{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 6 : {แค้นรักร้าย2} Ep.04 : คนร้ายคนที่สอง (100per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    1 ก.ย. 58


 

 

หลังจากที่พักผ่อนอยู่ที่ไต้หวันเป็นเวลาหลายวัน มาร์คก็พาคนตัวเล็กกลับมาที่เกาหลี ความจริงเค้าอยากจะอยู่ต่อนานอีกนิด แต่คนตัวเล็กรบเร้าเค้าทุกวันว่าอยากจะให้พากลับบ้าน ซึ่งเค้าก็ทนเสียงตื้อไม่ไหว ยอมพาคนตัวเล็กกลับบ้าน ที่มาร์คยังไม่อยากกลับนั้นเพราะเค้ากำลังตามเรื่องอี้ฟานอยู่ เค้ากลับมากลางคันแบบนี้ก็ต้องให้คาลและโลแกนช่วยดูให้ต่อ ตอนนี้ทั้งคู่กลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่าๆ โดยเมื่อกลับมาถึง แบมแบมก็เข้าไปหาลูกๆที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นทันที

 

 

“ม่ามี๊” เสียงใสใสของเด็กน้อยเอ่ยก่อนจะวิ่งทักทักมากอดแบมแบมที่ย่อตัวรอรับอ้อมกอดจากเจ้าตัวน้อยเอาไว้แล้ว ร่างเล็กหอมแก้มใสของเจ้าตัวเล็กทั้งสองสลับไปมาพร้อมกับยิ้มด้วยความดีใจ มาร์คที่เดินตามเข้ามาก็ยืนพิงกรอบประตูก่อนจะมองคนตัวเล็กและลูกๆอยู่นิ่งๆไม่ได้พูดอะไร ก่อนเจ้าตัวเล็กจะชะเง้อคอมองไปทางร่างสูง

 

 

“แด๊ดดี้” เจ้าตัวแสบทั้งสองประสานเสียงกันเรียกขึ้นมาก่อนจะวิ่งไปเกาะขาผู้เป็นพ่อแน่น มาร์คได้แต่ก้มลงมองลูกเพราะทำอะไรไม่ถูกยังแอบรู้สึกวางตัวไม่ถูกทุกครั้งที่เด็กน้อยวิ่งเข้าใส่ ร่างสูงย่อตัวลงก่อนจะใช้วงแขนแกร่งอุ้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองขึ้นมาทำให้เด็กน้อยยิ้มคิกคักอย่างพอใจ เพราะผู้เป็นพ่อไม่ทำหน้าทะมึนทึนใส่เหมือนตอนแรกๆแล้ว

 

 

จุ๊บๆ

“คิดถึงแด๊ดดี้กับม่ามี๊มากๆเยยฮับ” ดีแลนจุ๊บลงบนแก้มของผู้เป็นพ่อก่อนจะยิ้มร่าพร้อมซุกตัวเข้าไปหาอกแกร่งของร่างสูง วินมองแฝดคนน้องก่อนจะยิ้มแล้วใช้มือกลมๆจับหน้าของร่างสูงให้อยู่นิ่งๆแล้วหอมแก้มอีกข้างไปฝอดใหญ่

 

 

“วินก็คิดถึงๆแด๊ดดี้กับม่ามี๊ฮับ คิกคิก” ร่างสูงรู้สึกเคอะเขินอยู่ไม่น้อยแต่ก็ได้แต่ยิ้มแล้วจุ๊บแก้มเจ้าตัวเล็กทั้งสองคืน

 

 

“ฉัน..เอ่อ..แด๊ด..ดี้ ก็..คิดถึงวินกับดีแลนครับ” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ก็แสดงออกไม่น้อยว่าเค้ากำลังพยายามปรับตัวเข้าหาเจ้าตัวน้อยทั้งสองมากกว่าช่วงแรกๆแบมแบมหันไปมองนาฬิกาที่แขวนติดบนฝาพนังที่แสดงเวลาว่าเกือบบ่ายสามแล้วทำให้เค้าหันกลับไปมองสามีและลูกอีกครั้ง

 

 

“วิน ดีแลน ได้เวลานอนกลางวันแล้วนะลูก ป่ะไปนอนกลางวันเดี๋ยวม่ามี๊พาไปนะ” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมกับยิ้มหวาน มาร์คค่อยๆวางเจ้าตัวเล็กลงก่อนจะจูงมือเดินตามแบมแบมที่เข้าไปเตรียมที่นอนให้ลูก โดยเจ้าตัวเล็กก็ปล่อยมือคนเป็นพ่อแล้วเดินไปขึ้นเตียงอย่างว่าง่าย แบมแบมมองลูกน้อยก่อนจะยกยิ้มให้

 

 

“ถ้าตื่นลงไปหาม่ามี๊ข้างล่างนะครับ” แบมแบมบอกกลับลูกน้อย มาร์คยืนดูอยู่สักพักก่อนจะแยกตัวออกมาร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาเบอร์ปลายสายที่ไม่ได้คุยกันนาน ซึ่งรอเพียงไม่นานอีกคนก็รับ

 

 

 

 

“ฮัลโหล..แจ็คสัน ยังจำฉันได้มั้ย” มาร์คเอ่ยพร้อมหัวเราะเบาๆ ซึ่งปลายสายก็รีบตอบหลับมาทันที

 

 

//เจ้านาย ทำไมจะจำไม่ได้ละครับ แล้วเจ้านายกับคุณแบมแบมปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ//

 

 

“ฉันปลอดภัยดี เออแล้วนี่แกมัวแต่ทำงานระวังจะแก่ก่อนสาวๆไม่เหลียวตามองนะเว๊ย” มาร์คเอ่ยออกมาอีก

 

 

//จะให้เอาเวลาไหนไปมองคนอื่นละครับ ผมแต่งงานแล้วนะครับเจ้านาย// แจ็คสันบอกออกมาอีก


 

 

“แต่งงานแล้วเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่?” มาร์คถามออกไปด้วยความแปลกใจเพราะนส่วนนั้นเค้าก็จำไม่ได้เช่นกัน

 

 

//แต่งก่อนเจ้านายอีกครับ..นี่เจ้านายความจำเสื่อมจริงๆสินะครับ// แจ็คสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบลง มาร์คก็เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ

 

 

“อืม..ช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ฉันอยากจะให้นายย้ายกลับมาทำงานที่เกาหลีชั่วคราว ช่วงนี้มีแต่เรื่องวุ่นวายไปหมด ฉันอยากให้นายมาช่วยงานที่บริษัท”

 

 

//หมายถึงจะให้ผมกลับไปที่เกาหลีเหรอครับ?//

 

 

“ใช่..เดี๋ยวฉันจะให้โลแกนจัดการเครื่องตั๋วเครื่องบินให้ ยังไงกลับมาค่อยคุยกันละกัน ฉันมีหลายเรื่องอยากจะให้นายช่วยอธิบายให้ฟังหน่อย บางทีพยายามจะนึกเท่าไหร่ฉันก็นึกไม่ออกจริงๆ”

 

 

//ครับเจ้านาย ถ้างั้นเดี๋ยวเจอกันที่เกาหลีครับ ผมจะได้เอารายงานเรื่องอี้ฟานไปให้ด้วย// เอ่ยจบทั้งคู่ก็วางสายไป มาร์คเดินกลับไปในห้องนอนของตนเองก่อนจะเห็นคนตัวเล็กกำลังหอบหมอนและผ้าห่มเดินสวนเค้าออกไป ร่างสูงหันไปมองก่อนจะคว้าแขนอีกคนเอาไว้

 

 

“จะไปไหน?”

 

 

“แบมจะเตรียมของไปนอนห้องลูกคืนนี้ไงครับ” ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยท่าทีปกติ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้มาร์คต้วนคนนี้คิ้วขมวดจนเป็นปม

 

 

“นายจะไปนอนห้องลูกทำไม?” ร่างสูงถามออกไปอีกพร้อมกับบีบแขนคนตัวเล็กแน่นขึ้น

 

 

“พี่มาร์คเบาๆแบมแจ็บ...ก็แบมไปนอนตั้งแต่ก่อนที่พี่มาร์คจะพาแบมไปที่ไต้หวันแล้วนี่นา”  ร่างเล็กทำหน้างอก่อนจะว่าร่างสูงออกไป

 

 

“แต่ตอนที่อยู่ที่ไต้หวันนายก็นอนกับฉันตลอด”

 

 

“ก็นั่นพี่มาร์คบังคับแบมอ่ะ”

 

 

“แล้วนายคิดว่ากลับมาที่นี่แล้วฉันจะให้นายไปนอนที่อื่นมั้ยละ” ร่างสูงเอ่ยออกมานิ่งๆ ทำให้ร่างเล็กถอนหายใจออกมาก่อนจะมองหนาคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

 

“ก็แบมอยากไปนอนกับลูก”

 

 

“นายอยากนอนกับลูกหรือยากเลี่ยงการที่อยู่กับฉันสองต่อสอง ถ้าอึดอัดนักก็บอกมา”

 

 

“พี่มาร์คอย่าหาเรื่องทะเลาะได้มั้ย แบมแค่อยากนอนกับลูก” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาหนักๆที่คำพูดของตนเองถูกตีความหมายเป็นอย่างอื่น

 

 

“โอเคงั้นก็นอนด้วยกันหมดเลยละกัน นายจะนอนกับลูกฉันก็จะนอนด้วย”

 

 

“จะนอนทำไมพี่มาร์คก็นอนห้องนี้ไปสิครับ แบมจะไปปูที่นอนข้างเตียงลูกนะ”

 

 

“อื้ม ฉันก็จะไปด้วยนายจะไปปูที่นอนไว้ใช่มั้ยละ ปูเผื่อฉันด้วยนะ อ่อ...หวังว่าคงไม่ปูไว้คนละฝั่งของที่นอนลูกหรอกนะ” มาร์คเอ่ยออกมาอีกทำเอาคนตัวเล็กชะงักกึกเพราะกำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี

 

 

“จอมบงการ” ร่างเล็กบ่นน้อยๆก่อนจะสะบัดแขนตนเองออกจากการเกาะกุมแล้วเดินไปยังห้องของเด็กน้องทั้งสองทันที แบมแบมวางหมอนที่หยิบมาในตอนแรกลงก่อนจะเดินไปเปิดตู้เก็บที่นอนสำรองแล้วหยิบเบาะนอนออกมาเพื่อปูลงที่พื้นข้างเตียงเจ้าตัวเล็กและแน่นอนว่าปูเผื่อมาร์คด้วย

 

 

เมื่อปูที่นอนเสร็จร่างเล็กก็เดินออกมานอกห้องก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างของบ้าน ซึ่งตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกว่ามีเสียงดังพอสมควร ซึ่งเมื่อลงมาก็พบว่าเหมือนร่างสูงจะเรียกรวมลูกน้องมารวมตัวกันในห้องรับแขกเพื่อทำการประชุมอะไรสักอย่าง ร่างเล็กเดินห่างออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ม้านั่งใต้ร่มไม้ในสวนของบ้าน

 

 

“เมื่อไหร่พี่มาร์คจะจำเรื่องทั้งหมดได้สักทีนะ” ร่างเล็กสบถออกมาเบาๆก่อนจะถอนหายใจตามออกมา เอาจริงๆมาร์คที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ถือว่าดีกว่าตอนแรกที่ออกจากโรงพยายามเยอะ แต่มาร์คคนนี้ยังขาดบางสิ่งบางอย่างไป

 

 

ความอ่อนโยนที่เค้ามีใช้อย่างจำกัด ความอ่อนโยนที่มีให้แค่แบมแบมและลูกน้อยทั้งสอง ที่ตอนนี้มาร์คในตอนนี้ไม่มีในส่วนนั้น มาร์คคนนี้มีแต่ความเจ้าอารมณ์และชอบบังคับ ซึ่งเป็นเหมือนตอนที่มาร์คจับตัวแบมแบมไปไม่มีผิด ตอนนั้นที่มีแต่ความเสียใจ  แต่ตอนนี้แบมแบมก็มีความสุข แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันเป็นความสุขที่ไม่สุดแบบนี้ก็ไม่รู้

 

 

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น จู่ๆเสียงเครื่องมือสื่อสารของคนตัวเล็กก็ดังขึ้นมา มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลก นิ้วเรียวกดรับสายช้าๆก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูแล้วกรอกเสียงลงไป

 

 

“ฮัลโหล สวัสดีครับ”

 

 

//สวัสดีครับ..อ่า ใช่คุณแบมแบมจริงๆด้วย// เสียงทุ้มเอ่ยออกมาจากปลายสายทำให้ร่างเล็กยิ่งเกิดความสงสัยเข้าไปใหญ่ เพราะเบอร์ที่โทรมาเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ไหนจะน้ำเสียงของอีกคนที่เหมือนจะรู้จักเค้าอีก

 

 

“เอ่อ..รู้จักผมด้วยเหรอครับ?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยท่าที่หวั่นๆ เพราะแอบกลัวว่าจะเป็นพวกโรคจิต

 

 

//รู้สิครับ...รู้ดีเลย... จำผมไม่ได้เหรอครับ อี้ฟานไงครับ ที่เจอกันที่รีสอร์ท// แค่อีกฝ่ายเอ่ยชื่อออกมาร่างเล็กก็ร้องอ๋อออกมาทันที

 

 

“อ๋อ คุณอี้ฟานนั่นเอง ว่าแต่ไปเอาเบอร์ของผมมาจากไหนครับ?”

 

 

//ผมเอามาจากไหนไม่สำคัญหรอกครับ เอาเป็นว่าผมอยากโทรมาคุยด้วยน่ะครับ...// ปลายสายเอ่ยเบี่ยงการตอบ ซึ่งร่างเล็กก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งคู่คุกันไปได้พักหนึ่งก็วางสายลง การสนทนาส่วนใหญ่นั่นก็เป็นการถามสารทุกข์สุขดิบกันไปเรื่อยจนร่างเล็กไม่ได้เอะใจอะไร

 

 

“เอ่อ แล้วนี่คุณอี้ฟานยังพักอยู่รีสอร์ทเหรอครับ?”

 

 

//เปล่าครับผมกลับที่บ้านได้สองวันแล้วครับ..เอาไว้ว่างๆผมจะไปเยี่ยมที่เกาหลีนะครับ// ปลายสายเอ่ยก่อนจะทิ้งคำพูดเอาไว้ ซึ่งร่างเล็กก็อดแปลกใจอยู่ไม่น้อย

 

 

“อ่อ ครับไว้ถ้ามาเกาหลีก็แวะมาหากันได้นะครับ” ร่างเล็ดเอ่ยออกไป

 

 

//ครับ..ไปแน่นอนครับ// อี้ฟานตอบกลับมาแค่นั้นก่อนจะวางสายไป ร่างเล็กมองโทรศัพท์ก่อนจะแอบรู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรหลังจากที่นั่งเล่นอยู่พักหนึ่ง ชายชุดดำคนนึงก็เดินเข้ามาหาร่างเล็กก่อนจะบอกว่ามาร์คให้มาตามไปพบ ร่างเล็กเบ้ปากน้อยๆก่อนจะลุกจากม้านั่งแล้วเดินตามชายคนนั้นไป ซึ่งตอนนี้มาร์คมารอที่สระว่ายน้ำเรียบร้อยแล้ว

 

 

“พี่มาร์คให้คนไปตามแบมมาทำไมครับ?”

 

 

“มานั่งนี่” ร่างสูงไม่ตอบคำถามของร่างเล็กแต่เลือกออกคำสั่งตามแบบของตนเอง ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆร่างสูง คนตัวสูงมองไปที่สระว่ายน้ำตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมา

 

 

“ต่อไปนี้เวลานายไปไหนมาไหนฉันจะให้คนติดตามนายไปสี่คน แล้วถ้าเกิดมีวินกับดีแลนออกไปด้วย คนติดตามนายจะเพิ่มขึ้นเป็นแปดคน” เค้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบแต่คนฟังนี่สิตกใจไม่น้อย

 

 

“ทำไมต้องให้คนตามเยอะขนาดนั้นครับ แค่ปกติที่พี่มาร์คสั่งให้คนตามสองคนมันก็สะดุดตาจะแย่อยู่แล้ว ลองคิดดูถ้าแบมเดินกับลูกแล้วมีคนเดินตามมาแปดคนมันไม่สะดุดตาไปหน่อยเหรอครับ”

 

 

“แต่มันจำเป็น”

 

 

“แบมไม่เอาคนติดตาม”  ร่างเล็กยังคงเอ่ยออกมาอีก แต่ร่างสูงก็ทำท่าทีไม่สนใจหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านโดยที่ไม่หันมามองอีกคนเลย

 

 

ไม่ต่างจากตอนแรกที่เรารู้จักกันจริงๆสินะ พี่มาร์คที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกคนรอบข้างเลย ทำไมไม่เอาพี่มาร์คที่น่ารักคนนั้นมาคืนให้แบม...พี่มาร์คที่ใส่ใจความรู้สึกแบมมากกว่านี้

 

 

“สักวันนายจะเข้าใจว่าฉันทำแบบนี้ทำไม” ร่างสูงทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ร่างเล็กมองตามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ทำไมไม่เลือกอธิบายให้ฟัง ทำไมต้องทำอะไรที่เข้าใจอยู่คนเดียวด้วยนะ

 

 

 

 

หลายวันต่อจากนั้น

วันนี้เป็นวันแรกที่แจ็คสันกลับมาที่บ้าน โดยมาร์คได้จัดส่งคนไปรับที่สนามบินและพาแจ็คสันไปส่งยังคอนโดที่เค้าและยองแจซื้อทิ้งเอาไว้ ก่อนเข้ามาอยู่ก็ได้จ้างคนเข้ามาทำความสะอาดตรวจสอบความเรียบร้อยกันไปยกใหญ่

 

 

ทั้งคู่วางสัมภาระลงบนพื้นห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความเพลีย เพราะก่อนที่จะบินมาที่นี่แจ็คสันก็ต้องเคลียเอกสารทั้งหมดให้เสร็จก่อนมา เพราะอยู่ที่นู้น มาร์คจัดตั้งให้เค้าเป็นผู้จัดการบริษัทที่ฮ่องกง ทำให้แจ็คสันค่อยข้างจะรับภาระหนักอยู่พอสมควรแต่เค้าก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีเพราะมีภรรยาที่ดี

 

 

“เจ้านายของนายความจำเสื่อมจริงๆใช่มั้ย” ร่างบางหันไปถามคนรัก แจ็คสันถอนหายใจออกมาน้อยๆพร้อมพยักหน้าเบาๆก่อนจะตอบ

 

 

“ครับ ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอก..แต่ช่วงที่เจ้านายกลบไปไต้หวันทำให้ได้รับคำยืนยันจากโลแกนว่าเจ้านายจำอะไรไม่ได้จริงๆ เหมือจะจำได้แค่เรื่องราวก่อนจะเจอกับน้องชายของคุณน่ะครับ หลังจากนั้นเหมือนจะจำไม่ได้ ขนาดเรื่องที่ผมแต่งงานเจ้านายยังจำไม่ได้เลย”

 

 

“เฮ้อ มีเรื่องน่าเหลือเชื่อแบบนี้จริงๆเหรอเนี่ย...แล้วป่านนี้แบมแบมจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าเจ้านายของนายทำอะไรน้องชายฉันละก็ ฉันจะพาแบมแบมหนีไปไกลๆเลยคอยดู” ยองแจพูดติดตลก แต่แจ็คสันคนนี้รู้ดีว่าคนรักแอบกังวลเรื่องน้องชายอยู่ไม่น้อย เพราะเค้ารู้ดีว่าตอนก่อนที่มาร์คจะรักแบมแบม เค้าได้ทำสิ่งที่โหดร้ายกับน้องชายคนเล็กของบ้านมากขนาดไหน

 

 

“มันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกครับ เพราะผมเชื่อว่าคนอย่างคุณแบมแบมถ้าเกิดว่ามันเกินความอดทนจริงๆก็คงไม่ทนหรอกครับ” ร่างหนาบอกออกมา

 

 

“อืม..หวังว่าจะเป็นแบบนั้น ถ้างั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เราเข้าไปหาแบมแบมกันนะ”

 

 

“ครับๆ” ร่างหนารับคำ หลังจากที่พักจนหายเหนื่อยแล้วทั้งคู่ก็ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนจะเตรียมตัวออกไปซื้อของเข้ามาที่คอนโด เพราะตอนนี้ในตู้เย็นวางเปล่า มีเพียงเครื่องดื่มเท่านั้น ทั้งคู่ขับรถมายังห้างฯ ใกล้ๆคอนโดเพื่อจะซื้ออาหารและขอของใช้

 

 

ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้าง ยองแจมองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้นเพราะได้กลับมาบ้าน ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งเพราะกลับมาครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อมาเที่ยวเหมือนทุกครั้งแต่กลับมาเพื่อมาอยู่นานๆ ซึ่งเอาตามจริงแจ็คสันก็อยากจะพาร่างบางข้างๆกลับมาอยู่ที่เกาหลี แต่เค้าก็ทนแรกคะยั้นคะยอของผู้เป็นแม่ไม่ไหว ซึ่งเค้าก็ถามความสมัครใจของยองแจแล้ว เจ้าตัวก็บอกว่าตามใจแจ็คสัน ซึ่งแน่นอนว่าเค้าก็ต้องเลือกที่จะทำตามคำขอของแม่เพราะแม่ของเค้าก็ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง และในจุดนี้ยองแจก็เข้าใจดีถึงได้ยอมที่จะอยู่ที่ฮ่องกง

 

 

อยู่ที่นู้นมันไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เพียงแค่บางครั้งยองแจก็แค่รู้สึกเหงาๆที่ต้องอยู่ไกลบ้านก็เท่านั้น เพราะตอนนี้เค้ามีแจ็คสันเป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตแล้วก็ไม่มีอะไรให้กังวลแค่มีอีกคนอยู่ข้างๆก็พอ

 

 

ทั้งคู่เดินมายังโซนขายเนื้อและผัก ยองแจกำลังง่วนอยู่กับการเลือกเนื้อวัวและหมูสามชั้นที่จะนำไปทำเนื้อย่างกินในคืนนี้กับแจ็คสัน ส่วนร่างหนาก็เดินช่วยเข็นรถตามอีกคนมาอย่างไม่คิดจะบ่น แถมยังมองตามคนรักตลอดไม่วางตาด้วยแววตาอ่อนโยน

 

 

“แจ็คสัน ช่วยไปหยิบทิชชู่ตรงนู้นมาสักสองแพ็คได้มั้ย” ร่างบางหันไปบอกกับคนรัก ซึ่งตรงแผนกที่วางทิชชู่ก็ไม่ได้อยู่ห่างออกไปมากนัก

 

 

“โอเคครับ” ร่างหนาตอบคนรักก่อนจะเดินแยกออกไปเพื่อไปหยิบทิชชู่ที่อยู่ไม่ห่างออกไปเท่าไหร่ ร่างหนาไล่มองกระดาษทิชชู่ที่อยู่บนชั้นสูง แยกออกไปหลายประเภทราคาแตกต่างกันออกไปก่อนจะยืนมองอย่างใช้ความคิดว่าควรจะหยิบแบบไหนไปดี

 

 

“ใช้แบบนี้สิคะ เนื้อนุ่มด้วย” เสียงหวานของหญิงสาวคคนหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับยื่นทิชชู่มาให้ร่างหนา แจ็คสันหันไปมองก็เห็นหญิงสาวร่างสูงหุ่นดียืนยิ้มหวานมาทางเค้า ร่างหนามองกระดาษทิชชู่ในมือหญิงสาวก่อนจะรับมาด้วยท่าทีงงๆ

 

 

“อ๋อ ครับ..ขอบคุณครับี่แนะนำ” ร่างหนาเอ่ยขอบคุณอย่างมีมารยาทก่อนจะมองดูกระดาษทิชชู่ตรงหน้าต่อ หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าหล่อด้วยแววตาวาบวับอย่างดูมีลับลมคมนัยก่อนจะไล่สายตามองไปที่ช่วงตัวก่อนจะไล่สายตาลงไปจนถึงขาและกวาดสายตาขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“คุณเล่นกล้ามด้วยเหรอคะ? ดูดีจัง” หญิงสาวเอ่ยถาม แจ็คสันหันไปมองหญิงสาวที่ขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีประหลาดใจก่อนจะพยักหน้าเบา

 

 

“เอ่อ..ครับ ก็เข้าบ้างครับ” ร่างหนาตอบออกไป ในใจก็มีคำถามมากมาย สายตาก็มองหญิงสาวด้วยความรู้สึกไม่ค่อยไว้วางใจ ผู้มาเยือนส่งยิ้มหวานมาให้ก่อนจะยื่นใบหน้ามาใกล้ๆใบหูของร่างหนาแล้วเอ่ยเบาๆ

 

 

“ฉันไปก่อนนะคะ ไว้คราวหน้าเจอกันใหม่” เอ่ยจบเธอก็เดินห่างออกไปจนหายลับตากลืนไปกับลุ่มคนที่เดินจับจ่ายซื้อของ ร่างหนาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาสามแพ็คแล้วเดินกลับมาหายองแจที่ยืนรออยู่ตรงที่เดิม

 

 

“ทำไมไปนานจัง” ร่างบางเอ่ยถามพร้อมกับทำแก้มพองลมแสดงออกน้อยๆว่าแอบงอนคนตรงหน้า ร่างหนาวางกระดาษทิชชู่ลงบนรถเข็นก่อนจะยื่นมือไปยีกลุ่มผมสีเข้มของคนรักเบาๆ

 

 

“ก็ผมไม่รู้ว่าอยากได้แบบไหนนี่ครับ มันมีเยอะแยะไปหมด...แล้วก็..” ร่างหนากำลังจะอ้าปากเล่าเรื่องที่เจอหญิงสาวคนเมื่อกี้ให้คนรักฟัง แต่เค้าก็ต้องหยุดคำพูดเอาไว้ก่อน

 

 

“แล้วก็อะไร?”

 

 

“ไม่มีอะไรครับ คุณซื้อของเสร็จยังครับ”

 

 

“ก็ไม่มีอะไรแล้ว น่าจะครบหมดแล้ว” ยองแจใช้สายตากวาดมองในรถเข็นเพื่อเช็คของ ซึ่งเค้าก็มั่นใจว่าซื้อมาครบหมดแล้ว”

 

 

“งั้นเรากลับคอนโดกันดรกว่าครับ ผมหิวจะแย่แล้ว” ว่าแล้วทั้งคู่ก็พากันนำของที่ซื้อไปคิดเงินเพื่ออนกลับไปคอนโด ทั้งคู่ช่วยกันหิ้วของกลับมายังลานจอดรถซึ่งเปิดท้ายรถนำของเข้าไปเรียงทีละถุง ซึ่งแจ็คสันก็รู้สึกได้ว่ามีใครกำลังจับตามองพวกเค้าอยู่เมื่อหันไปมองด้านหลังก็เห็นเงาวิ่งผ่านไปยังรถอีกคันหนึ่งที่อยู่ห่างไปสองสามบล็อคจจอดรถ

 

 

“มีอะไรรึเปล่า?” ร่างบางหันไปถาม

 

 

“เปล่าครับ เรากลับกันเถอะครับ” ว่าแล้วทั้งคู่ก็ช่วยกันเอาของใส่ท้ายรถเรียงเรียบร้อยก็ปิดท้ายรถแล้วขึ้นไปประทำที่ก่อนจะขับรถออกมาจากตัวแห้งในเวลาต่อมา ร่างหนามองไปยังกระจกมองด้านหลังซึ่งเห็นรถอีกคันหนึ่งขับตามเค้าออกมาติดๆ

 

 

มันชักจะแปลกๆแล้วนะ... แสดงว่ามีคนพยายามตามมาสินะ ร่างหนาคิดในใจก่อนจะหันไปมองคนรักที่หันมามองหน้าร่างหนาด้วยความแปลกใจเพราะรถกำลังเปลี่ยนเส้นทาง ร่างหนาจึงตัดสินใจเบี่ยงออกมาอีกทางหนึ่ง ไม่ใช่ทางหลักที่จะกลับไปคอนโด

 

 

“อ้าวทำไมมาทางนี้ละ?” ยองแจหันไปถามด้วยความสงสัย

 

 

“ผมรู้สึกว่ามีคนตามเรามาน่ะครับ..งั้นเดี๋ยวเราจอดรถเข้าไปที่ร้านกาแฟตรงนู้นก่อนนะครับ ผมอยากดูให้แน่ใจว่ามีคนตามเรามาจริงๆมั้ย” ร่างหนาเอ่ย ซึ่งร่างบางก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะในชีวิตเค้า ตั้งแต่แต่งงานกับผู้ชายคนนี้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่เจอเรื่องแปลกๆ รถถูกจอดสนิทอยู่ที่หน้าร้านกาแฟก่อนทั้งคู่จะเดินลงจากรถด้วยท่าทีปกติ ซึ่งก็เป็นไปอย่างที่แจ็คสันคิด รถที่ตามเค้าออกมาตั้งแต่ห้างจอดที่หน้าร้านกาแฟนเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตามลงมา คอยดูเหตุการณ์อยู่บนรถ

 

 

“เค้าตามพวกเรามาทำไม?” ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดนิดๆ เพราะแทนที่ตนเองจะได้กลับคอนโดไปทำอะไรๆอร่อยๆกินกลับต้องมาแวะที่ร้านกาแฟก่อน

 

 

“ผมก็ไม่แน่ใจครับ...ผมว่าเราต้องเปลี่ยนแผน”

 

 

“แผนอะไร?”

 

 

“เราต้องไปที่อื่นก่อนครับ”

 

 

ซึ่งแผนของแจ็คสันก็คือ หลอกให้คนอื่นขับรถของเค้าออกไปซึ่งเค้าได้โทรให้ลูกน้องคนอื่นมาขับรถของเค้าหลอกล่อให้คนที่ตามมาตามไปที่อื่น แล้วได้นั่งแท็กซี่ไปที่บ้านของมาร์ค เพราะจากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เค้ารู้สึกถึงอะไรแปลก ซึ่งในเริ่มจากการที่ผู้หญิง คนนั้นเข้ามาคุยกับเค้า

 

 

“พี่ยองแจ!!” ร่างเล็กของแบมแบมเอ่ยขึ้นเสียงดังเมื่อเห็นพี่ชายเดินเข้ามาในบ้าน ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปก่อนจะกอดพี่ชายแน่น

 

 

“ไงแบมแบมไม่เจอนานเลยคิดถึงพี่มั้ย” ร่างบางเอ่ยถามน้อยชายก่อนจะกอดกันกลม ซึ่งตอนนี้วินและดีแลนก็ตื่นลงมาข้างล่างแล้วซึ่งเด็กๆก็วิ่งทักทักเข้ามาเกาะขายองแจเช่นกัน

 

 

“คิดถึงครับ ทำไมพี่ยองแจกลับมาไม่บอกกันเลย” ร่างเล็กถามต่อ

 

 

“ตอนแรกก็กะว่าตอนกลางคืนจะโทรหา แต่มีเรื่องก่อนน่ะสิ” ยองแจตอบออกมาก่อนเจ้าตัวจะก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่เกาะขาอยู่ ร่างบางค่อยๆย่อตัวลงก่อนจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มของหลานทั้งสอง

 

 

“กุนลุงงงงง สวัสดีฮับ” เด็กน้อยทั้งสองประสานเสียงกันอย่างน่ารัก

 

 

“สวัสดีครับ เป็นเด็กดีรึล่าครับเนี่ย”

 

 

“เป็นฮับ เป็นมากๆเยย” ดีแลนเอ่ยก่อนจะยิ้มหวาน แจ็คสันมองยองแจและเด็กๆด้วยแววตาอ่อนโยนก่อนจะหันไปยิ้มให้ร่างเล็ก

 

 

“สวัสดีครับ” ร่างหนาเอ่ยทัก

 

 

“สวัสดีครับพี่แจ็คสัน”

 

 

“เอ่อ..เดี๋ยวผมฝากยองแจก่อนนะครับ เจ้านายอยู่ไหนเหรอครับ?” เค้าถามออกไปซึ่งคนตัวเล็กก็ถถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะมองไปทางชึ้นบน

 

 

“น่าจะอยู่ในห้องทำงานครับ”

 

 

“อ่อ..งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนจะครับ” พอเอ่ยจบร่างหนาก็เดินขึ้นไปบนห้องทิ้งให้พี่น้องได้คุยกัน

 

 

เมื่อมาถึงในห้องทำงานแจ็คสันก็เคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปซึ่งเห็นร่างสูงของเจ้านายที่กำลังเช็คเอกสารของบริษัทอยู่ มาร์คหันมามองก่อนจะยกยิ้มน้อยๆอย่างพอใจที่ได้เห็นคนสนิทของเค้า แจ็คสันก้าวไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของร่างสูงก่อนจะก้มหัวน้อยๆเป็นการทักทาย

 

 

“ไม่เจอกันนานเลยนี่ ฉันตกข่าวเรื่องที่นายแต่งงานจริงๆเหรอวะ” มาร์คเอ่ยขึ้นก่อนจะละสายตาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นคุยกับเลขาคนสนิท

 

 

“ไม่ได้ตกข่าวหรอกครับ ก็เจ้านายความจำเสื่อมนี่ครับ เราเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนดีกว่าครับ คือตอนนี้ผมมีเรื่องจะมาปรึกษาหน่อยน่ะครับ”

 

 

“เรื่องอะไร?” สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังขึ้นมาทันที

 

 

“เรื่องของอี้ฟานน่ะครับ...คือผมสืบประวัติหมอนี่มาแล้ว เราต้องจับตามองหมอนี่เลยล่ะครับ ซึ่งสายของเรารายงานมาว่าหมอนี่ถือหุ้นของบ่อน้ำมันที่ดูไบอยู่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็น ในกวางโจวหมอนี่ก็เปิดโรงแรมอีกหลายแห่ง แต่จริงๆแล้วเป็นนักค้ายาเสพติดตัวพ่อเลยละครับ ซึ่งเห็นว่าอีกเดือนสองเดือนหลังจากนี้หมอนี่อาจะเข้ามาที่เกาหลีด้วยเหตุผลอะไรนี่เรายังหาข้อมูลไม่ได้ครับ ซึ่งยังไงเจ้านายกับคุณแบมแบมก็ต้องระวังตัวให้มาก...” แจ็คสันรายงานออกมาอย่างละเอียด ทำให้สีหน้าของร่างสูงจากที่เครียดอยู่แล้วยิ่งฉายแววเครียดหนักกว่าเดิม

 

 

“มีแค่หมอนี่ใช่มั้ยที่เราต้องระวัง”

 

 

“ตอนแรกผมก็คิดว่ามีแค่หมอนี่...” แจ็คสันเอ่ยเกริ่นขึ้นมาทำให้ร่างสูงเอนหลังพิงไปกับเก้าอี้ทำงานก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“แสดงว่ามันมีคนอื่นอีกสินะ...นายกำลังจะบอกว่าเรามีศัตรูอีกงั้นเหรอ?”

 

 

“ครับ...เพราะวันนี้ผมพึ่งเจอมาเลย ผมไม่รู้ว่าใครส่งมา แต่ว่าผมรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้อย่างบอกไม่ถูก” แจ็คสันเอ่ยออกมาต่อ ซึ่งเค้ารู้สึกสะดุดตาตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาพูดคุยด้วยแล้ว และท่าทีที่เข้ามาเค้าก็รับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรแอบแฝงแน่ๆ ไหนจะตอนที่มีรถตามมาอีก แววหนึ่งที่เค้ามองเห็นคนขับรถก็คือผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเค้ามั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ได้มาดีแน่ๆ ซึ่งตอนนี้แจ็คสันกำลังให้คนสืบหาข้อมูลอยู่

 

 

“อืม..เอาเข้าไปมีแต่ปัญหาจริงๆ งานที่บริษัทก็ยุ่ง...เฮ้อ นายกลับมาก็ดี ฉันขอฝากหน้าที่ดูแลแบมแบมให้นายด้วย วินกับดีแลนก็ใกล้จะเข้าเนิร์ดเซอรี่แล้วด้วยฉันแยกร่างไปดูแลทั้งสามคนในเวลาเดียวกันไม่ได้หรอกนะ” มาร์คบ่นออกมาอย่างหนักใจทำให้แจ็คสันอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม เพราะคำพูดของเจ้านายที่แสดงออกบ่งบอกได้เลยว่าเจ้านายเป็นห่วงครอบครัวมากขนาดไหน ถึงแม้จะความจำเสื่อมก็ตาม

 

 

“เจ้านาย ไม่ว่ายังไงก็ยังให้คุณแบมแบมกับคุณหนูทั้งสองคนเป็นที่หนึ่งเสมอเลยนะครับ”

 

 

“ฉันทำแบบนั้นเหรอ? ทำไมไม่รู้ตัวเลย” มาร์คเอ่ยออกมานิ่งๆ แจ็คสันมองความปากแข็งของเจ้านายพร้อมกับขำเบาๆ

 

 

“ความรู้สึกมันคงอยู่กับจิตใต้สำนึกนั่นแหละครับ”

 

 

 

ตอนนี้พวกเค้าคงต้องคอยระวังตัวให้มากขึ้นซะแล้วเพราะรู้สึกว่าตอนนี้มันชักจะบานปลายไปกันใหญ่แล้ว...






Uploading 30%





 

หลังจากที่พูดคุยกันอีกสักพัก ทั้งแจ็คสันและยองแจก็เดินออกมาจากห้องทำงานของมาร์คก่อนจะเดินลงมายังห้องรับแขกที่ตอนนี้ยองแจและแบมแบมกำลังเล่น อยู่กับเด็กแฝดจอมแสบทั้งสอง แบมแบมหันไปมองร่างสูงเล็กน้อยก่อนจะทำหน้ามู่ขึ้นมาทันที ยองแจมองน้องชายก่อนจะหันไปหาน้องเขยที่กำลังมองมาที่เค้าด้วยความสงสัยอยู่ไม่น้อย นั่นคงเป็นเพราะมาร์คจำเค้าไม่ได้แน่ๆ

 

 

“สวัสดีครับ ผมเป็นพี่ชายของแบมแบมครับ” ยองแจเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ

 

 

“แล้วก็เป็นภรรยาผมด้วยครับ” แจ็คสันเอ่ยเสริมไปอีก ทำให้มาร์คหันมามองด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

“เดี๋ยวนะ พี่ชายแบมแบมเป็นเมียนาย แล้วพี่ชายอีกคนก็เป็นน้องเขยของฉันเป็นสามีจินยอง คือไม่คิดจะไปหาเมียตรงอื่นกันบางเหรอ?” มาร์คถามออกมา

 

 

“นั่นเจ้านายเป็นคนเริ่มก่อนเลยนะครับ” แจ็คสันอดไม่ได้ที่จะหันไปเหน็บเจ้านายอย่างขำๆ ซึ่งมาร์คก็เถียงอะไรไม่ออกได้แต่หันไปมองภรรยาที่ตอนนี้กำลังเมินเค้าอยู่

 

 

“ช่างเหอะน่า นี่มันถึงเวลากินข้าวแล้วนี่นา ไปกินข้าวกันได้แล้ว วิน ดีแลนไปกินข้าวได้แล้วลูก” มาร์คบอกปัดก่อนจะหันมาหาเจ้าตัวเล็ก ซึ่งเมื่อเห็นคนเป็นพ่อเอ่ยเรียกก็รีบวางของเล่นแล้ววิ่งทักๆไปหาทันทีเหมือนเจ้าตัวน้อยจะแสดงอาการดีใจจนปิดไม่มิด เพราะที่ผ่านๆมาเป็นเดือนๆมาร์คก็ไม่เคยทำแบบนี้กับพวกเค้าเลย ไม่ค่อยเข้าใกล้ไม่ค่อยเล่นด้วยซึ่งเด็กๆก็สัมผัสในจุดที่คนเป็นพ่อต่างไปจากเดิมไม่ได้ เพราะยังเด็กเกินไปที่จะรับรู้ความรู้สึกเหล่านั้นได้

 

 

“แบมแบม นายก็มากินข้าวได้แล้ว” มาร์คหันมาบอกคนตัวเล็ก ซึ่งเจ้าตัวก็ลุกตามอีกคนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ยองแจและแจ็คสันที่มองทั้งคู่อยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินตามไปยังโต๊ะอาหาร ซึ่งตอนนี้อาหารมากมายถูกจัดเรียงรายเอาไว้แล้ว ซึ่งปกติแล้วอาหารหลักๆของคนในบ้านจะมีแบมแบมคอยทำอาหาร เพราะแบมแบมอยากทำหน้าที่ภรรยาที่ดีบ้าง เนื่องจากในบ้านมีคนคอยดูแลเรื่องงานบ้านอยู่แล้ว แต่วันนี้แบมแบมก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านที่จะมาคอยทำอาหารมื้อนี้ให้

 

 

ทุกคนนั่งทานอาหารไปเรื่อยๆ และมีบทสนทนาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันไปต่างๆนานา เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ได้เจอกันเป็นปี และติดต่อกันน้อยเนื่องจากเรื่องรอบๆตัวที่ค่อนข้างยุ่งอยู่พอสมควร หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยพวกเค้าก็แยกย้ายกันไปที่ห้องนอนโดยที่ มาร์คได้ให้แม่บ้านจัดห้องให้แจ็คสันและยองแจเรียบร้อยแล้ว ซึ่งทั้งคู่ก็เข้าไปพักด้วยความเหนื่อยล้า

 

 

มาร์คเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองก็ไม่พบร่างเล็กอยู่ในนั้น เดาได้เลยว่าคงไปอยู่ที่ห้องของเด็กๆแน่นอน เพราะแบมแบมบอกแล้วว่าจะนอนที่ห้องของลูกๆ ซึ่งมาร์คก็ไม่ขัดข้องเพราะเจ้าตัวจะตามไปนอนด้วยอยู่แล้ว มาร์คจัดการอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้วก็เดินไปยังห้องนอนของเด็กๆ

 

 

เค้าเอื้อมมือไปบิดลูกบิดช้าๆ ซึ่งตอนนี้แบมแบมก็ได้อาบน้ำสวมชุดนอนเรียบร้อยแล้วในตอนนี้เจ้าตัวกำลังสวมเสื้อผ้าให้เด็กๆที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเช่นกัน แบมแบมไม่ได้หันไปมอง เพราะรู้ดีว่ายังไงก็คงเป็นมาร์ค เจ้าตัวมองไปที่เบาะฝูกที่ถูกเอามาปูไว้บนพื้นข้างๆเตียงของลูกน้อย แต่มันกลับกลายเป็นว่าที่นอนถูกปูเอาไว้สองที่แถมถูกแยกเอาไว้คนละฟากของเตียงอีก

 

 

“ทำไมถึงปูที่นอนไว้สองที่?” มาร์คกอดอกมองที่นอนบางพื้นก่อนจะเอ่ยถามคนตัวเล็ก

 

 

“ก็แบมกับพี่มาร์คนอนคนละที่ไงครับ” ร่างเล็กเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ได้หันมามองร่างสูงเลย มือก็ง่วนอยู่กับการสวมชุดนอนให้เจ้าตัวเล็ก มาร์คถอนหายใจออกมาก่อนจะหยิบหมอนและผ้าห่มแล้วเดินเอาไปวางไว้ยังที่นอนของคนตัวเล็กก่อนที่เค้าจะเดินกลับไปเก็บฝูกหนึ่งชุดเข้าไปในตู้ ทำให้คนตัวเล็กหันไปมองด้วยความแววตาดุ

 

 

“เก็บที่นอนทำไมพี่มาร์ค”

 

 

“ก็พี่จะนอนกับแบม”

 

 

“แต่แบมไม่อยากนอนที่นอนเดียวกัน เรื่องจะมานอนห้องลูกพี่มาร์คก็เป็นคนตามมาเอง ถ้าเกิดว่าไม่อยากนอนพี่มาร์คกลับไปนอนบนเตียงสบายๆก็ได้นะครับ” ร่างเล็กเอ่ยบอกไป ซึ่งคำพูดคำจามันทำให้มาร์ครับรู้ได้ว่าอีกคนต้องกำลังโกรธอะไรเค้าอยู่แน่ๆ

 

 

“ฉันจะนอนที่นี่ แล้วก็นอนกับนายด้วย”

 

 

“แด๊ดดี๊กับม่ามี๊ทะเลาะกันเหย๋อ” วินเอ่ยถามตาแป๋ว ทำให้มาร์คและแบมแบมรีบหันไปมองลูกๆตัวน้อย เพราะทั้งคู่เถียงกันจนลืมไปเลยว่า ลูกตัวน้อยๆอยู่ที่นี่ด้วย ตอนนี้ไม่ได้มีแค่พวกเค้าแค่สองคนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่มีพยานรักตัวเล็กๆอยู่ตรงนี้ด้วย

 

 

“เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะกับม่ามี๊แค่ดื้อน่ะครับ แด๊ดดี๊เลยดุ” มาร์คหันไปส่งยิ้มให้ลูกชายตัวเล็กก่อนจะหันมายิ้มร้ายให้แบมแบม

 

 

“แบมไม่ได้ดื้อ พี่มาร์คนั่นแหละไร้เหตุผล” ร่างเล็กเถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

 

 

“อ่อ นี่เดี๋ยวนี้เถียงฉันสินะ อย่าคิดนะแบมแบมว่าในห้องลูกฉันจะไม่กล้าทำ จะปั้มน้องให้วินกับดีแลนอีกสั้งคนสองคนก็ได้เลยนะ” มาร์คเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้สึกอาย ทำเอาคนตัวเล็กหันไปค้อนให้วงใหญ่มาให้

 

 

“อย่ามาลามกต่อหน้าลูกจะได้มั้ย” ร่างเล็กว่าออกไป

 

 

“อ่อ งั้นแสดงว่าถ้าลับหลังลูกฉันลามกใส่นายได้ใช่มั้ย” มาร์เอ่ยออกมาด้วยท่าทีนิ่ง ร่างเล็กได้แต่กัดฟันกรอดก่อนหันกลับมาแต่งตัวให้ดีแลนจนเสร็จ ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับอีกคนให้มันวุ่นวายไปมากกว่าเดิม

 

 

“วิน ดีแลนขึ้นไปนอนประจำที่ได้แล้วครับ เดี๋ยวม่ามี๊จะเล่านิทานให้ฟัง” แบมแบมเลือกที่จะหันมาหาลูกตัวน้อยแทนและเลี่ยงที่จะพูดกับร่างสูง เจ้าตัวเล็กทั้งสองค่อยๆปีนขึ้นไปบนเตียงก่อนจะมุดตัวอยู่ในผ้าห่มนอนยิ้มแป้นรอเวลานิทานแสนสนุก แบมแบมนั่งพิงหัวเตียงของลูกตัวน้อยก่อนจะหยิบหนังสือนิทานขึ้นมา ซึ่งวันนี้แบมแบมเลือกที่จะหยิบเรื่อง เจ้าหญิงนิทราขึ้นมา

 

 

“เอาละครับ พร้อมฟังกันรึยังเอ่ย” แบมแบมถามเสียงหวาน

 

 

“พร้อมแล้วฮับบบ” เสียงเจื้อยแจ้วทั้งสามประสานขึ้น สามคนน่ะถูกแล้ว เพราะมีเสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยประสานมาด้วย ร่างเล็กมองเด็กโข่งตัวโตก่อนจะมองอีกคนด้วยสายตาดุๆ แต่มาร์คต้วนก็ยิ้มหน้าระรื่น

 

 

“โอเคเรามาฟังนิทานกันเถอะเนอะ กาลครั้งนึงนานมาแล้ว ณ ดินแสนอันแสนไกล” เสียงหวานค่อยๆเอื้อนเอ่ย เล่านอนทานอย่างสนุกสนานซึ่งเจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี มาร์คต้วนที่นั่งฟังด้วยก็ฟังบ้างกวนประสานคนตัวเล็กบ้างเป็นระยะ ซึ่งคนตัวเล็กก็ได้แต่ดุทางสายตา

 

 

“ในตอนนั้นเอง เจ้าชายก็ได้พบกับเจ้าหญิงที่นอนหลับใหลอยู่ เค้ามองไปที่ใบหน้าที่สวยสดงดงามของเจ้าหญิงก่อนจะ ก้มลงไปจุมพิตบางเบา และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เจ้าหญิงค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ หลังจากที่เจ้าหญิงฟื้นขึ้นมาพวกเค้าก็ได้อยู่ครองรักกันไปชั่วนิรันดร์ จบแล้วครับ” แบมแบมเล่ามาจนจบก่อนจะมองเจ้าตัวเล็กที่นั่งมองตาแป๋ว

 

 

“ม่ามี๊ฮับ จุมพิตคืออะไยฮับ” ดีแลนเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำเอาแบมแบมถึงกับทำหน้าเหว๋อที่ลูกชายมาถามแบบนี้

 

 

“เอ่อ..ก็คือจุ๊บๆนั่นแหละครับ” ร่างเล็ตอบเสียงแห้งก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกชายอย่างเบามือ

 

 

“แย้วถ้าเกิดว่าเหมือนกับจุ๊บๆ ทำไม เค้าม่ายเรียกจุ๊บๆฮับ ทำไมเค้าเรียกจุมพิตละฮับม่ามี๊” วินถามตอบพร้อมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แบมแบมได้แต่อ้าปากค้างเพราะว่างไม่รู้จะตอบลูกยังไง

 

 

“มันไม่เหมือนกันหรอกครับ” มาร์คเอ่ยตอบ ทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองรีบหันไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

 

“ทำไมละฮับแด๊ดดี๊...งือออ งั้นแด๊ดดี๊จุมพิตม่ามี๊ให้ดูหน่อยจิฮับ” เสียงของวินเอ่ยออกมาทำเอาแบมแบมรีบหันควับไปมองลูกชายทันที

 

 

หนอย ไอนิสัยแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้สินะว่าได้มาจากใคร !!

 

 

“อ่อ...จุมพิตเหรอครับ ได้สิครับ” ร่างสูงเอ่ยพร้อมยิ้มร้ายก่อนจะเอนตัวข้ามลูกชายทั้งสองไป มือหน้าคว้าเข้าที่ต้นคอของร่างเล็กก่อนจะดึงเข้ามาแล้วกดจูมลงไปแรงๆโดยที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัว เรียวลิ้มอุ่นๆสอดเข้าไปในขุมน้ำหวานก่อนจะดูดกลืนความหวานอย่างร้อนแรงและหนักหน่วง ทำเอาเจ้าตัวเล็กทั้งสองได้แต่มองตาแป๋วกับความติ้นเต้นที่ได้เรียนรู้คำว่าจุมพิตจากผู้เป็นพ่อ

 

 

“อื้อ..อื้มมม” ร่างเล็กครางประท้วงออกมาเพราะหายใจไม่ออก ทำให้ร่างสูงค่อยๆถอนจูมออกอย่างอ้อยอิ่ม ลิ้นร้อนๆที่เกี่ยวกระหวัดอยู่กับร่างเล็กเมื่อกี้เลียริมฝีปากของตนเองก่อนจะมองไปทีร่างเล็กพร้อมยกยิ้มอีกครั้ง

 

 

เกลียดรอยยิ้มร้ายกาจของผู้ชายคนนี้

 

 

“นี่เหย๋อฮับจุมพิต วินอยากจุมพิตบ้าง *^*” เจ้าตัวเล็กทำตาวาว ทำให้แบมแบมกัดปากแน่นพร้อมกับมองร่างสูงอย่างคาดโทษที่ทำให้ลูกจำอะไรผิดๆ

 

 

“ตอนนี้ยังไม่ได้หรอกครับ เอาไว้วินกับดีแลนโตแล้วมีคนรัก มีครอบครัวถึงจะทำได้นะครับ” ร่างสูงเอ่ยกับลูกตัวเล็กพร้อมกับช้อนสายตามองภรรยาคนดีอีกครั้ง แบมแบมถ้าจะเอาหมอนมาฟาดอีกคนให้น่วมจริงๆ แต่ก็ติดอยู่ที่ไม่อยากจะทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าลูก

 

 

หลังจากนั้นพวกเค้าก็พาเด็กๆเข้านอน เมื่อเด็กๆหลับแล้วร่างเล็กก็เดินไปปิดไฟ แต่เปิดไฟดวงเล็กๆที่หัวเตียงของเจ้าตัวน้อยเอาไว้ทำให้ในห้องมีแสงสว่างนวลๆจากโคมไฟให้ความสว่าง เมื่อร่างเล็กจะเดินกลับไปที่ฝูก ก็พบว่าตอนนี้ร่างสูงได้นอนรออยู่บนนั้นแล้ว ฝูกนอนขนาดที่เท่ากับเตียงเดี่ยวทั่วไปมันเพียงพอสำหรับคนนอนหนึ่งคน แต่เมื่อต้องมานอนสองคนก็ทำให้ร่างเล็กต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

“พี่มาร์คจะมานอนเบียดกับแบมทำไม” ร่างเล็กเอ่ยถามพร้อมก้มมองร่างสูงที่ลอยหน้าลอยตานอนอยู่บนฝูกนิ่มอย่างไม่รู้สึกเดือดร้อน

 

 

“ก็แค่จะนอนกับเมีย..อย่าบ่นน่า มานอนได้แล้ว” เอ่ยจบร่างสูงก็ดึงข้อมือร่างเล็กให้ลงมานอนลงบนฝูกด้วยกัน โดยที่ร่างสูงกอดอีกคนเอาไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน ร่างเล็กมองค้อนอีกคนก่อนจะพยายามดิ้นออกจากวงแขนของอีกคนแต่ก็ไม่เป็นผลเลย

 

 

“พี่มาร์คทำไมต้องแกล้งกันด้วย”

 

 

“ฉันไม่ได้แกล้งนี่...นายเงียบๆได้แล้ว” ร่างสูงเอ่ยออกมาอีกก่อนจะชิ่งนอนก่อน หลุบตาลง แต่มือก็กอดร่างเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ทำให้ร่างเล็กจำต้องหลับไปทั้งอย่างนั้น ร่างเล็กนอนซุกเข้าหาแผ่นอกแกร่งของอีกคนอย่างโหยหา เอาจริงๆถ้าไม่ได้นอนซุกกับแผ่นอกกว้างของคนคนนี้ ร่างเล็กก็นอนหลับไม่สนิทจริงๆ

 

 

 

กลางดึก

ในขณะที่กำลังจะเคลิ้มกลับ ร่างเล็กก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียน เสื้อนอนตัวบางก็ถูกดึงขึนมาเรื่อยๆ ทำให้ร่างเล็กค่อยๆฝืนความง่วงลืมตาขึ้นมาดู ก็พบว่าร่างสูงกำลังซุกอยู่ที่ซอกคอขาวๆ

 

 

“อื้อออออ พี่มาร์ค..จะทำอะไร แบมจะนอน” ร่างเล็กเอ่ยออกมาเบาๆเพราะไม่อยากเสียงดัง กลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะตื่น

 

 

“ฉันอยากกอดนาย” ร่างสูงตอบแค่นั้นก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อของตนเองออกก่อนจะแทรกไปอยู่ตรงหว่างขาของอีกคน ร่างเล็กพยายามขืนตัวหนีแต่ก็ถูกร่างสูงจับสะโพกมนก่อนจะดึงเข้ามาหาตัวอีกครั้ง

 

 

“พี่มาร์คอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ลูกนอนอยู่”

 

 

“นายก็เงียบๆสิลูกจะได้ไม่ได้ยิน” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อตัวบางของร่างเล็ก

 

 

นี่เค้าจะไม่ฟังผมจริงๆใช่มั้ยยย ไอคนลามก

 

 

 

“อ๊ะ..อื้อ..พี่มาร์ค เบาๆ..อ๊างง”

 

 

“อืม..แบมๆ อ๊า..”

 

 

“งืออออ แด๊ดดี๊ ม่ามี๊...งืออออ”

 

 

ตัดให้ขาดเลยฉึบๆๆ เอาละค่า ตัวแดงแบบนี้ก็เหมือนเดิมค่า

ฉากคัตนี้ไรท์จะลงธัญวลัยเหมือนเดิมน๊า วิธิหาเหมือนเดิมค่า

เข้ากูเกิ้ล เซิร์ทคำว่า  NC #ฟิคเด็กเถื่อน แค่นั้นก็จะมีลิ้งค์ขึ้นมาแล้วค่า

ซึ่งพรุ่งนี้เย็นๆไรท์จะอัพลงน๊า 









TBC

โปรดติดตามเร็วๆนี้นะคะ




คุยกันหน่อยนะคะ

มาแล้วนะคะ ห่างหายจากการอัพไปนานเลยขอโทษนะคะ ที่มาอัพช้าแฮ่ๆ ครบร้อยแล้วน๊าาา ไม่รู้จะถูกใจรีดรึเปล่า ไรท์อาจจะอัพช้าไปบ้างนะคะ เพราะช่วงนี้กำลังเคลียฟิคเรื่องเก่าๆที่ดองมานาน ว่าจะอัพให้ครบทุกเรื่องเลย ยังไงก็รอติดตามกันนะคะ แล้วก็ ฟิคแค้นรักร้ายภาคแรก กำลังเปิดรีปริ้นอยู่นะคะ ใครที่สนใจรีบๆโอนกันน๊า ไม่งั้นจะปิดโอนก่อนน๊า เพราะถ้าเกิดว่าไม่ถึงสามสิบชุดไรท์จะยกเลิกการสั่งพิมพ์รอบนี้แล้วก็จะไม่มีกำหนดเปิดรีปริ้นฟิคแค้นรักร้ายนะคะ ก็จะเป็นฟิคเรื่องอื่นไปเลยน๊า ใครอยากได้รีบๆน๊า เปิดโอนตั้งแต่วันนี้ - วันที่10กันยายน 2015 นะคะ ถ้าเกิดว่ายอดไม่ถึงไรท์จะโอนเงินคืนให้หลังจากที่ปิดโอนนะคะ 


ใครสนใจเข้าไปในลิ้งค์นี้เลยน๊า  




สปอยเล็กๆน้อยๆ 


"กุนลุงงง แด๊ดดี้นิสัยมะดีเยยฮับ" 

"ทำไมละครับ?"

"ก็มะคืนแด๊ดดี้ทำม่ามี๊ร้องทั้งคืนเยยฮับบ"

เอ่อ...ร้องทั้งคืนเลยเหรอลูก -- 

 

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1131 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:37
    มาร์คเก็บกดจากกลาววันที่แบมไม่ค่อยสนใจ เลยมาลงกลางคืน
    #1131
    0
  2. #800 __icerabam (@__icerabam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 16:13
    ถึงพี่แกจะความจำเสื่อม แต่ความหื่นไม่เสื่อมไปด้วยเลย ถถถถถถถ
    #800
    0
  3. #799 __icerabam (@__icerabam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 16:11
    ถึงจะความจำเสื่อมแย่ความหื่นพี่แกไม่เสื่อมไปด้วยนาจาาา 5555555 ปล. นี่อยากรู้แล้วศัตรูคนใหม่พี่มาร์คต้องการอะไรคนแล้วมีอีกมั้ย มาครั้งนี้จะสร่างความเสียหายให้ครอบครัวพี่มาร์คเยอะมั้ย
    น่าติดตามมากๆๆ เลยยย
    #799
    0
  4. #759 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:49
    5555555 แด๊ดดี้ทำม่ามี๊ร้องทั้งคืนเลย ><
    #759
    0
  5. #699 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 09:18
    โหยยยยย...ดูสิทำไรไม่แคร์ลูกเลยอ่ะ5555++
    #699
    0
  6. #631 Minni Baby (@leepatelf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 18:59
    โหพี่มัคไม่เกรงใจลูกเลย
    #631
    0
  7. #625 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 17:01
    มาร์คแกมันหื่นตลอดเวลา
    #625
    0
  8. #583 Got7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 12:21
    พี่มาร์ค ทำไรเกรงใจลูกหน่อย. อย่าลืมมาต่อนะฮะไรท์

    "กุนลุงงง แด๊ดดี้นิสัยมะดีเยยฮับ"

    "ทำไมละครับ"

    "ก็มะคืนแด๊ดี้ทำมามิ๊ร้องทั้งคืนเยยฮับบ"

    โดนลูกเอาไปฟ้องคุณลุงเรยนะพี่มาร์ค55555555
    #583
    0
  9. #581 napawan title (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 14:14
    พี่มาร์คนี่หื่นไม่เลือกทีจริงๆนะขนาดห้องลูกยังไม่เว้น..ลูกตื่นเเล้วให้ไหม//..ต่อไวไวนะฮะ
    #581
    0
  10. #573 หมูน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 01:05
    มาร์ต้วนคนหื่น ยุกับแบมนี่หื่นตลอด เป็นเมียมาร์คต้วนต้องทำใจ5555
    #573
    0
  11. #572 tienin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 12:32
    มาร์คต้วนในห้องนอนลูกก็ไม่เว้น นี่เตรียมการมาพร้อมเลยนะยะ กะไม่ให้แบมนอนกะลูกสินะ พ่อคนหื่น อิอิ
    #572
    0
  12. #571 beer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 13:42
    พี่มาร์คทำไรไม่เกรงใจลูกเลยนะ เห็นมั้ยเด็กๆไปพูดว่าไง แด๊ดดี้ทำหม่ามี๊ร้องทั้งคืนเลย5555555555 รอตอนต่อไปนะคะไรท์
    #571
    0
  13. #570 Ningzz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 13:03
    หื่นจริงๆ เลยพี่มาร์ค ทำไรเกรงใจลูกมั่งน๊าา
    #570
    0
  14. #568 น้องยู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 11:45
    พี่มาร์คไม่เกรงใจลูกเลยน้าาาาาา(&#8807;&#8711;&#8806;)/

    อี้ฟานอย่ามาทำร้ายแบมแบมน้าาาา

    หวังกับเฮียมาร์คต้องช่วยกันปกป้องทุกคนน้าาาาาา
    #568
    0
  15. #567 Okfirst'แฟนตะหนู (@first1807) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:49
    อิต้วนหื่นนน ไรท์มาต่อไวๆนะคะ อยากอ่านต่อ><
    #567
    0
  16. #566 MoMoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 17:23
    พี่มาร์คอ่ะ ทำไรไม่เกรงใจลูกเลย 5555+
    #566
    0
  17. #565 Moncy Pikul (@moncy-1999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 22:00
    เอาแล้วไง ทำอะไรไม่เกรงใจลูก 55
    #565
    0
  18. #562 oni (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 15:14
    มาร์คนี่หื่นเหมือนเดิมเลยถึงจะแข็งไปนิดแต่ยังนุ่มนวลจนแบมรู้สึกได้

    วินกับดีแลนจะมีน้องก็งานนี้

    อี้ฟานจะเข้ามาทำร้ายแบมหรือ หวังว่ามาร์คและจ็คคงรับมือได้ ทุกคนปลอดภัยน้าาาาาา
    #562
    0
  19. #561 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 07:24
    มาร์คอิคนลามก มาร์คคคคคคค ลูกตื่นแล้วไหมล่ะนั่น แกเอ้ยยยยยยย
    #561
    0
  20. #560 Benna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 07:06
    ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากอีมาร์คหื่นมากกกก 55555 แต่ชอบอะ อ่านไปจิกหมอนไป
    #560
    0
  21. #559 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 23:59
    โอ๊ย...จะบ้าตายกับมาร์ค ต้วน สอนอะไรลูกผิดๆ แถมยังจะลักหลับแบมในห้องลูก ลดความหื่นหน่อยได้มั้ย นิสัยเนี่ยถ่ายทอดลงลูกหมดเลยมั้ย กลุ้มใจแทนแบม เหมือนมีลูกเพิ่มมาอีกคนเลย ดื้อสุดๆ
    #559
    0
  22. #558 Piam'Mara (@night-tee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 23:26
    มาร์คแฝดนอนอยู่ด้วยนะ ลดความหื่นหน่อย
    #558
    0
  23. #557 Lunacy (@earnzung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 22:59
    โอยยย อิมาร์คคค ไหนบอกความจำเสื่ อม เสื่อมแต่ความจำ เรื่องหื่นๆนี่ ไม่ได้หายไปด้วยเลยนะ โฮกกกก
    #557
    0
  24. #556 NanJacksonGOT7 (@NanJacksonGOT7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 22:57
    โอ๊ยยย อีตาพี่มาร์ค ทำไรเนี่ยดูลูกด้วยเหอะ เดี๋ยวเด็กจำไรไปผิดๆจะว่าไงเนี่ย
    #556
    0
  25. #555 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 22:46
    พี่มาร์คนี่นะะะะะะ นั่นห้องลูกนะ5555555555
    #555
    0