ภัตคารสุด อลวน!

ตอนที่ 3 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

ช่วงค่ำ


"พวกนายจะกลับกันเลยหรอ"
หลังจากพวกลูฟี่ทานอาหารฝีมือผมเสร็จ ก็ดูเหมือนว่ากำลังจะไปที่ไหนซักที่


"พวกเราจะอยู่เกาะใกล้ๆร้านนี้แหละจ๊ะ^^" คุณนามิชั่งน่ารักกกก


"เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ถ้านายไม่ไปด้วย! ฮี่ฮี่"

เจ้าลูฟี่หันมายิ้มกว้างให้ผม ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย


โอ้ยย ให้ตายสิ รู้สึกผิดจริงๆนะเนี่ยที่หนีมาแบบนี้


เอ...แต่ก็แปลกนะ ภัตตาคารนี่ก็อยู่ที่เดิมตั้งนานแล้วนี่หน่า ทำไมเจ้าพวกนั้นถึงใช้เวลาหานานขนาดนั้นนะ?? มีอะไรรึเปล่านะ


"งั้น ไว้เจอกันนะ อย่าหนีไปไหนอีกเชียว!!!"

"คร้าบบบ คุณนามิ~♡\\♡"

หลังจากนั้นเรือก็ได้แล่นไปที่เกาะใกล้ๆทันที 

มองๆดูเหมือนคนไม่ครบ... เจ้าบ้านั้นหายไปไหนฟร่ะ


"มองหาฉันอยู่เรอะ"

"○_○!!?!" ตกใจหมดไอ้บ้า ผมหันไปตามเสียง ทำไมยังนั่งชิวอยู่อีกเนี่ย

"ฉันว่าจะอยู่นี่ต่ออีกหน่อย จนกว่า...เอ๊ย!รอเดี๋ยวฟังกันก่อนสิ!"

ใครจะอยู่ฟังกัน! ผมเดินอย่างไวกลับห้องของตัวเองบนชั้นบนสุด ใครมาขวางทางเนี่ย


"โอ๊ะ ตาแก่ ยังไม่ไปนอนอีกเรอะ" 

"แล้วแกล่ะ"

"กำลังจะเข้าห้องนี่ไง วุ่นวายจริง!"

"โน้น ไอ้เจ้าหนุ่มนั้นเดินตามแกมา เอ๊อ ห้องว่างข้างๆแกฉันให้มันอยู่นะ มันมาของร้องฉัน โชคดี"

"ห๊า!!!! เดี๋ยวตาแก่ วะ...ว่าไงนะ!!!!"

"ตามนั้น มันบอกจะช่วยงานที่นี่จนกว่าแกจะใจอ่อนกลับไป เห้อฉันไปนอนดีกว่า"

"ตาแก่งี่เง่าเอ้ย!!!!!!!!" 

ไม่สบอารมณ์เล๊ย


"ไอ้คิ้วม้วน เรามาคุยกันดีๆได้มั้ย" 

ไอ้หัวเขียว ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ 

ผมได้แต่มองหน้ามัน พร้อมค่อยๆถอยห่างตามเก้าที่มันเดิน

"เหอะ" เรื่องไรจะอยู่ให้ตัวเองหนักใจเล่นว่ะ!

ผมหันหลังรีบเดินเข้าห้อง



"เดี๋ยว!!!"

ปัง!!!!!

ปึก!!! หน้าฟาดประตูเข้าอย่างจัง

อูยยย~ เจ็บ

เห้อ ทำไมไม่ยอมคุยกับฉันกันนะ

ก๊อกๆๆ

"นี่... อย่างน้อยก็ขอให้นายฟังที่ฉันจะพูดหน่อยเถอะนะ"

จะฟังอยู่มั้ยนะ ยืนมองประตูอยู่คงจะรู้หรอกนะว่าข้างในเป็นยังไง พูดออกไปซะโซโล

"แกคง...สบายดีใช่มั้ย ที่ผ่านมาฉันรู้ดีว่าฉันทำอะไรแย่ๆกับแกไว้เยอะ ฉันขอโทษ... เหอะๆ ตอนนี้ก็ไม่ได้หวังให้แกอภัยฉันหรอก รู้อยู่แล้วว่าแกคงเกลียดขี้หน้าฉันไปแล้ว....ฝันดีนะ ไอ้บ้า"

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับ

 

พูดออกไปแล้ว จะคิดยังไงก็แล้วแต่แกเลย ซันจิ ฉันมันสมควรโดนเกลียด แต่อย่าไปไหนอีกเลยนะ อย่าไป... ตอนนี้คงทำได้แค่ก้มหน้ารับชะตากรรมแหละนะ 

โซโลค่อยๆเดินเลี่ยงกลับเข้าห้องตัวเองไป ก่อนจะปิดประตูลง โดยไม่ทันได้สังเกตเห็น...

.

.

.

อีกด้านของประตู

ปึก!!! 

หึ! สม! 

ล็อคกลอนประตูเลย แค่นี้ก็เข้ามาไม่ได้แล้ว


ก๊อกๆๆ

หืม?! เป็นคนมีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"นี่... อย่างน้อยก็ขอให้นายฟังที่ฉันจะพูดหน่อยเถอะนะ"

ใครจะไปฟังกันว่ะ!!! 

แต่หูผมก็แนบกับประตูเป็นที่เรียบร้อย(-๐-)

"แกคง...สบายดีใช่มั้ย ที่ผ่านมาฉันรู้ดีว่าฉันทำอะไรแย่ๆกับแกไว้เยอะ ฉันขอโทษ... เหอะๆ ตอนนี้ก็ไม่ได้หวังให้แกอภัยฉันหรอก รู้อยู่แล้วว่าแกคงเกลียดขี้หน้าฉันไปแล้ว....ฝันดีนะ ไอ้บ้า"

ฉ่าาาาา!!! (๐\\\๐)

"..." ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่หน้าผมตอนนี้มันร้อนมากๆ ไม่นะๆไม่ไม่ไม่ เราพอแล้ว เราไม่ได้อะไรอีกแล้ว พอๆๆๆๆๆๆเลิกคิดๆๆๆๆ

(-\\\-) แต่ก็รู้สึกดีใจยังไงไม่รู้แหะ ที่แกทำแบบนี้

เงียบไปแล้ว...ไปแล้วงั้นหรอ 

ผมค่อยๆแง้มประตูออกดู

หึ!เดินคอตกกลับไปเลยรึ ผมปิดประตูลง และเปลี่ยนเสื้อเพื่อจะไปอาบน้ำ 


ระหว่างที่ซันจิกำลังแช่น้ำอยู่นั้น

เอ...คิดๆดู ผ่านมาสามปีแล้วสินะ ภัตตาคารนี้ก็อยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหนแต่อาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ก็ไม่น่าจะหาเราไม่เจอ คุณนามิก็ไม่น่าจะดูแผนที่ผิดหนิ จะมีเรื่องอะไรระหว่างสามปีที่เราไม่อยู่กันนะ เจ้าหัวมอสนั้นก็ดูจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน สำนึกผิดหรอ? หรือเลิกกับ...( -''-)

คิดไปก็ปวดใจเปล่าๆ แค่ไอ้บ้านนั้นมาทำดีแค่นิดเดียวจะใจอ่อนง่ายๆได้ยังไงกัน

แต่...อยากกลับไปที่เรือซันนี่อีกจัง คิดถึงจัง....(-''- )

.

.

.

.

.

บนเกาะเล็กๆใกล้กับภัตตาคาร

"แบบนี้ ถือว่าแผนพวกเราสำเร็จมั้ย" อุซปพูดทำลายความเงียบ

"นั้นสิครับ ดูท่าทางคุณซันจิ ตอนเขาเจอพวกเราเหมือนน้ำตาจะไหลเลยแหละครับ โย่ะโฮ่โฮ่โฮ่" บรู๊คพูดพร้อมทำท่าปาดน้ำตา

"ฉันอยากให้พวกเราอยู่กันพร้อมๆหน้าอีกครั้งจัง" ชอปเปอร์นั่งกอดแขนโรบิ้น

"ตอนนั้นคุณกุ๊กกำลังเข้าใจผิด เป็นเพราะคุณนักดาบอ้างชื่อฉัน แต่ตอนนี้คุณกุ๊กอาจจะดีขึ้นแล้วก็ได้นะ" โรบิ้นยิ้มน้อยๆ

"เราให้บทเรียนโซโลไปแล้วด้วยหนินะ ทำให้เขารู้ใจตัวเองด้วย" แฟรงกี้เสริม

"ยังเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้หรอกหน่า สามปีที่เราหลอกโซโลให้ไปนั้นโน้นนี่ เรายังเห็นว่าเขามีอาการยังไง แต่ซันจิคุงนี่สิ... เขาคงจะเปลี่ยนไปเยอะมากแน่ๆ" ต้นหนจอมวางแผนพูดขึ้น

"อย่าคิดมากกันเลยหน่า เราผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว อีกอย่างซันจิก็อยากกลับมาจะตาย แต่ติดตรงที่...." เจ้ากัปตันตัวปัญหาขมวดคิ้วเข้าหากัน

"ติดตรงที่??" อุซปสงสัย

"ติดตรงที่คุณกุ๊กสร้างกำแพงทิฐิกันตัวเองจากเรื่องที่เกิดขึ้นมาแล้วนั้นไงล่ะ" 

"และแถมยังหัวดื้อเหมือนกันซะด้วยสิ เห้อ" แฟรงกี้นั่งถอนหายใจ

"แต่ว่านะ โซโลต้องทำได้แน่ พาซันจิให้กลับมาน่ะ ฉันเชื่อแบบนั้นนะ^^" ลูฟี่ยิ้มกว้าง 

"ตอนนี้คิดมากไปก็เท่านั้น ต้องมาลุ้นกันว่าโซโลจะทำได้มั้ย เอาใจช่วยและกัน! พวกเราก็พักผ่อนกันเถอะพรุ่งนี้มีงานรออีกเยอะนะ!" ต้นหนเรือสั่งทุกคนจึงแยกย้ายกันไปนอนพักเอาแรง

.

.

.

.



ค่อนข้างจะสั้น(มากกกกกกก) อาจจะงงๆนะครับ 

จะพยายามอัพบ่อยๆนะครับ 

ขอบคุณทุกกำลังใจมากเลยนะครับ❤

เจอกันตอนต่อไปนะ 

ขอบคุณภาพจาก Pinterest ครับ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #5 ทโมน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 16:32

    ขอบคุณครับบบบ ดีจัย!!!
    #5
    0
  2. #4 Fanggerp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:05

    เอาใจช่วยโซโลนะแต่ก็นะสงสารซันจิมากกว่าดูออกแหละว่ายังลืมไม่ได้555 เป็นกำลังใจให้นะคุณนักเขียน
    #4
    0