THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 23 : บทส่งท้าย [1.4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 23 ที่รักอย่าโกรธผมเลย





ฟ้าวว-ว

เอี๊ยดด-ด!


               ฮัคยอนขับรถจอดไว้ตรงข้างๆกับ  Super Car อีกสองคันที่ผลิตจากสัญชาติอิตาลีเช่นเดียวกัน แต่แตกต่างกันตรงรุ่นกับสีของรถ  ตรงลานกว้างด้านหน้าของบ้านพักต่างอากาศหลังสวยสไตล์โมเดิร์น 

               เพียงไม่ถึงนาที  ที่ Super Car เปิดประทุนคันหรูที่ผลิตจากสัญชาติอิตาลีคันนี้[ของฮัคยอน] ที่ขับเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่รถคันจะทำการเบรคตัวอย่างแรงเพื่อหักสไลด์ตัวเข้ามาจอด จนเกิดควันขาวฟุ้งกระจายออกมาจากใต้ท้องรถ  ที่เกิดจากแรงเสียดสีกันอย่างรุนแรงของยางล้อรถกับพื้นคอนกรีต แถมยังฝากทิ้งรอยดำของล้อรถเอาไว้เป็นอนุสรณ์?ตรงบริเวณนั้นอีกด้วย  

               โดยที่ไม่ได้คิดถึงหรือสนใจอะไรเลยว่า จอง แทคอุน ที่นั่งตัวสั่นมาด้วยกันข้างๆคนนี้นั้นจะต้องสวดภาวนาแล้วสวดภาวนาอีก  เพื่อหวังให้พวกเค้าทั้งสองคนรอดปลอดภัยจากการขับรถโคตรโหดของฮัคยอนมาตลอดทาง...จนตอนนี้

พรืบ-บ ...ปึก-ก!

               ฮัคยอนลุกหนีออกจากรถไปทันที ที่ตัวเองทำการจอดและปิดดับเครื่องยนต์เสร็จ  โดยไม่ได้หันไปพูด ไปมองอีกคนที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบมองตัวเองตาปริบๆอยู่ที่เบาะข้างๆอย่างสงสาร...เลยแม้สักนิดเดียว


'ใจร้ายเกินไปแล้วนะครับฮัคยอน'


               แทคอุนยังคงนั่งอยู่กับที่ เพราะว่าขายาวทั้งสองข้างของเค้าเกิดเหน็บกิน คงเป็นเพราะว่าเค้านั่งจิกขาเกร็งอยู่แบบนั้นมาตลอดทางนั้นแหละ...เหน็บมันเลยกิน  เลยไม่สามารถจะลุกตามฮัคยอนเข้าไปในบ้านด้วยกันได้

               แทคอุนได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆอย่างสุดปัญญาที่จะทำอะไรได้  นอกจากมองตามแผ่นหลังบางของฮัคยอนไปด้วยตาละห้อย


.

.

.

               ณ ห้องเลาจน์ภายในบ้านพัก ที่มีสิ่งอำนวยสะดวกต่างๆมากมาย อาทิ บาร์เครื่องดื่ม และโต๊ะพูล ที่ขณะนี้มีสีหนุ่มหล่อ แจฮวาน ฮงบิน ฮยอก และวอนชิคกำลังดวลเกมส์สนุกๆกับลูกกลมๆหลายลูกหลากสีกันบนโต๊ะพูล

ปัก/ปัก ...ป๊อก-ก
 
               "เฮ้ๆ เจ้าบ้าวอนชิคเอ้ย แทงลูกบ้าอะไรแบบนั้นวะ เล่นเป็นป่ะเนี่ย?" ฮงบินโวยวายแขวะขึ้นทันทีที่วอนชิคแทงลูกพูลพลาด โดยการแทงลูกขาวไปโดนลูกสีลายของทีมฮยอกกับแจฮวานเข้า  จนฟาล์วและยังทำลูกพูลของอีกทีมไหลกลิ้งตกหลุมไปให้อีกทีมได้แต้มไปอีกด้วย

               "โห่ ใจเย็นสิ ฉันก็พยายามแล้วน้า-า" วอนชิคทำหน้าอย่างคนสำนึกผิดสุดขึ้นทันทีที่โดนฮงบินดุ

               "ถ้าเกมส์แพ้นะ ฉันให้นายจ่ายคนเดียวแน่ ไอ้คนกาก!" ฮงบินยังคงโวยวายวอนชิคไม่เลิก แถมยังไว้คาดโทษวอนชิคเอาไว้ด้วย

               "หา? อะไร? ไม่น้า-าาา" วอนชิคร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อได้ยินฮงบินพูดคาดโทษตัวเองออกมาอย่างนั้น

               "น่าๆฮงบินฮยองใจเย็นสิ ฮ่าๆ ดูสิ วอนชิคฮยองหน้าซีดหมดแล้วอะ ฮ่าๆ" ฮยอกพูดปลามขึ้น แล้วแกล้งล้อวอนชิคไปอย่างขำๆอีกด้วย

               "โธ่ ไอ้คุณชายเล็กน้องชายที่น่ารักของฮยอง  โปรดแหกตาดูกลมๆโตๆของแกดูด้วยนะว่า...บนโต๊ะนะ มีลูกลายของทีมฮยองเหลืออยู่กี่ลูก? ..ถึงวอคชิคไม่แทงพลาด ยังไงทีมฮยองก็จะชนะก่อนอยู่แล้วมั้ย? ฮ่าๆๆ" แจฮวานผู้เป็นจอมซ้ำเติมสุดอีกหนึ่งคน

               "ย๊า อี แจฮวาน ไอ้พี่ชายบ้า ทำไมชอบมาซ้ำเติมกันวะห๊ะ! คิดว่าทีมตัวเองเหลือลูกน้อยกว่าแล้วก็จะชนะก่อนเลยงั้นเหรอ? มั่นใจไปมั้ย?" ฮงบินทำหน้ายักษ์โต้กลับพี่ชายตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ 



ปัก-ก!  

ฟิ้ว-ววว ..ปัก-ก ฟิ้ว-ว...ปัก-ก 

ฟิ้ว-ว...ป๊อก-ก

ฟิ้ว-ววว...ป๊อก-ก

               "GAME OVER!" ฮยอกพูดขึ้น หลังจากที่ลูกลายสองลูกสุดท้ายของทีมตัวเองกลิ้งลงหลุมในเวลาไล่เลี่ยกัน ด้วยเทคนิคลับ?พิเศษในการแทงลูกพูลของเค้า 

               "หืม? เฮ้ย/เฮ้ย!" วอนชิค/ฮงบิน อ้าปากร้องออกมาพร้อมกัน ด้วยความตกใจปนอึ้ง ...และโคตรเสียดาย ในที่สุดทีมของพวกเค้าก็แพ้เกมส์นี้ไปจริงๆ

               "Wow! ...Yes! เยี่ยมมากฮยอก เยี่ยมมาก ฮ่าๆ" แจฮวานกระโดนไปกอดคอกันกับฮยอก แล้วทั้งสองก็พากันกระโดนดึ้งๆอย่างดีและทำหน้าทำตาเยาะเย้ยอีกทีมอย่างสะใจอีกด้วย

               "ฮ่าๆ คนละล้านวอนนะครับฮงบินฮยอง วอนชิคฮยอง" ฮยอกพูดทวงเงินที่พวกเค้าลงพนันกันไว้ก่อนจะเริ่มเกมส์

               "เอ่อๆ รู้หรอกน่า... คิม วอนชิค นายต้องจ่ายแทนฉันด้วยนะ เพราะนายทำให้ทีมเราแพ้ เพราะงั้นนายก็ต้องจ่ายสองล้านวอนให้ทีมฮยอกไปคนเดียวเลย อืม..เข้าใจนะ" พูดเองเอ่อเองจบฮงบินก็เดินหนีออกจากโต๊ะพูล ไปที่หาเครื่องดื่มให้ตัวเองบาร์เครื่องดื่มข้างๆทันที โดยไม่สนใจวอนชิคที่ทำหน้าเหวออึ้ง และเริ่มเหงื่อตกเพราะจะต้องจ่ายเงินสองล้านวอนในเกมส์นี้

               " ....!!! " พูดไม่ออกเลยสินะ คิม วอนชิค สะ ..สองล้านวอน ㅠ..ㅠ

               "ผมมีเลขบัญชีนะวอนชิคฮยอง ถ้าฮยองไม่สะดวกจ่ายเป็นเงินสด" ฮยอกบอกอย่างจริงจัง ไม่ได้คิดจะล้อเล่นใดๆ แหม..ก็เงินตั้งล้านวอนเลยนี่ หึหึ ยังไงผมก็ต้องงกไว้ก่อนลครับ

               "เอ่อ ฉันด้วยๆ พร้อมเมื่อไหร่ก็โอนมานะ ...คงไม่เกินพรุ่งนี้ใชมั้ย? อาๆ แน่นอนว่ามันต้องไม่เกินพรุ่งนี้อยู่แล้วล่ะ เนอะ? ฮยอกเนอะ?" แจฮวานเองก็เกิดอาการงกเงินขึ้นมาพอๆกันกับฮยอกไปอีกคน  เรื่องเงินเรื่องทองนี่ไม่มีใครเค้ายอมกันได้ง่ายๆหรอกครับ ฮ่าๆๆ 

               "โธ่ ทุกคน...ย๊า ฮงบินอา! เราก็ทีมเดียวกันนะ  นายก็ควรจะช่วยฉันสักครึ่ง สักห้าแสนวอนก็ยังดีอะ นะ? ฮงบิน...ไม่ได้เหรอ?" วอนชิคเข้าไปอ้อนวอน ขอร้องให้ฮงบินช่วยออกมาเงินบ้างอะไรบ้างก็ยังดี อย่าปล่อยให้ คิม วอนชิค คนนี้ต้องควักจ่ายเงินตั้งสองล้านวอนเองคนเดียวอย่างนี้สิคร้าบบบ แง๊-งงงง

               "ไม่ล่ะ นายทำพลาดอะ ฉันก็บอกไปแล้วนี่..ถ้าแพ้นายต้องรับผิดชอบเองคนเดียวอะ เพราะงั้นฉันไม่จ่าย...จบนะ" พูดจบฮงบินก็หันไปชนแก้วกับฮยอกและแจฮวานทันทีอย่างสุขสบายใจ ไม่ต้องทุกข์ร้อนอะไรเหมือนวอนชิคผู้น่าสงสารที่ต้องควักเงินสองล้านวอนออกจากกระเป๋าตัวเองเพราะแพ้เกมส์แทงพูล

นี่พวกเขาสามคนนั้นคงไม่ได้ร่วมหัวกันแกล้งผมอยู่ใชมั้ยครับเนี่ย งื้อ-อ!


               "โอ๊ะ! เอ็นฮยองมาแล้ว" แจฮวานที่สังเกตุเห็นฮัคยอนก่อนใคร เพราะนั่งหันหน้าออกไปทางประตูเข้าพอดี เลยทักฮัคยอนขึ้นก่อนน้องๆ

               "เอ็นอยองครับ นี่ๆๆ ผมกับแจฮวานฮยองชนะเกมส์พูล และกำลังจะได้เงินคนละล้านวอนจากวอนชิคฮยองกันด้วยละ ฮ่าๆ มันเจ๋งไปเลยใช่มั้ยละ" ฮยอกลุกเดินเข้าไปพูดเรื่องเกมส์ที่พึ่งเล่นชนะมาให้ฮัคยอนฟังด้วยท่าดีใจที่มันน่ารักน่่าเอ็นดู 

               ถึงฮัคยอนจะเข้ามาในบ้านพักด้วยอารมณ์โมโหโทสะแค่ไหน  แต่พอได้เห็นรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ที่มันน่ารักน่าเอ็นของน้องชายตัวโต พี่ชายที่รักน้องมากอย่างฮ้คยอนก็อดทนไม่ได้ ที่จะกดยิ้มที่มุมปากให้บางๆแล้วยกมือขึ้นไปลูบหัวน้องชายของตัวเองเบาๆด้วยสายตาอ่อนโยนและเอ็นดู

               "เฮ่ยๆ เป็นเพราะความกากของวอนชิคเถอะ...ผมเลยต้องแพ้เกมส์ไปด้วย อ้อ?!...ว่าแต่เอ็นฮยองเถอะครับ ทำไมมาถึงเร็วละ?" ฮงบินบ่นเรื่องเกมส์ก่อนอย่างเซ็งๆวอนชิคไม่หาย แล้วจึงค่อยมานึกสงสัยการมาถึงที่เร็วกว่าที่คาดการกันไว้ ที่เค้าคิดคาดเอาไว้ว่าเอ็นฮยองกับแทคอุนฮยองน่าจะมาถึงที่นี่กัน มันก็คงจะเป็นเวลาอีกสักชั่วโมงหรือสองชั่วโมงข้างหน้า..พอเอ็นฮยองมาถึงก่อนเวลาแบบนี้ก็เลยอดถามออกไปอย่างสงสัยไม่ได้

               "เอ็นฮยอง...มีเรื่องเกิดขึ้นใช่มั้ย?" เพราะแจฮวานเห็นฮัคยอนเดินเข้ามาก่อนคนอื่น เลยทำให้เค้าทันสังเกตุเห็นได้ว่า ฮัคยอนเข้าเดินเข้ามาด้วยอารมณ์ที่ไม่โอเคเลย  แต่เพราะฮยอกเข้าไปคุยด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นแบบเสียก่อน จึงทำให้ฮัคยอนเก็บซ่อนอารมณ์ที่ไม่ปกติไว้ไม่ให้ใครเห็น

               แต่ทว่าแจฮวานก็ยังคงเป็นคนที่ดูและอ่านฮัคยอนออกก่อนใครอยู่เสมอ ตอนนี้ก็เช่นกัน  ที่เค้าถามแบบนั้นออกไป ไม่ใช่ว่าแค่เดาซุ่มไปมั่วๆ  แต่เขาดูออกจริงๆว่าฮัคยอนกำลังอารมณ์เสียสุดๆ แต่ก็พยายามปกปิดมันไว้

               "เกี่ยวกับ...แทคอุนฮยอง?" แจฮวานถามตรงๆไม่มีการอ้อมค้อมใดๆทั้งสิ้น เพราะคำตอบมันก็ดูจะชัดเจนออกขนาดนี้

               " ... " ฮัคยอนเพียงถอนหายใจยาวออกมา แต่ก็ยังเงียบไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไรในคำถามรู้ทันของแจฮวานเลยอยู่ดี

               "ผมยังอยู่ตรงนี้...อยู่ข้างๆเอ็นฮยองเสมอ รู้ใช่มั้ยครับ?" แจฮวานเดินเข้าไปหาฮัคยอนใกล้ จับมือคู่สวยที่สั่นเทาทั้งสองข้างของฮัคยอนขึ้นมากุมเอาไว้ด้วยสองมืออุ่นของตัวเองที่มีขนาดใหญ่กว่ามือนสวยของฮัคยอน

               แจฮวานค่อยๆพูดกับฮัคยอนด้วยน้ำเสียงนุ่มจริงจังและอ่อนโยนที่สุด เพื่อปลอบโยนฮัคยอนที่กำลังสั่นและเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายที่ตีกันยุ่งไปหมด ที่มันส่งผ่านมาทางสายตาคู่สวยของฮัคยอน ให้แจฮวานได้รับรู้และช่วยแบ่งบันให้ความรู้สึกติดลบมากมายพวกนั้นได้คลายลงบ้าง...สักเล็กน้อยก็ยังดี


หมับ

               "ผมก็อยู่ตรงนี้ครับ" ฮยอกกอดเอวบางของฮัคยอนจากด้านหลังอย่างหวงแหน กดใบหน้าซบลงที่ไหล่แคบของฮัคยอนแล้วพูดบอกประโยคจริงจังนั้นออกไปกับฮัยอน

               "ฮยอกอา..." ฮัคยอนครางชื่อของน้องชายตัวเองอย่างรู้สึกขอบคุณ

พรืบ...

               "ผมด้วยครับ เอ็นฮยองคงไม่ได้ลืมผมใช่มั้ย?" ฮงบินเดินเข้าสบตาลึกซึ้งกับฮัคยอนก่อนครู่หนึ่ง แล้วซบหน้าผากลงที่ไหล่แคบอีกข้างที่ว่างอยู่ของอัคยอน หลังจากเอ่ยพูดประโยคคำถามที่ไม่ได้หวังคำตอบนั้นไป

               "อืม ไม่หรอก   ขอบคุณนะ...ขอบคุณที่ทุกคนยังอยู่ตรงนี้" ฮัคยอนหลับตาพิงพักศรีษะกลมที่มันหนักอึ้งของตัวเองไว้ที่กลางอกแน่นของแจฮวาน  โดยที่แจฮวานเองก็ก้มหน้าลงไปกดจูบค้างเอาไว้ที่กลางศรีษะเล็กและฝ่ามืออุ่นข้างหนึ่งของแจฮวานก็ได้ยกขึ้นมาลูบกล่อมเบาๆที่ศรีษะกลมของฮัคยอนไปมาอีกด้วย


******
มันช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยาก
ไม่ใช่ว่ามันจะเกิดขึ้นกันได้ง่ายๆเลย
ที่ผู้ชายสามคน
จะสามารถแสดงความรักอันบริสุทธิ์
ที่มีให้เพียงแค่คนร่างบางที่อยู่ท่ามกลางวงล้อม
วงล้อมที่เต็มไปด้วยความรัก
จากผู้ชายทั้งสามคนที่เป็นวงล้อมและเกาะป้องกัน
ที่แข็งแกร่งและสำคัญ

******




               "เอ็นฮยอง..." วอนชิคเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ เมื่อเค้าได้เห็นภาพนั้น... จึงทำให้วอนชิคได้รู้และเข้าใจแล้วว่า ไม่ได้มีแค่เค้าคนเดียวแล้วละ ที่หลงรักและหวงแหนฮัคยอนจนยอมให้ได้ทุกอย่างเช่นนี้

               'แทคอุนฮยองจะรู้มันมั้ยนะ? ว่าตัวเค้านั่นโชคดีมากกว่าใครแค่ไหน...ที่เป็นคนที่ถูกเอ็นฮยองเลือก  ให้ได้เป็นเจ้าของทั้งตัวและหัวใจของคนสำคัณที่ใครต่อใครก็ต่างหมายปอง...ได้โปรดดูแลรักษาสิ่งสำคัญที่มีค่ามากเหลือเกินนี้   ให้ดีที่สุดแทนพวกผมที่สามารถเฝ้าดูมันได้แค่ไกลๆนี้ด้วยเถอะครับ' 


               นั้นคือสิ่งที่วอนชิคพูดผ่านไปทางสายตา   ส่งให้กับแทคอุนที่ยืนนิ่งค้างมองทุกอย่างที่เกิด อยู่เงียบๆตรงกรอบประตูตรงนั้นมาตั้งแต่ที่ฮยอกเดินผ่านหน้าของเค้าเข้าไปสวมกอดเอวบางของฮัคยอนจากด้านหลังแล้วด้วย 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #42 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 19:09
    เอาเลโออกไปค่ะ!!!!น้องจะให้พี่เอ็นสร้างฮาเร็มแบบไม่มีพี่อุน55555
    #42
    0