THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 22 : บทส่งท้าย [1.3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ธ.ค. 60

THE FREAK OUT !

회 22 ...!!!





               บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสดใสของรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ  การพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของชายหนุ่มและหญิงสาว  ที่ไม่ว่าใครที่ผ่านเข้ามาเห็นพวกเค้าก็ต้องเอ่ยบอกไม่ก็ต้องคิดอยู่ในใจแน่นอนว่า



'ว้าว ทั้งคู่ช่างดูเหมาะสมคู่ควรกันเหลือเกิน'



               ชายหนุ่มรูปงามที่มีองค์ประกอบสุดเพอร์เฟคทั้งรูปร่างและหน้าตาที่ดูดีมีเสน่ห์น่าหลงใหลชวนให้มอง... และหญิงสาวสวยไร้ที่ติเป็นดั่งพรที่ธรรมชาติได้ประทานให้เธอ ความงดงามของเธอถึงได้เป็นที่น่ามองน่าชื่นชมยิ่งนัก...

               ทั้งสองคนต่างก็พูดคุยแบ่งปันเรื่องราวต่างๆที่ต่างคนต่างได้ผ่านกันมาให้กันและก้นฟังอย่างสนุกสนาน  ...ถึงแม้มันจะเป็นแค่เพียงบางเรื่องราวเท่าที่ทั้งสองได้เอ่ยเล่าให้กันและกันฟัง

               แต่เพียงเท่านั้น   มันก็สามารถทำให้ทั้งสองคนที่ต่างก็กลายเป็นอดีตของกันและกันไปแล้ว  ยังคงสามารถมาสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่มันช่างดูน่าอิจฉา  ที่ไม่ต้องมีใครบอกก็รู้ได้ว่าคนทั้งคู่นั้นต้องสนิทสนม[เคย]รักกันมากแค่ไหน  ถึงสามารถทำให้บรรยากาสรอบๆตัวของพวกเค้าทั้งสองคน ให้ดูมีความสุขกันได้มากขนาดนั้นได้

จอง แทคอุน คงจะดีใจและมีความสุขมากเกินไป
..จนลืมบางอย่างไปแล้วสิ?



               "พอมาคิดๆดูแล้ว ...มันก็ผ่านมานานแล้วเหมือนกันนะครับ"

               "ค่ะ  ตอนนั้น...เราสองคนก็มักจะมานั่งเล่นพูดคุยกันในคาเฟ่แบบนี้กันบ่อยๆเลยจำได้มั้ยคะ? "

               "ครับ  ผมติดกาแฟก็เพราะเซราเลยรู้มั้ยครับ?  ฮ่าๆ"

               "อะไรกันค่ะ? เซราไม่เคยสั่งกาแฟให้แทคอุนสักหน่อยขี้ตู่จังเลยนะคะ ฮ่าๆ" 

               "แต่คนที่แนะนำและชวนให้ผมไปที่คาเฟ่ก่อนก็คือเซรานะครับ...ผมยังจำได้" แทคอุนจ้องมองลึกเข้าไปนัยตาคู่สวยของเซราอย่างต้องการย้ำลึกว่าเค้ายังไม่เคยเรื่องราวเกี่ยวกับเธอคนนี้เลย

               "เซรา...ขอโทษนะคะ แทคอุน ที่เซราหันหลังเดินจากคุณไป...ในวันนั้น"

               "ครับ ...มันเป็นวันที่ผมเจ็บปวดมากที่สุดครับ เซรา"

               "เพราะความเอาแต่ใจที่มันเห็นแกตัวของเซราเองทั้งนั้น...เซราขอโทษนะคะแทคอุน"

               "มันผ่านไปแล้วครับเซรา...คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดและขอโทษอะไรอีกแล้วละครับ  ปล่อยให้มันเป็นเพียงแค่เรื่องในอดีตไปอย่างนั้นเถอะครับ"

               "ค่ะ...ถ้าแทคอุนต้องการแบบนั้น เซราก็จะไม่พูดถึงมันอีก"

               "ขอบคุณครับเซรา"

               "เออ...แทคอุนคะ"

               "ครับ...?"

               "มันอาจจะดูตลก...  แต่เซราก็อยากจะบอกแทคอุนว่า..."

               " .... "

               "หวัง...เซรายังหวังค่ะ   ...ยังหวังให้แทคอุนรอเซรากลับมา  เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเซราก็ยงคงไม่ได้ลืมแทคอุนเลย...ถึงเซราจะเป็นคนเดินจากไปเอง แต่เซรา..."

               "เซรา..."

               "แทคอุนค่ะ [ส่งยิ้มแสนหวาน]เซราแค่หวัง...เซราไม่ได้จะเรียกร้องอะไรคืน..."


หมับ


ตึง.ง!

               "มันก็ดีแล้วครับ! เพราะตอนนี้  แทคอุนก็คงจะไม่มีอะไรให้คุณมาเรียกร้องคืนได้อีกแล้ว ...ใช่มั้ยครับ? จอง แทคอุน"

               "...ฮัคยอน ㅇㅅㅇ!"


***ㅎ.ㅎ***





ให้ตายสิ...!

          ตอนนี้ ชา ฮัคยอน กำลังจะเป็นบ้าหน้ามืดอยู่แล้ว!  รอยยิ้มหวานๆนั่น! สายตาอ่อนโยนนั่นด้วย! วาจาและคำพูดไพเราะที่มันแสดงออกมาชัดเจนว่า...เป็นของเธอคนนั้น

          มือเรียวกำหมัดไว้แน่น จนทำให้มือสวยคู่นั้นทั้งซีดและสั่นเทาไปหมด 

          หัวใจที่มันกำลังร้อนรุ่มทั้งรู้สึกเจ็บหน่วงและชาวาบ จนฮัคยอนต้องกัดฟันแน่นอย่างอดทน  

                    ในหัวของฮัคยอนกำลังตีกันยุ่งไปหมด อย่างไม่สามารถควบคุมจัดการ อารมณ์และความรู้สึกที่อยู่ๆก็เกิดขึ้นมาพร้อมๆกันเช่นนี้

                    ฮัคยอนที่ใครๆคิดว่าใจเย็นจนบางครั้งก็ดูเฉยชา จริงๆมันไม่ใช่เลย  จริงๆแล้วฮัคยอนคนนี้...ใจร้อนสุดๆเลยต่างหาก 

                    เพียงแค่ฮัคยอนเก็บมันเอาไว้ด้วยหน้ากากที่ดูว่า เฉยชาดูไม่เป็นไรเพียงเท่านั้นเอง  แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่า  ภายใต้ใบหน้าที่มันนิ่งเฉยเช่นนั้น จะเต็มไปด้วยความรู้สึกวุ่ยวายปั่นป่วนอยู่มากมายแค่ไหน

                    ในตอนนี้ก็เช่นกัน  ถ้าหากในมือของเค้ามีปืนอยู่...ผู้หญิงที่แทคอุนนั่งยิ้มหวานให้อยู่ตรงหน้านั้น ปานนี้คงได้นอนจมอยู่ในกองเลือดไปแล้วแน่ๆ

                    ฮัคยอนรู้สึกโมโหโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ยังพยายามใจเย็น พยายามคุมสติตัวเองไม่ให้มันแตก ไม่ให้ระเบิดออกมาในตอนนี้ไว้อย่างถึงที่สุด 

                    ฮัคยอนพยายามหายใจเข้า-ออกลึกๆอยู่หลายครั้ง ก่อนเท้าสวยจะเริ่มก้าวเดินเข้าไปหาคนที่ทำให้หัวใจตัวเองลุกเป็นไฟ




                    ฮัคยอนเดินยิ้มหวานเข้าไปหาแทคอุนที่โต๊ะ ...ที่มีผู้หญิงสวยอีกคนนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาตรงข้ามในโต๊ะเดียวกันกับแทคอุนด้วย

                    ฮัคยอนเดินเข้าไปหาแทคอุนที่โต๊ะ เรียวแขนสวยข้างซ้ายของฮัคยอนวาดโอบกอดแน่นไว้ที่ไหล่กว้างของแทคอุน แล้วเรียวแขนสวยข้างขวาก็วางมือเท้าโต๊ะดังตึง!

                    ฮัคยอนยิ้มหวานจิกตาจ้องหน้าหญิงสาวคนตรงหน้าที่กำลังมีสีหน้าท่าทางตื่นตกใจมากจนพูดไม่ออก  เมื่ออยู่ๆฮัคยอนปรากฎเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอและแทคอุนแบบนี้ 

                    ฮัคยอนจิกตามองเธอนิ่งๆแล้วจึงเอ่ยพูดขึ้นกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็น


                    "มันก็ดีแล้วครับ! เพราะตอนนี้ แทคอุนก็คงจะไม่มีอะไรให้คุณมาเรียกร้องคืนได้อีกแล้ว...ใช่มั้ยครับ? จอง ทคอุน" ฮัคยอนพูดกับเธอเสียงเย็นก่อน แล้วค่อยหันหน้ากลับมามองหน้าแทคอุนที่ตัวเองโอบไหล่อยู่ด้วยนัยตาคู่สวยที่ดูเจ็บปวดอย่างที่แทคอุนไม่เคยเห็นมาก่อน

                    "...ฮัคยอน" แทคอุนครางเรียกชื่อของคนรักแผ่วเบา เพราะนัยตานั้นของฮัคยอนมันทำให้ใจกระตุกชาวาบขึ้นและตามมาด้วยความรู้สึกจุกแน่นอกจนไม่สามารถเอ่ยพูดอะไรมากกว่านั้นได้

                    "ฉันคงปล่อยให้นายรอ...นานเกินไปสินะ" ฮัคยอนเอ่ยถามขึ้นด้วยประโยคแสนธรรมดา แต่ทว่ามันกลับมากมายเหลือเกิน...ในสิ่งที่ฮัคยอนอยากจะสื่อมันออกมาให้แทคอุนได้รู้สึกและเข้าใจ

                    "ไม่ เออ.. เปล่าหรอกครับ" แทคอุนตอบออกไปตามที่ใจรู้สึก มันคือความจริง เขาไม่ได้รอฮัคยอนนานเลยจริงๆ

                    "งั้นเหรอ.. แต่ถึงจะนานจริงๆ นายก็คงไม่ได้รอฉันอยู่เพียงแค่คนเดียวอย่างเหงาๆ อย่างที่ฉันคิด[ห่วง]นี่เนอะ"

                    "ฮัคยอน..."

                    "ก็แหม นี่ไง..นายมีสาวคนสวยคนนี้มานั่งคุยเป็นเพื่อน?อยู่ด้วยตรงนี้ไง ...สวัสดีครับคุณ อิม เซรา" ฮัคยอนสบตาพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับแทคอุน ก่อนจะหันกลับไปทักทายเธอคนนั้นด้วยรอยยิ้มเย็น

                    "ท่าน..ประมุขน้อย!" อิม เซรายังคงไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายผิวสวยสีน้ำผึ้งที่มีรูปร่างสูงโปร่งหุ่นเพียวบางและใบหน้าสวยน่ารักคนนี้ จะมาอยู่ตรงหน้าเธอในเวลาเช่นนี้ได้

                    ใช่แล้ว! ฮัคยอนกับอิมเซรา ทั้งสองคน...รู้จักกัน เพราะว่าตระกูลอิมก็เป็นหนึ่งในตระกูลที่เป็นพันธมิตรกับ Zea'Die'to ของฮัคยอนด้วยเช่นกัน 

                    ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร? ที่ฮัคยอนจะรู้จักและเคยเจอกันมาก่อนกับ อิมเซรา คนนี้


                    "ไม่คิดว่าคุณเซราจะรู้จักกับแทคอุน[ของผม]ด้วย?" ฮัคยอนถามเซราด้วยน้ำเสียงของคนหวงของ?

                    "ค่ะ ฉันรู้จักกับแทคอุนมาตั้งแต่ชั้นประถม เออ...และเราก็เคยเป็นแฟนกันมาก่อนด้วยนะคะ" เซราพูดบอกด้วยรอยยิ้มที่สดใสของเธอไปตามความจริง โดยไม่ทันได้คิดเลยว่า สิ่งที่เธอพูดออกมานั้น มันยิ่งไปเพิ่มไฟโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอกของฮัคยอนให้มันร้อนไหม้ยิ่งกว่าเดิม

                    ฮัคยอนกัดฟันสูดหายใจเข้าปวดลึกๆอย่างเก็บอารมณ์ที่มันร้อนรุ่ม จนเผลอพลั้งมือบีบแรงเข้าที่ไหล่หนาของแทคอุนแน่นจนปลายเล็บคมแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าหน้าของเสื้อที่แทคอุนใส่อยู่ จนแทคอุนต้องเบะหน้ากัดฟันอยู่แทบจะร้องไห้เพราะความรู้สึกเจ็บปวดที่โดนฮัคยอนบีบมือเข้ามาอย่างแรง 

                    ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บที่ไหล่มากจนนึกว่ามันจะแตกแหลกคามือของฮัคยอนไปอยู่แล้วก็เถอะ แต่ทว่าแทคอุนก็ไม่กล้าเอ่ยปากบอกหรือแม้แต่ขอร้องให้ฮัคยอนคลายมือที่บีบไหล่ของเค้าจนเจ็บแน่นข้างนี้ออกไปหรอก 

                    เพราะสิ่งที่แทคอุนได้รับมาจากฮัคยอนนั้น ไม่ใช่แค่ความรู้สึกเจ็บ แต่แทคอุนยังรู้สึกได้ถึงความรู้สึกกลัวและความกังวลใจของฮัคยอนส่งผ่านมากับความเจ็บปวดนี้มาด้วย  

                    ถึงในตอนนี้ ฮัคยอนคนรักของเขาจะดูน่ากลัวสุดๆเลยก็เถอะ ความรู้สึกจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความน่ากลัวนั้น...แทคอุนก็รู้สึกถึงมันได้ เพราะงั้นแทคอุนจึงต้องกัดฟันอดทนอยู่แบบนั้นต่อไป



                    "อา ...รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก? หึ แล้วยังเคยเป็นแฟนกันมาก่อนด้วย?" ฮัคยอนพยักหน้าขึ้น-ลงช้าๆทวนสิ่งที่เซราบอกด้วยเสียงนุ่มหวานที่มันฟังดูน่ากลัวแปลกๆสำหรับคนฟัง

                    "คะ..ค่ะ" เซราพยักหน้ารับอย่างรู้สึกหวั่นๆ เพราะนัยตาที่มันดูน่ากลัวขึ้นมาของฮัคยอน

                    "ว้าว สุดยอดเลยละครับ เนอะ...มันช่างสุดยอดมากเลยจริงๆว่ามั้ยครับ แทคอุน?"

                    "เออ..ฮะ ฮัคยอน..." แทคอุนสะดุ้งใจกระตุกวาบเมื่อฮัคยอนหันมาสบตากับเค้าอีกครั้ง ด้วยสายตาน่ากลัวที่มันกลบปิดความเจ็บปวดในครั้งแรกที่แทคอุนเห็น



พรืบบ


                    "ฮาห์...!" ฮัคยอนยันตัวพรืบขึ้นมายืนตรงๆ มือเรียวข้างขวายกขึ้นไปดึงเอาหมวกบินนี่สีแดงที่ใส่อยู่ออกอย่างหงุดหงิด แล้วจึงเสยผมหน้าขึ้นด้วยมือเรียวข้างซ้ายอย่างคนที่กำลังหัวร้อนสุดๆ 

                    "ขอโทษนะ!  ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ต้องเสียมารยาทอย่างนี้กับคุณ อิม เซรา     ..ฮาห์! ผมไม่รู้หรอกนะครับ ว่าพวกคุณสองคนได้พูดคุยอะไรกันนั้น...เสร็จรึยัง?     ฮาห์!...แต่ว่าตอนนี้!  ตอนนี้ผมคงต้องไปแล้ว ..และคงไม่ว่ากันนะครับ?  ที่ผมต้องพาคนของผม จองแทคอุน คนนี้ออกไปกับผมด้วย      ...ลุกสิครับ จอง แทคอุน ถึงเวลาที่เราต้องไปกันแล้วครับ" 

                    ฮัคยอนต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก  เพื่อควมคุมอารมณ์ที่มันเดือดพล่านอยู่ในตัวแล้วพูดเอ่ยพูดประโยคที่ยาวเยียดนั้นออกมา  โดยที่ไม่ให้ตัวเองต้องระเบิดอารมณ์ จนพาลอาละวาดล้มโต๊ะใส่เซราและแทคอุนไปเสียตรงนั้นก่อน 


                    เมื่อได้เอ่ยบอกทุกอย่างออกไปหมดแล้วอย่างนั้น  ฮัคยอนก็ไม่รอช้าก้มลงไปขว้ากระชากเอาข้อมือหนาของแทคอุนขึ้นมากำเอาไว้แน่น แล้วจึงกระตุกดึงที่ข้อมือหนาอย่างแรง  จนร่างหนาของแทคอุนลอยวืบขึ้นไปปะทะเข้ากับร่างบางของฮัคยอนที่ยืนรออยู่แล้วอย่างจัง    ถึงแม้จะโดนร่างหนากว่าของแทคอุนชนเข้ามาทั้งร่างอย่างแรงแบบนั้น แต่ทว่าร่างบางที่ดูเล็กกว่าของฮัคยอนก็ไม่ได้เกิดการเสียหลักเสียการทรงตัวใดๆเลยกับแรงปะทะขนาดนั้น

                    ฮัคยอนแค่รอปล่อยให้แทคอุนได้กลับไปยืนทรงตัวด้วยตัวเองได้เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ฮัคยอนสบัดหน้า หันหลัง ก้าวเท้ายาวๆเดินลากข้อมือหนาข้างนั้นของแทคอุนหนีออกไปจากตรงนั้นเลยทันที 

                    โดยไม่แม้จะหันกลับไปมอง อิม เซรา ที่นั่งทำหน้าเหรอหรามองพวกเค้าทั้งสองหนีจากไปอย่างงงงวยนั้นเลยสักนิด

                    แทคอุนเองก็เช่นกัน เค้าเองก็ยังคงตั้งตัวไม่ทันกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปเช่นนั้นของฮัคยอนด้วยเช่นกัน  

                    แต่ก็นั้นแหละ   แทคอุนเองก็ทำอะไรไม่ได้เลย เมื่อต้องเจอกับในสถานการณ์เช่นนี้  

                    เพราะอย่างนั้น สิ่งเดียวที่แทคอุนยังพอจะทำมันได้อยู่ตอนนี้ก็คือ รีบหันกลับไปพูดขอโทษกับ อิม เซรา แทนฮัคยอนโดยการขยับปากพูดคำว่า 'ขอโทษ' ไม่พูดออกเสียง   เซราที่เห็นดังนั้นก็เข้าใจพยักหน้ารับ  เธอโบกมือไปมาและส่งยิ้มสวยแทนคำว่า 'ไม่เป็นไร'  ก่อนที่แทคอุนและฮัคยอนจะพากันเดินหายออกไปจากร้านจนลับตา...


.


.


.

ฟิ้วววว-ว

ฟิ้ววววววว-ว

ฟิ้วววววววววววว-ว

               รถเปิดประทุนคันหรูเครื่องดุ กำลังขับเคลื่อนไปบนถนนเส้นทางที่มีรถสัญจรอยู่ไม่มากนัก ด้วยความเร็วที่มันเร็วเกินกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดไว้

               ฮัคยอนเยียบคันเร่งขับขึ้นแซงหน้ารถทุกคัน  ที่ขับผ่านมาบนเส้นทางสายนั้นโดยไม่คิดจะสนใจอะไรใครเลย  ว่าการทำแบบนั้นของตัวเอง  มันจะเป็นอันตรายกับทั้งตัวเองและผู้อื่นที่เขากำลังใช้เส้นทางนั้นด้วยมากน้อยแค่ไหน 

               แทคอุนที่นั่งตัวเกร็ง[จนสั้นไปหมด]มาด้วยกัน  ก็ยังแทบจะแหกปากร้องเสียงหลงออกมาแล้วตั้งหลายครั้ง  เวลาที่ฮัคยอนเยียบคันเร่งขับรถแซงปาดตัดหน้ารถคันอื่นด้วยความเร็วที่มันน่ากลัว  จนแทคอุนต้องกัดปาก หลับตาแน่น แล้วยังต้องกลั้นหายใจอยู่ทุกครั้งที่ฮัคยอนทำแบบนั้นด้วย



ให้ตายสิ นี่ฮัคยอนของผมเสียสติไปแล้วใชมั้ยครับ?  



               ไม่ใช่ว่าผมทนอยู่อย่างนั้นเฉยๆโดยไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ   ผมพยายามแล้วครับ!  ผมพยายามมันอยู่ตั้งหลายครั้งเลยด้วย!   ที่จะพูดเตือนฮัคยอนให้เย็นใจและลดความเร็วในการขับรถลง! 

               ครับ!  นอกจากฮัคยอนจะไม่สนใจฟังอะไรที่ผมพูดด้วยแล้ว  ฮัคยอนยังประชดผมกลับด้วยการเยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วในการวิ่งรถขึ้นไปอีก! ก็เป็นซะอย่างนั้น...แล้วจะให้ผมคนนี้ทำอะไรละครับ เฮอะ! ผมละอยากร้องไห้แล้วจริงๆ



               เพราะมันเป็นแบบนั้นแหละ  จอง แทคอุน เลยได้แต่อดทนกัดฟันฮึมเก็บความกลัวทุกอย่างเอาไว้มันอยู่อย่างนั้น   อย่างที่ไม่สามารถทำอะไรได้...นอกจากการนั่งนึกถึงบทสวดมนต์ต่างๆอยู่ในใจ และจับสายเบลท์คาดตัวเค้าอยู่นั้นเอาไว้แน่นๆทั้งสองมือ  ...สิ่งเดียวในตอนนี้? ที่แทคอุนคิดว่ามันจำเป็นและสำคัญมากที่สุด   เมื่อต้องมานั่งอยู่บนรถที่มีเครื่องยนต์ของรถโคตรแรง!  แล้วมันยังถูกขับเคลื่อนไปด้วยความเร็ว! จนเค้าไม่สามารถมองภาพข้างทางออกว่ามันเป็นยังไง? เพราะรถถูกขับเคลื่อนไปด้วยความเร็วที่มันมากเกิน จนทิวทันศ์รอบมันถึงได้เป็นภาพเบลอไปหมด!  


ให้ตายสิ!
นึกว่ากำลังนั่งอยู่บนรถไฟเหาะในสวนสนุกไปแล้วซะอีก
ㅠㅅㅠ







ได้โปรดเถอะครับ
ช่วยทำให้ฮัคยอนคนนี้ของผมหายโกรธ
แล้วกลับมามีสติที่เป็นปกติด้วยเถอะ
เพราะหากยังเป็นอยู่อย่างนี้
ผมเองนี้แหละที่จะเป็นบ้าไปก่อนใคร
ㅠㅅㅠ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #41 Cha_n (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:56
    ตายแน่ๆอิอุน
    #41
    0