VIXX HOUSE LUV LeoN

ตอนที่ 7 : MAZE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 พ.ค. 61





Hello Again ep.9


'Wrong!'



ช่วงกลางดึก...


ติ๊ดๆๆ

ติ๊ดๆๆ

...ติ๊ดๆๆ

          เสียงสัญญาดังขึ้นมาติดๆกัน เนืองจากว่ามีการกดรหัสผ่านผิดติดต่อกันซ้ำๆ จากทางด้านหน้าประตูห้องของเอ็น

          เพราะว่าวันนี้ ร่างกายของเอ็นอ่อนแรงกว่าปกติ จึงทำให้เอ็นต้องนอนหลับลึก...กว่าเสียงนั้นจะดังเข้ามาในโสตประสาทของเอ็นได้ก็นานอยู่พอสมควร

          เอ็นรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา แล้วค่อยๆยันแขนลุกขึ้นมานั่งนิ่ง เพื่อเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ว่าเสียงที่มันดังลอดเข้ามาในโสตประสาทของตัวเองนั้น มันเกิดขึ้นมาจากตรงส่วนไหน?

          เมื่อได้นิ่งฟังจนมั่นใจแล้วว่า เสียงดังติ๊ดๆนั้น มันดังมาจากทางด้านหน้าประตูห้องของเธอเอง เอ็นจึงไม่ลังเลใจอะไรอีก 

          ในยามนี้ สภาพร่างกายของเอ็นยังคงไม่สามารถพอที่จะเรียกใช้พลังอะไรๆได้ เอ็นจึงต้องลุกออกไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นเอง



ทางด้านหน้าประตูห้อง...

          ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผู้มีสภาพเกือบดี! เขากำลังยืนโงนเงน เซไปเซมา...ตามลักษณะท่าทางอาการของคนที่...เมาหนัก!
          
          แทคอุนกำลังหงุดหงิดหัวเสียอยู่ที่หน้าประตูห้อง...ที่มันไม่ใช่ห้องของเขา แต่คนเมาอย่า
งแทคอุนก็ยังคงไม่รู้ตัว ยังคงยืนทะเลาะกับประตูห้องคนอื่นอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่อย่างนั้น

ติ๊ดๆๆ

          "โธ่เว้ย ไอ้ประตูบ้าเอ้ย แกจะหาเรื่องกับฉันใช่มั้ยห๊า!"

          "...."

          "เอ่อ! กวนเหรอห๊า พูดด้วยแล้วไม่ตอบเนี่ย อยากโดนเหรอห๊า!"

          "...."

          "แกรู้ป่ะ ว่าเนี่ยๆๆๆ ฉันเนี่ยใคร?"

          "...."

          "ฉันเป็นไอดอลสุดฮ็อตนะเว้ย! แกอย่ามากวนประสาทฉันเข้าใจ้มั้ยห๊า เปิดออกสิโว๊ยยย!"


แกร๊ง....

          "อะฮ่า~~~า ต้องอย่างงี้สิว่ะ เปิดแล้วเว้ยย โธ่ แกเนี่ย...ต้องให้ขึ้นเสียงก่อน ชิส์"

          "ฉันเป็นคนเปิดเอง" เอ็นพูดขึ้นเสียงเรียบนิ่ง แต่ก็แอบตำหนิมีความเอือมระอาป่นมาด้วย

          "หือ? โอ๊ะ...นี่...คุณ.." แทคอุนขยับตัวเดินเข้าไปจ้องมองใบหน้าสวยของเอ็นใกล้ๆ

          "....." เอ็นนิ่งจิกตามองแทคอุนอย่างไม่ชอบใจ

          "อะฮ่าาา คุณ~เพื่อน~บ้าน~น คุณ~เอ็น~น คนสวย~~~~ย" แทคอุนขยับถอยออกมาจากเอ็นเล็กน้อย เมื่อสมองเริ่มจำได้แล้วว่าเธอเป็นใคร

          "คุณมาทำอะไรที่ประตูห้องของฉะ- เฮ้!!!" เอ็นกำลังเอ่ยถามคนที่มารบกวนเธอกลางดึก แต่ทว่า เธอกับต้องร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะจู่แทคอุนก็เบียดตัวเดินเข้าไปในห้องของเธอเฉยเลย "นี่คุณ! นั่นคุณกำลังจะไปที่ไหนอยู่นะ? เข้าไปไม่ได้นะ!"

          เอ็นรีบหันหลังเดินตามแทคอุนกลับเข้าไปในห้องของเธออย่างมึนๆงงๆกับสถานการณ์ ที่จู่ๆก็เกิดขึ้นโดยไม่ทันให้เธอได้คิดหาทางตั้งรับก่อนเลย

          พอเอ็นได้เดินตามหลังแทคอุนมาจนถึงห้องนั่งเล่น ตรงโซฟายาวหน้าจอ LED ขนาดใหญ่ เธอก็ถึงกับต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าผากอย่างข่มอารมณ์ทันที

          เพราะว่าแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ...ทำสถาพตรงหน้าโซฟาของเธอเละเทะไปหมด 

          นี่ถ้าลูก้า(ฮงบิน)อยู่ละก็ ผู้ชายคนนี้คงต้องโดนฉีกเนื้อถลกจนสิ้นซากแน่ๆ โทษฐานที่ให้ห้องรกเละเทะ (เพราะลูก้านั้นทั้งเจ้าระเบียบและโคตรรักษาของทุกชิ้นมากๆ)
          เจ้ามนุษย์คนนี้โชคดีแล้วล่ะ ที่มาถูกช่วงที่ลูก้าต้องออกไปจัดเรื่องของชนชั้นสูงแทนเธอพอดีเช่นนี้


          เอ็นถอนหายใจออกมายาว ก่อนจะเดินเข้าไปหาแทคอุนที่นอนซุกอยู่บนโซฟา ด้วยสภาพที่มีเพียงแค่กางเกงยีนส์สีดำขาดๆตัวเดียว เพราะนอกนั้น เจ้าตัวถอดมันออกทิ้งกระจัดกระจ่ายเกลื้อนพื้นหมดแล้วนั้นเอง

          "...." 

          "นี่คุณ" เอ็นยืนท่ากอดอกเรียกคนที่นอนสลบเหมือดอยู่บนโซฟาขึ้น

          "...."

          "นี่คุณ ตื่นสิ ตื่นนะคุณ จะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ ตื่นเดี๋ยวนี้เลย" เอ็นเปลี่ยนเป็นท่าท้าวสะเอว เพราะเริ่มหงุดหงิด กับคนที่จู่ๆก็เข้ามาหลับให้บ้านเธอ โดยที่เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยอนุญาตใดๆเลย

          "..."

          "นี่คุณ ตื่นสิ อย่าทำเป็นหลับไม่สนใจอะไรแบบนี้นะ ตื่นเดี๋ยวนี่ ตื่นๆๆๆ" คราวนี้เอ็นเริ่มทนไม่ไหวแล้ว จึงต้องยอมทำใจก้มลงเอื้อมมือออกไปจับร่างแทคอุนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ ให้พลิกหงายหน้าขึ้นมาหาเธอ

พรึ่บ

ตุบ

          เมื่อเอ็นสามารถจับร่างของแทคอุนพลิกหงายตัวขึ้นมาได้ ยังไม่ทันจะได้อะไร เธอก็โดนแทคอุนดึงรวบเธอลงไปนอนเกยอยู่บนหน้าอกเปลือยที่เต็มแน่นไปด้วยหมัดกล้ามแบบผู้ชายของเขาเข้าเสียแล้ว

          "นี่ ปล่อยนะ" เอ็นอึ้งช็อคค้างอยู่นานกว่าจะได้สติกลับคืนมา หลังจากโดนแทคอุนฉุดเธอลงไปนอนกอดแนบแน่นอยู่บนอกอุ่นของเขา เอ็นพยายามดันร่างของตัวเองออกจากอ้อมของแทคอุน

          "อื้อ..ทำไมเย็นจัง" แทคอุนเอ่ยพุดออกมากโดยที่เปลือกตาทั้งคู่ของเขาก็คงยังปิดสนิทอยู่เช่นนั้น

          "..." พอได้ยินเสียงเล็กๆของแทคอุนดังขึ้นมาใกล้ๆ และยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ที่เหนือศีรษะตัวเองเข้าแบบนั้น เอ็นก็เริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันที

          "เย็นอย่างกะกอดก้อนน้ำแข็ง...ก้อนน้ำแข็งที่มีกลิ่มหอม หอมดีจัง" แทคอุนไม่ได้พูดเปล่า เพราะขณะที่กำลังพูดคำว่า หอม เขาก็กดจมูกฝังลงบนศีรษะของเอ็น เพื่อสูดดมกลิ่นหอมที่เขาบอกหอม นั้นจากเส้นผมนิ่มลื่นของเอ็นไปด้วย

ตึก ตัก...

          เอ็นยังคงนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหันนี้อยู่อย่างเช่นนั้น เอ็นปล่อยให้แทคอุนทำตามใจ เพราะว่าเธอยังคงตกใจอยู่ว่า ทำไม? 

          ทำไมหัวใจที่เหมือนตายไปแล้วของเธอ ตอนนี้ มันกำลังกลับมาเต้นอีกครั้งแล้ว ทำไมกัน?


พรึ่บ

          แทคอุนพลิกตัวเปลี่ยนให้เอ็นลงมาอยู่ใต้ร่างของเขาแทน

          แทคอุนท้าวศอกเอาแขนลองใต้ศีรษะเล็กของเอ็นไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างพาดอยู่ที่เอวบางของเธอ
          แทคอุนจ้องมองใบหน้าของเอ็นด้วยแววตาสำรวจ และเอ็นเองก็จ้องมองที่ใบหน้าของแทคอุนอยู่เช่นกัน ต่างฝ่ายต่างจ้องมองสำรวจใบหน้าของกันและกันอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นเลยนานอยู่พักใหญ 

          แล้วแทคอุนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน...

          "นัยต์ตาสีแดง" แทคอุนเอ่ยขึ้น

          "...." เอ็นคงนิ่งฟัง

          "ผิวกายซีด...เย็น" แทคอุนพูดอย่างนั้น หลังมืออุ่นข้างที่ว่างอยู่ของเขาก็เริ่มขยับเลื่อนขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วเรียวไล้แตะสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มนิ่มที่ซีดเย็นของเอ็น

          "...." เอ็นเป็นเหมือนร่างไร้วิญญาณ ที่ได้แต่นิ่งเฉยปล่อยให้แทคอุนลูบไล้ผิวกายของเธอไปมา...ได้ตามใจชอบ อย่างนั้นโดยไม่มีการขัดขืนใดๆ ทั้งๆที่ภายในกายของเธอมันปั่นป่วนไปหมด

          "คุณเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว..." แทคอุนจับมือเย็นซีดของเอ็นขึ้นมาแนบสัมผัสค้างไว้ที่ข้างแก้มร้อนของตัวเองแล้วพูดว่า "ทำแบบนี้...คุณรู้สึกอุ่นขึ้นมาบ้างรึเปล่า?"

          "...." เอ็นจ้องมองสายตาที่ทอดมองเธอด้วยความเป็นห่วงจากใจของแทคอุนอย่างสับสน ไม่เข้าใจ ว่าเพราะเหตุผลอันใดหรือ? ทำไมเธอถึงเห็นว่าในส่วนที่ลึกที่สุดในตาของแทคอุนถึงได้ดูเศร้าหมองเช่นนั้นด้วย เป็นเพราะอะไรกัน?

          "ผมสามารถมอบความอบอุ่นของผม...ให้คุณได้รึเปล่า?"

          "...."

          "ผมไม่อยากให้คุณเหน็บหนาวแบบนี้...ให้ผมช่วยคุณได้รึเปล่า" 

          "...."

          "ให้ผมช่วคุณเถอะนะ ...ผมจะทำให้คุณอบอุ่นที่สุด ในอ้อมกอดของผม"

          เมื่อจบประโยคนั้น แทคอุนก็ค่อยๆก้มลงไปมอบจูบที่แสนหวาน ละมุน นุ่มนวล และอ่อนโยนที่มันเต็มไปด้วยความอบอุ่น...ความอบอุ่นที่แทคอุนต้องการถ่ายทอดให้เอ็น ด้วยใจอันแสนบริสุทธิ์


*เพิ่มตรงนี้

          ณ ที่ที่แม้แต่เวลาก็ยังเดินหลงทาง แต่กลับต้องมนต์ไปกับท่าทางที่แสนนุ่มนวลของเจ้า 
          เจ้าแพร่กระจายผ่านร่างกายที่แสนอ่อนแรงนี้ของข้าไปโดยไม่สามารถควบคุมได้ สายตาของข้ามองไม่เห็นสิ่งใด ...เว้นเพียงแต่เจ้า ในยามนี้


          ผมหายใจแทบไม่ออก ไม่ง่ายเลยนะครับ ...การที่ผมจะถ่ายทอดความอบอุ่นของผมไปให้เธอ ยิ่งเหมือนว่าผมพยายามจะกอดเธอเอาไว้มากขึ้นเท่าไร ผมก็ยิ่งเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมลึกลงไปมากเท่านั้น


          ก็เป็นอย่างนี้แหละ เส้นใยที่เริ่มผูดมัดเจ้าให้ติดอยู่กับข้า...


          ความรู้สึกจมปลักอยู่กับคุณ...ที่มันค่อยปรากฏออกมาแบบนี้คืออะไร? เป็นเพราะว่าผมตกหลุมรักคุณ...แล้วอย่างนั้นเหรอ?
          ตกหลุมรักคุณ ตกหลุมรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย...ลมหายใจของผมเริ่มสั้นลง เหมือนผมอาจจะจมหายไป แบบนี้คืออะไรกัน?
          อา แต่ว่า เป็นอย่างนี้ก็สบายดีนะครับ เพราะงั้นผมเลยยอมตกลงไปลึกยิ่งกว่าเดิม ตกหลุมรัก ผมตกหลุมรักเธอคนนี้แล้วจริงๆ


          เจ้าพยายามบุกรุกเข้ามาโดยที่ข้าไม่รู้ตัว พร้อมกับตอนที่ข้ากับเจ้ามองสบตากัน...


          แม้ผมจะรู้ถึงอันตราย แต่ทว่า ผมกลับไม่ได้คิดกลัวสิ่งใด ผมก็ยังจะก้าวเข้าไปให้ใกล้เธอกว่าเคย
          อา เป็นแบบนี้อีกแล้วสิ ความรู้สึกที่ผมหายใจแทบไม่ออก ผมรู้แล้ว...การเข้าไปใกล้เธอคนนี้ มันไม่ง่ายเลยนะครับ ไม่ง่ายเลยจริงๆ


          ยิ่งข้าพยายามหนีเท่าไร ข้าก็ยิ่งถูกความอบอุ่นที่แสนอ่อนโยนของเจ้าผูกรั้งตัวข้า จิตวิญญาณของข้า...ไม่สามารถหนีออกมาจากวังวนของเจ้าได้ ทำไมกัน?


          ก็เป็นอย่างนี้แหละ เพราะคุณเองก็เริ่มอ่อนไหว...คุณที่กำลังตกไปในหลุมลึกนั้น เช่นเดียวกับผม ...จมปลักอยู่กับผม ตกหลุมรักผม ตกหลุมรักผมจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย ผมรู้ว่าคุณเองก็ไม่สามารถควบคุมมันได้ ความรู้สึกข้างใน...



          บนฟากฟ้าสะท้อนเงาเลือนราง เจ้ากำลังดึงดูดข้าให้ดำดิ่งลึกลงไปในวังวนที่แสนอ่อนโยนของเจ้าอีกแล้ว ทำไมเจ้าถึงได้ทำเหมือนต้องการจ้องจำจับขังข้า ให้ติดอยู่กับเจ้าเช่นนี้...เจ้าไม่คิดว่าควรจะปล่อยข้าไปเลยรึอย่างไร?



          ช่วงเวลานี้จะได้เป็นช่วงเวลาอันแสนยาวนานในความทรงจำของคุณกับผม...ตรึงผมเอาไว้ลึกลงไป ลึกลงไปยิ่งกว่าเคย


          ใช่แล้ว ความรู้สึกหลังความอ่อนโยนนั้นแสนขื่นขม ถึงจะรู้อย่างนั้น แต่ข้าก็ยังเลือกที่จะปล่อยทุกอย่างให้เป็นเพียงเจ้าที่ได้ควบคุม 
             แววตาของเจ้านั้นบอกว่า เจ้ามีเพียงข้า...เจ้าไม่สามารถหลุดออกไปจากข้าได้ แต่ทว่า ทำไมกลับเป็นเจ้าที่ดึงข้าให้ดำดิ่งลึกลงไปลึกสุด...เช่นนี้ล่ะ


          คุณนั้นไร้จุดจบ แน่นหนา และแพร่กระจายตัว ผมสูญสิ้นทุกอย่าง ผมเอาอะไรกลับมาไม่ได้ ตอนนี้ผมค่อยๆ สูดลมหายใจอันไร้ความหมายช้า ๆ
          คุณช่วยบอกผมที่ในตอนนี้...ก่อนรุ่งอรุณจะฉายแสงขึ้นมา เอาร่างกายเย็นซีดแต่เต็มไปด้วยมนต์เสน่หาอันเหนือเกินบรรยาของคุณเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของผมตลอดไปเลยนะครับ
          อา ผมรู้สึกเหมือนจะจมหายไปในแต่ละครั้งที่หายใจ นั่นก็เป็นเพราะคุณใช่มั้ย? เพราะผมตกหลุมรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยนั่นไง



             ข้ารู้สึกถึงความใกล้ที่แสนห่างไกล เหมือนข้ากำลังตกลงไปในห้วงเหวลึก...ณ ช่วงเวลานี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาติให้มาหาข้า


             ผมรู้ว่ามีเพียงแค่ผมเท่านั้น ผู้ที่สามารถมอบพลังความอบอุ่นให้กับคุณได้...ไดมอส เอ็น








'MAZE'


          เขตป่าต้องห้าม ที่มีหมอกหนาปกคุมไปโดยรอบ มันทั้งเหน็บหนาว โดดเดี่ยว ไร้ซึ่งทางออก เหมือนดั่งถูกขังไว้ในวังวน ...เขาวงกต


          นานเท่าไหร่แล้ว...

          ไม่ว่าจะเดิน รึว่า...มองไปทางไหน หนทางที่ต้องการ...นั่นไม่มี

          ตื่นขึ้นมาในที่ที่มืดมนเช่นนี้ แล้วจะรับรู้อะไรได้...

          พลังที่เคยมีอยู่มากมาย ก็ไร้ค่า เมื่อในเวลาเช่นนี้... มันใช้อะไรไม่ได้

          เหมือนร่างกายอ่อนแอกว่าที่เคยรู้สึก

          ที่แห่งนี้...จะออกไปจากที่แห่งนี้ได้เช่นไร?

          ทำเช่นไร? จะต้องทำเช่นไร? เพื่อให้หลุดพ้นออกไป

          เจ็บปวด ความรู้สึกนี้ มันเริ่มมีผลต่อร่างกายที่แสนอ่อนแรงนี้ขึ้นเรื่อยๆ

          หากแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม...ขอให้เรื่องนี้เป็นแค่ฝันไปจะได้มั้ย?

          ได้โปรด...

.
.
.
.


          "Eleos..."


          ".........."


          "Di Eleos"


          ".........."


               "จงตื่น Toxikomanís Di Eleos !"


          "เฮือก!"


          "เจ้าต้องเผชิญกับมันอีกแล้วใช่มั้ย ....ฝันร้ายของเจ้า"


               "Hermes Athena Di Deimos-N ! "


          "........."


          "ท่าน...."


          "มันคงหนักหนา แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะผ่านมันไปได้"


          "ท่านช่วยข้าไว้สินะไดมอสเอ็น"


          "........"


          "master"


          "อืม ...ข้าต้องไปแล้ว"


          "ขอบคุณที่ช่วยข้า ..."


          "Toxikomanís Di Eleos  การที่ข้าเข้ามาช่วยเจ้าไว้ในครั้งนี้ เป็นความต้องการของข้าเอง ...เจ้าอย่าได้คิดมากเลย"


          "........"


          "Eleos ข้าหวังว่าท่านจะไม่มีเหตุ...เช่นนี้อีกนะครับ เพราะท่านคงรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร?"


          "อืม..ข้าเข้าใจแล้ว ข้าดีใจที่เห็นเจ้ายังอยู่เคียงข้างไดมอสเอ็นเช่นนี้อยู่..."


          "เรื่องนั้นท่านไม่ต้องกังวลหรอก"


          "ยังไงก็ต้องขอบคุณเจ้า LUCA ...ด้วยจริงใจ"


          "อืม ข้าเองก็เช่นกันครับ"


          "หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ฝากเจ้าดูแลไดมอสเอ็นด้วยนะ"


          "ถึงท่านไม่เอ่ย ข้าก็ทำอยู่แล้ว ดังนั้นท่านไม่ต้องห่วงหรอก ..ข้าต้องไปแล้ว รักษาตัวด้วยนะครับ ...ลาก่อน"








ข้าเอื้อมมือไขว่คว้าหาท้องฟ้า
สายฝนกระหน่ำลงมาพร้อมกับสายลมที่พัดแรง และ...
ใครคนหนึ่งเข้ามากุมเกี่ยวมือของข้าเอาไว้
ทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม


ใครๆก็กล่าวกันว่า 

รสชาติแห่งสิ่งที่กำลังจะมาเยือนนี้ ขมขื่นยิ่งกว่ายาพิษ 

แต่ก็กลับหวานหอมยิ่งกว่าความรัก


คนบางคนอาจจะเข้าใจความหมายของ 'ความรัก' อย่างผิดๆไปบ้าง 

แต่สำหรับข้าแล้ว...
เจ้าคือทุกสิ่งทุกอย่างของข้า


ครั้นเมื่อดวงจันทราลาลับ ดวงดาราส่องประกายเกลื่อนกลาดดาดผืนฟ้า 

ถึงคราบุปผาแบ่งบานแล้วร่วงโรย


ข้าไม่อาจให้คำมั่นสัญญาต่อสิ่งใด
แต่ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้าไป


เพราะสำหรับข้าแล้ว เจ้าคือโลกทั้งใบ


ก่อนสิ่งใดนั้น ข้าเฝ้าแต่รอ...


หากกาลเวลาหมุนไปเรื่อยๆ ข้าก็คงจะยิ้มได้อีกครั้งหนึ่ง
ข้าจะลบล้างอดีตอันแสนละโมบของข้า 

ที่เฝ้าปรารถนาแต่ในสิ่งที่ข้าไม่มีวันครอบครองได้ 


หวังเพียงแค่ในสักวัน

คืนแห่งแสงจันทรา เจ้าที่ข้ามิอาจได้พบพาน

หวนกลับมาอีกครั้ง









Toxikomanís Di Eleos เป็นใคร?

ทำไมเอ็นต้องเข้าไปช่วยเขา?

แน่นอนว่าเขาต้องมีความสำคัญในเรื่องนี้(มาก)แน่ๆ


เรื่องราวจะเป็นเช่นไรต่อไป...

ยังไงก็รอลุ้นกันต่อไปด้วยกันนะคะ














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 cocozyrup (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 00:20
    ทำไมคุณอุนเค้าเร็วจังเลยคะ๕๕//เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #5
    0
  2. #4 183s (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 11:47
    แทคอุนระวังเจอดีเถอะนะ555555555
    #4
    0