{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 5 : {แค้นรักร้าย2} Ep.03 : คนร้ายคนที่หนึ่ง (150per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    5 ส.ค. 58

 

 

ตั้งแต่เค้าออกมาจากโรงพยาบาล แบมเริ่มรู้สึกว่าอยากจะให้เค้ากลับไปนอนอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนเดิมจริงๆ คนอะไรชอบพูดจากวนประสาทกันตลอด ร่างเล็กได้แต่บ่นกรนในใจก่อนจะทอดสายตามองไปที่ทะเลกว้างเพราะไม่อยากจะสนใจคนที่อยู่ข้างๆสักเท่าไหร่ ซึ่งทั้งคู่นอนอยู่ที่เก้าอี้อาบแดดริมชายหาดที่ตั้งอยู่ที่ระเบียงเอาไว้นอนพักสบายๆคนละตัวกัน

 

 

“นี่แบมแบม ฉันรู้สึกเมื่อยไหล่มากๆเลย นายมานวดให้ฉันหน่อยสิ” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะมองไปที่คนตัวเล็ก ร่างเล็กละสายตาจากทะเลตรงหน้าก่อนจะหันไปมองร่างสูงเล็กน้อย

 

 

“เมื่อยอะไร พี่มาร์คนอนอยู่เฉยๆไปทำอะไรมาถึงได้เมื่อย?” ร่างเล็กอดไม่ได้ที่จะพูดแขวะอีกคน เพราะเค้ารู้ว่าร่างสูงกำลังหาเรื่องกวนประสาทเค้ามากกว่า

 

 

“เมื่อคืนฉันใช้แรงเยอะไปหน่อย แบบกล้ามเนื้อทำงานเยอะ อึ๊บๆ อ๊า” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะทำเสียงสยิวขึ้นมาทำเอาร่างเล็กถึงกับเม้มปากแน่น ว่าอะไรอีกคนไม่ออกเลยจริงๆได้แต่สะบัดหน้าหนีไปอีกด้านมันก็ดีที่มาร์คไม่ได้นิ่งใส่เค้าเหมือนตอนแรก แต่มาร์คลุคนี้กวนประสาทเกินไป

 

 

“นอนเมื่อยแบบนั้นไปเลยแบมไม่นวดให้หรอก” ร่างเล็กบ่นอุบก่อนจะลุกหนีเข้าไปนั่งดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น ร่างสูงมองตามแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรอีกคน ตั้งแต่เค้าและแบมแบมได้มาพักด้วยกันสองคนมันก็ทำให้เค้าได้ใช้เวลาร่วมกับคนตัวเล็กและได้คิดอะไรมากกว่าเดิม ได้เห็นได้ใกล้ชิดอีกคนมากกว่าเดิม มันบอกไม่ถูกจริงๆว่าเค้ารู้สึกยังไง รู้แค่แบมแบมทำให้เค้ารู้สึกบางอย่างที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ

 

 

“หวังว่าฉันจะนึกเรื่องของเราออกเร็วๆนะ” มาร์คเอ่ยกับตนเองเบาๆก่อนจะทอดสายตามองออกไปที่ทะเลผืนกว้าง เสียงคลื่นที่ซัดเข้ามากระทบฝั่งกลายเป็นเสียงที่เหมือนเสียงขับกล่อมบวกกับลมทะเลเย็นๆทำให้มาร์คค่อยๆหลุบตาลงช้าๆเพื่อพักผ่อนแต่ยังไม่ทันที่เค้าจะหลับตาสนิทก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวมาจากรีสอร์ททำให้มาร์ครีบดีดตัวขึ้น ซึ่งลูกน้องของมาร์คก๋วิ่งเข้ามาพอดี

 

 

“เสียงอะไรดังมาจากรีสอร์ท เกิดอะไรขึ้น?” มาร์คเอ่ยถามด้วยสีหน้าตึงเครียด

 

 

“ตอนนี้รีสอร์ทตรงส่วนของห้องอาหารถูกไฟไหม้ครับ แล้วก็ตรงสระว่ายน้ำตรงกลางรีสอร์ทก็ถูกวางระเบิดครับ ตอนนี้คนของเรากำลังเข้าไปตรวจสอบครับ” ลูกน้องของร่างสูงเอ่ยทำให้เจ้าตัวกำหมัดแน่น เพราะไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้

 

 

“พาฉันไปดูจุดเกิดเหตุ แล้วจัดคนเข้าไปดูแลแบมแบมกับคนในบ้านด้วย” สิ้นเสียงสั่งลูกน้องแค่นั้นคนตัวเล็กก็วิ่งออกมาจากในตัวบ้านก่อนจะเข้าไปดึงแขนร่างสูงเอาไว้

 

 

“พี่มาร์คแบมไปด้วย” ร่างเล็กรั้งแขนคนรักเอาไว้แน่น ทำให้ร่างสูงหันมามองคนตัวเล็กก่อนจะขมวดคิ้ว

 

 

“ไม่ได้ มันอันตรายานายอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันก็กลับมา” มาร์คเอ่ยกับคนตัวเล็กอย่างใจเย็น

 

 

“ไม่เอาแบมจะ..”

 

 

“ฉันบอกอะไรก็ฟังบ้างสิ นายจะไปให้เกะกะฉันทำไม!!” ร่างสูงจะโกนออกไปลั่นทำเอาคนตัวเล็กชะงักกึกทันที ร่างเล็กกัดปากแน่นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองร่างสูงเลยแม่แต่นิด ร่างสูงมองตามอีกคนก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ แต่นี่มันไม่ใช่เวลาที่เค้าจะตามง้ออีกคน

 

 

“พวกนายสามคนอยู่เฝ้าแบม ที่เหลือมากับฉัน” ร่างสูงหันไปสั่งลูกน้องก่อนจะรีบมุ่งตรงไปยังรีสอร์ท เมื่อมาถึงจุดเกิดเหตุก็พบว่าตอนนี้เพลิงไหม้ได้สงบลงไปแล้ว เพราะพนักงานที่รีสอร์ทได้ช่วยกันควบคุมเพลิงเอาไว้แล้ว

 

 

“เรียกผู้จัดการรีสอร์ทมาคุยกับฉัน” มาร์คหันไปสั่งลูกน้องก่อนจะกวาดสายตามองรอบๆ ดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแต่มีหลายจุดที่เสียหายอาจจะต้องปิดส่วนนั้นในการปรับปรุง แต่ก็ไมถึงขั้นที่จะปิดให้บริการ เพราะรีสอร์ทที่นี่มีอีกหลายส่วนที่เปิดรับรองได้ ร่างสูงเดินออกมายังส่วนของสระว่ายน้ำที่โดนระเบิด ตรงกลางระเบิดจนเป็นรู ด้านข้างของสระก็เป็นรอยร้าวจนใช้งานไม่ได้ ส่วนนี้อาจจะต้องปิดปรับปรุงนานหน่อย เรื่องจะปิดปรับปรุงอะไรพวกนั้นเค้าไม่ได้อยากรู้หรอก ที่อยากรู้ตอนนี้คือ

 

 

ใครเป็นคนทำ..

 

 

มาร์คเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงสวนของหน้าหาดที่เป็นพื้นที่ของรีสอร์ทและเป็นจุดรับนักท่องเที่ยวขึ้นจากเรือ เค้ากวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะไปสะดุดตากับเรือลำนึกที่จอดอยู่ห่างจากรีสอร์ทออกไปประมาณ100เมตร เรือที่เป็นสีฟ้าแปลกตาต่างจากเรื่องลำอื่นๆที่จอดเทียบท่าโดยสิ้นเชิง ยิ่งทำให้ร่างสูงเกิดความสงสัยมากขึ้น เพราะปกติแล้วเรือทุกนำที่นำนักท่องเที่ยวเข้ามาที่เกาะแห่งนี้จะเป็นเรือของรีสอร์ททั้งหมด ซึ่งเรือทุกรำจะเป็นสีขาวแถบเหลืองทั้งหมด ไม่มีการอนุญาตให้ใช้เรือจากข้างนอกเลยและที่น่าสงสัยไปมากกว่านั้นคือคนที่กำลังเดินเข้าไปที่เรือลำนั้น

 

 

นั่นมันผู้ชายคนที่เข้ามาคุยกับแบมวันนั้นนี่...อี้ฟาน

 

 

มาร์คจึงทำการเดินตามอีกคนไปเงียบๆโดยไม่ให้รู้ตัว ซึ่งอี้ฟานก็มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนจะค่อยๆยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลให้ชายคนนึงที่อยู่บนเรือ

 

 

“นี่ค่าจ้างสำหรับครับนี้ ตอนนี้รีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว เดี๋ยวมีคนมาเจอจะซวยกันไปหมด” อี้ฟานเอ่ยพร้อมกับมองซ้ายขวาด้วยความระมัดระวัง ซึ่งทุกอย่างที่เค้าพูดมาร์คได้ยินจนหมด ร่างสูงกำมือแน่นพร้อมกับกัดฟันกรอด เค้าว่าแล้วว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆ ร่างสูงเลือกที่จะค่อยๆถอยออกมาให้ห่างจากตรงนั้น เค้าจะยังไม่ลงมือตอนนี้ เพราะเค้าจะรอดูไปก่อน ร่างสูงเดินกลับมายังรีสอร์ทซึ่งตอนนั้นลูกน้องได้ตามผู้จัดการรีสอร์ทมาคุยกับเค้า ร่างสูงทำการสั่งการงานเล็กน้อยเพื่อดำเนินการปรับปรุงในบางส่วน และได้สั่งให้เข้าไปคุยกับลูกค้ารีสอร์ทเพื่อไม่ทำให้ลูกค้าตื่นตระหนก

 

 

“เออนี่...คาล ฉันอยากจะขอดูข้อมูลลูกค้าที่เข้ามาพักที่รีสอร์ทหน่อยจะได้มั้ย” ร่างสูงหันไปถามกับคุณคาลผู้จัดการรีสอร์ทหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ-ไต้หวันหน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม

 

 

“ได้สิครับ ว่าแต่คุณมาร์คจะดูข้อมูลของใครเป็นพิเศษรึเปล่าครับ”

 

 

“ลูกค้าที่เป็นช่างภาพที่ชื่ออี้ฟาน เดี๋ยวให้คนส่งข้อมูลไปให้ฉันบ้านพักฉันด้วย ตอนนี้ฉันต้องกลับไปดูความเรียบร้อยทางนู้นหน่อย” ร่างสูงเอ่ยออกไปอีก ซึ่งคาลก็พยักหน้ารับ หลังจากจัดการเสร็จมาร์คก็หันไปหาลูกน้องที่เดินตามมา

 

 

โลแกน ส่งคนตามไอคนที่ชื่ออี้ฟานด้วย ถ้ามันทำอะไรตุกติกอีกจับตัวไปให้ฉัน”

 

“ครับ” โลแกนชายหนุ่มร่างสูงกำยำตอบรับอย่างมาดมั่น  ไม่นานนักพวกเค้าก็กลับมาถึงบ้านพักซึ่งเมื่อเดินเข้าไปก็เห็นลูกน้องกับป้าช่ายลี่ยืนรวมกันอยู่ที่กลางบ้าน

 

 

“มีอะไรกัน ทำไมมายืนอยู่กลางบ้านแบบนี้ แล้วแบมแบมไปไหน?” ร่างสูงยิงคำถามออกไปซึ่งทั้งป้าช่ายลี่และลูกน้องของเค้าที่สั่งให้มาดูแลแบมแบมก็ได้แต่ยืนอ้ำอึ้งกันจนร่างสูงต้องส่งแววตาดุๆไปขู่ทำให้ป้าช่ายลี่ยอมบอก

 

 

“คุณแบมแบม งอนขึ้นไปตั้งแต่ตอนคุณชายออกไปดูรีสอร์ทน่ะคะ แล้วก็สั่งไว้ว่าไม่ต้องให้ใครเข้าไปวุ่นวายเพราะว่าจะไม่ทานข้าวเย็นคะ” หนังจากที่ป้าช่ายลี่พูดจบร่างสูงก็หลุบตาลงก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ

 

 

จะดื้อกันฉันใช่มั้ย โอเคนายโดนแน่แบมแบม

 

 

ร่างสูงเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านก่อนจะมุ่งตรงไปยังหน้าประตูห้องนอนซึ่งร่างเล็กอยู่ในนั้นแน่นอนเพราะว่าประตูล็อค ร่างสูงเขย่าลูกบิดอยู่สองสามทีก่อนจะยกมือขึ้นท้าวเอวแล้วมองที่ประตูก่อนจะเคาะประตูแรงๆ

 

 

ปึง ปึง ปึง

“แบมแบม เปิดประตู” ร่างสูงตะโกนเสียงดังหวังจะให้อีกคนมาเปิด

 

 

“...” แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลยแม้แต่น้อยซึ่งนั่นทำให้ร่างสูงยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

 

 

“แบมแบม ฉันบอกให้เปิด ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย” ร่างสูงตะโกนอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใดใดตอบกลับมาอีกตามเคย มันยิ่งทำให้อารมณ์โกรธของร่างสูงพุ่งขึ้นไปอีก ร่างสูงเดินลงไปยังชั้นล่างก่อนจะเปิดลิ้นชักที่ตู้ข้างบันไดแล้วหยิบกุญแจสำรองออกมาก่อนจะเดินกับขึ้นไปบนห้องอีกครั้ง ก่อนจะใช้กุญแจสำรองไขแล้วเปิดประตูห้องเข้าไป ซึ่งภาพที่เค้าเห็นตรงหน้าทำเอาร่างสูงต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง

 

 

ห้องที่ว่างเปล่า..

 

 

แบมแบมไปไหนนน !!








Uploading..60%





 

 

ร่างสูงเดินหาอีกคนรอบห้องแต่ก็ไม่เจอ ทำให้เจ้าตัวกัดฟันกรอดก่อนจะเดินลงมายังชั้นล่างก่อนจะมองหน้าตาลูกน้องแต่ละคนอย่างคาดโทษ

 

 

“เมียฉันไม่ได้อยู่บนห้อง แบมแบมหายไปทำไมไม่มีใครรู้ห้ะ พวกแกดูแลกันยังไง รีบอออกไปหาเมียฉันให้เจอภายในสามสิบนาที แล้วถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้า” ร่างสูงตะเบงเสียงดังสะนั่นลั่นบ้าน ทำให้ลูกน้องรีบวิ่งออกไปตามหาคนตัวเล็กกันด้วยความวุ่นวาย

 

 

“โลแกน โทรไปหาคาลด้วย ว่าถ้าเจอเมียฉันให้โทรมาบอกด้วย” ร่างสูงหันไปสั่งกับลูกน้อง

 

 

“ทำไมถึงคิดว่าคุณแบมแบมจะไปที่นู้นละครับ”

 

 

“ฉันรู้สึกได้ว่าเมียฉันคงเป็นตัวป่วนใช่ย่อยเลย” มาร์คตอบออกไปอีกก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โลแกนเมื่อเจ้านายสั่งมาแบบนั้นเค้าก็หยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปโทรหาคาลทันที

 

 

มาร์คนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้และนึกถึงอี้ฟาน ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องมีคนมาทำแบบนี้กับรีสอร์ทของเค้าด้วย  แล้วอีกอย่างในความรู้สึกของเค้าก่อนหน้านี้เค้าก็ไม่น่าจะรู้จักอี้ฟานด้วย มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาทำแบบนี้หรือว่าอี้ฟานถูกส่งมา ถ้าเป็นแบบนั้น...ใครละที่ส่งหมอนั่นมา ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ เสียงของลูกน้องของเค้าก็ดังขึ้นมาดึงความคิดให้ร่างสูงต้องหยุดคิดเรื่องนั้นก่อนจะหันไปมอง

 

 

“เจอคุณแบมแบมแล้วครับ”

 

 

“ไปเจอที่ไหน? แล้วตอนนี้แบมอยู่ไหน?” ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมกับมองหาคนตัวเล็กจากด้านหลังของลูกน้องแต่ก็ไม่พบ

 

 

“เจอที่รีสอร์ทครับ เหมือนคุณแบมแบมจะแอบตามเจ้านายออกไปตอนที่เจ้านายไปตรวจความเรียบร้อยครับ ตอนนี้อยู่กับคุณคาล คุณโลแกนกำลังไปพาตัวกลับมาครับ” ลูกน้องของเค้ารายงานอย่างละเอียด ร่างสูงถอนหายใจอกมาหนักๆก่อนจะเอามือลูกหน้าอย่าเหนื่อยใจ ว่าแล้วว่าจะต้องป่วน  ให้มันได้อย่างนี้สิเมียฉันน่าปวดหัวจริงๆ แบบนี้ต้องดัดนิสัยให้เข็ด

 

 

มาร์คอออกมายืนรอคนตัวเล็กที่หน้าบ้านพักด้วยสีหน้าเครียด ซึ่งไม่นานนักก็เห็นร่างเล็กที่นั่งซ้อนATVของคาลมา โดยมีโลแกนและลูกน้องอีกสองคนขับตามมาติดๆ เมื่อมาถึงหน้าบ้านพักร่างสูงก็จ้องคนตัวเล็กเขม็ง ร่างเล็กเงยหน้ามองคนรักก่อนจะสะดุ้งน้อยๆเมื่อเห็นแววตาดุๆของอีกคน ร่างเล็กค่อยๆลงจากรถก่อนจะหันไปหาคาล

 

 

“ขอบคุณมากนะครับคุณคาล ขอโทษนะครับที่ทำให้วุ่นวาย” ร่างเล็กเอ่ยขอโทษอีกคนเป็นการใหญ่หนุ่มลูกครึ่งยกยิ้มอ่อนๆมาให้ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับผมว่าคุณแบมแบมไปขอโทษคนนู้นดีกว่าครับ” คาลเอ่ยบอกเบาๆพร้อมกับมองไปทางด้านหลังของร่างเล็ก ทำให้ร่างเล็กหน้าสลดลงก่อนจะหันไปหาร่างสูง

 

 

“พี่มาร์คคือ..แบม...” ร่างเล็กได้แต่ก้มหน้าเพราะความผิด ร่างสูงเดินลงมาหาร่างเล็กก่อนจะช้อนตัวอีกคนจนตัวลอยแล้วเดินมุ่งตรงไปข้างหน้า ซึ่งร่างเล็กหันไปมองก็เห็นว่าร่างสูงกำลังพาเค้าเดินไปที่ทะเล

 

 

“พี่มาร์ค พี่มาร์คพาแบมมาที่ทะเลทำไม..พี่มาร์คปล่อยแบมลง พี่มาร์คอื้อออ” ร่างเล็กกอดคอร่างสูงเอาไว้แน่นโดยที่ขายังคงก้าวเรื่อยๆลงไปในทะเลที่ค่อยๆลึกลงเรื่อยๆจนเปียกมาถึงคนตัวเล็ก

 

 

“พี่มาร์คไม่เอา ไม่เอาพี่มาร์คขึ้นไป..ฮึก..ไม่เอาแบมไม่อยากลงไปในทะเล ฮือออ พี่มาร์คขึ้นไป” ร่างเล็กพยายามร้องห้ามกอดคอร่างสูงแน่นเพราะกลัวอีกคนจะปล่อยเค้าลงทะเลไป

 

 

ร่างสูงหยุดนิ่งในระดับน้ำทะเลที่สูงระดับอกก่อนจะก้มลงมองคนตัวเล็กที่ฝุบอยู่กับไหล่ของเค้าร้องไห้ตัวสั่น ร่างสูงถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะเอ่ยกับคนตัวเล็ก

 

 

“รู้มั้ยว่าทำผิด” ร่างสูงเอ่ยถามออกมานิ่งๆ

 

 

“ระ..รู้ครับ..ฮึก..” ร่างเล็กตอบเสียงสั่น

 

 

“ผิดแล้วทำทำไม”

 

 

“แบม..แบม..เป็นห่วง..ฮึก พี่มาร์คนี่นา..ฮือ..แบมเลยตามไป” ร่างเล็กสะอื้นอย่างน่าสงสาร ลูกน้องคนอื่นๆจะตามลงมาช่วยก็ไม่กล้าได้แต่ไปเตรียมผ้าขนหนูมายืนรอที่หน้าบ้านพัก

 

 

“แล้วนายไปอยู่ที่ไหนมา” ร่างสูงถามออกมาอีก

 

 

“...” คนตัวเล็กนิ่งเงียบไม่ยอมตอบได้แต่ก้มหน้า

 

 

“ฉันถามว่าไปอยู่ไหนมา เอาปากไปไหว้ที่ไหนทำไมไม่ตอบห้ะ!” ร่างสูงตะคอกเสียงดัง คนตัวเล็กกอดคอร่างสูงแน่นขึ้นก่อนจะซุกไปที่ไหล่ลาดไม่เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะเอ่ยตอบออกมาเบาๆ

 

 

“แบม..ฮึก แบมหลบอยู่หลังเคาเตอร์ ฮึก..ฮือ..พี่มาร์คอย่าตะคอกใส่แบมสิ ฮึก แบมกลัว”

 

 

“มันอันตรายฉันถึงไม่อยากให้ไป มันไม่ใช้การเล่นปาลูกโป่งใส่กันนะแบมแบม ระเบิดจริง แล้วก็มีการวางเพลิงจริงด้วย ที่สั่งให้อยู่ที่บ้านเพราะฉันไม่อยากให้นายได้รับบาดเจ็บเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย” ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นลง

 

 

“ขะ..เข้าใจครับ แบมขอโทษ..ฮึก แบมจะไม่ทำอีก” ร่างเล็กตอบออกมาอีกครั้ง ร่างสูงยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มของอีกคนก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ ไม่ได้อยากจะโมโหใส่ แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ

 

 

“โอเค เข้าใจก็ดีแล้ว เรากลัวเข้าไปข้างในกันเถอะ” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะพาคนตัวเล็กกลับขึ้นมาบนฝั่งก่อนจะวางรางเล็กลงบนพื้นเพื่อให้เดินเข้าไปในบ้าน แต่แค่วางลงอีกคนก็แทบทรุด มือเล็กกำเสื้อของร่างสูงเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ร่างสูงก้มลงมองก็เห็นว่าอีกคนตัวสั่นเทา

 

 

“ผ้าครับเจ้านาย” โลแกนส่งผ้าขนหนูผื่นใหญ่ให้ มาร์คใช้ผ้าผืนนึงคลุ่มให้คนตัวเล็กอีกผืนนึงก็ใช้คลุมตนเองก่อนจะค่อยๆประคองอีกคนเข้าไปในบ้านเพื่อนอาบน้ำอาบท่า

 

 

“เดี๋ยวพวกนายรอก่อนนะฉันมีเรื่องจะปรึกษา ฉันอาบน้ำแล้วจะลงมา” ร่างสูงหันไปบอกกับคาลและโลแกนซึ่งทั้งคู่ก็พยักหน้ารับ มาร์คพาแบมแบมขึ้นไปบนห้องก่อนที่ทั้งคู่จะอาบน้ำอาบท่า ซึ่งร่างสูงให้ร่างเล็กเข้าไปอาบก่อนส่วนเค้าก็นั่งรออยู่ข้างนอก ท่าทีที่ดูหวาดกลัวของร่างเล็กตอนที่เค้าอุ้มร่างเล็กลงไปที่ทะเลมันทำให้เค้าอดสงสัยไม่ได้เลยว่าทำไมอีกคนต้องกลัวมากขนาดนั้น พยายามนึกก็นึกไม่ออก เค้าจึงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ เมื่อร่างเล็กอาบน้ำเสร็จเค้าก็เค้าไปอาบบ้าง ใช้เวลาไม่นาน ร่างสูงก็ออกมาพร้อมชุดนอน พอหันไปมองร่างเล็กก็เห็นอีกคนนอนหลับอยู่บนเตียงไปแล้วทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น

 

 

“ไว้คุยธุระเสร็จค่อยมาตามลงไปก็ได้มั้ง” ร่างสูงเอ่ยกับตนเองก่อนจะเดินออกจากห้องไป เมื่อลงมายังข้างล่างก็เห็นโลแกนและคาลนั่งอยู่ในห้องรับแขกเรียบร้อยแล้วร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามทั้งคู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

“วันนี้ฉันถามลูกค้าคนนึงของรีสอร์ทไปเพราะหมอนั่นน่าสงสัย หมอนั่นเดินไปที่เรือลำนึงซึ่งมันไม่ใช่เรือของที่รีสอร์ทเรา แล้วหมอนั่นก็ยื่นเงินให้แล้วบอกว่าเป็นค่าจ้าง แล้วตอนนั้นพึ่งจะเกิดเหตุระเบิดไป ฉันสงสัยว่าหมอนั่นจะเป็นคนที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย” มาร์คบอกกับลูกน้อง

 

 

“คนที่ชื่ออี้ฟานที่คุณมาร์คให้ผมตรวจสอบประวัติใช่มั้ยครับ ผมให้ลูกน้องหาประวัติโดยละเอียดมาแล้ว ซึ่งเท่าที่ดูหมอนี่ก็อยู่ในวงการที่ใหญ่พอสงควรเลยทีเดียว” คาลเอ่ยก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารให้กับร่างสูง มาร์ครับแฟ้มมาก่อนจะเปิดดูอย่างละเอียด

 

 

“แล้วก็จากที่ผมตรวจสอบดูคนที่มากับอี้ฟานส่วนใหญ่เป็นพวกลูกนักการเมืองทั้งนั้นเลยครับ” โลแกนเอ่ยต่อเพราะเค้าก็ได้ทำการเช็คประวัติคร่าวๆของคนอื่นๆที่มากับอี้ฟานแล้วเช่นกัน

 

 

“แสดงว่าหมอนี่มันตัวอันตรายสินะ...บ้านเกิดอยู่ที่กวางโจวเหรอ? ก็ใกล้ๆกับฮ่องกงนี่นา เดี๋ยวฉันจะให้แจ็คสันตรวจสอบข้อมูลของหมอนี่ดูอีกที อาจจะได้อะไรเพิ่มเติมอีก” มาร์คเอ่ยขึ้นหลังจากที่มองประวัติของอี้ฟานที่อยู่ในมือเค้า ซึ่งเค้าคิดว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

 

 

“ถ้ายังไงช่วงนี้พวกเราจะจับตาดูเค้าไม่ให้คลาดสายตาเลยครับ แล้วถ้าเกิดว่าเค้าลงมืออะไรอีก คราวนี้พวกผมจะคุมตัวไว้ทันทีครับ” คาลเอ่ยบอก

 

 

“อื้ม โอเค ถ้ายังไงวันนี้พวกนายก็ไปพักผ่อนได้แล้ว ขอบใจมากนะ” หลังจากนั้นพวกเค้าก็พากันแยกย้ายกลับไปโดยคาลกับไปที่รีสอร์ทส่วนโลแกนนั้นพักอยู่ที่ห้องนอนที่ชั้นหนึ่งของบ้านพัก พร้อมกับมีลูกน้องอีกหลายคนที่พักอยู่ที่นี่ มาร์คเดินกลับขึ้นมาบนห้องก่อนจะเดินตรงไปหาคนตัวเล็กแล้วปลุกอีกคนเบาๆ ในมือก็ถือนมอุ่นๆขึ้นมาด้วยแก้วนึง

 

 

“แบมแบม แบมแบมตื่น ลงไปกินข้าวเย็นก่อน” มาร์คเอ่ยเบาๆ ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันไปมองร่างสูง

 

 

“พี่มาร์ค..งืมมม แบมไม่หิวแบมอยากนอน”

 

 

“ต้องลงไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวนายก็ปวดท้องหรอก”

 

 

“ไม่ปวดหรอกครับ..แบมไม่อยากกินจริงๆ ให้แบมนอนนะครับ แบมง่วง” ร่างเล็กเอ่ยออกมาเสียงงัวเงีย ร่างสูงยกมือลูบกลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

 

 

“โอเค ไม่กินข้าวก็ได้ งั้นลุกขึ้นมาดื่มนมก่อนจะได้ไม่แสบท้อง” ร่างสูงเอ่ยต่ออีก ซึ่งคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นมาดื่มนมอย่างว่าง่ายไม่ดื้อเลยแม้แต่น้อย มือเล็กรับแก้วนมจากมือร่างสูงมาดื้มช้าๆ ค่อยๆดื่มเรื่อยๆจนหมดก่อนจะส่งแก้วคืนให้ร่างสูง ก่อนที่คนตัวเล็กจะทิ้งตัวลงนอน ร่างสูงดึงผ้าขึ้นมาห่มให้อีกคนก่อนอีกคนจะเข้าสู้ห้วงนิทราไป ร่างสูงค่อยๆก้มลงไปก่อนจะจูบซับเบาๆที่หน้าผากมนแล้วค่อยๆลุกออกจากเตียงพร้อมความรู้สึกที่ยังคาอยู่ในใจ

 

 

ทำไม..แบมแบมถึงได้กลัวตอนที่เค้าอุ้มลงไปทะเลมากขนาดนั้น

 

 

 

 

อีกด้านหนึ่งที่เกาหลี

วันนี้ยูคยอมหยุดงาน ทำให้เค้าเลือกที่จะพาคนรักไปเที่ยว จากความคิดที่คิดว่าจะได้เที่ยวกันสองต่อสองมันก็ต้องพังลงไปต่อหน้าต่อตาเมื่อคนรักบอกเค้าว่าวันนี้ เค้าต้องดูแลวินและดีแลนด้วย  แผนเที่ยวดูหนังเดินห้างกันในวันนี้จึงต้องเปลี่ยนมาที่สวนน้ำทันที

 

 

“หูยยยยยยย ห่วงยาก งือออ อาชาลีวินจาเย่นฮับ” แฝดตัวน้อยในชุดว่ายน้ำซุปเปอร์ฮีโร่หันไปหาชาลีที่ใส่กางเกงว่ายน้ำพร้อมเสื้อกล้ามตัวโคร่งที่เดินตามหลังวินไปติดติด โดยมียูคยอมที่อุ้มดีแลนตัวน้อยเดินตามไปด้วย

 

 

“เล่นเหรอครับ มาสิครับ เดี๋ยววินมานั่งบนห่วงยางแล้วเดี๋ยวอาจะลากให้นะครับ” ชาลีเอ่ยบอกกับเจ้าหลานตัวเล็กก่อนจะจับวินนั่งบนห่วงยางแล้วลากไปตามน้ำเรื่อยๆ ซึ่งตรงนี้เป็นโซนเด็ก มีระดับน้ำแตกต่างกันออกไป ให้เด็กๆได้เล่น ซึ่งยูคยอมก็มองคนรักก่อนจะยกยิ้มตาม เพราะเค้ารู้ว่าชาลีชอบเด็กมากขนาดไหน แต่ทำไมถึงไม่คิดมีลูกของตัวเองก็ไม่รู้

 

 

“กุนอายูคดีแลนอยากเล่นน้ำฮับ” ดีแลนตัวน้อยหันไปบอกยูคยอม

 

 

“โอเคครับ งั้นเดี๋ยวดีแลนว่ายน้ำกับอานะครับ” ว่าแล้วยูคยอมก็วางดีแลนลงในน้ำ ซึ่งไม่ต้องห่วงว่าจะจมเพราะมีห่วงยางใส่เอาไว้ที่แขนสำหรับกันจมน้ำเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ยอดมนุษน์ตัวน้อยตีขาป๋อมแป๋มไปเรื่อยๆโดยมียูคยอมคอยจับมือเอาไว้ จนตอนนี้พวกเค้ากลางเป็นจุดสนใจอยู่ไม่น้อย เพราะเด็กๆก็หน้าตาน่ารัก แถมพวกเค้าทั้งคู่ก็ดูดีจนโดดเด่นไปซะทุกที่ที่ยืนอยู่ ทำให้สาวๆพากันกรี๊ดกร๊าดอยู่ไม่น้อย

 

 

“กุนอาฮับ พี่จ๋าวพวกนั้นเค้ากรี๊ดกันทำไมฮับ ดีแวนแสบแก้วหู” เจ้าตัวเล็กทำหน้ามุ้ยก่อนจะหันไปมองสาวๆพวกนั้น ยูคยอมยกยิ้มน้อยๆก่อนจะพาเจ้าตัวเล็กทั้งสองเล่นน้ำไปสักพักนึงก่อนจะพาขึ้นไปหาอะไรกิน โดยเอาผ้าขนหนูผืนโตห่อเจ้าตัวเล็กแล้วอุ้มเอาไว้ก่อนจะพาไปยังโซนอาหารที่มีอยู่ในสวนน้ำ

 

 

“ชาลีดูหลานไปนะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งอาหารให้ จะกินอะไรกันดี?” ยูคยอมกันไปถามคนรัก

 

 

“พี่ยูคยอมกินอะไรชาลีก็กินไอนั้นแหละ หิวจนคิดไม่ออกเลย ฮ่าๆ” ร่างโปร่งหัวเราเบาๆ

 

 

“โอเคงั้นรอพี่แป๊บนึงนะ” ยูคยอมยกมือขึ้นยีหัวคนรักเบาๆก่อนทำท่าจะเดินไปสั่งอาหาร ดีแวนหันไปมองตามคุณอาตัวโตก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กตามไปทันที ชาลีมองตามก่อนจะยกยิ้ม เพราะดีแลนค่อยข้างจะติดยูคยอมพอสมควร

 

 

“กุนอาดีแลนไปด้วยฮับ” เจ้าตัวเล็กเอ่ยก่อนจะเดินไปเกาะขาของยูคยอมเอาไว้ เค้าก้มลงมองหลานก่อนจะอุ้มขึ้นมา

 

 

“ครับๆไปด้วยกัน จะได้เลือกของกินให้วินด้วยนะครับ” เอ่ยจบยูคยอมก็พาเจ้าตัวน้อยเดินไปที่ร้านอาหารที่มีเมนูหลากหลายให้เลือก ซึ่งเจ้าตัวเล็กกินสปาเก็ตตี้ครีมซอสเห็ด ยูคยอมจึงทำการสั่งเป็นสองชุดสำหรับเด็กๆและเลือกสั่งให้ตนเองและคนรักเช่นกัน ก่อนจะสั่งปีกไก่ทอดและเครื่องดื่มด้วย หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จ เค้าก็เดินยกอาหารกลับมาโดยให้ดีแลนถือแก้วน้ำมาแล้วเดินเตาะแตะตามเค้ามา ซึ่งเมื่อเดินมาถึงก็เห็นสาวๆกำลังเข้ามาคุยกับชาลีกันหายคน ด้วยความที่หน้าตาน่ารักและรอยยิ้มหวานๆนั้น มันก็ทำให้ใครต่อใครอยากจะเข้ามาคุยด้วย

 

 

ยูคยอมถอนหายใจหนักๆก่อนจะเดินไปที่โต๊ะแล้ววางอาหารลงช้าๆ ทำให้สาวๆหันมามองยูคยอมกันตาเป็นมัน เพราะเค้าสวมกางเกงว่ายน้ำหลวมๆแต่ช่วงบนไม่ได้สวมเสื้อ โชว์หุ่นได้สัดส่วนทำเอาสาวตามองตามก็เคลิ้มกันไปเลยทีเดียว

 

 

“เอ่อ นี่เพื่อนคุณเหรอคะ?” หญิงสาวคนนึงมองหน้ายูคยอมก่อนจะหันไปถามชาลี ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มอ่อนๆก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบาๆ

 

 

“แฟนน่ะครับ ไม่ใช่เพื่อน” ยูคยอมชิงตอบก่อนทำให้สาวๆตกใจอยู่ไม่น้อยก่อนจะมองเด็กน้อยทั้งสองสลับกับหน้าสองหนุ่มอีกครั้ง

 

 

“แฟน? งั้นเด็กสองคนนี้ก็...” หญิงสาวลากคำพูดยาวก่อนจะมองที่สองหนุ่มอีกครั้ง

 

 

“ลูกน่ะครับ พอดีวันนี้ว่างเลยพาลูกมาเที่ยว ยังไงผมขอความเป็นส่วนตัวหน่อยนะครับ อยากเที่ยวกับลูกกับเมียสบายๆ” ยูคยอมเอ่ยต่อทำให้หญิงสาวเหล่านั้นยิ้มเจือนๆก่อนจะเดินหนีไปทันที เค้าได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะอุ้มให้ดีแลนขึ้นมานั่งยังเก้าอี้อีกตัวนึงที่ว่างอยู่

 

 

“ทำไมพูดไปแบบนั้นละครับ” ชาลีเอ่ยถาม

 

 

“ทำไม? ชาลีอายเหรอ? หรือไม่พอใจ?”

 

 

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ แต่วินกับดีแลนไม่ใช่ลูกของเราสักหน่อย พี่ยูคยอมขี้ตู่ชะมัด” ร่างโปร่งบ่นออกมาน้อยๆก่อนจะหยิบอาหารมาจัดเรียงไว้ให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองก่อนจะส่งช้อนส้อมให้ตักอาหารได้ง่ายๆ ยูคยอมนั่งมองชาลีและเด็กๆทั้งสองด้วยท่าทีครุ่นคิด บางทีเค้าก็อยากจะมีลูกบ้าง ลูกที่เกิดจากเค้ากับชาลี แต่เรื่องแบบนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

 

 

“กุนอากินจิฮับ” ดีแลนดึงแขนยูคยอมเบาๆทำให้ยูคยอมหลุดจากห้วงความคิดแล้วลงมือทานอาหารตรงหน้าช้าๆ

 

 

“พี่ยูคยอม...คิดมากเรื่องอยากมีลูกอีกรึเปล่าครับ” ชาลีถามขึ้น ทำให้ยูคยอมละสายตาจากอาหารขึ้นมามองคนรัก

 

 

“ก็ทำนองนั้น..พี่รู้พี่ไม่ได้อยากจะรวบรัดเราเรื่องนี้ แต่พี่ก็อยากมีลูก” ยูคยอมเอ่ยออกมาอีกทำให้ชาลีเอื้อมมือไปกุมมือคนรับก่อนจะบีบเบาๆ

 

 

“ชาลีรู้ว่าพี่ยูคยอมอยากมีลูก ชาลีขอเวลาหน่อยนะครับ” ร่างโปร่งเอ่ยกับคนรักอีกครั้ง ซึ่งยูคยอมก็ยกยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้ารับ ชาลีลอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะนั่งมองคนรักนิ่งๆ เค้ารู้ว่ายูคยอมคิดมากเรื่องนี้มากขนาดไหน มันเป็นเรื่องปกติที่การมีชีวิตครอบครัวมันจะต้องตามมาด้วยคำว่าลูก แต่กับชาลีเค้ามีความคิดที่แตกต่างออกไปจากยูคยอมเล็กน้อย

 

 

การที่พวกเค้าอยู่ด้วยกันแต่งงานหัน ใช้ชีวิตด้วยด้วยโดยที่ทางบ้านรับรู้ มันก็เหมือนกับการเป็นสามีภรรยาทั่วๆไป และการมีลูกมันก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับชาลี เค้าไม่พร้อมจะแบกรับชีวิตเล็กๆนั้นไว้เลยแล้วยิ่งมาฝากเอาไว้ในท้องของเค้า สำหรับตัวเค้าคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เกิดธรรมชาติเกินไป

 

 

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จพวกเค้าพากันมาเล่นน้ำกันอีกสักพักโดยพาเด็กๆมาเล่นเครื่องเล่นและน้ำวนก่อนจะพาเด็กๆขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกลัวว่าถ้าเล่นน้ำนานเกินไปอาจจะทำให้เด็กๆไม่สบายได้ คืนนี้วินและดีแลนนอนที่คอนโดของยูคยอมโดย เมื่อมาถึงที่คอนโดสองแฝดก็นอนหลับไปแล้วเพราะความเพลีย ชาลีและยูคยอมจึงอุ้มเด็กๆขึ้นมาบนห้องแล้วพาเด็กน้อยทั้งสองเข้าไปนอนในห้องก่อน

 

 

“เดี๋ยวพี่ทำอาหารก่อนละกัน ชาลีดูหลานไป พออาหารเสร็จแล้วพี่จะมาเรียก แล้วค่อยปลุกสองแสบขึ้นมากินมื้อเย็นจะได้เปลี่ยนชุดนอนนอนยาวเลย” ยูคยอมหันมาบอกคนรัก ซึ่งชาลีก็พยักหน้าเบาๆแทนคำตอบก่อนยูคยอมจะเดินไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

 

 

ชาลีเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นก่อนจะเปิดโทรศัพท์ดูเพื่อรอไปพลางๆ ร่างโปร่งได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะเห็นท่าทีของยูคยอมในวันนี้เลยทำให้ชาลีคิดมากเรื่องการมีลูก

 

 

“โทรไปปรึกษาพี่จีอาดีกว่า” ร่างโปร่งเอ่ยกับตนเองเบาๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาจีอาทันที ซึ่งตอนนี้จีอาได้ไปช่วยงานบริษัทของผู้เป็นพ่ออยู่ที่อเมริกา ซึ่งไม่บ่อยนักที่ชาลีจะโทรไปหาพี่สาวคนนี้

 

 

“ฮัลโหลพี่จีอา...ยุ่งอยู่รึเปล่า” ชาลีเอ่ยถาม เพราะมองดูเวลาแล้วที่นั่นก็พึ่งจะเช้าได้ไม่นาน แต่จีอาเข้างานเข้าทุกวันซึ่งชาลีก็กลัวว่าจะโทรไปกวนเวลางานของพี่สาว

 

 

//ไม่ยุ่ง ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงโทรมาหาพี่ได้ มีอะไรรึเปล่าทะเลาะกับยูคยอมรึไง// จีอาเอ่ยแหย่ของชายซึ่งอีกคนก็ได้แต่ทำหน้ามู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

 

“เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะ คือผมมีเรื่องจะปรึกษา”

 

 

//มีเรื่องจะปรึษาเหรอ? เรื่องอะไร?//

 

 

“พี่ยูคยอมเค้าอยากจะมีลูกน่ะครับ” ชาลีเอ่ยก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆอีกครั้ง

 

 

//มีลูก...อ่า..มันก็แน่ละสิ ใครใครก็อยากมีลูกกับคนที่ตัวเองรัก การมีลูกมันเป็นเหมือนการสร้างครอบครัวให้อบอุ่น ลูกเป็นส่วนหนึ่งของการเติมเต็มครอบครัวนะ// จีอาเอ่ยต่อ

 

 

“ผมรู้..แต่คือ พี่ครับผมก็อยากมีลูกนะ แต่ผม...ไม่พร้อมจะท้องหรอกนะครับพี่” ชาลีเอ่ยออกมาอีกทำให้พี่สาวที่อู่ปลายสายรับรู้ได้ดีแล้วว่าจุดประสงค์ที่น้องชายโทรมาปรึกษามันคืออะไร

 

 

//อ๋อ...นายก็อยากมีลูก แต่นายไม่อยากท้องใช่มั้ย?//

 

 

“ทำนองนั้นแหละครับ สำหรับผมเรื่องแบบนี้มันยังแปลกไป..ผมไม่รู้เหมือนกัน ผมอธิบายไม่ถูก” ชาลียกมือขึ้นมาลูบหน้าอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเอนหลังพิงกับโซฟากว้างเพราะคิดหาทางไม่ออกจริงๆมองไปทางไหนมันก็มีแต่ความกลัว

 

 

//เรื่องนี้มันก็พอจะมีทางออกนะ...แต่ว่าตัวนายเองจะโอเคมั้ย// พี่สาวเอ่ยเกริ่นขึ้นมาทำให้น้องชายถึงกับตาโตก่อนจะรีบถามอย่างมีหวัง

 

 

“ทำยังไงครับพี่...พี่บอกผมทีจะทำยังไง”

 

 

//ไม่ยาก...ก็แค่หาผู้หญิงสักคนมารับจ้างอุ้มบุญก็แค่นั้น//

 

 

 

เดี๋ยวนะ..

 

 

หมายถึง..ให้ผู้หญิงคนนึงมามีลูกกับพี่ยูคยอมงั้นเหรอ?? 






TBC

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วนี้นะคะ 




คุยกันหน่อยนะคะ 


มาอัพแล้วน๊าา ครบร้อยแล้วเย้ๆ ขอโทษน๊ามาอัพช้าแต่ก็พยายามมาอัพบ่อยๆต่อเนื่องแล้วน๊าาอาจจะเว้นไปสองสามวันแล้วอัพ ไม่เกินแน่นอนคะ ไรท์จะสลับอัพกับฟิคเด็กเถื่อนนะคะ ยังไงก็ฝากทั้งสองเรื่องด้วยน๊าา แล้วก็สำหรับคนที่สนใจ รีปริ้นฟิคแค้นรักร้ายภาค1ไรท์อาจจะเปิดเดือนสิงหานะคะ รอดูนะคะ 




สปอยเล็กๆน้อยๆ



"แจ็คสัน ฉันอยากจะให้นายกลับมาช่วงงานที่เกาหลีชั่วคราว"


"หมายความว่าผมกับยองแจก็ต้องไปที่เกาหลีใช่มั้ยครับ"


ชายหวังกับตี๋จะกลับมาเกาหลีแล้วววว



"แบมแบม นายจะไปไหน?"


"แบมจะไปนอนห้องลูกไงครับ"


"นายคิดว่าฉันจะปล่อยให้เมียตัวเองไปนอนที่อื่นเหรอ"


พี่มาร์คคนซึนก็ยังคงทำตัวซึนๆไปเรื่อย...



"ผมว่า ไม่ได้มีแค่อี้ฟานหรอกครับที่เราต้องระวัง"


"นายกำลังจะบอกว่าเรามีศัตรูอีกงั้นเหรอ?" 


เอาแล้วไง..วุ่นวายกันเข้าไป..อย่าพึ่งเบื่อน๊าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1232 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:09
    ชุลมุนมาก จะมีความสุขเมื่อไหร่นะ
    #1232
    0
  2. #758 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:25
    ชาลีท้องเองดีกว่านะะะ | มาร์คศัตรูเยอะจริงไรจริง 
    #758
    0
  3. #630 Minni Baby (@leepatelf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 18:07
    ศัตรูเยอะมากพี่มาร์ค...........
    #630
    0
  4. #564 Moncy Pikul (@moncy-1999) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 21:44
    โห ชุนมุนวุ่นวายมาก ศัตรูมาร์คเยอะจริงๆ
    #564
    0
  5. #512 Kawan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 13:21
    มาต่อเร็วนะค่ะ ️️️️
    #512
    0
  6. #511 mornlikhit@hotmail.com (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 10:46
    โอ้โห้มีระเบิดด้วยนี่กะจะให้รีสอทห์เจ๊งเลยใช่ไหม ทำไม่ต้องระเบิดด้วย ดีจังตอนหน้าหวังกับแจจะกลับมาแล้วรอๆๆอีกจ้า
    #511
    0
  7. #508 13ploymin_elf (@13phoenix) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 20:38
    ไม่เอานะชาลีๆๆ
    #508
    0
  8. #504 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 22:01
    มาต่อไวๆน่ะไรท์
    #504
    0
  9. #503 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 11:44
    ความหลังกับทะเล
    #503
    0
  10. #499 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 17:45
    ชาลีท้องเองเลยจะได้ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวปัดให้ยูคปลำ้จนกว่าจะท้องซะเลยนิ
    #499
    0
  11. #494 3363 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 22:27
    ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ นะคะไรท์ มีให้ลุ้นตลอดเลยหนุกๆ
    #494
    0
  12. #493 Jupbz Box (@jjupbz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 22:33
    ชาลีลูกกกกกกกก็ท้องเองเถอะ อย่าไปคิดมากกกก สู้เขาา
    #493
    0
  13. #491 sirinapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 19:25
    มาต่อไวๆนะไรท์ fighting!!!
    #491
    0
  14. #490 tienin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 20:22
    แบมโดนโกรธเลย นี่คือพาลงน้ำแบมจะได้ไม่หนีงี้อ่อต้วน พอลงทะเลความทรงจำเก่าๆมันคงผุดขึ้นมาอ่ะเนอะแบมเลยกลัวอ่ะ มาร์ครีบจำให้ได้ ไม่งั้นก็ถามคนอื่นก็ได้

    ชาลีอย่ากลัวเลยนะ ดีกว่าให้ผญ.อื่นมาท้องแทนนะจะยอมหรอ
    #490
    0
  15. #489 Mil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 19:46
    ไรท์สปอยให้ยากรู้แล้ว มาต่อไวไวนะค่ะมะนคาใจง่ะ
    #489
    0
  16. #487 Lunacy (@earnzung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 17:03
    คริสๆๆๆ คริสเป็นใครมาทำอะไร ทำไมต้องทำงี้ อยากรู้ๆๆๆ
    #487
    0
  17. #486 AoVipWinnieG (@aoapi_vip_winni) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 20:29
    ทำไมศรัตรูเยอะจริง..ชาลีท้องให้ยูคไปเถอะ อย่าเอาใครมาท้องแทนเลย เดี๋ยวจะมีปัญญหายุ่งยากตามมานะ
    #486
    0
  18. #485 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 17:04
    มาร์ค แบมกลัวนะเว้ยย น้องไม่ว่ายไม่เป็น คิดว่าชาลีจะไม่ยอมนะ หวงสามีอ่ะ 5555555555 แจ็คแจจะมาเกาหลีแล้วววว
    #485
    0
  19. #484 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 14:05
    มาร์คจำแบมได้สักที แบมว่ายน้ำไม่เป็นนะมาร์ค
    #484
    0
  20. #483 น้องยู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 09:19
    พี่มาร์คขี้หวงขี้หึงเหมือนเดิมเลยแต่อย่าทำโทษแบมแบบนั้นสิแบมกลัวความจำรีบกลับมาเร็วๆนะ

    แจ็คแจจะกลับมาแล้วววว😆

    ชาลีรู้เรื่องอุ้มบุญงี้ได้ขอมีลูกเองแน่เลย😂
    #483
    0
  21. #482 Piam'Mara (@night-tee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 00:38
    น้องแบมว่ายน้ำไม่เป็นนิ มาร์คจำไม่ได้

    ทำไมชาลีไม่อยากท้องเองหล่ะ



    #482
    0
  22. #481 NanJacksonGOT7 (@NanJacksonGOT7) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 23:32
    เรื่องหึงเรื่องหวงเรื่องห่วง เนี่ยคงอยู่ในสายเลือดเลยใช่มั้ยพี่มาร์ค แหมะๆๆๆ นี่ขนาดพี่แกความจำเสื่อมน่ะเนี่ย 

    >>> ไรท์รีบมาต่อน่ะค่ะกำลังสนุกเลย 
    #481
    0
  23. #480 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 23:19
    โธ่...พี่มาร์ค ลงโทษแบมแบบนั้นได้ไง ใจร้ายจริงๆเลย แล้วเมื่อไรจะจำแบมได้ละเนี่ย รออยู่นะคะ รีบมาต่อน่ะ
    #480
    0
  24. #479 n_mb (@new_tmtc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 16:47
    สงสารแบมมม อยากให้มาร์คความจำกลับมาเร็วๆจังง ไรท์มาต่อเร็วๆน้าาา
    #479
    0
  25. #478 Chunmi_Niel (@puttita108) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 13:54
    ความจำเสื่อมก้อเสื่อมเถอะ เรื่องหัวเมียกับหื่นนี่ไม่เสื่อมคลายเลยยยยย่ะ
    #478
    0