตรงหน้า

"ฉันอ่านคู่มือทุกเล่ม..." เขาจูบไล้คอเรียวระหงส์พลางเอ่ยเสียงแหบพร่า "...ฉันถามนักบำบัดแล้วเฮอร์ไมโอนี่"

"เดรโก..."

"ไว้ใจฉันนะ..." เขาครอบครองยอดอกเธออีกครั้ง หญิงสาวแอ่นกายด้วยความเสียวซ่านที่มากกว่าปกติ "...มันปลอดภัย มันจะปลอดภัยเฮอร์ไมโอนี่"

หญิงสาวลืมตามอง ดวงตาสีฟ้าซีดจ้องมองเธอ เฮอร์ไมโอนี่เห็นความลุกโชนในดวงตาคู่ที่เคยเยือกเย็น เธอกำลังจะหลอมละลายเพราะเขา หญิงสาวหายใจหอบก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ ชายหนุ่มยิ้มออกมา เขาจัดการปลดเปลื้องตัวเองและทุกสิ่งที่พันธนาการหญิงสาวไว้ ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงจัด เฮอร์ไมโอนี่จะเอนกายลงบนเตียง แต่ทว่ามือแกร่งกลับช้อนร่างของเธอไว้ หญิงสาวมองเขาด้วยความงุนงง เดรโกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาพลิกกายตนเองให้เอนลงบนที่นอนแทน...

"เธอต้องอยู่ด้านบนที่รัก...."

/////////////////

/////

///////

 

 

 

Talk

ฮืออออ ////////// ตะไมเขินเอง บิดไปมาหมดแล้วอ่า ฮืออออ

สาธุอย่าโดนแบนเลยนะคะ ตัดจบแต่พองาม น่าจะรอดแบนอยู่นะ ฮือออออ

สโลเบิร์นมาหลายตอนละ ขอเบิร์นไปเลยแล้วกัน ฮืออออออ เฮียเก็บกดมานานหลายเดือน

 

 

อันนี้เป็น ref. งานเลี้ยงของสองคนนะคะ อิอิ บรรยากาศประมาณนี้ ต้องขอบคุณแม่สามีค่า เนรมิตได้ทุกอย่าง

เรื่องนี้เราถือหางคุมแม่นะคะ อิอิ ไหนๆก็รวยละเอาให้สุดหรูหราหมาเห่าตลอด

ไว้รอจบเรื่องนี้ก่อน อยากเขียน นาร์ซิสซากับลูเซียส เป็นเรื่องสั้น สักสามสี่ตอนกรุบกริบเรื่องก่อนจะแต่งงานกัน มีความรุ่นพี่ตัวร้ายที่แอบชอบรุ่นน้องเย็นชา

halloween wedding table decor -- on the Marrygrams Blog
Processed with VSCO with a6 preset
olive-and-black-winter-woodsy-wedding-color-ideas-1 Trend Forecasting: Top 15 Expected Wedding Color Ideas for 2019

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

639 ความคิดเห็น

  1. #619 ayayay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:17
    แอบรอตอนพิเศษของรุ่นพี่ตัวร้ายกับเด็กน้อยเย็นชานะคะ
    #619
    0
  2. #618 ayayay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:17
    ดีมากกกกกกกกกกกกกก มีแต่ควาใสุขลอบำปหมดเลยค่ะคุณเเม่ซิสซี่ดีงามมากอะ ไบแอสสด้วยคน งานเเต่งอบอุ่นมากดีมาก เเร้วส่งตัวกันสองคนนี่กรี๊ดดดดดดกกก
    #618
    0
  3. #613 tensky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 11:07
    แอบแส่บบบบบบบบบบ ร้ายกาจจจจ
    #613
    0
  4. #605 Ppbiggerduck (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:35

    เขินไปหมดแล้วค่าา
    #605
    0
  5. #434 emmusic (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 16:05
    ฝาแฝด! ฝาแฝด!
    #434
    0
  6. #380 TaejiiYourx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:15
    อ่านนส.ทุกเล่ม ถามผู้บำบัดแล้วด้วย5555
    #380
    0
  7. #301 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:04

    กรี๊ดดดต้องลูกแฝดแล้วเอาจิงๆ

    #301
    0
  8. #244 ชื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:55

    ตตอนนี้นาซิสซาน่ารักมาก

    หลานชายหลานสาว

    ....O(≧▽≦)O(°///////Δ//////°)

    #244
    0
  9. #220 qwertyuiop1313 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 10:19
    ฟินมาก ชอบจริงๆเลย
    #220
    0
  10. #213 pearkpalo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:23
    โอ้ยยย ทำไมเขินแบบนี้~
    #213
    1
    • #213-1 juliet1992(จากตอนที่ 11)
      14 เมษายน 2563 / 00:21
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^^
      #213-1
  11. #180 Ammilina (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 16:58
    กรี๊ดดด ฟินมากๆเลยค่ะ อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ จะรอนะคะ
    #180
    0
  12. #179 devil-nonay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 02:50
    รอตอนพิเศษนะคะ555555
    #179
    0
  13. #177 janny-1101 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:12

    กรี๊ดดด จะเป็นลม

    #177
    0
  14. #176 missrenbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:08
    เดรโก๊!! ทำไมให้คนท้องเป็นฝ่ายออกแรงเล่า5555 // สนุกมากค่าาารอนะคะ
    #176
    0
  15. #175 sabinadeen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 22:13
    แล้วอะไรคือการอ่านคู่มือทุกเล่มกับถามผู้บำบัดมาแล่วคะบอกมาว่าพ่อก็คิดมาตั้งแต่แรก5555
    #175
    0
  16. #174 sabinadeen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 22:10
    ฟีลกู๊ดมากกรี๊ดดดคุณพ่อเค้าไม่ทนอีกต่อไปแล้ว5555
    #174
    0
  17. #164 mewpattiya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 13:47
    เขินนน แต่งดีมากเว่อร์ อ่านแล้วอินมากก มาต่อไวๆนะคะ
    #164
    0
  18. #163 soojung_0808 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 04:19
    แรงมากแม่
    #163
    0
  19. #162 XYCYMN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 03:30
    กรี้ดดดด บ้าพัยแร้ว เขินตัวจาแตก T///T
    #162
    0
  20. #161 Malfoy-Princess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:42
    ไรท์เเต่งได้ดีมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องตามเหมาะสม ดูเป็นsimple life ไม่สุดโต่งไปทางใดทางนึง เเละขอเเนะนำเรื่องคำผิด กับชื่อตัวละครค่ะ ไรท์มีจุดผิดอยู่นิดหน่อย เเค่นิดหน่อยเท่านั้น เเต่ถึงกระนั้นก็เป็นฟิคที่ดีมากทีเดียวค่ะ โดยเฉพาะตอนจบของตอนนี้ เเค่ประโยคนั้นประโยคเดียว ทำรีดเดอร์ตายอย่างสงบเชียวค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เเต่งต่อเรื่อยๆนะคะ
    #161
    0
  21. #160 haresj14 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:04

    แม่เจ้า อยากจะกรี๊ดดดดดดดโอ๊ยยยยยยยยยยยย
    #160
    0
  22. #159 parmin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 23:37
    อีนี่เขินมาก
    #159
    0
  23. #158 ieeeeeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 21:53

    แค่อยู่ด้านบนนะ ตายเกลื่อนเลยจ้าาาา ขอเลือดเพิ่มด่วน ไม่ไหวๆๆ

    #158
    0
  24. #157 kimhomin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 21:27
    ร้ายกาจ
    #157
    0
  25. #156 Jnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 21:15

    กรี๊ดดดด เดรกร้ายกาจมากค่าตอนเน้

    #156
    0