THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 24 : บทส่งท้าย [1.5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 24 การหายตัวไปของแทคอุน




ณ ห้องเลาจน์


               "ฮัคยอน..."  แทคอุนเอ่ยเรียกคนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของกลางกลุ่มของเหล่าน้องชายทั้งสามคน  แทคอุนเอ่ยเรียกชื่อคนรักออกมาได้ไม่เต็มเสียงนักและนัยต์ตาคู่คมของเขานั้นดูเว้าวอนเหลือเกิน

               " ... "

               "ฮัคยอนครับ" แทคอุนเอ่ยเรียกขึ้นอีกครั้งพร้อมทั้งก้าวเท้าเดินเข้าไปหาฮัคยอนด้วย  แต่ทว่า

ผลัก...

               " ... " ฮัคยอนผลักตัวเองเดินออกจากอ้อมกอดของน้องชายทั้งสามคน  เดินหนีตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ ที่มีพวกเครื่องดื่มมากมายวางจัดเรียงไว้อยู่ข้างๆกับที่วอนชิคนั่งอยู่

               "เอ็นฮยอง..." วอนชิคเอ่ยทักฮัคยอนขึ้นมาเบาๆเมื่อฮัคยอนเดินเข้ามาอยู่ที่ข้างๆ

               " ... " ฮัคยอนทำแค่หันไปยกยิ้มเล็กน้อยให้วอนชิคแค่เท่านั้น โดยไม่ได้มีการเอ่ยทักอะไรกับวอนชิคเลย  สองมือเรียวคว้าเอาแก้วเปล่าทรงเตี้ยและขวดแก้วทรงหรูที่บรรจุบรั่นดีชั้นเลิศอยู่กว่าครึ่งขวด  

               ฮัคยอนจัดการเทเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในขวดแก้วนั้นเทรินใส่ลงในแก้วเปล่าในมืออีกข้างที่ถืออยู่จนมันไหล่ออกมา จนเกือบล้นทะลักออกมาจากปากขอบแก้วด้วยแรงอารมณ์

               "ฮัคยอน-!" แทคอุนกำลังจะเข้าไปห้ามแต่ก็ถูกฮงบินที่อยู่ใกล้ฮัคยอนกว่าตัดหน้าไปเสียก่อน

               "เอ.. เอ็นฮยอง! จะทำอะไรน่ะ!?" ฮงบินรีบวิ่งเข้าไปชาร์จตัวฮัคยอน ทั้งยังรีบคว้าดึงเอาแก้วเหล้าในมือของฮัคยอนที่กำลังจะยกขึ้นดื่มออกทันที แบบแทบเกือบจะไม่ทันแล้วเชี่ยว

               "ปล่อยนะฮงบิน ฉันจะดื่ม!" ฮัคยอนพยายามยื้อดึงเอาแก้วเหล้าคืนกลับมาดื่มอย่างไม่ยอมแพ้

               "ดื่ม? จะบ้าเหรอ!  ฮยอง..ฮยองดื่มมันไม่ได้นะ!" ฮงบินกดเสียงต่ำพูดกระซิบบอกเตือนสติฮัคยอน ในเรื่องที่ไม่ควรและเสี่ยงอันตรายกับฮัคยอน

               "ไม่!  ฉันจะ-!!" 

               "เอ็นฮยอง!  ถ้าไม่ฟังกัน...ผมจะบอกทุกคนนะ" ฮงบินกดเสียงต่ำขู่ด้วยน้ำเสียงเข้มอย่างจริงจัง  จนฮัคยอนได้สติสะงักกึกทันที

               " อะไร? สองคนมีเรื่องอะไรที่ปิดบังกันไว้อยู่งั้นเหรอ?" ฮยอกผู้ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของทั้งสองคนอยู่ จึงเดินเข้ามาถามตรงๆกับทั้งสองคนทันที

               " ... " ฮัคยอนนิ่งเงียบไม่มองไม่ตอบอะไรสักอย่าง ในคำถามที่น้องชายของตัวเองสงสัย

               "เออ... ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากให้เอ็นฮยองดื่มน่ะ" แล้วก็เป็นฮงบินที่ตอบแก้ตัวให้แทนฮัคยอนและตัวเองด้วย

               "...อย่างงั้นเหรอครับ"  ฮยอกรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น  แต่คิดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคาดคั้นเอาความจริงอะไรพวกนั้น?ในตอนนี้               

               " อืม.. " ฮงบินพยักหน้ารับ  โดยเลี่ยงการสบตาตรงๆกับ ฮัน ซังฮยอก เด็กหนุ่มคนที่ใครๆก็รู้ดีว่าฉลาดเป็นกรดแค่ไหน 
 

               "ฮัคยอน ...!" แทคอุนเขยิบตัวก้าวเข้าไปใกล้ๆ เขาเอื้อมมือออกไปหวังจะจับที่เรียวแขนเล็กของฮัคยอนเอาไว้   แต่ก็โดนฮัคยอนสะบัดเหวี่ยงแขนหนีออกจากมือของแทคอุน  จนมือสวยของฮัคยอนเหวี่ยงพลาดไปปัดโดนแก้วเครื่องดื่มของวอนชิคที่วางอยู่ใกล้ๆนั้น  จนหล่นตกลงไปที่พื้นแตกกระจายเลอะเปื้อนพื้นตรงบริเวณนั้นไปหมด


เพล้ง-งง!


               " ... " ฮัคยอนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะลดสายตาคู่สวยมองต่ำลงไปดูผลงานที่ตัวเองทำอย่างนิ่งงัน

               " ... " แทคอุนเองก็ตกใจเหมือนกัน ถึงจะเคยโดนฮัคยอนโกรธมาแล้ว  แต่ในตอนนั้นฮัคยอนก็ยังไม่เป็นถึงขนาดนี้  ทำไม?  ทำไมฮัคยอนในตอนนี้ถึงได้ไม่มีเหตุผลเลยแบบนี้นะ

               "เอ็นฮยอง ใจเย็นก่อนสิครับ" ฮงบินบีบมืออีกข้างของฮัคยอนที่มันสั่นเทาขึ้นมาข้างนั้นไว้แน่น  และพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้ฮัคยอนใจเย็นลง

               "ใช่ครับ  เอ็นฮยองมีอะไรก็ค่อยๆคุยกันดีกว่านะครับ" วอนชิคที่ทนดูมาเงียบๆก็เริ่มเข้ามาช่วยพูดกับฮัคยอนบ้าง

               " ... " ฮัคยอนยังคงนิ่งเงียบไม่มองหน้าใครอยู่แบบนั้น

               " ... " จนทุกคนต้องนิ่งเงียบตาม แต่ก็ยังคงค่อยสังเกตุการณ์ไปด้วย

พรืบ!

หมับ!

               "ฮัคยอนจะไปไหน?" แทคอุนรีบคว้าข้อมือเล็กของฮัคยอนเอาไว้แน่นทันที ที่เห็นฮัคยอนกำลังจะเดินหนี  เค้าไปไหนอีกแล้วก็ไม่รู้  ไม่ได้นะ! เค้าจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เค้าต้องคุยกับฮัคยอนให้รู้เรื่องกันก่อน จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้!

               "...ปล่อย" ฮัคยอนพูดบอกเสียงนิ่ง โดยไม่ได้หันกลับไปมองแทคอุนเลย

               "ฮัคยอนครับ" แทคอุนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

               "ปล่อยมือออกไปจากฉันซะ" ฮัคยอนพูดบอกซ้ำอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไม่ได้หันไปมองอีกคนอยู่เช่นเดิม

               "โธ่..ฮัคยอน  หันมาฟังผมก่อนสิครับ!" แล้วแทคอุนเองก็เริ่มหมดความอดทน และเริ่มหงุดหงิดอีกคนขึ้นมาบ้าง ที่ทำตัวไม่มีเหตุผลกับเค้าอย่างนี้

               "บอกให้ปล่อยก็ปล่อยเถอะน่า!" ฮัคยอนกัดฟันพูดอย่างอดทน

               "ไม่ครับ หันหน้ามาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ฮัคยอน!" แทคอุนก็เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่กระด้างขึ้น

               "ไม่!  ตอนนี้!  ...แม้แต่หน้านายฉันก็ไม่อยากเห็น!" ฮัคยอนพูดโต้กลับเสียงดังและยังคงหลบหน้าหนีแทคอุนอยู่อย่างนั้น

               "ฮัคยอน... คุณไม่เคยเป็นแบบนี้ ...มีเหตุผลหน่อยสิ" ให้ตายสิ ผมเริ่มทนไม่ไหวกับความดื้อ ความเอาแต่ใจที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ของคุณแล้วนะ ฮัคยอน

               "เอ่อ!  ฉันมันก็เป็นของฉันแบบนี้  ถ้านายไม่พอใจก็ออกไปซะ!" ฮัคยอนพูดพร้อมทั้งยังสะบัดมือข้างที่วาง  ที่หลุดออกจากมือของฮงบินกุมไว้ก่อนแล้ว สะบัดชี้บอกแทคอุนออกไปยังทางประตูหน้าบ้านของบ้านพักด้วย 

               "เอ่อ! ถ้าไม่ยอมคุยกันดีๆ งั้นผมไปก็ได้!" แทคอุนยอมสะบัดปล่อยมือออกจากข้อมือเล็กของฮัคยอนอย่างโมโหอารมณ์ขึ้น  ที่โดนฮัคยอนชี้ไล่ตัวเองไปแบบนั้น

               "เอ่อ! ก็ไปเลยสิ อยากไป[หายัยนั่น]ก็ไปเลย จอง แทคอุน!"


               "เอ่อ! ถ้าอยากให้ผมไปนักผมก็จะไป ชา ฮัคยอน!"


               "เอ่อ!  ไปเลย!!!"  สุดท้ายฮัคยอนก็ระเบิดอารมณ์โมโหใส่กลับ โดยการหันกลับไปผลักเข้าที่กลางหน้าอกแน่นของแทคอุนอย่างเต็มแรง  จนแทคอุนไม่ทันได้ตั้งตัว เลยเสียหลักล้มเงยหลังลงไปนั่งก้นกระแทกกับพื้นห้องทันที

ผลัก ..ตึง-ง!

               "อ๊ะ!  อึก-ก...!" แทคอุนล้นลงไปนั่งที่พื้นด้วยใบเหยเก เหมือนจะร้องว่าอะไรออกมาอยู่? แต่แล้วก็กัดฝันเงียบไปเสียก่อน

               " .... " ฮัคยอนนิ่งมองหน้าแทคอุนทั้งน้ำตานองหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นคนที่เดินหนีทุกคนออกจากตรงนั้นไปอย่างรวดเร็ว  โดยที่แจฮวานก็ได้รีบเดินตามออกไปดูด้วยความเป็นห่วงด้วยอีกคน



                    "ฮัคยอน" แทคอุนเอ่ยเรียกชื่อคนรักด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา  เพราะรู้สึกเจ็บปวดเสียใจและรู้สึกผิด  ที่ตัวเองทำให้คนที่ตัวเองรักต้องร้องไห้ออกมาแบบนั้น

                    "แทคอุนฮยอง" วอนชิคเข้าไปนั่งยองๆข้างแทคอุนเพื่อจะช่วยพยุงแทคอุนให้ลุกขึ้นมาจากพื้น ...พื้นที่เต็มไปด้วยเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่

                    " ... " แทคอุนยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย ตามแรงช่วยพยุงของวอนชิคและฮยอกที่เข้ามาช่วยพยุงด้วยอีกข้าง

                    " ...ขอบใจนะ" แทคอุนบอกกับทั้งวอนชิคและฮยอกด้วย

                    "ที่มือ...เลือดออกด้วยนี่?" ฮงบินที่หันมองอยู่ก็ทักขึ้น เมื่อเห็นหยดเลือดที่ไหลออกมาจากในฝ่ามือของแทคอุน

                    "อือ...ก็ไม่ทันระวังน่ะ  แต่ไม่เป็นไรมากหรอก" แทคอุนตอบออกมาอย่างคนเริ่มเหม่อลอย

หมับ!

                    "บ้าเหรอฮยอง!  นี่! เห็นเศษแก้วที่มันยังฝั่งอยู่นี่มั้ยฮยอง!?" วอนชิคคว้ามือข้างที่เป็นแผลเลือดออกของแทคอุนขึ้นมาดูก็ต้องร้องตกใจทันที

                    "จริงด้วย เลือดไหลออกมากขนานี้..แผลคงลึกแน่ๆ" ฮงบินเข้าไปดูด้วยใกล้ๆก็พูดอย่างเห็นด้วยกับวอนชิคทันที

                    "ไม่เป็นไรหรอก ...แค่นี้เอง" แทคอุนยกมืออีกข้างขึ้นมาแกะมือวอนชิคออก

                    "โตๆกันแล้วก็อย่าดื้อนักสิครับ  ดูสิ...มือข้างนี้ก็โดนบาดด้วยไม่ใช่เหรอครับ" ฮยอกพูดขึ้นเรียบๆ แล้วจับข้อมือหนาอีกข้างของแทคอุนยกขึ้นให้เจ้าตัวและอีกสองคนได้ดูด้วย

                    "เออ.." แทคอุนพูดไม่ออกเหมือนคนมีความผิดมากมายติดตัว

                    " ... " วอนชิคและฮงบินก็ยังพร้อมใจกันจ้องหน้ากดดัดแทคอุนเพิ่มอีก

                    " ผมเคยเรียนการปฐมพยาบาลมา  พวกการทำแผลก็เคยได้ทำอยู่บ่อยๆ เดี๋ยวจะทำแผลให้ละกันครับ" ฮยอกยังคงพูดบอกด้วยความนิ่งสุขุม

                    "งั้นเดี๋ยว ฉันไปเอากล่องพยาบาลมาให้" ฮงบินบอกเช่นนั้นแล้วก็เดินหายออกไปเอากล่องพยาบาลที่อยู่อีกห้องทันที


.



.



.




อีกด้าน...

               ฮัคยอนเดินหนีขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์บนระเบียงดาดฟ้า ที่ตรงริมระเบียงยังมีสระว่ายน้ำขนาดเล็กไว้ให้ลงไปเล่นอยู่อีกด้วย  


ท้องฟ้ากว้างใหญ่ในตอนนี้ก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆแล้ว...  


               ฮัคยอนเดินฝึดฝัดไปนั่งลงที่เก้าอี้นอนตรงข้างๆริมสระว่ายน้ำ  มือเรียวข้างหนึ่งพยายามล้วงหาอะไรสักอย่าง  ที่มันอยู่ในกระเป๋าในเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่ใส่อยู่  แล้วสักพักมือเรียวข้างนั้นก็ได้หยิบเอากล่องบุหรี่และไฟแช็คออกมา  มันเป็นของที่ฮัคยอนมักจะพกติดตัวไปด้วยจนเป็นนิสัย  ถึงแม้จะไม่ใช่คนติดบุหรี่ แต่เค้าก็มีมันพกติดตัวอยู่เสมอ 

               ฮัคยอนเปิดแกะฝากล่องเอาบุหรี่ม้วนเล็กออกมาคาบไว้ที่ปากบาง  มือเรียวอีกข้างที่ถือไฟแช็คอยู่ก็ใช้นิ้วหัวแม่มือดันเปิดฝาคอบบนหัวไฟแช็คออกเพื่อที่จะจุดไฟ...


' คุณฮัคยอน ในช่วงนี้ไม่ควรสูบบุหรี่หรือดื่มแอลกอฮอล์นะครับ'


               ในชั่วขณะนั้นเอง  ที่อยู่ๆสียงพูดเตือนจากนายแพทย์ฯที่เค้าได้ไปพบเมื่อสัปดาห์ก่อน มันก็ะท้านดังก้องเข้ามาในโสตประสาท  ในขณะที่ฮัคยอนกำลังจะจุดไฟที่ปลายบุหรี่..


พรืบ ..เคร๊ง-งง!


               ฮัคยอนเขวี้ยงปา บุหรี่ กับ ไฟแช็ค ในมือทิ้งออกไปจากตัวอย่างหงิดหงุด  ฮัคยอนรู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้าเลย ที่ตัวเองไม่สามารถจะทำอะไรก็ได้ตามที่อยากจะทำ...เหมือนเช่นเมื่อก่อน


               "Damn it!!!" ฮัคยอนสบถออกมาอย่างหมดความอดทน


               ฮัคยอนหลับตาลงพยายามไม่คิดอะไร  หายใจเข้า-ออกลึกๆ พยายามที่จะทำจิตใจที่มันร้อมรุมเหมือนโดนไฟสุมทรวงอยู่ในตอนนี้  ให้มันได้เย็นสงบลง...


หมับ


                 ร่างสูงโปร่งของอีกคนค่อยๆทรุดตัวนั่งซ้อนเข้ามาที่ด้านหลังของร่างบางบนเก้าอี้นอนตัวเดียวกัน  แล้วจากนั้นสองเรียวแขนแกร่งจากคนด้านหลัง  ก็ได้ยกขึ้นมาวาดแขนสวมกอดเข้าที่ไหล่เล็กแคบของฮัคยอนที่นั่งหันหลังให้อยู่


               "แจฮวานอา..." ฮัคยอนเอ่ยเรียกชื่อของคนที่เข้ามากอดตัวเองจากข้าง หลัง  ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า อ่อนแรง  แจฮวานจึงยื่นใบหน้าหล่อคมของเค้าเข้าไปจนข้างแก้มของทั้งสองแนบชิดกัน

               ฮัคยอนไม่ได้ตกใจอะไรกับการที่อยู่ๆก็มีคนเข้ามากอดตัวเองจากด้านหลังแบบนี้  นั้นเพราะว่าฮัคยอนรู้ตัวอยู่แล้วว่ามีคนเดินตามตัวเองออกมาด้วย  ตั้งแต่แรก  และยังรู้ด้วยว่าคนที่เดินตามมาต้องเป็น อี แจฮวาน แน่นอน


               " เอ็นฮยองครับ...ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไม? อยู่ๆฮยองถึงได้เป็นแบบนี้"

               " ... "

               "แต่ไม่เป็นไรนะครับ ..เพราะผมจะอยู่ข้างๆเอ็นฮยองตรงนี้ จนกว่าฮยองจะรู้สึกดีขึ้น" แจฮวานพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด  อย่างต้องการให้ฮัคยอนได้รู้ว่าเค้าอยากอยู่ตรงนี้ด้วยเพราะเป็นห่วงจริงๆ

               "...อืม" ฮัคยอมพยักหน้ารับแล้วเอนศรีษะเล็กของตัวเองไปพิงข้างศรีษะกลมของแจฮวาน  อย่างต้องการที่พักพิงด้วยเช่นกัน








.

.

.

ตกดึก...

               ในช่วงเวลากลางดึกที่คนอื่นต่างก็เข้านอนกันหมดแล้ว ตามการแชร์ห้องนอนที่ได้ทำการแบ่งกันตามนี้ ฮัคยอนกับฮยอก  แจฮวานกับฮงบิน  และแทคอุนกับวอนชิค


[ในห้องนอนของแทคอุนกับวอนชิค]

               วอนชิคคนขี้เซาพอหัวถึงหมอนก็สามารถหลับได้โดยทันที  ซึ่งมันช่างต่างจากทคอุนที่นอนอยู่อีกฝั่งของบนเตียงเดียวกัน  ที่ดึกจนปานนี้แล้วยังคงพลิกตัวไป-มากระสับกระสายเพราะไม่สามารถข่มตาให้นอนหลับได้

               แทคอุนยังคงไม่ได้คุยกับฮัคยอน.. เฮ้อ อย่าว่าแต่คุยกันเลย   แค่หน้าของฮัคยอน..ที่ตั้งแต่เดินหนีเค้าออกไปทั้งน้ำตาเมื่อตอนนั้น จนถึงตอนนี้เค้าก็ยังไม่ได้เจอหน้าฮัคยอนเลยเถอะ

               มีแค่แจฮวานที่เดินกลับเข้ามาที่ห้องเลาจน์อีกครั้ง  แล้วจึงได้บอกกับทุกคนว่า


'คืนนี้เอ็นฮยองจะนอนห้องเดียวกับฮยอก ส่วนคนอื่นก็จับคู่นอนกันเอาเอง'


               ด้วยเหตุนั้นแทคอุนจึงได้ใช้ห้องเดียวกันกับวอนชิค   แทคอุนนอนคิดมากจนสมองของเค้ามันตีกันยุ่งไปหมดด้วยเรื่องของฮัคยอน  

               พอเป็นอยู่แบบนี้นานๆเข้าเค้าก็รู้สึกคอแห้งจนอยากดื่มน้ำขึ้นมา เลยต้องลุกเดินออกไปจากเตียง ออกจากห้องนอน  ตรงไปยังห้องครัวที่อยู่ไม่ไกลจากห้องนอนของเค้าสักเท่าไหร่นัก เพื่อจะหาน้ำมาดื่มสักแก้ว

               ในระหว่างทางที่แทคอุนได้เดินออกมาจากห้องครัวหลังจากได้ดื่มน้ำตามที่ต้องการเรียบร้อยแล้วนั้น  ในระหว่างที่เค้าจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ไม่ไกล  

               สายตาคมของแทคอุนก็บังเอิญเห็นเหงาเหมือนใครสักคนอยู่ที่ทางนอกระเบียง  แทคอุนจึงเกิดความสงสัยและอดแปลกใจไม่ได้ว่าดึกดื่นป่านนี้  แล้วใครกันที่ยังออกมาเดินเล่นอยู่ข้างนอกแบบนั้นอีก?

               แทคอุนค่อยๆเดินฝ่าความมืดสลัวของทางเดินภายในบ้านที่ไม่ได้เปิดไฟไว้เลยสักดวง   ที่มันมีแต่แสงสว่างจากข้างนอกเท่านั้นที่ส่องแสงรอดผ่านตามช่องกระจกหน้าต่างของบ้านพัก  เข้ามาให้พอได้มองเห็นทางเดินที่มันก็แค่เพียงสลัวๆ เท่านั้นเอง

               ในที่สุดแทคอุนก็เดินมาจนถึงหน้าประตูระเบียงที่มันแง้มเปิดอยู่  แล้วแทคอุนเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรด้วย  เค้าจึงใช้แขนศอกข้างที่มือของเค้ามีเพียงแค่พลาสเตอร์ติดปิดปากแผลเอาไว้ ไม่เหมือนมืออีกข้างที่ต้องพันปิดไว้ด้วยผ้าก๊อตเพราะแผลมันบาดลึกมาก


เอี๊ยด...ด


               แทคอุนดันประตูเปิดออกจนกว้างพอที่ตัวเค้าจะสามารถเดินออกไปดูข้างหน้าระเบียงตรงนั้นได้  แทคอุนมันใจมากว่าเค้าคนอยู่ตรงบริเวรนี้จริงๆนะ  แต่แล้วทำไม? พอเค้าเดินออกมาดูแล้วถึงได้ไม่เห็นใครสักคนอยู่ตรงนี้...เหมือนอย่างที่เค้าเห็นเลยละ?

               "เฮ้ย...สงสัยคงตาฝาดไปเอง" แทคอุนได้แต่ส่ายหัวไป-มา และบ่นขึ้นมากับตัวเองเบาๆอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วจึงตัดสินใจหันกลับเข้าไปในบ้าน เพราะเค้าเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาแล้ว จึงคิดว่าคงได้เวลาที่ร่างกายของตัวเองจะได้พักผ่อนอย่างคนอื่นเขาสักที


ควับ...!!!












ณ ช่วงเวลาใกล้เที่ยงของเช้าวันใหม่


               ฮัคยอนขับรถออกไปทำธุระคนเดียวในตัวเมืองตั้งแต่เช้า  พึงจะได้กลับเข้ามาที่บ้านพัก  

               แต่เมื่อพอเข้ามาในบ้านแล้ว มันก็รู้สึกว่าบ้านดูเงียบๆกว่าปกติที่มันควรจะเป็น  ฮัคยอนเดินเข้ามาในห้องเลาจน์ที่เค้าคิดว่าทุกคนน่าจะอยู่กันที่นี่  และมันก็เป็นจริงตามที่เค้าคิด  หากเพียงแต่ว่า...ในห้องเลาจน์ตอนนี้มีแค่ แจฮวาน กับ วอนชิค ที่นั่งทำหน้าเครียดกันอยู่ที่ตรงโซฟามุมห้อง
  
               "มีไร? พวกนายเป็นอะไรกัน?"  ฮัคยอนเดินตรงเข้าไปถามน้องชายทั้งสองคนตรงนั้นทันที

               "เออ..เอ็นฮยอง"  วอนชิคมีท่าทีอึกอักพูดยาก และสีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีซะด้วย

               "ว่าไง? มีอะไร? คิม วิอนชิค" ยิ่งเห็นอย่างนั้นฮัคยอนก็ยิ่งเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีมากขึ้น

               "แทคอุนฮยองหายไป" แล้วแจฮวานที่นั่งหน้าเครียดอยู่ข้างกันกับวอนชิค ก็ได้เป็นคนเอ่ยตอบข้อสงสัยให้ฮัคยอนได้รับรู้

               "หา? นายพูดว่าอะไรนะ  อี แจฮวาน" ฮัคยอนได้ยินมันชัดเจน แต่เค้าแค่ยังไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

               "เป็นเรื่องจริงครับ แทคอุนฮยองเขาหายไปตั้งแต่เมื่อคืน..." วอนชิคก้มหน้าตอบ

               "ชะ ...เช็คดูกันดีแล้วเหรอ?" ฮัคยอนพยายามถามให้มันแน่ใจ

               "ครับ ...เช็คดีแล้ว แต่ก็ไม่พบแทคอุนฮยองเลยครับ"  แจฮวานตอบขึ้นอย่างชัดเจน


               "ตอนนี้ ฮงบินกันฮยอกก็ได้พากันออกไปตามหาที่บริเวณรอบนอกกันอยู่ครับ" แจฮวานบอกรายงานฮัคยอนเพิ่ม

               "นี่...มันเกิดเรื่องบ้าอะไรอีกเหรอเนี่ย? ...แทคอุน" ฮัคยอนยืนมือท้าวเอวข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมากุมหน้าผากแบบคนที่คิดไม่ตก


บ้าเอ๊ย-ย!


               เรื่องที่พวกเค้าสองคนทะเลาะกันเมื่อวานนี้  มันก็ยังไม่ได้เคลียร์อะไรกันเลย  แล้วนี่อะไร? มีเรื่องใหม่เพิ่มเข้ามาอีกแล้วงั้นเหรอ? บ้าสิ!

               แล้วมันเกิดบ้าอะไรขึ้น?  จอง แทคอุน หายไปจากบ้านพักนี้ได้ยังไง?  มันเป็นไปได้ยังไง?


จอง แทคอุน นายหายไปไหน?

หรือว่า

นายตั้งใจหนีไปจากฉัน...จอง แทคอุน



*******

100%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #43 zaebum96 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 02:54
    ง่าาา แทคอุนหายไปไหนนน
    #43
    0