ตอนที่ 29 : ตอนที่ 8 จีบไม่เป็น พูดดีไม่ได้ ฉุด!! (2) 8-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

ตอนที่ 8 จีบไม่เป็น พูดดีไม่ได้ ฉุด!! (2)

 

            ระหว่างขับรถสายตาคมก็เหลือบมองใบหน้าหวานที่สร้างความปั่นป่วนให้เขาเป็นระยะ จีราวัฒน์แกล้งขับวนไปวนมาทั้งที่จุดหมายอยู่ห่างจากบริษัทของเวย์แค่สามกิโลเมตรเท่านั้น และระยะเวลาอันยาวนานบนรถก็ทำให้เขาได้เห็นเธอสัปหงก จีราวัฒน์ยิ้มออกมาอย่างขำๆ


            นันธิชาหลับสนิทตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แต่จีราวัฒน์ก็ไม่คิดจะปลุกเพราะอยากนั่งมองเธอนิ่งๆ แบบนี้สักพัก มือเรียวยาวค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปแตะแก้มเนียนนุ่มที่เขาเคยสัมผัสมาแล้วอย่างหลงใหล ไม่รู้ว่าอาการหัวใจเต้นแรงที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ มีสาเหตุมาจากอะไร หากชายหนุ่มก็ยังไม่กล้าหาคำตอบให้ตัวเอง


            “คิดถึงฉันบ้างไหม” คำถามที่เอ่ยออกมา อย่าว่าแต่คนฟังเลย แม้แต่คนพูดอย่างเขายังตกใจที่พูดอะไรแบบนี้ออกมา


            ติ๊ดๆๆ


            “ว่าไงเวย์ ถึงแล้ว...อืมๆ เดี๋ยวเข้าไป” จีราวัฒน์แอบหงุดหงิดที่เวย์โทร.เข้ามาขัดจังหวะอันเพลิดเพลินของเขา เปลือกตาบางขยับเล็กน้อยก่อนรู้สึกตัว จีราวัฒน์จึงดึงตัวเองกลับมานั่งมองเธอนิ่งและปั้นหน้าบึ้งใส่


            “ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนไม่ทราบ หรือว่าเมื่อคืนเปิดห้องรับคนแปลกหน้าเข้าไปอีกถึงไม่ได้นอน”


            “อย่ามาพูดจาหยาบคายกับฉันนะ”


            “เฮอะ! ไปได้แล้ว คนอื่นเขารอเธออยู่คนเดียว” ว่าแล้วจีราวัฒน์ก็เปิดประตูออกไปยืนรอข้างนอก แต่ก็ไร้วี่แววว่าหญิงสาวจะออกจากรถ จึงเดินไปกระชากประตูฝั่งข้างคนขับออกอย่างแรง


            “มัวทำอะไรอยู่ ทำไมมะ...”


            เฮือก!!


            จะยั่วกันหรือไงเนี่ย!!’ จีราวัฒน์มองตาค้างอย่างตกตะลึงราวกับไม่เคยเห็น ทั้งที่เขาเคยครอบครองมันมาแล้ว และนึกโมโหที่หญิงสาวซุ่มซ่ามทำกระดุมขาดออกจากรังดุมแบบนั้น


นันธิชาหน้าตื่นด้วยความตกใจ ลนลานจับคอเสื้อมือไม้สั่น ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เมื่อถูกสายตาคมจ้องหน้าอกของเธอไม่วางตา


“กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ คุณขวางทางออกฉันอยู่” คนอับอายกลั้นใจพูด ทว่าชายหนุ่มกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยให้ร่างบางเบียดแบบพอออกได้เท่านั้นอย่างจงใจแกล้ง


“ขยับอีกหน่อยได้ไหมคะ” นันธิชาร้องขอเสียงแข็ง


“เรื่องมาก” จีราวัฒน์ชักสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินนำหน้า แต่เดินไปได้เพียงสามก้าวก็ต้องหยุดกะทันหันจนคนเดินตามเกือบชนแผ่นหลังแกร่ง โชคดีที่หญิงสาวระวังพอสมควรจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“ใส่ซะ” คนหงุดหงิดถอดเสื้อสูทออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนมันคลุมศีรษะคนเดินตามอย่างไม่ไยดี


แรกทีเดียวนันธิชามองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่วินาทีต่อมาแก้มเนียนใสกลับแดงก่ำไปถึงใบหู เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้น คนที่ยืนมองอยู่จึงหมุนตัวเดินเข้าร้านไปดื้อๆ พอลับร่างหนารอยยิ้มเล็กๆ ก็ผุดขึ้นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง






แหมมมมมมมมมมมมมม

ทำเป็นเข้ม อยากเต๊ะอั๋งเค้าก็บอกไปตรงๆ 

ฮ่าๆๆ

พระเอกบ้านนี้เป็นสายฟอร์ม สายปากเเข็งซะส่วนใหญ่

วอนแม่ยกโปรดจงเอ็นดู ^O^

ปล. เรื่องเสน่ห์แสนรักอัพพรุ่งนี้สายๆ นะคะ เนื่องจากปกติแจงเอาไฟล์ไปรีไรท์ช่วงพักเที่ยง แล้ววันนี้ดันแนบไฟล์ผิด ไฟล์แก้ของเเสนรักเลยยังอยู่ที่ทำงาน เรื่องก็เป็นประการฉะนี้ (โก๊ะแท้ๆๆ)

สำหรับวันนี้ ฝันดีราตรีสวัสค่ะ จุ๊บๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

0 ความคิดเห็น