ภัตคารสุด อลวน!

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่โซโลทำงาน(เพื่อง้อซันจิ)บนภัตตาคาร


ตกเย็นในวันเดียวกัน


"เฮ้อ...ฟูววววว" นึกว่าจะตายซะแล้ว งานบนภัตตาคารนี่นึกว่าจะน้อยๆ วุ่นวายเป็นบ้า 

ใช้ให้ไปล้างจาน ทำจานเขาแตกอีก วันต่อมาเลยให้ไปเป็นเด็กเสิร์ฟ ดันเจอลูกค้ากวนส้น มีเรื่องตีกะลูกค้าอีก ( -"-) ....วันต่อๆไปก็เละเทะพอกัน


พึ่งได้พักจริงๆก็ตอนนี้แหละหน่าา 

ผมเอนตัวพิงระเบียงด่านฟ้าเพื่อนอนพักผ่อน


งานที่แกทำเป็นแบบนี้เองสินะ...นึกถึงตอนนั้นเลยแหะ


เมื่อช่วงที่ซันจิยังอยู่บนเรือซันนี่


"หิวข้าววว อ่าาาา ซันจิ มีไรกินมั้งงง" 

"ซันจิ ทำสายไหมให้หน่อย"

"เออ รอแปบ ใกล้เสร็จแล้ว ไปบอกทุกคนด้วยว่าอาหารใกล้พร้อมเสิร์ฟแล้ว"

"เย้ ฉันจะรีบไปบอกนะะะะ"

ว่าแล้วเจ้ากัปตันตัวดีก็รีบไปเรียกทุกคนมา


ผมก็ยังคงนอนพิงระเบียงอยู่ทางท้ายเรือ ก็หิวน่ะนะแต่ก็อยากนอนมากกว่า


"โซโล ไปกินข้าวกันเถอะ " ลูฟฟี่เดินมาตามผม

"ไม่ล่ะ พวกนายกินกันก่อนเลย ฉันไม่หิว"

"งั้นตามใจนายหน่าาา"

"อาหารเสร็จแล้ว!!!" ซันจิบอกให้ทุกคนได้ยิน

"โอ๊ะะ ฉันไปก่อนแหละ มาช้าอดหน่าจะบอกให้!!"


ผ่านไปไม่นานผมก็ชักจะหิวขึ้นมาจริงๆซะแล้วสิ แต่ให้เดินไปตอนนี้ข้าวคงหมดแล้วแหละ เห้อ เอาไงดีๆ


ตึก ตึก

-_-?  ใครเดินมาน่ะ

"ไอ้หัวมอส มานอนอะไรตรงนี้"

"มันเรื่องของฉัน ยุ่งไรด้วย ไอ้กุ๊กหื่น" 

ไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าใคร กลิ่นบุหรี่พร้อมมาด้วยคำพูดชวนตี

"แก!!! ไอ้บ้าหนิ.... อ่ะเอาไป ของแกฉันเผื่อไว้ให้ นี่ของชอบแก คนอื่นกินกันหมดและ ลำบากฉันอีกจนได้!"

ซันจิพูดพร้อมกับวางจานข้าวและเหล้าที่ผมชอบเอาไว้ข้างๆ

"เหอะ! ไม่ได้ขอให้เอามาให้ซะหน่อย" 

จ๊อกก~ (-///-) ท้องบ้า มาร้องถูกจังหวะจริงนะ

"555 ปากดีจริงนะแก กินๆไปแล้วเอาลงมาไว้ที่อ่างล่ะฉันจะได้ล้าง"

ซันจิพูดจบก็เดินลงไปในห้องครัว


ปฏิเสธไม่ได้จริงๆแหละ ว่าอาหารที่ซันจิทำถูกปากผมมากๆ แถมยังหมักเหล้าได้เยี่ยมอีก 

เกือบทุกครั้งที่ผมงี่เง่าเอาแต่ใจหลบมาอยู่คนเดียว หมอนี่จะรู้เวลาที่ผมต้องการอะไรต่อมิอะไร..เหมือนค่อยดูอยู่ห่างๆอย่างนั้นแหละ... ไม่มีไรหรอกมั้ง 

จะว่าไปซันจิก็ทำเกือบทุกอย่างจริงๆนั้นแหละ งานในครัวก็ใช่ว่าจะน้อยๆยิ่งต้องทำให้คนที่มีหลุมดำอยู่ในท้องอย่างเจ้าลูฟฟี่กินด้วยแล้ว งานคงเยอะพอตัว ยังมีเวลามาสนใจฉันด้วยแหะ....


ปัจจุบัน


งีบเอาแรงหน่อยแล้วกัน วันนี้ลมเย็นดีนอนข้างนอกคงไม่เป็นไรเนอะ...


ในครัว

"นี่ของใครเนี่ย?"

"เอ้ยๆ วางลงเลยตาแก่ ของฉันเองแหละ"

ซันจิค่อยๆวางมือจากการจัดครัวให้เรียบร้อย แล้วเดินมาหาเซฟขาแดง ก่อนจะหยิบจานข้าวและเหล้าขวดเล็กขึ้นมา

"แกกินเหล้าด้วยเรอะ?" เซฟขาแดงจ้องซันจิ ปกติแกจะต้องสูบบุหรี่ไม่ใช่รึไง

"ยุ่งหน่าตาแก่ขี้บ่น ไปพักผ่อนได้แล้วไป ฉันทำงานทุกอย่างเสร็จหมดแล้วไม่ต้องห่วง" ซันจิค่อยๆเดินออกไปจากครัว

"เหอะ เจ้าเด็กบ้า" ก่อนเซฟขาแดงจะแยกไปอีกทาง


เอาไงดี พูดกับมันดีมั้ย หนึ่งอาทิตย์แล้วนะ 

ยัง! ไม่เอาหรอก ไม่พูดดีกว่า เอาไปวางไว้แล้วเคาะเรียกให้มาเอาไปกินก็พอ หนึ่งอาทิตย์นี่ช่วยงานได้ดีจนหน้าตกใจเลยแหะ แถมไม่เห็นจะกินเหล้าให้เห็นเลยด้วย (ก็เราเอาไปซ่อนหนิหน่า กะให้ไอ้หัวมอสลงแดงตายจนถอดใจกลับไป) มีรางวัลให้หน่อยแหละกัน ไม่ได้คิดจะสงสารนะะ!!!!

อยู่ไหนนะ


ซันจิเดินหามาเรื่อยๆจนมาเจอคนนอนเปื่อยอยู่บนด่านฟ้า


(-"-) หมดสภาพแท้ล่ะ

ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆมัน และคอยสังเกตว่ามันจะไม่ตื่นขึ้นมาซะก่อน ผมวางจานและขวดเหล้าลงข้างๆตัวมัน

ก่อนจะลุกขึ้น มองหน้าไอ้หัวมอสงี่เง่า...


เหอะ เวลานอนแกนี่มันดูดีเหมือนกันนะ.... (0_0) คิดไรฟร่ะเนี่ย! ออกไปๆความคิดพวกนี่!!! ผมสะบัดหัวไล่ความคิดแย่ๆ(?)ให้ออกไป 


ขณะที่ผมกำลังจะหันตัวเดินออกไปนั้น

หมับ

"อ๊ะ!!!!" คนที่คิดว่าหลับ กลับมาจับขอมือผมเอาไว้แน่น

"ขอบใจนะ...ซันจิ" โซโลเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วยิ้มให้แบบที่ดูมีความสุขมากๆ


"○\\\\○"  หน้าผมคงแดงไปถึงหูแล้วมั้งตอนนี้ โชคดีด่านฟ้าที่นี่ค่อนข้างมืด และสิ่งที่ผมแปลกใจปนดีใจด้วยคือ แกเรียกชื่อฉัน ชื่อของฉันจริงๆ ให้ตายสิแต่ก่อนไม่เคยเรียกเลยนะ!


"นั่ง...เป็นเพื่อนฉันก่อนได้มั้ย" 

(-"-) เกลียดคำว่าเพื่อนครับ!!!!! 

แน่นอนใครจะไปนั่งกะแกกัน! ผมพยายามสะบัดข้อมือเพื่อให้มือผมเป็นอิสระ จะได้ไปจากตรงนี้ซะที!

หมับ!!! 

เอ้ยยย ลุกมาตอนไหนว่ะะ 


"อ่ะ.. โอ้ย" ผมร้องเบาๆ เพราะไอ้สมองมีแต่กล้ามดันลุกขึ้นมาจับผมกดลงนั่งโดยผมขัดขืนอะไรไม่ได้เลยน่ะสิ! เจ็บเอวเว้ย!


"นี่! จับไว้ทั้งสองข้างซะ ทีนี้ เลิกขัดขืนได้แล้ว"

โอเคครับ ยอมรับเลยครับว่าแรงน้อยกว่า อย่าให้ได้เอาคืนนะ!!!! 

แต่ว่า...ผมนั่งหลังติดระเบียง (-_0) โดนไอ้หัวมอสจับมือกดไว้กับพื้นทั้งสองข้าง (0_0) แถมยังเอาหน้ามาใกล้ๆผมอีก (-//-) มันค่อนข้างจะไม่ดีซะแล้วสิ


ผมหันหน้าหลบไปอีกทาง ซ่อนสีหน้าไว้ ที่ไม่เตะมันเพราะเจ็บเอวน่ะสิครับ T.T 


"ทีนี้ ก็อยู่นิ่งๆได้แล้วใช่มั้ย"


"...( -"-)"


"ขอบใจอีกครั้งที่เอาของชอบฉันมาให้ ฉันดีใจมากนะรู้มั้ย^^"


"...(  -"0)"    พูดแบบนี้เป็นด้วยเรอะไอ้หัวสาหร่ายแอบดีใจนะเนี่ย


"แต่นั่งกินคนเดียวมันเหงานะ ^//^"


"...( -"-)"    แล้วไงล่ะ!!!!


"นั่งเป็นเพื่อนฉันก่อนไม่ได้หรอ...ค่อยกลับไปนอนน่ะ"


ไอ้....!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

.

.

.

.




จบไปอีกตอนหนึ่งแล้ว เย้ๆ จะ งงๆ และงงๆๆๆๆๆหน่อยนะครับ55555


ช่วงนี้ดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ ไม่อยากให้รีดเดอร์เป็นหวัดแบบไรท์5555


ขอบคุณทุกกำลังใจนะครับ❤❤❤✌✌


ไว้เจอกันใหม่ในตอนหน้านะครับบบ ????????



อาจเกี่ยว หรือไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องก็ได้นะ ไรท์ชอบรูปนี้ ไรท์ว่าน่ารักดี55555 


เจอกันตอนหน้าครับบบ ;3






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #6 Fanggerp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:40

    ซันจิเขินแหละดูออก
    #6
    1
    • #6-1 ทโมน(จากตอนที่ 4)
      29 เมษายน 2563 / 15:36

      ขอบคุณครับบบ
      #6-1